Original subtitles

(ตัวละคร สถานที่ องค์กร และเหตุการณ์)

(ที่ปรากฏในละครเรื่องนี้ เป็นเรื่องสมมติ)

ที่รัก

เรียกข้าว่าที่รักอีกแล้ว

มีใครจะกลับมาหรือเปล่านะ

แองดู หยุดกินก่อนสิ

ฟังพี่ก่อน

อะไรเหรอ

ข้า...

มีเรื่องบางอย่างที่ต้องทำ นอกเกาะแห่งนี้

แล้วยังไง

เพราะแบบนั้นข้าจะแต่งงานกับเจ้า และอยู่บนเกาะนี้ไม่ได้

คือ เพราะฉะนั้นเจ้าควรจะบอกนายท่าน ว่าเราสองคนแต่งงานกันไม่ได้

โอ๊ย เฮ้ยๆ

ไม่เอา

ท่านสัญญากับพ่อข้าแล้ว ว่าจะแต่งงานกับข้า

ที่ข้ายอมสัญญา เพราะถ้าไม่สัญญา เขาคงไม่ยอมสอนวิชาต่อสู้ให้

นี่ ทำไมเด็กผู้หญิงอย่างเจ้า ถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ล่ะ

ให้ตายสิ

นายท่าน

อ้าว ว่าที่ลูกเขยของข้าอยู่นี่เอง

- เฮ้อ - ทานปลาตัวนี้ก่อนสิขอรับ

พวกเจ้าสองคนมานั่งเล่นอะไรกันตรงนี้

ท่านพ่อ เขาบอกว่าจะไม่แต่งงานกับข้า

- นี่ - ว่าไงนะ

ไม่ใช่อย่างนั้นขอรับ

ที่ข้าพูดแบบนั้น เพราะแองดูยังเด็กมาก

กล้าดียังไง

ถ้าปัญหามีแค่เรื่องนั้น ข้าก็ไม่ว่าอะไร

เจ้าอายุน้อยที่สุด ในบรรดาหนุ่มๆ บนเกาะนี้

เจ้าถึงได้เหมาะที่สุดไง

เป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริงๆ

ขอรับ เหมาะสมกันมาก

- ให้ตายสิ - เจ้าหนุ่ม

เจ้าหนุ่มนกดู

นี่...

เกิดเรื่องใหญ่กับครอบครัวเจ้าแล้ว

ท่านพ่อ

เจ้าเป็นใคร

ท่านพ่อ ท่านพี่

ปลอดภัยดีหรือเปล่าขอรับ

เจ้าเป็นใคร

มาทำอะไรที่นี่

ไป รีบไป

ไม่นะ

ไม่

ท่านพ่อ พวกนั้นพยายามทำร้ายเรานะขอรับ

ไม่มีประโยชน์หรอก เราไปจากเกาะนี้ก็ได้

- อย่าหาคำตอบไปมากกว่านี้เลย - พูดเรื่องอะไรขอรับ

ข้าปล่อยพวกนั้นไปแบบนี้ไม่ได้

นกดู

ถ้าเราไป เรื่องนี้ก็จะจบ ลืมเรื่องนี้ไปซะ

ท่านพ่อ ข้ารู้ทุกอย่างขอรับ

ทั้งหมดเป็นเพราะ...

เป็นเพราะข้าเอง ข้าเคยทำผิดร้ายแรงเอาไว้

เพราะฉะนั้น...

ไม่จริง

ทั้งหมดเป็นเพราะข้า

ที่เราต้องมาซ่อนตัว อยู่บนเกาะแห่งนี้

และกำลังจะออกเดินทางกันอีกครั้ง

รวมถึงที่ท่านแม่ต้องมาตายไป

ทั้งหมดเป็นเพราะ...

ทั้งหมดเป็นเพราะข้าขอรับ

เอาล่ะ ค่อยๆ นะ

ท่านพี่ เป็นอะไรหรือเปล่า

โชคดีที่แผลเขาไม่ลึกมาก

ว่าแต่...

