Original subtitles

PINOKIO (wersja na pewno nie dla dzieci)

tłumaczenie: django00

Nasza historia zaczyna się w magicznym i fikcyjnym świecie,

gdzie grzech próbuje ukoić jego uczucia.

Osoby wrażliwe napotykają wiele przeciwności,

ale ich skłonność do prowadzenia przewrotnego życia,

sprawiła, że ​​zmienili swe nastawienie.

- Świetnie. To świat grzechu, lecz nadal niektórzy ludzie

wciąż się temu opierają.

Jednym z nich jest Mistrz Dżepetto, który żyje zgodnie z własnym sumieniem.

Jest pracowitym stolarzem, który mieszka z piękną siostrą, Artemidą.

Wspaniale, prawdziwe arcydzieło!

Będziesz moim pięknym synem.

- Dżepetto, nadal pracujesz nad tą drewnianą kukłą? - To będzie mój syn!

- Syn z drewna?... - Właśnie tak! Ale Dobra Wróżka obiecała,

że tchnie w niego życie. - Ale przecież tyle tu kobiet. Znajdź sobie jakąś

i miej z nią prawdziwego syna! - Nie, nie, nie!

Chcę syna z drewna, żebym zrobił z niego człowieka,

który nauczy się dobrych manier i będzie inny, niż ci łajdacy.

Jesteśmy dobrymi ludźmi, nie jesteśmy grzesznikami.

Dlatego robię mojego syna z drewna.

Wtedy zmieni się w chłopca z krwi i kości.

Dobra Wróżka zrobi to dla mnie, a mój chłopiec zostanie krystalicznie nieskalanym.

- Jak sobie chcesz, Dżepetto. Muszę już iść. - A dokąd?!

- Idę do Klotyldy robić szarlotkę. - Dla mnie?

- Oczywiście. - Dziękuję. Jaką mam cudowną siostrę.

Nie jak te dziewczyny, które myślą tylko o seksie. (Taaa ;)

Ja jestem prawy, a ty jesteś cnotliwa. Jesteś cudowna i piękna. Wspaniałe z nas rodzeństwo.

Teraz idź do przyjaciółki i zrób ciasto dla swojego brata.

- Do zobaczenia. Mój piękny synu.

Wspaniały!

- Klotyldo! - No, wreszcie!

- Pospiesz się! - Już idę!

Proszę.

- No i co tak długo?! - To wina mojego głupiego brata.

- Zaczął opowiadać mi o swoim synu. - Że co? Ma syna?

Tak... znaczy nie. Nie całkiem. Zrobił go z drewna

i mówi, że to jego syn. Współczuję mu. Jest taki samotny.

- Czy to właściwe? - Chodźmy do mnie. Tam jest ciszej.

Nie martw się o swojego brata. To się nigdy nie zmieni.

Dobry wieczór, Mistrzu Dżepetto. Jestem Gadającym Świerszczem.

- Przysyła mnie Dobra Wróżka. - Dobrze. Powierzam go tobie.

Bądź dla niego dobry, proszę.

Nie chcę, żeby się przeziębił! Zabierz go do Dobrej Wróżki

i powiedz jej, żeby użyła zaklęcia. Potem wróć do mnie.

Jest dla mnie jak syn. Bądź z nim ostrożny!

Uważaj! Powoli, powoli!

Jest dla mnie najważniejszy! Uważaj na niego!

Żegnaj, mój synu!

Gadający Świerszcz zabrał drewnianego chłopca do Dobrej Wróżki.

Traktował go z miłością i troską.

Dobra Wróżko, to jest Pinokio. Został wykonany przez Mistrza Dżepetto.

Dobrze, odejdź.

Zamienię tę drewnianą lalkę w prawdziwego chłopca.

Nie będzie już miał takiego dużego nochala, lecz ogromnego kutasa.

Sprawię, że będzie wysoki i silny, by doprowadzać dziewczyny do szaleństwa.

Wystarczy jeden ruch, aby tchnąć w niego nowe życie.

Za pomocą mojej magicznej różdżki rzucę zaklęcie.

Umiejętności Wróżki były duże. Była zadowolona ze swojego dzieła.

Wykonała kawał dobrej roboty.

Ale był jeden problem. Drewniana lalka, którą zamieniła

w chłopca z krwi i kości, miała problemy z poruszaniem.

Musiał się dużo nauczyć, tak jak normalne dziecko.

Musiał nauczyć się chodzić, radzić sobie ze światem zewnętrznym,

poznać życie w całej jego okazałości.

