Original subtitles

ŚWIT

IKA I MATIJA, 2021

Ponieważ emigracja przybiera na sile, zdecydowaliśmy,

że z końcem miesiąca zamkniemy parafię.

Nie obawiajcie się! Jezus będzie z wami wszędzie.

Znajdziecie nową świątynię.

Ja będę oczywiście za wami tęsknił,

ale tak to już jest.

I nic nie możemy na to poradzić.

Widzicie, co się dzieje wokół.

Nikt nie odbierze nam Ducha Świętego, ani modlitwy.

A jeśli ci, którzy pozostali,

nie zdecydują się odejść, drzwi kościoła będą dla nich otwarte.

Bez żadnych przeszkód znajdziecie tu spokój i pocieszenie.

Ale radzę wam, żebyście poważnie zastanowili się nad odejściem.

Tak bezpieczniej.

Dziękuję wam za wszystkie niedziele.

Zostańcie w pokoju.

Idę na zewnątrz.

Masz ogień?

Dzięki.

- Niech mama się pośpieszy. - Wiesz, jaka ona jest.

Do Andriji na sok?

Cześć, Andrija. Nie uciekasz jak reszta?

- Co to za wioska bez gospody? - Twoja wioska znika.

- Kogo będziesz okradał? - Gadajcie zdrowi!

- Który dzisiaj płaci? - Nie żartuj. Stawiaj.

Piwo i sok?

Co?

Sprzedaję.

Co z tobą nie tak? Na cholerę? Twoi cię nie ruszą.

Tak będzie lepiej.

- Powiedziałeś jej? - Daj to piwo.

Mamo!

Tata sprzedaje.

Powiedział Andriji.

- Wstawajcie. - A co?

- Koniec picia. Robota. - Gdzie?

Już ja wam powiem!

Wsiadać do auta!

Dzień dobry.

Matija?

Tak. O co chodzi?

- Kto zbudował ten dom? - Co wam do tego?

Kiepska robota.

- Spartaczona. - Zapłaciłeś?

- Czego chcecie? - Patrzymy sobie.

Na co? To prywatny teren.

Już chcą wyciągnąć.

- A kto naprawi? - Idźcie stąd.

- Co za człowiek! - Chrzanić go. Widzisz, jak żyje.

Też byś był popaprany.

Zdecydowałeś?

Tak.

- Co to za facet? - Mrugnął na mnie.

Pedofil.

A skąd mam wiedzieć? To miastowy!

- Na pewno? - A jaki inny?

Możemy na dwór?

Byle blisko.

Idę do pracy.

Nikola!

Dostaniesz lanie!

Nikola!

Kaja!

Gdzie jesteście?

Mamo!

Gdzie jesteście?

Idziemy!

Gdzie byliście?

- Nikola zniknął. - Jak to?

Bawiliśmy się, a potem zniknął. Poszedł do wody.

- Dlaczego mu pozwoliłaś? - Już za to oberwał.

- Nikola? - Niech się teraz wstydzi.

- Co się stało? - Nic.

Kaja?

- Nie ja go znalazłam. - A kto?

- Pan. - Jaki pan?

Ten od robotników.

- Co powiedział? - Żeby cię pozdrowić.

- Ciebie. - Mnie?

Chodźcie.

Śpij.

- Naprawdę przenosimy się do miasta? - Nie myśl o tym.

- Tata mówi... - Głupoty.

Nie wstyd ci?

Nie wstyd?

Mamy przestać?

Nie szukać go?

Chcesz przestać go szukać?

Boisz się?

Boisz się, cipo? Tego, co ci zrobią, gdy odkryją, skąd masz żonę?

Boisz się?

Nie przestanę go szukać!

Dlaczego ty przestałeś?

Dlaczego?

Sprzedaj, a będziesz dla mnie martwy.

Tato?

Co budują, skoro wszyscy odchodzą?

Tato?

Wszystko dobrze?

Tato?

Ich rodzice są w mieście.

Remontują dla nas mieszkanie.

- Nigdy nie skończą. - Cicho. Mówią, że już kończą.

Wszystko oddamy dzieciom, a w zmian się nami zajmą.

- Czyli do miasta? - Tak.

- Spodoba ci się. - Będziemy się widywać?

- Pewnie. - Dobrze, że bierzesz pieniądze.

- W końcu płacą. - Jego ludzie zapłacą.

- A ty... - Cicho tam!

Nie masz radia, telewizji, nie wiesz, co się dzieje.