วิธีจับดาบของพวกนั้น บอกได้ว่าพวกมันเป็นนักฆ่าฝีมือดี

ใครเป็นคนส่งพวกมันมานะ

นายท่าน ช่วยดูแลท่านพ่อ และท่านพี่ของข้าด้วยขอรับ

นกดู

พูดอะไรของเจ้าน่ะ

จริงๆ เลย

เจ้าเห็นที่นักฆ่าคนนั้น พยายามฆ่าตัวตายแล้วใช่ไหม

ถึงเจ้าจะไปไล่แก้แค้นพวกมัน เรื่องก็ไม่จบอยู่ดี

เพราะฉะนั้น

เจ้าต้องตามรอยนักฆ่าไป แล้วสาวไปถึงตัวหัวหน้า

ข้าจะพาพ่อกับพี่ชายเจ้า ไปหลบที่บ้านเกิดของข้า

ขอรับ

ผู้หญิงเหรอ

หลบไป

หลบไป

หลีกทางให้ฝ่าบาท

หลีกทางให้ฝ่าบาท

มาแล้ว

ฝ่าบาท

อะไรเนี่ย

บ้าเอ๊ย

สายไปแล้ว

ตายซะ

นี่คือสารถึงพระราชา

ก้อนหินที่ข้าขว้างออกไป

คือก้อนหินที่เจ้าใช้ฝังลูกชายของข้า

และยังเป็นก้อนหินที่เจ้าใช้ สังหารหลานชายของข้า

จับตัวไว้

ทำลายบ้านของเราเป็นร้อยๆ หลัง

เหยียบย่ำประชาชนผู้บริสุทธิ์

เพื่อสร้างวังหลวงของตัวเอง

ฝ่าบาทอะไรกัน

เจ้าไม่ใช่พระราชา

ต้องมีผู้สมรู้ร่วมคิดแน่ หาให้เจอ

พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท

ไป

- เร็ว - เร่งฝีเท้า

ค้นแถวนี้ให้ทั่ว

- ขอรับ - ขอรับ

เห็นใครก็จับมาให้หมด

พบลูกธนูแล้วขอรับ

อะไรกัน ปล่อยข้านะ

ปล่อย

เจ้าควรจะเชื่อฟังเราแต่โดยดี

นั่นไง ตรงนั้นมีคนซ่อนอยู่ด้วย

ลองไปดูเองสิ

บ้าเอ๊ย ไม่นะ

จับตัวไป

อย่าขัดขืนนะ

จับตัวเขาไป

- ตามข้ามา - ปล่อย

ปล่อยข้า

เฮ้อ อีกนิดเดียวแท้ๆ

นี่ ที่ข้าคลาดกับเขาก็เพราะเจ้า

เจ้าเป็นใคร

- เดี๋ยวนะ นี่เจ้าคือ... - ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า...

ไม่ใช่ข้าแล้วทำไม

ให้ตายเถอะ

เจ้าตาบอดหรือยังไง ทำไมต้องวิ่งมาชนข้าด้วย

ถ้าเจ้าตาดีนัก แล้วทำไมไม่หลบเองล่ะ

เพราะเจ้าแท้ๆ ภารกิจสำคัญของข้า ถึงได้ล้มเหลวไม่เป็นท่า

ข้าไม่เข้าใจหมาตัวนี้เลยจริงๆ

"หมา" เหรอ

นี่ เจ้าอายุเท่าไร

ข้าเกิดปีมะเส็ง แล้วเจ้าล่ะ

อ๋อ ปีมะเส็งเหรอ

ปีนั้นข้าท่อง "อักษรพันตัว" กับจำคำสอน

ของขงจื๊อได้แล้ว แล้วยังไง

- กล้าดียังไง - เงียบๆ หน่อย

น่ารำคาญชะมัด

โอ้โฮ

น่าเสียดาย ที่ข้ามีโอกาสเห็นภาพนี้คนเดียว

เจ้าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ของตาแก่นั่นใช่ไหม

- อะไรนะ - ถ้าเจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด

ภายในวันพรุ่งนี้ เจ้าก็จะได้เป็นอิสระ

แล้วจะพยายามขนาดนั้นไปทำไม

ถ้าถูกจับได้ว่าพยายามหนี พวกนั้นตัดหัวเจ้าแน่

นี่เขาใสซื่อหรือแค่โง่กันแน่

แอบด่าข้าสินะ

เปล่านะ ข้าไม่ได้ด่าเจ้า

ช่วยข้าด้วย ช่วยด้วย

ช่วยหน่อย

เจ้าว่าอะไรนะ ข้าไม่ได้ยิน

เจ้า...

ท่านพี่ๆ

ช่วยข้าออกไปด้วยขอรับ

"ได้โปรด"

ได้โปรด

เป็นอะไรไป

เจ้าร้องไห้เหรอ เอาจริงเหรอ

สนุกนักใช่ไหม

ก็ไม่ได้แย่เท่าไร

อย่างน้อยข้าก็อยู่ที่ฮันยาง

นึกแล้วว่าเจ้าต้องมาจากบ้านนอก

เจ้ามาที่ฮันยางทำไม มาเข้าเฝ้าฝ่าบาทเหรอ

เปล่า

ข้ามาเพื่อค้นหา ตัวตนที่แท้จริงของข้า

น่าขำสิ้นดี

ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าคนขี้ขลาดนี่ จะพยายามหนี

ตาเถรเว้ย

ให้ตายสิ

- จริงๆ เลย - เป็นอะไรของเจ้าน่ะ

ทุกคนตามข้ามา

เราควรทำตามกฎหมายและข้อบังคับ

แบบนี้จะไม่เป็นไรหรือขอรับ

เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ลูกธนูถูกยิงออกมาตอนไหน

แล้วจะวุ่นวายให้ได้อะไร

ฆ่าพวกมัน

(สำนักสืบสวนหลวง)

ดำเนินการสอบสวนต่อไป

เจ้าเป็นใคร มาจากไหน

เราต้องถามเพื่อลงบันทึกไว้ เพราะฉะนั้นจงตอบมา

ข้าชื่อคิมวอนชิก มาจากหุบเขาจีดัมขอรับ

เจ้าไปทำอะไรที่ตลาด

ข้าแค่ผ่านไปขอรับ

เจ้าอุตส่าห์เดินทาง จากหุบเขาจีดัมมาถึงฮันยาง

จะบอกว่าแค่ผ่านไปงั้นเหรอ

เล่ามาให้ละเอียด ว่าเจ้าไปทำอะไรที่นั่น

ถ้าโกหก

เจ้าไม่มีโอกาสรอดกลับออกไปแน่

เจ้าต้องรอดนะ ลูกแม่

เจ้าต้อง...