Uważaj jak chodzisz, Pinokio! Chcesz się zranić?

Idź tam.

Nie do basenu!

Skręć w lewo i idź prosto.

Krok po kroku. Właśnie tak!

A teraz z powrotem.

Musisz mnie słuchać, skarbeńku. Bądź grzecznym chłopcem i usiądź.

Odpocznij sobie.

Czujesz coś w swoich spodenkach?

Widzę, że Mistrz Dżepetto hojnie cię obdarzył.

Podobało ci się?

Dobra Wróżka pokazała ci sekrety miłości, chłopcze.

Ale nie przesadzaj!

Możesz już odejść.

Mistrzu, obudź się! To ja, Świerszcz!

A co z moim synem? Gdzie jest?

- Śpi tam jak anioł. - Ale udało się, mów?!

Tak, wszystko w porządku. Z wyjątkiem jednego małego problemu.

- Że co?! O czym ty mówisz? - To nic poważnego...

Maluteńki problem.

Pinokio! Jesteś wspaniały!

Spójrz na siebie! Stałeś się prawdziwym chłopc...

A to co?!

Co się stało z twoim nosem?

Uczyniłem cię takim pięknym. Co ona z tobą zrobiła?!

Zabiję tę Wróżkę! Żadna z niej Dobra Wróżka, ale zła wiedźma!

Tobą też się zajmę!

Co się z tym dzieje?

Nie dotykaj! Bo wpadniesz w nawyk!

Zapamiętaj! Masz tego nie dotykać! Nigdy!

Trzeba będzie coś z tym zrobić. Już ja cię nauczę dobrych manier!

No, opadaj!

Ej, a ty co wyczyniasz?! Zwykle ludzie dają mi pieniądze!

A przynajmniej papierosa. Nigdy nie robią tego co ty.

- Dasz mi coś innego? - Chodź ze mną.

Dobrze.

- A dokąd idziemy? - O nic się nie martw.

O, jest za co chwycić.

Zobacz kogo przyprowadziłam.

Kobiety...

- Ale śmierdzi. - Wykąpmy go.

Podaj mi szampon.

Obsługa full serwis.

Łaskoczesz mnie!

I trochę tutaj.

Potrzebujesz więcej mydła.

Trochę z przodu.

- Co robisz? - Teraz trochę tutaj.

To takie wspaniałe!

- Dalej, wstawaj. - Czemu? Spałem tak dobrze.

- Chcemy jeszcze! - Jeszcze? Nie, nie, dziękuję! Jesteście szalone!

- Daj spokój! Nie idź jeszcze! - Nawet o tym nie myślcie!

Nie, nie, dziękuję!

Artemido, a może wybierzemy się do Świata Grzechu?

Tam jest tak przyjemnie. - Dobrze, możemy się tam wybrać.

Artemida długo nie wracała do domu.

A Mistrz Dżepetto, po okresie głębokiego niezadowolenia,

spędzał czas ze swoim synem,

którego Dobra Wróżka zmieniła z drewnianej lalki.

Uczył go chodzić. -Chodź, spróbuj.

Co za katastrofa!...

- Tato, patrz jakiego mam wielkiego! - Co ty wyczyniasz?!

Bachorze, już ja cię nauczę ogłady!

Uczył go mówić. - Pinokio, pójdziesz do szkoły,

tam nauczysz się alfabetu.

Ale najpierw ja cię trochę poduczę. Najpierw samogłoski. Powiedz "A"

- A...nal. - Nie, nie możesz nic dodawać!

Wiem, kto nauczył cię tych złych rzeczy! Dobra Wróżka!

Nic nie dodawaj! Kontynuujmy! Dobrze... "E"

- E...rekcja! - No nie, znowu! Masz już niczego nie dodawać!

Nic nie dodawaj! Po prostu powtarzaj samogłoski!

Dobrze, jedziemy dalej. Teraz powiedz "U".

U...ryna.

- U, U, U. - Dobra, tak lepiej.

Uczył go jeść.

Teraz nauczę cię jak zachowywać się przy stole.

To jest nóż, a to widelec. Weź nóż tą ręką,

a widelec drugą. Ten owoc to banan. Jak zamierzasz go zjeść?

- Banan je się w ten sposób. - Co ty wyczyniasz? Łobuzie!

- Kto cię tego nauczył?! - Dobra wróżka!

Ta Dobra Wróżka pokazała ci tylko wulgarne rzeczy!

