Original subtitles

Zaginęła 10-latka.

Porywacze żądają wyjaśnienia sprawy śmierci Laury Rohloff.

Była w Sassnitz z rodziną na wakacjach.

Podejrzewano, że skądś spadła i uderzyła się w głowę.

-I że to nie stało się w ogrodzie. -To było straszne nieszczęście.

Konrad dorastał na Rugii.

-Senator krajowy? -Tak.

Dietz osobiście zna Konradów.

Paul, to tylko burza.

EMMA ZNIKNĘŁA 12:37:01 TEMU

Co łączyło pana z Dariusem Kempą?

Wiesz, o kogoś chodzi? O naszego sąsiada.

O Dariusa.

Tak...

Darius to mój brat.

Jak to?

Zawsze mówił: "Bracie, poróbmy coś".

O czym rozmawialiście? Wspominał o Konradach?

Paul, o czym mówiliście?

Panie Meller?

-I? -Paul ma umysł

7-latka. Jeśli nawet Darius powiedział coś istotnego,

-Paul nie ma tego świadomości. -Może coś wiedzieć.

-Coś nie tak? -Wszystko.

Zamiast Emmy mamy tu połowę Sassnitz.

Kluczem wydaje się być pan Konrad.

-Może coś nam wyjaśni. -Przyjechał pan senator.

Skąd zna pani Konrada?

Nie znam go.

Ale to on panią polecił.

-Dzień dobry, panie senatorze. -Panie Dietz...

Dr Braun.

Jakieś wieści o Emmie? Co mówią lekarze?

-Znaleźliście Kempę albo jego auto? -Jeszcze nie.

Nie przekraczał naszych blokad.

Mógł zostawić wóz na parkingu podziemnym.

Sprawdzamy monitoring wokół muzeum.

To tylko kwestia czasu.

Podejrzewamy, że sprawca ukrywa się wśród świadków. Rozpoznajesz

tu kogoś, kto mógłby chcieć ci zaszkodzić?

Nie wszyscy lubią moją politykę.

-Ona nie ma tu nic do rzeczy. -Porywaczom chodzi o pana rolę

-w sprawie Rohloff. -Laury?

-Laury Rohloff? -Pamięta pan.

Prowadziłem tę sprawę z ramienia prokuratury.

Chodziło o niedopełnienie obowiązku opieki przez matkę Paula.

To ma związek z Emmą? I czemu dowiaduję się teraz?

Porywacze domagają się wyjaśnienia śmierci Laury.

-Wtedy puszczą twoją córkę. -To absurd.

-Podobno przeoczył pan wtedy trop. -Przeoczyłem?

-Tak. -Kto to w ogóle jest?

Sam pan prosił o moje wsparcie.

-Co takiego? -Pomaga nam na twoją prośbę.

-Kiedy o to prosiłem? -Zaraz potem,

jak zawiadomiłem cię o zniknięciu Emmy. Pokażę ci SMS.

"Nikomu innemu nie powierzyłbym życia córki, ale wciągnij do sprawy

dr Braun z uniwersytetu. Proszę jako przyjaciel".

Pierwszy raz ją widzę. A wtedy byłem na konferencji.

Po otrzymaniu SMS-a zadzwoniłem do ciebie.

Twój asystent powiedział, że nie jesteś dostępny.

Sprawca już raz wysłał wiadomość jako ktoś inny.

Ona współpracuje z porywaczem!

OŚMIORO ŚWIADKÓW

Niewiarygodne.

-Przepraszam. -Jak to się mogło stać?

-Konrad był akurat nieosiągalny. -SMS-em?

-Powinnam o tym wiedzieć. -Wykazała się pani zaangażowaniem.

-Nie wątpię w panią. -Ale wziął pan pod uwagę,

-że coś knuję. -Tak.

-Ale? -Cały cyrk po to,

by poznać nazwisko Kempy, mimo że je pani znała?

Porywacze są w środku wszystkiego, co robimy.

Od początku.

Musimy spytać senatora o sprawę Rohloff.

-Nie spodoba mu się to. -Na pewno.

Spróbuj sobie przypomnieć.