มีชีวิตอยู่ต่อไป

ทำไมถึงไม่ตอบคำถามของข้า

บังอาจ

ตอบมาเดี๋ยวนี้

ข้าขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทหน่อย

นี่มันน่าอึดอัดใจจริงๆ ให้ข้าเข้าเฝ้าเถอะ

กล้าดียังไง

เจ้าอยากรนหาที่ตายหรือยังไง

ใครล่ะจะอยากตาย

และต่อให้ต้องตาย

ข้าก็ขอคุยกับฝ่าบาทก่อน

ไอ้คนฟั่นเฟือนสามหาว

จัดการมัน

ก็ได้

แล้วเจ้าอึดอัดใจเรื่องอะไร

ถ้าเขาจะเป็นกบฏต่อพระราชาจริง

ท่านคิดว่าเขาจะขว้างหิน ออกไปแบบนั้นหรือขอรับ

ลูกธนูนั่นก็เช่นกัน

ท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ใครยิงมันออกมาตอนไหน

คนทั้งแผ่นดิน คงพากันพูดเรื่องนี้ให้ทั่ว

ท่านจับคนบริสุทธิ์หลายร้อยคน

แค่เพราะชายแก่ที่สูญเสียลูกชาย

และหลานชายไปจากการก่อสร้างวังหลวง

แต่นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด ที่จะใช้เราจริงหรือขอรับ

อะไรนะ "ใช้" เหรอ

ขอรับ ถ้าข้าเป็นฝ่าบาท

ข้าจะปลูกหญ้าบนหลุมศพ

ลูกชายและหลานชายของเขา แทนที่จะทำเรื่องไม่จำเป็นแบบนี้

ข้าจะทำให้ทุกคนเห็นว่า ข้าเป็นคนใจกว้างแค่ไหน

นั่นคือสิ่งที่เจ้า จะทูลฝ่าบาทงั้นเหรอ

ขอรับ

ข้าจะทูลฝ่าบาทว่า อย่างน้อยก็แกล้งทำเป็นใจกว้างบ้าง

ใครจะรู้ล่ะขอรับ

ราษฎรอาจจะนึกปลาบปลื้ม

และพยายามสร้างวังหลวง อย่างเต็มกำลังก็ได้

เป็นความคิดที่ตื้นเขินสิ้นดี

กระหม่อมจะสั่งให้กำจัดเขาพ่ะย่ะค่ะ

ไม่ต้อง

เขาก็พอมีเหตุผล

อาจจะตื้นเขินไปบ้าง แต่ก็ฟังดูเข้าท่า

เขากำลังบอกว่าราษฎรของประเทศนี้

อาจจะเริ่มชอบ พระราชาไม่เอาไหนขึ้นมาก็ได้

- ถ้าเช่นนั้น... - เอาสิ

แกล้งทำตามนั้นดูก็ไม่เสียหาย

แต่ห้ามไว้ชีวิต ชายที่ขว้างหินเด็ดขาด

พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท

- อุ๊ย - นึกขอบคุณข้าใช่ไหมล่ะ

งั้นช่วยข้าอย่างหนึ่งสิ

อะไร

เจ้าชอบกุกบับไหม

- มีเงินหรือเปล่า - ให้ตายสิ

อะไรกัน

อย่านะ

เจ้าเป็นผู้ชายที่อ่อนแอมาก จะทำงานหาเลี้ยงตัวเองได้ยังไง

ว่าไงนะ

เจ้าทำทุกอย่างเสียแผน ด้วยการเข้ามาขวางทางข้านะ

ทำเป็นคุยโม้คุยโต เพิ่งจะขอกินกุกบับแท้ๆ

ข้าไม่ได้ขอนะ ข้าให้โอกาสตอบแทน

อีกอย่าง ถ้าไม่ได้ข้าช่วยไว้

ป่านนี้เจ้าคงนอนอยู่ในหลุมแล้ว

จดหมายสั่งเสียของข้า

ทำยังไงดีล่ะ จดหมายสั่งเสีย

หวังว่าเราจะไม่ต้องเจอกันอีกนะ

ถ้าเราเจอกันอีก สาบานเลยว่าข้าจะสั่งสอนเจ้าให้ได้

ขี้ขลาดอ่อนแอปานนั้น แต่เสียงดังฟังชัดเชียว

แต่จะไปหาผู้หญิงคนนี้ได้ที่ไหนนะ

แต่ก็นั่นแหละ ข้าคงไม่ใช่คนเดียวที่ตามหานางหรอก

ให้ตายสิ เป็นอะไรของเจ้าน่ะ

ถ้าไม่มีเงิน ก็ไม่ต้องกินข้าวสิ

ทำไมต้องมาที่นี่อยู่เรื่อยเลย

อย่าทำแบบนี้สิขอรับ ขอเศษข้าวหน่อยขอรับ

ปล่อยให้เน่าทิ้งไปยังจะดีกว่า ข้าไม่ให้หรอก

ไปซะ

ขอห้องหน่อย คืนนี้ข้าจะพักที่นี่

มีเงินหรือเปล่า

แน่นอน

ข้าจะกินมื้อเย็นด้วย เดี๋ยวจะจ่ายให้ตอนนั้น

เข้ามาสิ

(โรงเตี๊ยม)

มาได้แล้ว

ข้าจะได้จบเรื่องนี้ แล้วไปหาท่านพ่อกับท่านพี่สักที

เข้าไปข้างใน

ฮวังแท

ข้าพูดชัดเจนแล้วว่า เจ้าต้องห้ามไม่ให้นกดูขึ้นเรือ

ท่านพ่อ

ข้าขอโทษ

ทำไมล่ะ

ท่านห้ามข้าหัดอ่านหนังสือ แถมยังห้ามขึ้นเรืออีก

ข้าอยากอ่านหนังสือ แล้วก็อยากพายเรือด้วย

ทำไมข้าถึงทำไม่ได้ล่ะขอรับ

ยังไม่รู้สำนึกอีก

ต้องถูกเฆี่ยนอีกถึงจะหลาบจำหรือไง

มีใครอยู่ไหม

(ห้องพัก)

มีแขกกลับไปโดยที่ไม่ได้กินอาหาร

เจ้าอยากกินไหม เจ้ายังไม่ได้กินมื้อเย็นนี่

ข้ากำลังจะเข้านอนแล้ว

กินซะ ข้าไม่คิดเงินหรอก

ไม่คิดเงินเหรอ

ขอบคุณมาก งั้นข้าขอกินนะ

เฮ้ย เที่ยงคืนแล้ว

เจ้าจะไปไหน

เป็นอะไรของเขา จะทำอะไรน่ะ

- เป็นอะไรหรือเปล่า - ช่วยข้าด้วย

นี่ เจ้า

อะไร...

