Original subtitles

Zaginęła 10-latka.

Bomba dymna, wyłączone kamery... To była zaplanowana akcja.

Badając procesy pamięciowe pracuję z transkrypcjami, nie z ludźmi.

Proszę zmienić sposób pracy.

-Spotkała pani kogoś? -Nie. Byłam z Emmą.

Okłamuje nas?

Kim jest Youssef?

-Wy powinniście przesłuchiwać. -Fakt.

Nie nadaje się do tego.

Jak ma na nazwisko?

El Ahmadi.

Było pełno ludzi.

Choć może nie aż tak.

Nie było tłoku. Ktoś się potknął i jęknął.

-Kobieta? -Młoda. Po 20-tce.

Mężczyźni przyszli dla mumii.

Ale patrzyli na mnie ukradkiem. Jeden był wysoki.

Miał z metr 85.

Jesteśmy na miejscu. Figurant wchodzi do restauracji.

OD ZNIKNIĘCIA EMMY MINĘŁY: 04:21:14

Jakiś ślad dziewczynki?

-Nie. Figurant jest sam. -Wybiera jedzenie?

Nie.

Zatrzymajcie go!

Figurant zatrzymany. Nie stawiał oporu.

Miał przy sobie tylko portfel i klucze.

-Ma zabandażowaną rękę. -To znaczy?

Twierdzi, że całe popołudnie spędził w szpitalu.

-Sprawdźcie jego alibi. -Tak jest.

Jedno wielkie pudło.

Zero dziewczynki, zero przerwy.

-Jakieś pomysły, pani doktor? -W zeznaniach świadków

nie znalazłam osoby pasującej do rysopisu El Ahmadiego.

Choć z powodu wybuchu są dość skąpe.

Spytajmy go, gdzie był.

Musimy go z czymś skonfrontować.

-Ale to potrwa. -Jeśli nie zechce mówić, nie możemy

-trzymać go w nieskończoność. -48 godzin.

W jednym z zeznań... Zaraz sprawdzę.

Johanny Weiher...

Są dokładne opisy osób na sali i Emmy.

Dość dziwne. Jakby ich obserwowała.

Bo pani Weiher zgrywa ważniaczkę.

-Zawsze się taka znajdzie. -Dla oceny szczegółów wspomnień

to bez znaczenia.

Zatem proszę ją przepytać.

OŚMIORO ŚWIADKÓW

-Dzień dobry. Jestem Jasmin Braun. -Johanna.

Możemy mówić sobie po imieniu? Nazwiska

-postarzają. -Jak sobie pani życzy.

-Świetnie. -Zostałam

włączona do śledztwa, by pomóc śledczym przy ocenie

zeznań świadków. Wie pani, że chodzi o małą Emmę Konrad?

Ktoś porwał dziewczynkę?

Szlag! Coś mnie tknęło, jak nigdzie jej nie widziałam.

-Pamięta ją pani? -Mała blondynka, grube

-rajstopy, mimo deszczu... -Pamięta pani, co się z nią stało?

Żałuję, że nie miałam jej na oku, ale kto myśli o czymś takim?

Najpierw było spokojnie, a potem...

Jakiś ochroniarz wziął mnie za rękę.

W sali obok nie widziałam małej. W ogóle o niej nie myślałam.

Przecież powinno mnie to zastanowić. Cieszyłam się, że nie ma pożaru.

To zwykła ludzka reakcja. Genetyczna.

-Nie panujemy nad tym? -Nie.

Gdzieś dziesięć minut przed wybuchem

pamięta pani kogoś w pobliżu Emmy?

Można konkretniej?

Proszę przywołać w pamięci to, co pani widziała.

Wolałabym wiedzieć, czego mam szukać.

To prowadzi do błędów. Proszę mi wierzyć.

Jeśli dobrze pamiętam, dziewczynka siedziała sama.

Dziesięć minut przed wybuchem widziałam kobietę.

Jaką?

Zaraz...

"Jej włosy do ramion błyszczały w światłach

wystawy.

Była bardzo blisko.

Cały dzień chodziła za dziewczynką

jak cień. Mijał termin wyznaczony przez kartel.

Jeśli jej mąż ma żyć, musi zaatakować dziś.