I co, że nie ma sygnału?

Ty pracujesz na tych antenach, Matija.

- Słyszysz coś? - Nic.

Mówią, że w mieście radość.

A o nas nikt nie dba. Uciekamy.

To moja wina?

- Kto im dał władzę? - Nie bierz się za politykę!

- Ja nic nie dawałem. - Pewnie.

Znałam twojego ojca i dziada. Nie po drodze im z ludźmi.

Kogo miałem wybrać? Was?

Kurwa mać.

Szanuj swój dom.

A co mówi Ika?

W mieście bezpieczniej.

Proszę. Weź ze sobą.

- Powodzenia. - Do zobaczenia w mieście.

Oby.

Cześć.

Tylko zwrot.

Mam pytanie.

- Budujesz przy mnie? - Tak.

- Co to będzie? - Dom.

I widzisz. Człowiek buduje, a wy czmychacie jak pchły.

- Jak ci na imię? - Matija.

Patrz! Imiennik!

Jeden wyjeżdża, drugi się zjawia.

Kiedy koniec?

- Robotnicy to lenie. - Niedługo.

Za miesiąc, dwa?

- Może aż pół roku? - Krócej.

- Ile? - Kilka dni.

Cały dom?

- Byle nie oszukali. - Zrobią swoje.

Zobaczysz, sąsiedzie.

- Napijemy się? - Nie trzeba.

Proszę.

- Świetne dzieci. - Co?

Spotkałem przy źródle. Możesz być z nich dumny.

- Jestem. - Na pewno?

A czemu niby nie?

Dziwak.

Powiedziałeś rodzinie?

Kaja! Nikola! Chodźcie!

- Chodźcie tu zaraz! - Dlaczego?

Już!

Bo po was wejdę!

Do środka. Żadnego marudzenia!

Jesteś pijany. Pewnie, że pijany!

- Rozmawialiście z obcym? - Spotkaliśmy go.

- Co wam mówił? - Nic.

Nic?

Skurwiel...

Jak śmie?

- Przyjeżdża kutas z miasta... - Jesteś pijany.

Do środka!

A ty co?

Czego chcesz?

Zejdź mi z oczu!

Do samochodu!

Gdzie znajdę teraz nowego robotnika?

Wsadź.

Patrz, mamo!

A teraz mama i tata!

Nie wygłupiaj się.

Nic z tego! Wasza kolej! Mama! Tata!

Dla Jure mogliście tańczyć.

No co? Minął rok, odkąd zniknął!

- Nie dzisiaj. - Dlaczego?

Mówić nie wolno, a szukać trzeba!

Mamo!

Mamo!

Stój!

Przepraszam. Nie chciałam.

Zapomnij, co powiedziałam.

Nie zrobiłaś nic złego.

Przestań. To nic złego.

Zejdź z tego!

- Kaja! - Witaj, sąsiedzie.

- Podpisuj. - Nie jest to uczciwa cena,

ale w tej sytuacji więcej nie weźmiesz.

I tak w przeciwieństwie do nich zobaczysz pieniądze.

- Dokąd pójdą ludzie? - Nie nasza sprawa, co z nimi będzie.

Do getta.

Dlatego zostaniesz?

Macie pecha.

Odważnie.

Pilnuj swojego nosa.

Jeśli kiedyś wrócimy, będzie dwa razy drożej?

To strategiczne miejsce.

Z tymi wszystkimi nadajnikami nie wiemy, co tu będzie.

A nasi ludzie w mieście są ci wdzięczni za nadawanie sygnału.

Niedługo pierwsza rata.

Reszta najwyżej 30 dni po wyprowadzce z domu.

Popytaj innych. Nikogo nie oszukaliśmy.

Możesz też zrezygnować. Nie naciskamy.

- Kiedy mamy się wynieść? - Za kilka dni.

- Tak szybko? - Nie jesteście tu bezpieczni.

Z powodu żony.

Kto wie, co się stanie?

Wierz mi, że warto iść tam, gdzie więcej ludzi.

Mądry ruch, Matija.

Jedno pytanie.

Tuż przy mnie jakiś przyjezdny buduje sobie dom.

Pierwsze słyszę. Teraz?

Bardzo się śpieszy. Pracują dzień i noc.

Nie znasz go?

To nasz?

Na pewno nie tutejszy.

- Andrija, skąd jest ten od domu? - Nie wiem.

Ale to mądry człowiek.