เขาตายแล้ว

ไปตามใต้เท้ามาเร็ว

- ข้าจะลองดูรอบๆ หน่อย - ขอรับ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้

เจ้าบอกว่าจะจ่ายให้ข้าห้ายาง

ใต้เท้า ทางนี้ขอรับ

เขาอยู่นี่

อ้าว ทำไม...

- แล้ว... - เฮ้ย ชิลบง

เอาล่ะนะ ข้าจะตามเจ้าไป แล้วดูว่าหัวหน้าของเจ้าเป็นใคร

อยู่นั่นเอง

พวกเจ้าตายแน่

- ตายแล้ว - ตายๆ

ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ

- เขาเข้ามาได้ยังไง - ผู้ชายนี่

แปลกจัง

ทำไมที่นี่ถึงมีแต่ผู้หญิงล่ะ

- เขามาทำอะไรที่นี่ - ทำอะไรน่ะ

ดูเขาสิ

เขาเข้ามาได้ยังไง

ทำไมถึงทำกับข้า...

เจ้าคงอยากตายมากสินะ

ไม่นะ พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว

ไม่ต้องมาพูด

เจ้าต้องมาที่นี่เพราะคิดไม่ซื่อแน่ๆ

(เฉพาะผู้หญิงเท่านั้น หมู่บ้านแม่หม้าย)

บ้าเอ๊ย

พวกนั้นห้ามไม่ให้ผู้ชายเข้า

แต่ดันมีนักฆ่าอยู่ข้างในเหรอ

ข้าน่าจะทำลาย...

ไม่สิ ข้าคงตาย ก่อนจะได้เจอตัวหัวหน้า

แน่ใจนะว่ามาถูกทางแล้ว

ขอรับ มีทางนี้ทางเดียว ที่จะไปถึงหมู่บ้านแม่หม้ายได้

นางกล้าดียังไง

ใกล้ถึงพิธีแล้วแท้ๆ มาหนีไปแบบนี้ได้ยังไง

คนของเจ้าติดตาม ลูกเขยซองไปอยู่ใช่ไหม

พวกเขากำลังค้น ทั่วทุกซอกของภูเขาเลยขอรับ

เราน่าจะจับเขาได้ที่นั่นขอรับ

ถึงจะคลาดกันไป แต่เขาต้องมาที่นี่แน่

ไม่ต้องกังวลขอรับ

ตรงนั้น อยู่นั่น

ให้ข้าช่วยเถอะขอรับ ยกโทษให้ข้าด้วย

เป็นอะไรไหมขอรับ

ไม่นะ

ข้าไม่เป็นไร

เจ้าเป็นใคร

ดลบก เป็นอะไรไหม

- นายหญิง - ดลบก

ไม่เป็นไรใช่ไหมขอรับ ท่านหญิง

ขอโทษเจ้าค่ะ

ท่านช่วยข้าไว้ แต่เรากลับทำร้ายท่าน

ขออภัยขอรับ นายท่าน

ข้านึกว่าท่านพยายามจะทำร้ายนาง

ช่างมันเถอะ

ท่านไม่ควรไปที่ หมู่บ้านแม่หม้ายหรอกนะ

พ่อสามีของท่านรออยู่ที่นั่นแล้ว

ท่านคิดจะ...

ไปที่นั่นจริงๆ เหรอ

ไม่รู้เหรอว่าถ้าไปที่นั่น ท่านจะไม่ได้เจอข้าอีก

ข้ายอมไม่เจอหน้าเจ้าตลอดไป ดีกว่าต้องทนเห็นเจ้าเจ็บตัว

ทำไมท่านถึงไม่เข้าใจข้าเลย

ไม่ได้ขอรับ ข้าปล่อยให้ท่านไปไม่ได้

คือ ข้าคิดว่าน่าจะพอมีทางอยู่

ทำไมพวกเขายังไม่มาอีก

ไม่ใช่ว่าหนีไปที่อื่นนะ

นายท่าน ทางนั้น

นังตัวดี

เจ้าควรจะถือว่าได้รับเกียรติสิ ที่ได้สละชีวิตตัวเองเพื่อครอบครัว

กล้าดียังไงถึงหนีมาแบบนี้

เจ้าไม่มีโอกาสได้ตายอย่างสงบแล้วล่ะ

ตายแล้ว

บังอาจ

อะไรกัน

นี่...

กล้าดียังไงถึงมาตบพ่อสามี

เจ้าเป็นใคร

นี่ไม่ใช่ลูกสะใภ้ข้า

ยกโทษให้ข้าด้วย

น่ารักจริงๆ

ก็น่ารักจริงๆ นั่นแหละ

โดยเฉพาะจากข้างหลัง

โอ้โฮ ดูท่านสิ

ข้าว่าเราทำพลาดไปแล้วล่ะ

- ข้าจะลองหาทางอื่นดู - ไม่เลยเจ้าค่ะ

ท่านสวยมากเจ้าค่ะ

แค่ต้องปรับท่าเดิน และเปลี่ยนเสียงหน่อยเท่านั้นเอง

ใช่ ท่าเดินของท่านออกจะ...

นี่ก็ไม่ได้มากมายอะไร แต่ข้าอยากขอบคุณท่าน

ไม่จำเป็นหรอก

ที่ข้าช่วยท่าน ข้าไม่ได้หวังอะไรตอบแทนนะ

ข้าทำให้ท่านลำบากใจอีกแล้วเหรอ

- งั้นข้า... - แต่...