Oto jak pokroić banana. Widzisz? Następnie odcinasz drugi koniec.

Otwierasz go w ten sposób. Obierasz, a potem co robisz?

Obieram i wpycham w tyłek jakiejś panience!

Zły chłopiec! Bachor! Nie chcę już

słuchać tych świństw! Wystarczy!

Uczył go dobrych manier.

Dziś nauczę cię, jak się dobrze zachowywać.

To bardzo ważne dla grzecznych chłopców.

Jeśli spotkasz panią, która mówi: Dzień dobry, Pinokio.

Jak jej odpowiesz?

Dzień dobry, pani. Miło mi znowu panią widzieć.

- Possiesz mi fiuta? - Bardzo dobrze... Co?!

Co do cholery?! Co powiedziałeś, łobuzie?!

Uczył go, jak ważna jest praca.

Jestem stolarzem i może pewnego dnia ty też nim zostaniesz.

Musisz nauczyć się, jakich narzędzi używa się w tym zawodzie.

To jest młotek. Do czego on służy?

- By wsadzać go babom w dupska! - Matko Bosko...

Co ta Dobra Wróżka z tobą zrobiła?! Zapomnij o młotku!

Zobaczmy z plikiem. Co z nim zrobisz?

Wiem, to proste! Najpierw wsadzam go babom w cipy, a potem w dupala!

Wystarczy! Zostaw to. Zobaczmy z dłutem.

Do czego służy dłuto?

No dalej, postaraj się w końcu!

Tak jak robisz z kutasem! Ruchasz nim gdzie popadnie!

Starczy już! Jakich ta Dobra Wróżka durnot napchała ci do łba?!

Co ona we mnie wepchała? To ja w nią wpychałem! O, tak!

Nie chcę tego słuchać!

Uczył go, jak ważna jest szkoła.

Pójdziesz do szkoły, więc musisz nauczyć się pisać.

- Do pisania możesz użyć np. długopisa. - Penisa!

Nie penisa, tylko długopisa. Koniec z tymi penisami. To jest obrzydliwe!

To jest długopis. Nauczę cię jak się nim posługiwać.

Spójrz, to jest linia. A to druga.

Teraz ty spróbuj.

- Chryste, a co to jest? - Linia. - Nie, narysowałeś penisa!

O niczym innym nie myślisz! Kto cię tego nauczył?

- Wszystko wiem od Dobrej Wróżki. - Dość z tą Dobrą Wróżką! To niemożliwe!

- Czy to wygląda na linię? - No, tak. - Nie, to jest penis.

A ty jesteś niegrzecznym chłopcem! Patrz i rysuj linie jak ja.

Jedna linia. Druga linia.

Rysuj jak ja. Spróbuj ponownie!

Jedna linia, druga linia i dwie kule.

Przestaniesz w końcu, ty rozpieszczony bachorze?!

Na litość boską, przestań już, proszę!

Musisz się opamiętać, rozumiesz?!

Okazując wielką cierpliwość, Dżepetto zdołał

zmienić Pinokia w grzecznego chłopca.

Teraz był gotów stawić czoła prawdziwemu życiu.

- Witaj synu, czego chcesz? - Dzisiaj jest mój pierwszy dzień w szkole.

- Jestem taki podekscytowany! - Dobrze. Nie zapomnij tylko o dobrym zachowaniu.

I nie rozmawiaj z nieznajomymi. Idź prosto do szkoły.

Jeśli nauczyciel poprosi cię, żebyś wykonał jakieś zadanie,

co mu odpowiesz? - Pokażę mu mojego fiuta!

Nie! Absolutnie tak nie możesz zachowywać się przy nauczycielach!

Musisz się zachowywać jak należy. A, zapomniałem, wyjeżdżam na tydzień.

Muszę poszukać mojej siostry, chcę, żebyś ją poznał.

Jakoś tak tu pusto bez niej. Daję ci te pieniądze.

To wszystkie moje oszczędności. Oszczędzaj i nie wydaj na głupoty!

Kupiłem ci już wszystko, czego potrzebujesz.

Kiedy wrócę, chcę, żebyś mi oddał, co ci zostanie.

Najważniejsze: nie ufaj nieznajomym!

- A teraz idź już do szkoły. Nie chcę, żebyś się spóźnił. - Dzięki tato, do zobaczenia.

A teraz czas znaleźć siostrę.

Gdzie ona może się podziewać?

W drodze do szkoły Pinokio spotkał kolegę.

- Cześć Pinokio, dokąd zmierzasz? - Witaj, Pinokio.