Nic nie wiemy, ale sprawdzimy.

Dobra.

Wrócimy z pieniędzmi.

Uciekaj, Andrija.

Co?

Uciekaj.

To się nie skończy dobrze. Wierz mi.

Wyprowadzamy się.

Wystarczy nam na przyzwoite życie w mieście.

A gdzie będziemy mieszkać?

U cioci, a potem zobaczymy.

Ciocia jest straszna. Krzyczy na nas i śmierdzi.

Wy dokąd?

Jego już nie ma.

I nie wróci.

Ika!

Zostań tu.

W porządku?

Jest zimno i ciemno. Wejdźmy.

Mamo!

Jest zimno i ciemno. Wejdźmy do środka!

O co chodzi?

Czemu tam patrzysz?

Czemu tam patrzysz?!

Halo!

Nie patrz tam!

Co robisz?

Co robisz?!

Mamo!

Nic z tego.

- Tak? - Cześć.

- Słucham? - Jak się masz?

- Czego pan chce? - Jestem nowym tatą.

Słucham?

Jestem twoim nowym tatą.

- Nie, bo mój tata śpi. - Tak, Kaju.

- Nie bój się. - Nie ma mowy!

A ty tam stój!

- Otwórz. Nie skrzywdzę cię. - Idź sobie!

- Wszystko jest dobrze. - Wcale nie!

- Kim jesteś? - Mówiłem.

Jesteś pedofilem!

Zamknij się! Ty też!

Przestańcie!

Wracaj do łóżka.

Wracaj do łóżka, Nikola!

Co?

- Nie ma mowy. - Odsuń się.

Cześć, Nikola.

Cześć.

Jestem twoim nowym tatą.

- Możesz poprosić starego? - Upił się i śpi.

- Spróbuj go obudzić. - Dobrze.

Co to znaczy?!

- Spokojnie. - Jak mogę być spokojna?

- Odejdź! - Co znowu?

Nie otwieraj, tato!

To zły człowiek! Mówi, że jest nowym tatą!

Co się dzieje?

- Nie! - Spokojnie.

Nie bój się.

- Czego chcesz? - Cześć.

Przyszedłem powiedzieć, że od dzisiaj twoja rodzina jest moja.

- Co? - Przejmuję ją.

- Słucham? - Idą ze mną.

Spieprzaj.

- Nie rozumiesz... - Zaraz cię załatwię!

- Co robisz? - Bóg cię ukarał.

Pieprzę ciebie i Boga. Co robisz?

- Bóg cię ukarał. Idziemy. - Ja nie.

Dokąd?

Zostaw to, Nikola!

Nikola znowu mówi!

- Co? - Naprawdę!

To prawda?

Kłamie!

- Nie kpij ze mnie! - Powiedz mu, mamo!

- Pakuj rzeczy. - Nie.

- Powiedz, Nikola. - Co?

Mówiłam!

- Cały czas udawałeś? - Co?

- Kpisz ze mnie? - Idziemy.

- Nie idziecie! - Do nowego taty.

- Co mówisz? - Idziemy do nowego taty.

- Nie dość narobiłeś? - Zostaw go!

- Nie dość?! - Zostaw!

- Jure to mało? - Tato!

To twoja wina, że go nie ma! Twoja!

Nie żyjesz.

Już dobrze.

Ika!

Chodźcie jeść!

- Chodźcie. - Spokojnie.

Dziękuję.

Smacznego.

- Do jutra się nie da. - Co?

- Nie zdążymy. - Bzdura.

- Nie ma szans. - Była umowa.

Była, ale nie ma. Ludzie padają. Nic z tego.

- Jutro świętujemy. Zdążycie. - Nie zmuszę ich. To nieludzkie.

- Obiecałeś. - I co z tego?

Są na krawędzi.

Jeszcze tylko dzień.

Dziękuję.

- Problemy? - Z robotnikami.

Rozwiązujesz je pieniędzmi?

Tylko to rozumieją.

Smaczne?

Nie uciekasz do miasta?

Nie bój się. Wszyscy grożą, a zawsze rozchodzi się po kościach.

- Zimno? - Może być.

To już ostatnia noc tutaj.

Wiesz, co bym chciał? Podejść jutro do cerkwi.

- Dobrze. - To dla ciebie ważne.

Czegoś potrzeba?

Dobranoc.

Ciągle pyta, czy czegoś potrzeba.

Tego, tamtego... Mam dość.

Śpij.