ข้าถูกสอนมาว่า การปฏิเสธน้ำใจของสตรี

ไม่ใช่สิ่งที่บุรุษควรทำเลยขอรับ

นั่นก็จริง

ถ้าอย่างนั้น ไปกันเลยดีกว่า

โอ้โฮ สวยจังเลย

- ดูนี่สิ - สวยดีนะ

ขอบคุณเจ้าค่ะ

ท่านเป็นใคร

คือ ข้า...

ข้ามาจากตระกูลคิมแห่งฮันยาง

ได้ยินว่าพวกท่าน ช่วยเหลือแม่หม้ายที่หลบหนีมา

งั้นเหรอ

เข้ามาสิ

มาทางนี้เลย

หมู่บ้านนี้เกิดขึ้น ช่วงที่ญี่ปุ่นเข้ามารุกราน

แม่หม้ายที่สูญเสียสามีไปในสงคราม

รวมกลุ่มกันมา และเริ่มใช้ชีวิตอยู่ที่นี่กัน

พวกนั้นบอกให้เราฆ่าตัวตาย

เพื่อรักษาเกียรติของครอบครัว

ฟังแล้วไร้สาระชะมัด

ใครจะได้ประโยชน์ล่ะ

หลังจากอยู่ที่นี่ไปสักพัก

ที่นี่ก็กลายเป็นหมู่บ้านน่าอยู่ แม้แต่ฝ่าบาทก็ยังทรงเห็นด้วยเลย

- จริงไหมล่ะ - เจ้าค่ะ

- เป็นยังไงบ้าง - วันนี้อากาศดีจัง

ไม่ต้องกังวลหรอก

นอกจากทางที่ท่านเดินเข้ามา

และทางไปหอกีแซงตรงนั้น

ก็ไม่มีเส้นทางอื่น เข้ามาที่นี่ได้อีก

ผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆ พวกนี้ เป็นพวกเดียวกันหมดเลยเหรอ

แหมดูสิ ท่านรูปร่างดีทีเดียวนะ

สุดยอดแม่พันธุ์

ฝั่งแม่ของข้า ตัวสูงๆ กันทั้งนั้นเจ้าค่ะ

ข้าได้ความสูงจากแม่มา

เข้าใจแล้ว

อยู่นี่เอง

อ้าว พี่

เรามีแม่หม้ายคนใหม่มานะ

นางหนีการตามล่ามาจากฮันยาง

สวัสดีเจ้าค่ะ

ไม่ต้องกลัวไปหรอก

บางครั้ง ก็มีผู้ชายหน้าไม่อาย พยายามแอบเข้ามาอยู่บ้าง

แต่พวกเรา หน่วยหญิงผดุงธรรม จะจับพวกมันทุกคน

และส่งลงนรกให้หมดเอง

- ต้องทำให้ได้ - ต้องทำให้ได้

- เจ้าค่ะ - ปล่อยให้เป็นหน้าที่เราได้เลย

นายหญิง

นางเป็นแม่หม้ายที่มาใหม่เจ้าค่ะ

นายหญิงเป็นหัวหน้าของหอกีแซง

สวัสดีเจ้าค่ะ

ทำไมถึงมีหอกีแซง อยู่ข้างหมู่บ้านแม่หม้ายด้วยล่ะ

ที่นี่พลังหยินแข็งแกร่งมาก

เราเลยคิดว่ามันเหมาะ จะตั้งหอกีแซงที่สุด

และตอนนี้ พวกแม่หม้าย...

ก็หมักเหล้าและเย็บเสื้อผ้า ส่งให้หอกีแซงด้วย

นายหญิงเอง ก็ช่วยดูแลหมู่บ้านเราเหมือนกัน

เราช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่

ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ

นางคงจะเหนื่อยแล้ว

รายงานเรื่องนี้ให้รองผู้ดูแลทราบ แล้วให้นางไปพักผ่อนเถอะ

แต่เราไม่มีบ้านว่างให้นางแล้ว

กว่าจะสร้างบ้านเสร็จ คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก

ช่วงนี้ให้นางอยู่บ้านเจ้า ไปก่อนดีไหม

ซุนนยอ เจ้านอนคนเดียวนี่ รับนางไปอยู่ด้วยสิ

- เจ้าค่ะ ก็น่าจะดี - ได้ๆ

ไม่นะเจ้าคะ

คือว่า ข้าหมายถึง...

ที่ข้าปฏิเสธก็เพราะ ข้ารู้สึกแย่เหลือเกินที่มารบกวนท่าน

ไม่เอาน่า

ไม่เป็นไรหรอก เราผู้หญิงด้วยกัน

ไม่เจ้าค่ะ ข้าไม่บังอาจรบกวนท่านหรอกเจ้าค่ะ

ท่านบอกว่าหอกีแซง อยู่ข้างหมู่บ้านไม่ใช่หรือเจ้าคะ

ข้าขอนอนที่นั่นได้ไหมเจ้าคะ

อะไรนะ

ที่หอกีแซงเหรอ

เจ้ารับได้ใช่ไหม

ที่นั่นมีผู้ชายเข้าออกหลายคนนะ น่าอึดอัดแย่เลย

แค่สองสามวันเอง ข้าอยู่ได้เจ้าค่ะ

เอาล่ะ

ถ้าอย่างนั้น ให้เจ้านอนห้องเดียวกับดงจูดีไหม

นางนอนไม่ค่อยสำรวม แต่ก็เป็นคนนิสัยดี...

