Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Tłumaczenie (nieudolne): Peterlin
Raz.
Dwa.
Trzy.
Cztery.
Pięć, sześć.
Siedem.
Niebo.
Siedem.
Sześć, pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwa.
Raz.
Piekło.
Jeden.
Dwa.
Trzy.
Cztery.
Pięć, sześć.
Siedem.
Niebo.
Siedem.
Sześć, pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwa.
Możemy zabrać tylko tyle, ile wejdzie na ciężarówkę.
Nie mówię o tej cholernej ciężarówce!
Hej, oto i ona.
Moja dziewczynka.
Chodź tu!
Jesteś mokra.
Bardzo się zmieniłaś.
Nie, nie bardzo.
Nie poznałbym cię na ulicy.
Ja bym ciebie poznała, tato.
Co za ulga!
Lore, obudź bliźniaków.
Musimy się pakować.
Tato,
jedziesz z nami?
Nie odpowiesz jej?
Tylko sześć talerzy i filiżanek, ale weź srebra.
Wszystkie.
Lieschen, co robisz?
Pomóż siostrze.
Kazałam ci pakować szkło?
Masz mnie słuchać.
Ma na imię Peter,
tak jak ty, tato.
Weź go, ma mokro.
Podnieś to, Günter!
- Gapa! - Sam jesteś gapa!
Ustawa o zapobieganiu dziedzicznym chorobom potomstwa POUFNE
Tato?
Przyniosę jej wodę.
Pani Richter zajmie się nią do naszego powrotu.
Wracaj do matki.
Proszę, idź już.
Wysiadać, dziewczyny!
Czy tu będzie lepiej?
Znajdą nas.
Biegiem!
Uważaj, do cholery!
Jesteś takim tchórzem.
Wrócisz, tato?
Heil Hitler.
Twoja mama już wstała?
Tak.
Weź to.
Młodzież chce maszerować
Poprzez cały kraj
Młodzież chce maszerować
Któż zostałby w domu?
- To Führer. - Nie dotykaj tego.
Chodź.
Chodźmy stąd.
Zbliża się, mamo, prawda?
Co?
Ostateczne zwycięstwo.
Połóż dzieci spać.
Niedługo wrócę.
Ruszaj na Wschód, waleczna armio!
Wolność celem,
zwycięstwo sztandarem!
Wodzu, rozkazuj!
Pójdziemy za tobą!
Wolność celem,
zwycięstwo sztandarem!
Wodzu, rozkazuj!
Pójdziemy za tobą!
Mamo? Pójdziemy za tobą!
Pójdziemy za tobą!
Mamo.
Teraz wojska pędzą na wschód,
w głąb rosyjskiej ziemi.
Nie zbliżaj się do mnie! w głąb rosyjskiej ziemi.
w głąb rosyjskiej ziemi.
Towarzysze, do broni!
Co się stało? Towarzysze, do broni!
Towarzysze, do broni!
Zwycięstwo będzie nasze!
Przykryj to kocem.
Proszę, przykryj to, mamo.
Nie dotykaj mnie!
Dlaczego na mnie patrzysz?
Przestań.
Rozumiesz?
On odszedł.
To koniec.
On nie żyje, Lore.
Tata?
Tata.
Nasz Führer, Lore.
Nie żyje.
Mamo?
Nie ma jedzenia dla Petera.
Dzień dobry.
Szczęść Boże.
Czy moglibyśmy kupić trochę jedzenia?
- Czy wasza mama nadal tu jest? - Tak, oczywiście.
Myśleliśmy, że wsadzili ją do więzienia.
Muszę spotkać się z waszym ojcem.
Jeśli nie wrócę za trzy dni,
musicie jechać do babci.
Idźcie na stację kolejową i kupcie bilety do Hamburga.
A stamtąd do Husum.
A potem brzegiem morza.
Pamiętasz, Lore?
Hamburg jest daleko.
Jeśli nie pójdę dobrowolnie, przyjdą i mnie zabiorą.