Nie bój się. Wszystko będzie dobrze.

Ze starym tatą też.

Już wszystko zrozumiał.

I wiesz co?

To nie twoja wina.

To, co się stało.

Zgoda?

Wszystko wiem.

- Skończone? - Tak, szefie.

Skończone.

Muszę już iść.

Mama cię zobaczy.

Córko,

beze mnie wam lepiej.

Tato!

Chodźmy.

- Dokąd? - Do domu.

- Co się stało? - Chodźmy.

- Kto to? - Kto?

Ona.

Chodź. Proszę.

Luca!

- Jeszcze tutaj? - Nie skończyli mieszkania. Czekamy.

- Już niedługo. - A ty?

Też.

Do zobaczenia.

Jutro ruszam.

Pieprzyć to.

- Dokąd? - Jak najdalej od miasta.

Twoi idą.

W górnych wioskach już są kłopoty.

Wiedziałeś o tym.

Kiedy poznałeś Ikę, spytałeś, z kim trzyma?

Nie.

Idę się pakować.

- Chodźcie. - Udało się odpocząć?

Witajcie. Picie i jedzenie czeka.

Pięknie podane. Jak w mieście!

Chodźcie. Nie ma na co czekać.

Nie waż się, mamo!

Słyszysz?

Mogłaś tańczyć z tatą, nie z nim!

Ja jestem tatą.

Jasne?

Dziwak.

Czego się dąsasz?

- Tańczyłaś dla Jure. - Milcz.

Ani słowa.

- Pieprzysz! - Grzeczniej.

Twój Bóg nam to sprawił?

- Jak tata. - Wiem!

Zostaw. Nie miały dobrego przykładu.

- Do środka. - Nie.

Dość tego.

- Siadaj. - Szefie!

Rozpalmy tę stypę!

Wybacz mi.

Proszę.

W porządku.

Potrzebują trochę czasu i tyle.

Nie.

Chcę, żeby było miło.

- Masz wszystko. - Puść.

- Masz wszystko. - Puść mnie.

Puść mnie! Puść!

- Nie dogadzam ci? - Wyjdź. Wyjdź!

- Wynoś się! Wynoś się! - Masz wszystko, czego ci trzeba?

Masz wszystko, czego ci trzeba?

Masz wszystko, czego ci trzeba?

- Wynoś się! - Co z tobą nie tak?!

Precz!

- Dlaczego wszystko psujesz?! - Chodź, Kaja!

- Co robisz? - Odchodzę!

- Dałem ci wszystko. - Wynoś się!

Chodź!

Psychol!

Mamo!

Ika!

- Szefie, co z pieniędzmi? - Nie wkurwiaj mnie!

- Obiecałeś. - Jedliście i piliście za darmo!

Nie z nami takie numery!

Też powie, że jest nowym tatą.

Idziemy.

Nikola?

Obudź się.

- Matija. - Wiedziałam.

Wejdźcie do środka.

Czego?

Na co się gapisz?

Tamtego dnia był z Jure.

A Matija u Andriji.

Dzieci się bawiły i...

To nie jego wina.

Modlitwy pomogą.

Sama już nie wiem.

Wszystko nam zabierają.

Wiara nie mieszka w domu.

Poprowadzę cię.

Jesteś aniołem?

Będziecie ze mną szczęśliwi.

Myślałam, że oddadzą mi Jure.

Czego?

- Możemy wejść? - Nie.

Nawet na krótko?

- O co chodzi? - Przynieśliśmy ci pieniądze.

I co teraz?

- Teraz masz opuścić dom. - Natychmiast.

Nasi już przyszli. Jeśli się dowiedzą o naszej umowie, będą problemy.

A jeśli się rozmyśliłem?

- Za późno. Podpisałeś. - Nie wycofasz się.

Niepotrzebnie sprzedawałem.

Trudno.

Mógłbyś być choć trochę wdzięczny.

Wyjedź.

Powodzenia w mieście.

Modlitwa.

Puść.

Tu są pieniądze!

Idziemy!

Chodźcie, chłopcy.

Jure...

Modlitwa.

Modlitwa.

Chcesz być niewierzącą?

Nie wiesz, co to wiara.

A ty wiesz?

Twój były wie?

Wie, czym jest ból.

Dlatego nie mów mi o wierze.

Znajdziemy Jure.

Już go nie ma.

Nie wróci.

Nikola!

Niewierząca!

Tato...

Matija!

Tekst: Wojtek Stybliński