Były jakieś wydarzenia albo sprzeczności,

które mogłyby wytłumaczyć,

czemu porywacze wzięli na cel akurat ciebie i twoją córkę?

-Co wykazało śledztwo w sprawie Ruth? -Nic. Nie było

dowodów na to, że pani Meller ponosi winę za śmierć Laury.

Ani na działanie osób trzecich.

Śledztwo zamknięto. To jeden wielki nonsens!

Porywacze są zdania, że jednak ktoś

odpowiada za śmierć Laury. Czy kiedykolwiek ktoś poddawał

w wątpliwość śledztwo w tej sprawie?

-Może pan zamknąć oczy? -Proszę po prostu zadawać pytania.

Byle bez żadnych sztuczek.

Czy w ciągu pańskiej kariery zdarzyła się taka sytuacja,

gdy ktoś zwątpił w pana pracę?

Z dumą twierdzę, że jestem dokładny.

Właśnie dlatego by ją pan zapamiętał.

Czasem oskarżeni na coś narzekali, ale to nic niezwykłego.

I nie było nic, co można by... Z tego, co pamiętam, mi...

Chwileczkę...

To było ze 2-3 lata

temu.

Na jakiejś imprezie. Podeszła do mnie młoda dziennikarka.

Powiedziała, że pisze artykuł i pytała

o moje początki w prokuraturze. Rozmawialiśmy

-też chwilkę o Rugii. -Czemu to przyszło panu na myśl?

Nie wiem.

Ale przede wszystkim pamiętam to.

Ciągłe skrobanie po papierze.

Przypomnisz sobie nazwisko?

Proszę spojrzeć.

W żadnym razie.

-Miała błyszczące, czarne włosy. -Sprawcy się maskują.

A gdy pan pomyśli o Sassniz?

To było wieki temu.

Ile mogłaby mieć lat?

10?

-15? -Skup się na oczach.

One się nie zmieniają.

To może być siostra.

Laury Rohloff.

Hanna.

Co się dzieje?

Czekamy na komisarza.

Jesteś pewien, że wie, co robi?

-Czemu mnie tu pani ściągnęła? -Nie wiem, o co pani chodzi.

Rozumiem.

Dzień dobry, panie komisarzu.

-Gdzie Emma? -Skąd mam wiedzieć?

Nadal wypiera się pani udziału w porwaniu?

Jestem podejrzana? Myślałam,

że spróbujemy razem uratować Emmę. Służę wszelką pomocą.

Pisząc pracę na uczelnię miała pani dostęp do wszystkich sal. Myślę,

-że rozpoznawała pani teren. -To jednak brzmi jak oskarżenie.

-Tak. -Emma nie jest ważniejsza?

Razem szukamy prawdy. Jako zespół.

-Zewrzyjmy szyki. -Co to ma być za chora

-gra? -Dość.

-Nie zniosę dłużej tych idiotyzmów! -Spytajcie, czemu zamknął śledztwo.

-Może nie chciał znaleźć sprawcy. -Nie było go!

Mamy wóz Kempy.

Znaleziono go na parkingu podziemnym.

W okolicy Märkisches Viertel. Jest tam dostęp z kilku wieżowców.

Trzeba wszystkie przeszukać.

-Mnóstwo mieszkań. -To może potrwać.

Jaszinsky, jak to wygląda?

Ile zajmie wam przeszukanie jednego wieżowca?

Uważa pani, że w sprawie siostry coś zatuszowano?

Doświadczeni śledczy przez wiele miesięcy nie ustalili

-przyczyny śmierci dziecka. -Pani nie udało się to przez 20 lat.

Inaczej by nas tu nie było.

Ale teraz pani tu jest.

W porządku.

Załóżmy zatem, że istnieje osoba, która jest odpowiedzialna

za śmierć pani siostry.

Co jeszcze pani wie? Co najlepiej pani pamięta z tamtych wydarzeń?

Kończy nam się czas.

Pani ma tylko do chwili odnalezienia Emmy.

Żywej czy martwej.

Co przychodzi pani do głowy? Bez namysłu.

Muszę mieć z czym pracować. Po to mnie tu pani ściągnęła.