Najpierw płać pieniędzmi.
W dużej walizce jest biżuteria.
Pójdziesz do więzienia?
Nie martw się.
Nie będę.
To jest obóz.
Tak.
Nie więzienie.
Więzienia są dla przestępców.
Weź go.
Weź go.
Weź go!
Nie zabierasz go?
Zabijają wszystkie dzieci.
Nie wrócisz, prawda?
Nie zapominaj, kim jesteś.
Nie martw się.
Wkrótce tu będą.
Ale nie możemy się bać.
Przed zwycięstwem zawsze jest cierpienie.
Podtrzymaj mu główkę.
Nie może się zanurzyć.
- Mógłby się wtedy utopić? - Tak.
W Hamburgu utopił się chłopiec. W parku Jenisch.
Jak wyglądał?
Nic nie widziałeś, uciekłeś.
Gdzie to jest?
To dom babci.
Na ścianie są niebieskie wiatraki.
Bardzo dużo.
Niedługo je zobaczysz.
Kto to jest?
Siostra mamy.
Zmarła w czasie pierwszej wojny.
Mocno kaszlała, a potem umarła.
Gdzie jest mama?
Niedaleko stąd, z tatą.
Jeśli są niedaleko, to dlaczego nie przychodzą i nas nie zabierają?
Pewnie myślą o tym, gdzie będziemy mieszkać
i...
...na jaki kolor pomalować dom.
O takich sprawach.
Dlaczego nie otworzył?
Przyłapałem go na kradzieży.
Nie wiem, jak was rodzice wychowali.
Myślicie, że możecie brać, co chcecie?
Tego się nauczyliście w Hitlerjugend?
Wstawaj!
To nie jest wasz dom! Nikt was tu nie chce!
Zajmiemy się najmłodszym, ale reszta musi się wynieść.
Puść, chcę do mamy.
Właź tam.
Wypuść go!
Niemiecki chłopiec nie kradnie, a potem nie płacze jak dziecko.
- Kiedy wróci mama? - Nigdy!
Wynoś się! Günter jest paskudnym, małym złodziejaszkiem.
Teraz musimy stąd iść.
Wszystko przez Güntera!
Powiedziała, że mamy zaczekać!
Wyłaź!
To wszystko twoja wina.
Amerykanie mają więzienia dla dzieci, takich jak ty.
Straszne miejsca, w których torturuje się dzieci.
Może mama wróci jutro.
Nie chcę iść do więzienia, Lore.
Nie, ona nie wróci.
Jest u babci.
Rozmawiałam z nią,
gdy was tu nie było.
Tata też tam jest.
Mogę zapłacić!
Ostrożnie!
Mogę zapłacić.
Chcemy jechać na stację.
Tę sukienkę uszyła twoja matka?
Jest ze sklepu.
Gdzie jest teraz wasza matka?
W Hamburgu, z babcią.
A ojciec?
Nie żyje?
Walczy.
Musi być szalony.
Nie ma już żadnych pociągów. Amerykanie wszystkie zabrali.
Tą drogą dotrzecie do Karlsruhe.
A jeśli pójdziecie za daleko, to do francuskiej granicy.
- Chcemy dostać się do Hamburga. - Idźcie przez pole, zobaczycie drogę.
Masz.
Dla dziecka.
Uwaga, uwaga!
Władzę sprawują Amerykanie.
Strzelanie z ukrycia, sabotaż i grabieże są zabronione.
Przestępstwa te będą karane śmiercią.
Zarówno Niemcy, jak i pozostali, mają natychmiast udać się do domów.
Poza domem wolno przebywać tylko między 8:00 a 10:00 i 16:00 a 18:00.
Możesz mi pomóc?
Musisz pchać.
Teraz ja chcę.
- Nie, puszczaj. - Przestańcie, co robicie?
Co robicie?
Już było potłuczone.
Nieważne, zostawcie to.
Usiądźcie tam.