"Życie za życie". Taka była umowa. "Que Dios me ayude", wymamrotała.

Opisuje pani Carlę Pererę.

Opiekunkę Emmy.

Miała opiekunkę.

To zrozumiałe.

W pani zeznaniach znalazłam więcej opisów osób.

Czemu je pani stworzyła?

Pracuję dla Interpolu. Ścigam złodzieja dzieł sztuki.

-Jak to zabrzmiało? -Porwano 10-latkę.

Studiuję literaturoznawstwo.

Mieliśmy obserwować ludzi w codziennych sytuacjach

i stworzyć postacie do noweli.

-Muzeum wydało się idealne. -Socjologia.

To nie dla mnie. Moją mocną stroną jest pisanie.

Dziękuję za współpracę.

-Zaraz ktoś do pani przyjdzie. -Mam więcej!

Wiem, że chce pani pomóc, ale pani relacja jest skażona

z powodu zadania, które pani wykonywała.

Nasz mózg bez przerwy

szuka połączeń i wyjaśnień dla tego, co nas spotyka.

I w ten sposób powstają mity w rodzaju tego z 11. września.

Naukowo mi pani wyjaśnia, że bredzę?

Raczej że przyszła pani do muzeum w poszukiwaniu historii

i kilka pani znalazła. A ponieważ chce pani pomóc w śledztwie,

ma pani bardzo zniekształcony obraz rzeczywistości.

-Do niczego się nie nadaję? -Ale zostanie pani

-świetną pisarką. -Na pewno.

Chcę pomóc, do cholery!

Przepraszam...

Po prostu to jest dla mnie bardzo ważne.

Pani czas nadejdzie.

A pani?

Pani postawa, strój, sposób mówienia...

Stopień naukowy i notatki.

Staranne, ze słowami kluczami. Robione bez patrzenia.

I długopis ze wskaźnikiem laserowym. Policjanci takich nie mają.

Pracuje pani na uniwersytecie?

Prawda?

Spisywała pani swoje spostrzeżenia od razu czy po czasie?

"Boi się przyciągnąć uwagę, czuje,

jak pod grubą, zieloną kurtką zbiera się pot.

-Dotyka"... -Chwila.

Chce pani robić notatki?

Chodzi mi o pamięć asocjacyjną. Spróbujmy oddzielić obserwacje

od późniejszych wpływów związanych z porwaniem. Pomocne będą

wspomnienia multisensoryczne, wspomagane przez kilka zmysłów.

-Wiem, co znaczy to słowo. -Naturalnie.

Pamięta pani jakieś inne wrażenia?

Czemu zapamiętała pani tę osobę?

Komórka...

Klikała.

Na pewno.

Robił dziewczynce zdjęcia. I czapka...

Nie wiem...

Zastanawiałam się, czemu nosi

czapkę.

Czapka w muzeum. Dziwne, co?

-Jest pani tego pewna? -Na 150 procent.

Czyli całkowicie.

Zaraz wracam.

Dzwoniliście do niego do pracy?

Alibi El Ahmadiego zostało potwierdzone. To nie mógł być on.

-Jesteście zupełnie pewni? -Tak.

-Nie to chciałem usłyszeć. -Będziemy nadal pomagać.

Dziękuję.

-Wieści o El Ahmadim? -Rozmawialiśmy z nim.

Chętnie współpracował.

Powiedział, że w pracy połamał sobie palce.

Pół dnia spędził na izbie przyjęć. Jego alibi się potwierdziło.

Ale i tak zamówiliśmy jego bilingi.

Użyto programu, który symulował wysyłanie SMS-ów z jego komórki.

To nie on wywabił panią Pererę z sali.

Ktoś włamał się na jego profil w necie.

I nie on zaproponował spotkanie w muzeum.

Szukamy sprawcy,

ale jeśli zachował środki ostrożności...

-Trzeba nam czegoś namacalnego. -Być może coś mam.

Na wspomnienia Johanny ma wpływ wyobraźnia. Wymyślała

historyjki o różnych osobach.

-Coś z tego się nada? -Zapiski prowadziła na bieżąco.

Zauważyła mężczyznę zajętego komórką.

-Który być może fotografował Emmę. -Telefonem?

Porywacz na pewno czekał, aż pani Perera wyjdzie z sali.