- Idę do szkoły. - To ja idę. - Co będziesz robić w szkole?

- Jest taka nudna. - Tata powiedział mi, że muszę

nauczyć się pisać i czytać. - To strata czasu.

Chodźmy zamiast tego do burdelu. - Do burdelu? Nie, muszę iść do szkoły.

- Chodź, kogoś ci przedstawię. - A niby kogo?

Takiego jednego świetnego gościa. Zostaw książki, nie będą ci potrzebne.

No dalej, Pinokio, uśmiechnij się.

To ci się spodoba.

Dobry wieczór państwu. Witamy w naszym domu uciech.

Dziś mam zaszczyt przedstawić wam piękną dziewczynę!

Przed wami Salome. Proszę o wielkie brawa.

Zobaczcie, jaka jest piękna!

A teraz się zaprezentuje.

Podoba się wam, prawda? A więc na co jeszcze czekacie?

- Hej, Luchino! - Siemasz, burdeltato.

Kim jest ten gość? Nie wiesz, że karnawał się już skończył?

Jest spoko, ale trochę zbyt nieśmiały.

A pamiętasz, że nadal jesteś mi winien 100 euro?

Dlatego dzisiaj przyszedłem. Mój przyjaciel ma dużo pieniędzy.

Nie martw się o nic. - Tak, mam pieniążki. - Zapłaci za mnie.

Tak, mam dużo pieniędzy. Tata mi dał.

Ale nie mogę tego wydać. Muszę mu zwrócić. - 100?

Zgadza się!

- Jesteś wspaniałym przyjacielem! - No super, bo mam kasę?

Wejdźcie i bawcie się dobrze.

Życzę wszystkim miłej zabawy!

Dajesz, Pinokio! Daj czadu!

- Zabaw się z nim, Salome. - Oczywiście, z przyjemnością.

Pinokio, co ty wyczyniasz?

Tak się tego nie używa!

Ty za to wiesz jak postępować z kobietą.

Dobra robota, Pinokio!

Niech żyje Pinokio!

O, tak, Dobra Wróżka nauczyła mnie, do czego służy kutas.

- Przepraszam was. Jestem Pan Kot. - Miło mi.

A to jest panna Lisica, moja partnerka.

Jestem przyjacielem Dobrej Wróżki. Powiedziała mi

że masz problemy finansowe. Mogę je rozwiązać.

Nie mam żadnych problemów! Zobacz ile mam pieniędzy.

Mój tata mi to dał. To wszystkie jego oszczędności.

Jestem pewien, że jednak mogę ci pomóc. Moje zdjęcie jest

we wszystkich gazetach. Jestem przedstawicielem firmy ubezpieczeniowej.

I jak już wspomniałam, bliskim przyjacielem Dobrej Wróżki.

Jeśli dasz mi swoje pieniądze, zainwestuję je za ciebie.

Włóż pieniądze do ziemi, a stanie się cud.

Wróć do mnie za dwa, góra trzy dni,

a zwrócę ci pieniądze wraz z odsetkami. Widzisz, jakie to proste?!

Dobrze. A teraz wezmę pieniądze...

Daj mi w końcu te pieniądze, proszę!

Wezmę pieniądze i schowam je pod ziemią.

W międzyczasie będziesz podpisywał umowę z moją partnerką.

- Musisz podpisać umowę! - Dobra, podpiszę.

Idź teraz, a kiedy wrócisz, zwrócę ci pieniądze.

Położę je tutaj. Pomnążą się same, nic nie musimy robić.

- Kiedy wrócisz zwrócę ci wraz z odsetkami. - Świetnie! Bardzo dziękuję.

Do widzenia, panie Pinokio!

No to żegnam!

Tymczasem Mistrz Dżepetto szukał wszędzie swojej siostry.

Lecz na próżno.

Zrezygnowany postanowił zwrócić się do władz.

Do okropnej policjantki, panny Kitiki.

- O co chodzi? - Szukam mojej siostry.

Szukam jej już od wielu dni i nie mogę jej nigdzie znaleźć.

- Jak się nazywa? - Na imię ma Artemida. - Artemida.

Artemida i Klotylda! Czy są bliskimi przyjaciółkami?

Zgadza się! Powiedz mi, gdzie ona mieszka!

Muszę ją zabrać do domu! Jestem pewien, że tam ją znajdę!

Niestety te dwie kobiety znajdują się w ​​Świecie Grzechu.