Gdzie jest Günter?
Günter?
Günter?
Günter?
Przepraszam.
Na jej nogach była krew.
I tysiące mrówek.
Może mieszkają w jej ciele i pływają tam łódkami.
Nie sądzę.
Jej krew zgęstniała jak galareta.
Łódka nie dałaby rady.
Przepraszam, może pani dać nam coś do jedzenia?
Mogę dać coś w zamian.
Nie kładź tyle drewna.
Może trzeba podmuchać.
Nie tak mocno, zdmuchniesz wszystko.
Włóżcie jajka do miski. Zostawcie ogień w spokoju.
Przestań wreszcie!
Nie dmuchaj, to nic nie daje. Zjemy jajka na surowo.
Usiądzcie tutaj.
Dalej!
To mój brat, Peter.
Jest głodny.
Proszę.
Wyczyść się.
Poprosiłam, żebyś się wyczyściła.
Musiałam godzinami przyglądać się martwym Żydom, tylko po to, by dostać czerstwy chleb.
Ale masz dwa bochenki!
Mam cukrzycę i przysługują mi dwa bochenki.
A ja niczego nie mam!
Gdyby tylko Führer to wiedział!
Pokaż mi to.
Spróbuj teraz.
Ten chłopak był w szkole.
Chodźcie szybko!
Kto się boi się czarnego luda?
Kto się boi się czarnego luda?
Kim jesteś, dziecko?
Chcemy tylko coś do jedzenia.
My?
A gdzie twoja matka, ojciec?
Mam wodę.
To wszystko.
To dziecko pogryzły pluskwy.
Wszyscy nie żyją. Nic nie mam.
Mam parafinę. Co możesz mi za nią dać?
Ale to jest warte więcej niż parafina.
Masz coś jeszcze? Przyniosę wam jedzenie z wioski.
To mojej matki.
To się nie uda.
Dałaś jej za dużo.
Nie powinnaś oddawać jej obrączki.
Co jeszcze masz? Nic!
To śmierdzi!
Tak właśnie śmierdzi gówno!
Zdrap swoją skórę aż do kości, albo niech cię pluskwy zeżrą!
Nie obchodzi mnie to!
(...) Najlepszego z wszystkich wokół
Gdy zagrały surmy zbrojne
Razem poszliśmy na wojnę
Całość tworzyliśmy z pół
Całość tworzyliśmy z pół
Gdy świstały wokół kule
Te do niego i do mnie
Jedna w cel swój utrafiła
Mego brata powaliła
Upadł wprost pod nogi me
Upadł wprost pod nogi me
Gdy wyciągał do mnie rękę
Ładowałem swoją broń
Nie na długo się żegnamy
W życiu wiecznym się spotkamy
Tam uścisnę twoją dłoń
Tam uścisnę twoją dłoń
To było cudowne.
Takie piękne.
Złamaliśmy mu serce.
Tak bardzo nas kochał.
I te kłamstwa.
Amerykanie.
Te ich zdjęcia.
Aktorzy. Amerykanie ich wszystkich opłacili.
Podejdź tu, mały.
Chodź!
No dalej.
Chodź!
Wyjdź na zewnątrz!
Włóż ubranie!
Możesz tu zostać.
Mając dziecko, dostaniesz jedzenie.
Masz chłopców, tak? Bliźniaków.
Zostaw mi dziecko.
O co jej chodziło?
Co ona mówiła o Führerze?
Nic. O nic jej nie chodziło.
Führer jest smutny?
Lieschen? Proszę.
Już księżyc blask roztoczył.
Milionem gwiazdek złotych
przejrzyste niebo lśni.
Las...
Idziemy dalej.
Hej, ty!
Hej! Ty!
Zostańcie tu.
Podejdź.
Zostańcie.
Matka? Ojciec?
- Nic nie zrobiliśmy. - Co?
Nie znamy go.
- Dokumenty! - Nie mamy.
Co tu robicie?