Uważa pani, że ten człowiek z komórką jest sprawcą?

Szczegóły wskazują na dokładną obserwację.

Dam panu przykład: "Przepocona

żółta czapka, poplamione dżinsy, zielona kurtka,

-zdenerwowany". -A jeśli to wymyśliła?

-Babka opowiada bajki. -Pokażę panu coś jeszcze. Chwila...

Mam. Zeznania pani Kurny:

"Mężczyzna, żółta czapka, dżinsy, kurtka".

Transkrypcja pana Michelsa:

"Zółtawa czapka, poplamione spodnie, zielona kurtka".

Beck też mówi o facecie w czapce.

-Jest pani pewna? -Tak.

Sprawdzimy to. A pani kontynuuje przesłuchanie

pani Weiher. Może powie coś jeszcze.

Pani doktor?

-Dziękuję. -Nie ma za co.

-I? Schwytacie go? -Pracujemy nad tym.

Wiedziałam, że się do czegoś przydam.

Przepraszam. 10-latka zniknęła.

-Ale to jest ekscytujące. -Zapewne.

Kpi pani ze mnie.

Skąd. Przepraszam,

jeśli odniosła pani takie wrażenie. Teraz

chcę się skupić na wydarzeniach. Czy ten człowiek...

-Frederik. -Słucham?

Frederik Drantheim.

Skąd zna pani jego nazwisko?

Sama mu je nadałam.

Pasuje do niego.

Pozostańmy przy faktach. Zaprowadzono

was do sąsiedniej sali. On tam był?

Nie. Ale wszyscy widzieli go na wystawie.

-Wszyscy? -Inni ludzie.

Był tam historyk, który myślał, że to atak terrorystyczny.

Zaczęła się dyskusja,

bo przecież terroryści nie używają bomb dymnych.

-I zaczęliśmy mówić o tamtym. -Wymieniliście poglądy?

Jasne.

Staliśmy, nikt nie wiedział, co się dzieje...

Kto zaczął o facecie w czapce? Pani?

Czy ktoś inny?

Proszę się dobrze zastanowić.

Nie mam pojęcia.

Ktoś rzucił uwagę, ja potwierdziłam, i zaczęła się o nim rozmowa.

Gdy ludzie w panice usłyszeli

wytłumaczenie, chwycili się go.

To się rozprzestrzenia jak wirus.

-Te zeznania są bezużyteczne. -Skąd miałam wiedzieć?

Proszę nie brać tego do siebie.

Jasmin? Chce pani

posłuchać o kimś innym?

Mam tego więcej. Akurat ten koleś mi pasował.

Tak się rozglądał, a dla mnie to było jak deja-vu...

Zaraz wracam.

-Sprawdzamy dane zameldowania. -Mamy pięć

-zeznań opisujących tego gościa. -Dajemy rysopis

do prasy i działamy.

Chodźcie tu! Zaczynamy poszukiwania!

Musimy porozmawiać o mężczyźnie

w czapce. Być może...

-mamy problem. -Tak?

Mogło dojść do zbiorowego przekłamania.

Proszę.

-Co to? -Reklama.

W drodze tu mijaliśmy ją ze trzy razy.

Wszyscy widywaliśmy gościa codziennie od tygodni.

Mózg chętnie wykorzystuje obrazy, które zna.

Pani Weiher podzieliła się swoimi spostrzeżeniami z innymi.

Istniejący w mózgach obraz nałożył się na daną sytuację.

-To częste zjawisko. -Nie w moim.

Nie publikujemy rysopisu. Wystąpił pewien błąd.

Mówiłam, że trzeba rozdzielić świadków.

Musiała mieć pani świadomość, że wymienili się informacjami.

Nie zostawił mi pan czasu na sprawdzenie,

czy nie tracę obiektywizmu. To byłoby naturalne,

bo pracuję bez koniecznego dystansu. Dlatego powinnam móc

wszystko dokładnie sprawdzić.

A gdybyśmy rozesłali portret pamięciowy?

-Czekajcie, aż wszystko sprawdzę. -Po co?

Popełnia pani właśnie te błędy, które miała pani ujawnić.

-Bo muszę przepytywać świadków. -Skoro to pani nie pasuje,

nic tu po pani!

To było niepotrzebne.