- Dotknij! - Nie, nie, nie mogę! - A to czemu? - Nie! Nie!

To jedyny sposób na dostanie się do Świata Grzechu!

Chcesz odzyskać siostrę czy nie?!

- Dalej, podpisz to! Na co czekasz? - Tak, podpisz.

- Dobrze. - I tu też.

- Już chcę dostać z powrotem moje pieniądze. - Tak, pójdziemy razem, o nic się nie martw.

- Dobrze. Właśnie tak. - Podpisz wszystko. Brawo.

Nie czytaj, nie zastanawiaj się, tylko podpisuj!

- Dobra robota, przyjacielu. - Dobrze, podpisałem wszystko.

- Teraz chcę dostać moje pieniądze. - Spokojnie, o nic się nie martw!

- Gdzie się tak spieszysz? - Najpierw się trochę zabawmy!

Dobrze. Zwracam długopis.

Panie Kocie?

Gdzie on poszedł? Miał miał tu na mnie czekać z pieniędzmi!

Panie Kocie?!

No nic, sam sprawdzę, czy już się pomnożyły.

Biedny Pinokio zdał sobie sprawę, że Pan Kot go oszukał.

Szukał i szukał swoich pieniędzy, ale ich tam nie było.

Nie było po nich śladu!

Nie ma tu moich pieniędzy! Co ja powiem tacie?

Pan Kot mnie oszukał!

Panie Kocie! Gdzie jesteś?!

Ukradli moje pieniądze!

Zobacz, co mi zostało. Wszystkie moje pieniądze zniknęły!

- Nie ekscytuj się tak, Pinokio. - Tak się po prostu stało.

Po prostu?...

Po prostu :)

Oj, Pinokio, tak to jest, gdy ma sie do czynienia z nieodpowiednimi ludźmi.

Teraz, gdy stracił wszystko, udał się do policjantki Kitiki,

aby zgłosić kradzież, a także nie wiedział gdzie jest jego ojciec.

Tęsknił za nim, ale nie mógł się przecież pokazać ojcu i powiedzieć mu,

że stracił wszystkie oszczędności,

za sprawą tego, że posłuchał rady swojego kolegi.

Pani komendant.

Jest tu dwóch facetów, którzy chcą się z panią widzieć.

- Niech wejdą. - Tak, proszę pani.

Możecie wejść.

- Czego chcecie? - Szukamy mojego ojca.

- A jak się nazywa? - Dżepetto.

- A, Dżepetto! Ten stary pierdoła! - Proszę tak o nim nie mówić.

On jest dobrym człowiekiem. - To zgrzybiały staruszek.

Siedzi w więzieniu, a jeśli wy nie chcecie do niego dołączyć,

musicie mnie tutaj zerżnąć.

Tymczasem Artemida przebywała w Świecie Grzechu i nie była szczęśliwa.

Klotyldo, obudź się.

- Co jest? Czemu nie śpisz? - Chcę wrócić do domu.

Do tego dziadygi? Oszalałaś?

- Tak, ale to mój brat, tęsknię za nim. - Wolisz go ode mnie?

Wiesz, że cię kocham. Ale zmęczył mnie ten sposób życia.

- Rób co chcesz, ja zostaję tutaj. - Tak bardzo tęsknię za domem.

Za rodziną. Skoro wolisz takie życie to proszę.

Muszę już iść. Mam nadzieję, że jeszcze się zobaczymy.

Dziewczyny, obudźcie się. Moja dziewczyna odeszła.

Jestem teraz sama. Pocieszcie mnie. Już jest mi smutno.

Dobrze się spisaliście, chłopcy.

Pinokio podstępnie wykradł klucze do celi,

po czym uwolnił ojca i razem wrócili do domu.

I teraz rodzina znów jest razem.

Po ostatnich grzesznych doświadczeniach, Pinokio i Artemida są gotowi

żyć tak, jak zawsze pragnął tego Mistrz Dżepetto.

Żyć porządnie i w zgodzie z moralnością.

- Nasze zdrowie! - Za nas!

Za rodzinę!

Teraz Mistrz Dżepetto może spać bez obaw.

Nawet Pinokio jest całkowicie beztroski. I stał się bardzo subtelny.

Spokojny jak aniołek. Ale nie zapominajcie, że to tylko bajka.

Erotyczna bajka.

Dlatego nie może zabraknąć niezbyt grzecznego, ale i szczęśliwego zakończenia.

Niestety Artemidę nadal ciągnie do pokus.

(A może to i lepiej ;)