- Co tu robicie? - On nie jest z nami.
Musicie mieć zgodę na podróż.
- Był w szkole, śledzi nas. - OK, powoli.
- Powoli. - Ja mam dokumenty.
Możecie nas podwieźć? Przynajmniej do Schweinfurtu.
- Kim jesteś? - Thomas. Jestem ich bratem.
Hej, ty!
Ty.
Chodź tu.
Jak masz na imię?
Liesel.
Liesel?
Kto to jest, Liesel?
Kto to jest?
Nasz brat.
Wyruszyliśmy z Ansbach, szukając jedzenia, i idziemy dalej.
- Gdzie są ich dokumenty? - Stracili je.
Stracili je w Buchenwaldzie.
Przeniesiono nas z Auschwitz do Buchenwaldu i byliśmy tam aż do wyzwolenia.
Musimy iść do babci.
- Jakiej babci? - Tak, do babci, musimy iść do babci.
W Hamburgu.
W Hamburgu.
Hamburg?
Jest chora.
Thomas przyniósł nam jedzenie.
Kto ci powiedział, że możesz wziąć dziecko?
Jak mój ojciec wróci, to się z tobą policzy.
To kiedy wraca?
Zamknij się.
Możesz zjeść tylko to.
Przestań.
Wiem, kim jesteś.
Żydem.
Widziałam w twoich dokumentach.
Nie chcę, żebyś ich dotykał, rozumiesz?
Raz.
Dwa.
Trzy.
Cztery.
Pięć.
Sześć.
Thomas mówi, że nie wpuszczą nas do Hamburga.
Podobno jest już za granicą.
Niemcy się rozpadły.
Jest strefa rosyjska, brytyjska, francuska.
Teraz jesteśmy w amerykańskiej.
Hamburg jest w Niemczech.
Thomas mówi, że już nie ma Niemiec.
Powiedział, że Rosjanie nas nienawidzą.
Wszyscy wrogowie nas nienawidzą. Nikt już nam nie ufa.
Wszyscy mężczyźni będą ukarani.
Czemu go nie lubisz?
Nic o nim nie wiesz.
Przynosi nam jedzenie.
Dostaje jedzenie z powodu Petera.
To dlatego się z nami trzyma.
To pasożyt.
Mama by go nie polubiła.
Ale mama powiedziała też, że są pociągi.
Ja go lubię.
Czemu te drzewa rosną na dachu?
To kamuflaż.
- Po co? - Robili tu bomby.
Walczyłeś?
Nie, byłem w więzieniu.
Za co?
Za kradzież.
Masz broń?
Nie.
Mój tato walczy na Białorusi.
Czego chcesz?
Nie chcę pływać, Lore.
To łatwe.
Zamknij się, Günter. Ty nawet nie umiesz pływać.
Mogę płynąć z Peterem.
Przepłyniesz tam i nas zostawisz.
Musimy to przepłynąć.
Od dawna nie ma tu mostów.
Zejdę na dół i się rozejrzę.
Wracaj!
Dzień dobry.
Boże!
Przestraszyłaś mnie.
Co tu robisz?
Idę tędy.
To widzę.
Moja babcia mieszka po drugiej stronie.
A twoi rodzice?
Ma dom z wiatrakami na ścianach.
I wielki ogród z kwiatami.
- Zna pan ten dom? - Nie.
Dziwnie dziś gorąco.
Muszę się przedostać przez rzekę.
Podejdź,
niech ci się przyjrzę.
Bliżej, nie gryzę.
Zaśpiewać panu coś?
Tak.
No, dalej.
Braciszku, zatańczymy, za ręce się złapiemy.
W lewo krok, w prawo krok, obrót, to nic trudnego.
Dłońmi swymi klaszcz, klaszcz, klaszcz, a stopami plaszcz, plaszcz, plaszcz.
W lewo krok, w prawo krok, obrót...
W środku jest woda.
Zepsuty zegarek i jelonek za moją fatygę.