มากับข้า

มานี่

เงียบซะ

หยุดร้องไห้ได้แล้ว

ไม่ได้นะเจ้าคะ

ปล่อยนางไป

ดงจู อย่านะ

เจ้าอยากตายมากใช่ไหม

ใต้เท้า

- อ้าว - ตายแล้ว

ใต้เท้า ท่านมาทำอะไรที่นี่เจ้าคะ

ข้าเสนอว่าจะให้โอกาสเด็กคนนั้น ได้เป็นกีแซงจริงๆ

แต่นังชั้นต่ำนั่นกล้าปฏิเสธข้า

ดูสิว่ามันวุ่นวายไปหมดแล้ว

นางไม่ใช่กีแซงเต็มตัว

และเพิ่งอายุแค่ 12 ปี เท่านั้นเจ้าค่ะ

พาโชซอนไปที่ตึกหลักก่อน

- ใต้เท้า ตอนนี้... - ว่าไงนะ

เจ้าก็คงเสียสติไปแล้วเหมือนกัน

ห้ามพานางไปเด็ดขาด

ใต้เท้า

ไม่รู้หรือเจ้าคะว่ามันผิดธรรมเนียม

"ธรรมเนียม" เหรอ

"ธรรมเนียม" งั้นเหรอ

ไม่อยากเชื่อว่าคนชั้นต่ำ อย่างพวกเจ้าจะพูดถึงธรรมเนียมด้วย

เจ้าค่ะ

หญิงต่ำต้อยอย่างเราพูดถึงธรรมเนียม แล้วจะมีประโยชน์อะไรล่ะเจ้าคะ

แต่ว่า สำหรับท่านแล้ว มันเป็นคนละเรื่องเลยเจ้าค่ะ

ข้าพูดเช่นนี้เพราะเป็นห่วง

กลัวว่าคนที่สูงส่ง และมีความสำคัญอย่างท่าน

อาจจะต้องเสื่อมเสียเกียรติ เพราะความนึกคิดชั่วแล่น

แล้วจะให้ข้ารออีกนานแค่ไหน

ท่านต้องรออีกสามถึงสี่ปีเจ้าค่ะ

ก็ได้

ข้าจะรอ

ตายแล้ว

ใต้เท้า

แบบนี้คงใช้ได้

ใต้เท้า ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ

กว่าผมนางจะยาวเหมือนเดิม ก็คงต้องใช้เวลาสักสามสี่ปี

- ใต้เท้า - ทำไม

ข้าไม่อยากให้นางถูกชายอื่นคว้าตัวไป

ระหว่างที่ข้ารอน่ะสิ

หรือว่าเจ้าจะยอมเสียสละ ผมตัวเองแทนล่ะ

นี่เจ้าทำบ้าอะไร

หากท่านต้องการเส้นผม ข้าก็จะให้ท่าน

เส้นผมงอกใหม่ได้เสมอ

มันไม่มีทางสำคัญไปกว่า เด็กคนนั้นได้เจ้าค่ะ

เจ้า...

- ไม่นะ - ตายแล้ว

นังเด็กจองหอง

เจ้าอยากตายจริงๆ ใช่ไหม

- ยังไม่รีบสั่งสอนนางอีก - นังตัวแสบ...

มีใครอยู่หรือเปล่า

- นายท่าน - นายท่าน

บยอนฮง อ๊กรัน ว่ายังไง

- นายท่าน - นายท่าน

ว่าไง มีอะไร

ไม่เป็นไรนะ

ให้ตาย

เจ้าเป็นใคร

ข้าต้องขออภัยท่านด้วย ไม่เป็นไรใช่ไหมขอรับ

เจ้าเป็นคนจัดอาหารเหรอ

สมมติว่าใช่ก็แล้วกัน

ท่านคงหงุดหงิด เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมากสินะขอรับ

เข้าใจก็ดีแล้ว

ดูสิว่านังบ้าพวกนี้ทำอะไรกับข้า

นังผู้หญิงพวกนี้ กล้าเสียมารยาทกับชนชั้นสูง

เอ้า ลองชิมดูขอรับ

- นี่อะไร - เคี้ยวให้ละเอียดสิขอรับ

มันจะช่วยให้ท่านสงบจิตใจได้ขอรับ

โอ๊ยขม ขมๆ

ของขมๆ ดีต่อสุขภาพนะขอรับ

เป็นไง เอาอีกไหม

- น้ำๆ - น้ำอยู่ไหน

- น้ำ น้ำอยู่ไหน - เอาน้ำมา

- ขอน้ำหน่อย - นี่ขอรับ

- ใต้เท้า ดื่มน้ำก่อนขอรับ - ดื่มขอรับ

เวรล่ะ

โธ่

นึกว่าเป็นน้ำเปล่าเสียอีก ที่แท้ก็น้ำส้มสายชู

แย่แล้วสิ

ถ้าดื่มน้ำส้มสายชู กับของเมื่อกี้ล่ะก็

มันจะกลายเป็นยาพิษ

ใต้เท้า ขึ้นหลังข้าขอรับ

หลบไป หลีกทาง

- ตายแล้ว - ใต้เท้า อดทนไว้ขอรับ

มันกลายเป็นยาพิษจริงๆ หรือเจ้าคะ

ข้าก็ไม่รู้ ข้าไม่เคยกินมาก่อน

นายท่าน เชิญข้างในเจ้าค่ะ

หยุดโวยวายได้แล้ว กลับเข้าไปข้างในกันดีกว่า

- เจ้าค่ะ - ขอรับ

ขอโทษด้วย ที่เจ้าต้องมาเห็นเรื่องแบบนี้

- ห้องเจ้าอยู่สุดทางเดินเลย - เจ้าค่ะ ข้าเดินไปเองก็ได้

อะไรกันเนี่ย

ไม่เป็นไรหรอก

ตามข้าเข้ามา

ข้าคุ้นหน้านางมาก

เคยเห็นที่ไหนนะ

ให้ตายสิ

ในที่สุดก็มาถึงสักที

แต่นางต้องไม่ยอมบอกแน่ ว่าใครเป็นคนบงการ

แล้วข้าจะรู้ได้ยังไง

ให้ตาย

ทำไมถึงทำเรื่องแบบนั้น

แมฮยังเพิ่งจะอายุแค่ 13 ตอนที่เขาพานางไป

แต่นางก็ไม่รอดกลับมา เรื่องเพิ่งจะผ่านไปเดือนเดียวเอง

จะให้เขาทำแบบนั้นอีกได้ยังไงเจ้าคะ

เจ้าก็เลยตัดผมอย่างนั้นเหรอ เจ้าเป็นกีแซงนะ

ข้าปล่อยให้เขา ตัดผมนางไม่ได้นี่เจ้าคะ

ข้ายังไม่ได้เป็นกีแซงเต็มตัวด้วยซ้ำ

ภูมิใจนักหรือไง ที่ยังเป็นกีแซงฝึกหัดอยู่น่ะ

ดูตัวเองสิ

ข้าโกรธเขามากนี่เจ้าคะ

เขาเหยียดหยามเราแบบนั้นได้ยังไง

คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ไอ้หน้าตูดเป็ดเอ๊ย

ให้ตายสิ

โอ๊ย

พักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ

ได้ยินว่าเจ้าเพิ่งออกไปข้างนอกมา

ไปไหนมาล่ะ

อย่าหาเรื่องเดือดร้อน ให้ตัวเองแล้วกัน

เข้าใจไหม

เจ้าค่ะ

- ทำแบบนั้นทำไมเจ้าคะ - ก็ข้าโมโหมาก

ไอ้หน้าเหียกนั่น มาก่อเรื่องวุ่นวายที่หอกีแซง

ข้ารักที่นี่มากนะ

อย่าเข้ามายุ่งอีกนะเจ้าคะ

ข้ารับปากไม่ได้หรอก

เจ้าทิ้งคำสั่งเสียไว้แล้วหายตัวไป

แล้วข้าจะไม่ยุ่งได้ยังไง

ข้าเกือบหัวใจวายแล้วนะ

ทิ้งจดหมายไว้แล้วหายตัวไปเฉยๆ

ไม่สนใจเลยเหรอ ว่าข้าจะเป็นห่วงแค่ไหน

ท่านเคยสัญญา ว่าจะไม่มายุ่งกับชีวิตข้า

ลืมสัญญาไปแล้วหรือเจ้าคะ

แค่เป็นห่วงก็ไม่ได้งั้นเหรอ

ถ้าท่านยังทำแบบนี้อีก ข้าจะไปจากที่นี่ซะ

ก็ได้ ข้าจะไม่ทำแล้ว

เจ้านี่หาวิธีปิดปากข้าเก่งจริงๆ

แล้วพบกันเจ้าค่ะ

ตาเถร ทำบ้าอะไรเนี่ย

หยิบอะไรไปหรือเปล่า

- เอามานี่เจ้าค่ะ - อย่ามาแตะต้องตัวข้านะ

- เอามาเถอะน่า - ว้าย ทำอะไรเนี่ย

เฮอะ

ขอโทษเจ้าค่ะ

มาค้นของข้าทำไมล่ะ

เจ้า...

เจ้าเป็นคนมาจับหน้าอกข้านะ

ท่านแตะต้องข้าวของข้า โดยไม่ขออนุญาตนี่เจ้าคะ

เห็นหรือเปล่าว่าข้างในมีอะไร

ไม่เห็น

แต่เดี๋ยวนะ ท่านมาทำอะไรในห้องนี้

นายหญิงบอกให้ข้ามาอยู่ที่นี่

ให้ตายสิ ข้าไม่ชอบอยู่ร่วมห้องกับใครเสียด้วย

คิดว่าข้าชอบนักหรือไง ที่ต้องนอนห้องเดียวกับเจ้าน่ะ

แต่ก็นั่นแหละ มีแต่ข้าที่นอนคนเดียว

นางคงไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

ทำตัวตามสบายก็แล้วกัน

แต่ถ้าแตะต้องของข้าอีกล่ะก็...

ข้าไม่แตะหรอก

จะไม่จับอะไรสักอย่างเลย

นี่เจ้า

ที่ข้าคลาดกับเขาก็เพราะเจ้า

เจ้าเองก็ไม่ใช่คนปกติเหมือนกันสินะ

ข้าไม่ได้ตามท่านมานะ

"ดอกไม้แสนงดงามนี้ ช่วยปลอมประโลมความเหงาของข้า"

ท่านรองผู้ดูแล มาทำอะไรตรงนี้เจ้าคะ

"แต่ความเหงามากมายนั้น ช่างน่าปีตินัก

เพราะข้าได้รับเกียรติให้ประจักษ์ ความงามแห่งเกาหลี"

ท่านคงหมายถึง "งามล่มเมือง" สินะ

นี่ท่านล้อเลียนข้า เพราะข้าเปลี่ยนทรงผมเหรอเจ้าคะ

ข้ารู้ตั้งแต่แรกพบแล้วว่า เจ้าคือหญิง...

ที่ข้าตามหามาตลอด

อะไรน่ะ...