Jasne.

Ten dźwięk.

Koszmarny hałas, który ciągle słyszę w głowie.

Jaki?

Leżałam na kanapie. I Laura do mnie przyszła.

Powiedziała: "Hanno, koszmarnie się czuję".

I położyła mi głowę na kolanach.

Gładziłam ją

po włosach. Drażniłam się

z nią.

"Tak cicho nie byłaś nawet wtedy, gdy miałaś zapalenie migdałków".

Ale ona nadal milczała.

Natomiast robiła się

coraz zimniejsza.

Wzięłam koc i nas przykryłam.

Przycisnęłam ją do siebie.

"Jesteś

zimna jak lód, Lala".

W którymś momencie wrócili rodzice.

Zdrzemnęłam się. Poczułam, pod kocem ręce mamy.

Odepchnęłam ją. Chciałam dalej spać.

Wtedy zaczęła krzyczeć.

Ten wysoki, ostry dźwięk wwiercał mi się w uszy.

Tata chwycił mnie za ramię i ściągnął z kanapy.

Upadłyśmy z Laurą na podłogę, a...

jej ciało pacnęło

jak szynka o ladę u rzeźnika.

Ten dźwięk...

Nadal go słyszę.

Leżałam na podłodze,

a Laura patrzyła na mnie pustymi oczami.

Usta miała sine. To wyglądało tak nierealnie,

że zaczęłam się śmiać.

Nie mogłam przestać.

Mama krzyknęła: "Bądź cicho!

Milcz!

Ucisz ją!".

Ojciec mnie uderzył, a ja nic nie poczułam.

A walnął mocno.

Czułam się jak zmrożona.

Wybiegłam do ogrodu na słońce, a on stał

przy płocie.

Powtarzał jej imię.

Podejrzewano, że Paul

był w domu, gdy Laura zrobiła sobie krzywdę.

Jego mama tak mówiła. I były zeznania turystki.

Widziała, jak Laura biegnie z jakimś chłopcem na plażę.

W aktach ze śledztwa nie było o tym ani słowa.

-Czemu? -Oficjalnie

uzasadnili to tym,

że z odległości 50 metrów nie mogłaby rozpoznać Laury.

Odrzucono to jako domysły i nie sprawdzono.

-Czemu pani zdaniem to była Laura? -Kobieta zeznała, że dziewczynka

miała w ręce kapelusz z jaskółką. Uważałam, że jest brzydki...

-Ten? -... ale ona go kochała.

Tak!

Mogła zapomnieć go na plaży?

Miała go na głowie przed południem.

Wieczorem zniknął. Potem zjawił się na miejscu upamiętniającym Laurę.

-Czemu poszli razem na plażę? -Paul durzył się w mojej siostrze.

Pojawiał się wszędzie tam, gdzie ona.

Miałby chcieć ją skrzywdzić?

Jest mniej winny, bo być może wcale tego nie chciał?

Blok 27c sprawdzony.

Nie ma Emmy ani Kempy.

Czemu tak długo pani czekała, by ustalić, co się naprawdę stało?

Byłam...

przez długi czas niedysponowana.

Ja...

Wyobraża sobie pani, ile energii kosztuje dźwiganie ciężaru

odpowiedzialności za martwą siostrę? Nie miałam siły zgrywać detektywa.

-Rodzice panią obwiniali? -Nie bezpośrednio.

Ale matka musiała nagle więcej pracować.

Ciągle jeździła w delegacje i z ostatniej zapomniała

wrócić.

A ojciec...

nie mógł znieść przebywania ze mną w jednym pokoju.

Zamykał się na klucz w gabinecie.

Siedziałam pod drzwiami.

Odwiedziłam go.

Tuż przed końcem, w szpitalu.

W końcu znów się śmiał.

I nazwał mnie Laurą.

Nie szukała pani pomocy?

-Po co? -By to wszystko przepracować.

Jest pani bystra. Na pewno pani zauważyła, że długotrwałe

skutki wpływają na pani zachowanie.

Ciekawe, kto byłby w stanie dokonać tego co ja?

Storpedowałam swoją karierą akademicką.

Zniszczyłam kilka związków. Wiele.