To wszystko, co mam.
Wiesz, ile mam jeszcze roboty?
I zrzędliwą żonę w domu. Jeśli tego nie skończę, nie dostanę kolacji.
Dziecko, pachniesz jak śmierć.
Co myśmy zrobili?
Nie dotykaj mnie.
Lore nie chciała tego zrobić. Nie chciała.
Wyłącz to cholerstwo.
Nie, musisz poczekać.
Jeśli będą pytać, to jestem waszym bratem,
a nasi rodzice nie żyją.
Jestem waszym bratem. Nic więcej nie mów.
Zaczekaj tu.
- Widziałeś mojego brata? - Wynoś się!
Powiedziałeś im?
Co?
Powiedziałeś im, co zrobiliśmy?
Powiedział, że pociągi znowu jeżdżą. Ale nas nie przepuszczą.
Musimy iść nocą przez las. To najlepszy sposób.
Chodźcie.
Lore!
W jakim języku mówił ten chłopiec?
Po polsku.
Jesteśmy w strefie rosyjskiej.
Musimy się dostać do brytyjskiej.
Oni są z obozu.
Chodź.
Cisza!
Ktoś coś gotuje.
Jestem głodny.
Cisza.
Nie ruszajcie się, dopóki nie wrócę.
Thomas wróci?
Günter, chodź tu, usiądź z nami na kocu.
Idzie.
Thomas!
Thomas!
Przyprowadził kogoś.
Thomas! Tu jesteśmy!
Thomas!
Günter!
Stój!
Günter!
Biegiem!
- Puść mnie! - Chodź!
Günter!
Zastrzelili go.
Powinien był zostać na miejscu, tak jak kazałem.
To twoja wina, że go zastrzelili.
Ukradłeś im jedzenie, a teraz on nie żyje.
Upadł.
Pobiegł w złym kierunku.
Powinien był zostać wśród drzew.
Na ziemi. Wszyscy! Tak jak mówiłem!
Zostaw to!
Powinien był być cicho.
Myślał, że to ty.
To nie byłem ja.
Günter?
Jedz!
Nie chcę.
Jedz chleb!
Nie chcę.
Jedz to!
Jeśli się nie ruszycie, idę bez was.
Nie możesz mnie zostawić.
Nie ma już więcej granic, dacie sobie radę sami.
Z dzieckiem wpuszczą cię do pociągu.
Jeśli zostaniesz,
pozwolę ci zatrzymać dziecko.
Możesz zatrzymać Petera.
Powiem wszystkim, że umarł.
Nie chcę go.
Będziesz mógł mówić, że to twój brat.
Nie chcę go.
Nie wymkniesz się.
Znajdą cię.
A potem ukarzą,
jak wszystkich innych.
Jak wszyskich, którzy postąpili źle.
Wszędzie są tacy, którzy coś zrobili.
Nikogo to nie obchodzi.
Nie mogę ci już pomóc.
Powiedziałam im, że mama i tata tam są.
Ale ich wcale nie ma.
Nie obchodzi mnie to.
Kłamiesz!
Zawsze kłamiesz!
Nie umiesz inaczej!
Wy plugawi Żydzi!
Czasem patrzę na ciebie
i mogę je zobaczyć.
Jedno kłamstwo na drugim,
wszędzie ich pełno.
Nie mogę przestać o tym myśleć.
Nie mogę przestać o tym myśleć.
Nie mogę przestać o tym myśleć.
To te same zdjęcia, co wcześniej?
Nie, inne.
Jedno było chyba z Polski.
Inne z Niemiec.
Były na nim kobiety w wykopie.
Wiele kobiet.
Nagich.
Mały chłopiec.
To wszystko jest rozdmuchane.
To są zawsze te same zdjęcia, tylko zrobione pod innym kątem.
Wszyscy są chudzi i leżą na ziemi.
Mówią, że ich zabito.
Zamknij się!
Przestań o tym gadać.