ข้าหรือเจ้าคะ

แล้วนางล่ะ

งั้นฝากด้วยนะ

- ไม่สิ - อือ

- เจ้าคงเป็นแม่หม้ายคนใหม่... - งงแล้วนะ

ที่เพิ่งมาถึงวันนี้สิท่า

- ข้าไม่สนใจหรอกเจ้าค่ะ - แหม

ข้าเคยมีตำแหน่งสำคัญในฮันยางนะ

เพื่อสนองพระบรมราชโองการของฝ่าบาท

ข้าจึงมาคอยดูแลหมู่บ้านนี้

ข้าเป็นขุนนางระดับเก้า มีตำแหน่งรองผู้ดูแล ข้าชื่อ...

ยอนกึน

มีตำแหน่งแปลกๆ แบบนี้ ด้วยสินะเจ้าคะ

ช้าก่อน

ข้าขอยืมมือเจ้าหน่อย

ข้าเข้าไปข้างในไม่ได้

แต่ข้าเป็นคนรับผิดชอบทุกอย่าง ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน

- มีอะไรให้ช่วยก็... - ไม่ล่ะเจ้าค่ะ

ท่านเป็นคนดูแลหมู่บ้านหรือเจ้าคะ

ขอบคุณขอ...

เจ้าค่ะ

ข้าจะได้เป็นเพื่อนกับ แม่หม้ายหลายๆ คนที่นี่

ข้าก็อยากเป็นเพื่อนที่ดี กับเจ้าเหมือนกัน

แม่นาง ไม่เห็นต้องเขินเลย

ถึงเจ้าจะไปไล่แก้แค้นพวกมัน เรื่องก็ไม่จบอยู่ดี

เพราะฉะนั้น

เจ้าต้องตามรอยนักฆ่าไป แล้วสาวไปถึงตัวหัวหน้า

(โรงต้มเหล้า)

เจอแล้ว

เจอแล้ว

เราตามหาเจ้าจนทั่วเลย

จะได้เปิดอกคุยกันสักที

ข้าพูดไม่ค่อยเก่งเจ้าค่ะ ไม่คุยดีกว่าเจ้าค่ะ

เจ้าคงลำบากมามากสินะ

มากับเราเถอะ

ไปไหนเจ้าคะ

การอาบน้ำด้วยกันเป็นวิธีที่ดีที่สุด ในการสานสัมพันธ์ฉันเพื่อน

อาบน้ำเหรอ พูดอะไรอย่างนั้น

ผู้หญิงจะอาบน้ำด้วยกัน ได้ยังไงเจ้าคะ

ข้าเป็นคนขี้อาย

- ตอนแรกเราก็เขินเหมือนกัน - ใช่ๆ

เอาน่า ไปด้วยกันเลยดีกว่า

- ไปกันเถอะ - ไปเลย

- ไปกันเลย - ปล่อยข้าเจ้าค่ะ

- เจ้าต้องชอบแน่ - มาด้วยกันเถอะน่า

ปล่อยข้า ข้าบอกว่าไม่อยากอาบไงเจ้าคะ

- เราเป็นเพื่อนบ้านกันไม่ใช่เหรอ - ให้ตายสิ

นี่ๆ

ข้าตามหาเจ้าอยู่พอดี

เจ้ากับข้า...

ต้องไปที่นั่นด้วยกันนี่

ไปด้วยกัน...

พวกเจ้าจะไปไหนกันเหรอ

หา

ข้ารู้สึกคันๆ เพราะเพิ่งตัดผม

เลยว่าจะไปอาบน้ำ

- เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก - ไม่นะ

ไปกันเลย

ไม่นะ ไม่ได้

มาอาบน้ำกันเถอะ

ไม่นะ ไม่ได้เจ้าค่ะ วางข้าลงเถอะ

ขอร้อง

อมิตาพุทธ อมิตาพุทธ

ข้าว่าข้าไปดีกว่า

ว้าย

ไม่ได้จริงๆ

จริงๆ นะ...

ข้าว่าข้าขอผ่านดีกว่าเจ้าค่ะ

- ทำไมล่ะ - คือ...

ที่จริงข้าเป็นโรคผิวหนังเจ้าค่ะ

น้ำที่นี่เป็นยานะ

มันจะช่วยรักษาโรคให้เจ้า

ลงน้ำไปเลย

คือว่า ข้า...

ข้าเคยจมน้ำครั้งหนึ่งตอนยังเด็ก ก็เลยจำฝังใจ

มีแต่คนอ่อนแอที่เอาแต่หนีปัญหา

- เดี๋ยว - เผชิญหน้ากับความกลัว

แล้วเอาชนะมันให้ได้

มาลงน้ำกับเราสิ น้ำที่นี่ใสสะอาดนะ

ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น

ปัดโธ่ ท่านเขินมากไปแล้ว ผู้หญิงก็มาที่นี่กันทั้งนั้น

ไม่เอาๆ

เดี๋ยว

ข้าทำไม่ได้...

โอ๊ย เย็น

สดชื่นดีใช่ไหมล่ะ

นึกแล้วว่าเจ้าต้องยอมลง

นี่

เจ้านี่...

(ขอขอบคุณอีโฮแจ พัคชอลมิน และจองอีรัง)

(ที่มาร่วมเป็นนักแสดงรับเชิญ)

ฟังข้านะ

"อุ๊ยตาย จริงเหรอ"

การพูดบางอย่างเองมันน่าอายไง

ก็เลยอยากให้คนอื่นเป็นคนเอ่ยปากแทน

ท่านจองยุนจอใช่หรือไม่

ข้าเห็นจองยุนจอ ข้ามั่นใจ

วันที่ยุนจอเสียชีวิต

เจ้าบอกว่า ยุนจอตายหลังจากฝังทารกใช่ไหม

มันเริ่มคันเพราะข้าเปลี่ยนชุดไม่ได้

ขยับลงหน่อย ลงไปอีกนิด

คำบรรยายโดย: มัทวัน เลิศผกากุล