Wszystkie.

Ale jeśli nic nie masz, nie możesz niczego stracić.

Pani samodestrukcja odbija się na Emmie.

Która nie ma związku z tą sprawą.

Proszę to zakończyć.

Tyle razy się poddawałam.

Zniszczyłam tak wiele.

Tym razem tak nie będzie.

Tę sprawę doprowadzę do końca.

Lokatorzy nie chcą wpuszczać nas do mieszkań.

Zaraz dostaniecie nakaz przeszukania.

-Burzą się. -Nieważne!

-Przeszukajcie budynek! -Mamy za mało ludzi.

Na każdym piętrze jest 30 mieszkań.

Numer 27 jest prawie gotowy. Podeślę ekipę stamtąd.

Zrozumiałem.

-Jakiś ślad Emmy? -Nie.

-A co z aktami? -W '95 nie dygitalizowano.

Ale wiemy, że są w archiwum w Stralsundzie.

-Dostaniemy je mailem. -Jeśli doszło

do tuszowania faktów, musimy to szybko odkryć.

Johanna chce doprowadzić sprawę do końca?

Od 25 lat czeka na wybawienie, które nie istnieje.

Nie interesuje jej dobro Emmy.

Robercie?

Nie znaleźliście Emmy i nie wiemy,

czy dostaje insulinę. Proszę cię jako ojca.

-Zacznijcie działać! -Robimy, co w naszej mocy.

Tak czy siak, masz moje wsparcie.

Tylko nie pozwól umrzeć mojej małej!

-Jaszinksy do Dietza. -Tak?

-Nakaz nie dotarł. -Już interweniuję.

Czy naprawdę była osoba, która widziała Laurę i Paula na plaży?

-Po czyjej jest pani stronie? -Akurat

teraz kilkunastu funkcjonariuszy szuka akt, które mogą uratować życie

Emmie. Nie ściągnął pan ich, tylko polega na pamięci.

Dotyczącej sprawy sprzed ćwierćwiecza.

-Proszę dać mu spokój. -Czemu? Nawet laik wie,

że pamięć jest zawodna. Mimo tego, że życie Laury

wisi na włosku, pan Konrad

-nie podejmuje wysiłków... -Dosyć!

Proszę przejrzeć na oczy!

Pana kumpel zna odpowiedzi na parę pytań!

Ona ma rację.

Dwa lata przed śmiercią Laury miał miejsce

niemiły incydent z 14-latką. Prawdopodobna napaść.

W zeznaniach dziewczynki były sprzeczności,

a rodzice wycofali skargę. Wstrzymałem śledztwo

i kazałem wykreślić nazwisko podejrzanego z akt.

Mówisz o Paulu Mellerze?

Sfałszowałeś akta?

Uratowałem chłopca doświadczonego przez los przed stygmatyzacją.

-Dwa lata później zmarła Laura. -Był podejrzany.

Podejrzenie rzuciła na niego niedowidząca

staruszka, która widziała jakiegoś chłopca z Laurą przy plaży.

-Nie włączył pan jej zeznań do akt. -Nie było

dowodów na przestępstwo.

Sekcja wykazała krwiaki na ramionach.

Które mogły powstać podczas upadku.

Przy okazji mogło wyjść na jaw tuszowanie sprawy.

Nie było tuszowania. A dowody

w przypadku Laury wskazywały

na wypadek! Ale razem...

z poprzednim zdarzeniem można było dopatrzeć się

wzorca. I Paul zostałby zamknięty w zakładzie.

Poprosiłem jego matkę, by wysłała syna

do domu opieki. Zgodziła się. Paul

znakomicie się tam rozwinął. I nie było dalszych incydentów.

Są już akta.

Pierwsze 300 stron mamy na serwerze. Właśnie je drukujemy.

Klueber, Rohde: strony 1-50.

Mamy mało czasu, ale proszę, by przejrzała pani zeznania.

Ma pani dostęp do serwera. Grein, Barkhausen: 51-100.

Malte, pozwól.

Wydrukujcie raport końcowy.

To niemożliwe.

Nie było mnie tam.

Tekst: Iwona Iwańska