Żołnierze ze zdjęć nie zabili tych wszystkich ludzi.
Nie ma żadnych zdjęć, które by to pokazywały, prawda?
Dokumenty!
Mój portfel.
Musi tu być.
Obiecujesz, że nikomu nic nie powiesz?
Co takiego?
Zrobiłem to tylko po to, by nie mógł odejść.
To nie on.
Thomas Weil.
Powiedział, że to bez znaczenia.
Ten człowiek był Żydem. Już nie żył.
Amerykanie lubią Żydów, więc udawał Żyda.
Jak się naprawdę nazywa?
Nie powiedział mi.
To są zdjęcia martwych Żydów.
Czy to dom babci?
Tak, tak myślę.
Jesteś pewna?
Światło się pali.
Berta, nie szczekaj! Bądź cicho!
Kto tam?
Hannelore, babciu.
O mój Boże, Hannelore!
Gdzie moja Asta?
Gdzie jest mama?
Skąd przybyliście, dziecko?
Ze Schwarzwaldu, babciu.
Chodźcie, siadajcie, siadajcie.
Ale urośliście.
To mały Peter.
A to Günter.
Nie.
Nie, zabili go.
W strefie rosyjskiej.
To jest Jürgen.
Kłamałaś.
Powiedziała, że mama tu będzie.
Jestem pewna, że Lore nie kłamała.
Nie ma jej tu, bo została ukarana.
Prawda, babciu?
Jest w więzieniu z tatą.
Nigdy nie czuj wstydu z ich powodu.
Teraz jest już po wszystkim.
Wasi rodzice nie zrobili nic złego. Wiesz o tym, prawda?
Patrz na mnie, gdy do ciebie mówię!
Nie zrobili nic złego.
Tak.
Proszę.
Daj mi rękę.
Możesz wziąć Rose
Co ma zadarty nos
Byle nie Lulu
Lulu zawsze robić chce
To, czemu chłopcy mówią "nie"
Słysząc Lulu dumny krok
Londyński się wali most
Witaj.
Hannelore Dressler!
Niech ci się przyjrzę.
Gdy cię ostatnio widziałam, byłaś małą dziewczynką.
Chodź, siadaj.
Co chcesz na śniadanie?
- Pokaż jej taniec, Wiebke. - Tak, chodź!
- Zostaw mnie. - Dalej, Lore, spodoba ci się.
- Daj mi spokój. - Ona nigdy nie chce się bawić.
Nie wierzę w to.
Chodź, Lore. Uważaj.
Rękę połóż tu, będziesz damą.
I teraz...
Zmieniamy się!
Daj mi ręce i dalej!
Proszę.
Nie mogę.
Thomas i Lisa, 1936
Śniadanie Lisy, Spreewald
Grzeczny chłopiec czeka, aż mu podadzą.
Połóż to na swój talerz, skoro już dotknąłeś.
Gdzie się tego nauczyłeś?
Co ty wyprawiasz?
Natychmiast to odłóż, Hannelore.
Możesz wstać.
Tłumaczenie (nieudolne): Peterlin
Fragmenty muzyczne: 00:11 - "Jugend will marschieren" - pieśń Hitlerjugend
00:14 - "Von Finnland bis zum Schwarzen Meer" - pieśń propagandowa z 1941 r.
00:46 - "Der gute Kamerad" - wojskowa pieśń pogrzebowa (tłum. za pl.wikipedia.org)
00:49 - "Abendlied" - wiersz Matthiasa Claudiusa (tłum. Barbara Baldys) z muzyką J.A.P. Schulza
01:10 - "Brüderchen, komm, tanz mit mir" z opery "Jaś i Małgosia"
01:39 - "Don't Bring Lulu" - amerykańska piosenka z 1925 r.
Ojciec Lore ma na mundurze dystynkcje sturmbannführera (majora) dywizji SS "Totenkopf".
Większość jej składu wywodziła się z jednostek wartowniczych służących w obozach koncentracyjnych.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.