Pani zadaniem jest ciągle mnie krytykować?

Miałam na myśli Dietza. Osobiście zna Konradów.

Potrzebujemy nowego podejścia.

Skończyła pani przesłuchanie?

Nie prowadzę przesłuchań.

Badanie procesów poznawczych we wspomnieniach multisensorycznych.

I zniekształceń.

Dobrze by było, gdyby zaczęła pani grać

-zespołowo. -Nie wzięłaby mnie pani do drużyny.

Ale jest pani w niej.

-Pani Weiher celowo nas okłamała? -Nie jestem tu, by spekulować.

Proszę spróbować.

Nie wygląda mi podejrzanie.

-Może jest nieco nadgorliwa. -Ma coś?

Najlepiej zapamiętuje się zdarzenie, natychmiast je zapisując.

A pani Weiher jest bardzo spostrzegawcza.

Gdyby nie porwanie ta kobieta byłaby żyłą złota.

-Rozumie pani? -Raczej.

Pracuje przy projekcie na uczelni. To czasochłonne.

-Tak. -Podobnie jak porwanie.

Trzeba obserwować teren, ustalić drogi ewakuacji, rozpracować alarm.

Mogła zauważyć przygotowania sprawcy?

Nie dzisiaj, ale może zanotowała coś poprzednio.

Przepraszam, nie chciałam wszystkiego spaprać.

-Długo pracuje pani nad projektem? -W muzeum?

Trzy dni. Cztery...

Cały czas robiła pani notatki?

-Tak, ale nie mam ich przy sobie. -Nie szkodzi.

Przelała pani myśli na papier. Są bezpieczne.

Mam prośbę. Proszę zamknąć oczy.

Pamięta pani ostatnią wizytę w muzeum?

To było...

wczoraj.

Ale w głowie mam mętlik.

To może być pomocne.

Gdy zapamiętujemy wzorce, zmiany są bardziej zauważalne.

Czego szukam?

Nie może pani się do niczego zmuszać.

Przypominanie sobie to chaotyczny proces.

-A pani panuje nad chaosem? -Dzień nie jest istotny.

Pamięta pani jakieś dziwne zdarzenie?

W środę albo we czwartek panował duży tłok.

Nie było wolnych miejsc. Siedziałam na podłodze.

Jakiś dupek nadepnął mi na nogę. Chyba

jakiś turysta. Nie rozumiałam, co mówi, ale to nie były

-przeprosiny. -Świetnie.

-Średnio. Kulałam, wracając do domu. -Turysta raczej nam nie pomoże,

ale właśnie o takie zdarzenia mi chodzi.

-Sprzeczności, ból, gniew... -Multisensoryczność.

Otóż to.

Wczoraj dałam totalną plamę.

Nie miałam natchnienia. Zapisałam bzdury o jakimś Tareku,

któremu...

kazano odebrać babcię.

Ciągle włączało się jego radio

-i chciał komuś przyłożyć. -Co dokładnie pani widziała?

To nie był mój dzień.

Skąd wzięło się skojarzenie z radiem?

Z radiem?

To jednoznaczny obraz. I dźwięk.

Ochroniarz z walkie-talkie

pytał chłopaka, kto jutro odbierze babcię.

Padło pytanie, kto jutro odbierze babcię?

Coś w tym rodzaju. Byłam zła,

bo rozmowa wydała mi się nudna.

To na pewno był pracownik muzeum?

Trudno było go z kimś pomylić. Miał mundur i walkie-talkie.

Myśli pani, że ochroniarz pomógł porwać Emmę?

-Tylko oceniam wspomnienia. -Uważa pani, że tak było.

Pracownik muzeum zszedł na złą drogę, popadł w długi

i nie widział innego wyjścia jak pomoc w porwaniu Emmy.

Ktoś z wewnątrz.

Tak...

To ma sens.

Chwila...

Jeden z pracowników jest świadkiem.

I mamy go w naszej bazie. Pod innym nazwiskiem.

Amin Halba.

Klan Halbów. Rozpracowuje ich oddział specjalny.

Mieszkają głównie w Wedding.

Jeśli pracuje tu pod fałszywym nazwiskiem,

a ma powiązania ze zorganizowaną przestępczością...

Tekst: Iwona Iwańska