All language subtitles for Image of Victory

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean Download
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian Download
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish Download
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

NA PODSTAWIE HISTORYCZNYCH WYDARZEŃ

OBRAZ ZWYCIĘSTWA

Są chwile, kiedy próbujesz znaleźć sens w swoim życiu.

Zastanawiasz się, czy dobrze wykorzystałeś czas, jaki Bóg dał ci na ziemi.

Szukasz kogoś, z kim możesz się porównać. Z kimś, kto naprawdę żył.

Czasem jesteś zaskoczony tym, kto ci przychodzi na myśl.

To ona przyszła mi na myśl.

Niesamowite.

Ze wszystkich ludzi, których poznałem w życiu,

to o niej nie umiem zapomnieć.

Wiem, że to bez sensu. Bo jest wrogiem.

Ale nie umiem wymazać z pamięci tego obrazu.

Co sprawiło, że się uśmiechała?

Wiedziała, że się zaraz stanie?

Zrozumiała to, czego ja szukałem przez całe życie?

Po 30 latach krwawych walk wreszcie zostanie podpisane porozumienie pokojowe

między dwoma krajami: Egiptem oraz Izraelem.

Egipski prezydent podjął odważny krok...

Ty brudny psie!

Przez lata walczyliśmy z Izraelem, żeby pomóc palestyńskim braciom.

To porozumienie niczego nie zmieni.

- Sadat to zdrajca, a ja jestem tchórzem. - Hassanin, co się dzieje?

Wciąż się przejmujesz?

Obiad gotowy.

Jeśli nie było powodu do wojny, a oni podpisują pokój od tak...

To przez lata wprowadzałem w błąd ludzi, którzy czytają moje artykuły.

Mówiłem im, że wojna jest sprawiedliwa.

A oni walczyli i ginęli.

Jeśli ich śmierć była niepotrzebna,

kogo za to winić?

Kogo?!

Mnie!

Teraz powinienem im mówić, że nasz prezydent to zdrajca.

Gdybym tylko nie był takim tchórzem, gdybym się nie bał...

Pisałeś o tym, w co wierzyłeś.

O królu i ojczyźnie.

Jesteś najlepszym egipskim dziennikarzem. Dąb łamie się podczas burzy,

a bambus się wygnie, a potem znów wyprostuje.

Jedzmy.

Zgięty bambus. Tym się stałem?

Żałosne.

Wracam myślami do niej, do tego, co odważyła się zrobić.

Co to mówi o mnie? Co powinienem zrobić?

Kiedy miałem 24 lata, niczego się nie bałem.

Ostatniej nocy roku 1947.

SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU 1948!

Ale tłum. Chodź, jest w sali kinowej.

Kazał cię sprowadzić.

Co to za robota? Po co te tajemnice?

Wkrótce się przekonasz. Lubisz filmy, prawda?

Tak, ale co to za tajemnice?

Producent ci wyjaśni.

PRZEGLĄD EGIPSKICH WIADOMOŚCI

Jak co roku odbył się bankiet charytatywny w Kairze.

Uwielbiany przez ludzi król Faruk

odwiedził za kulisami tancerki,

które zabawiały dostojnych gości.

Wyłącz to. Co robisz?

Pokazujesz króla, jak flirtuje z tancerkami?

Królowa ma to oglądać?

Króla obchodzi dobroczynność, nie tancerki.

Słyszysz?

Przepraszam.

Chcesz, żeby nas zamknęli? Zacznij myśleć.

Przepraszam. Chciał pan się widzieć z moim przyjacielem. To pilne.

To ten, który pisze do gazet?

Tak, ale jego pasją jest kino.

Jest odważny?

Jak się nazywasz?

Hassanin.

Dokumenty.

Syjoniści to dzikie bestie. Zasłużyli na odwet.

Znam żydów, mają nieposkromione ambicje.

Uważają, że to ziemie ich przodków.

Przybyli do Palestyny z wielu kierunków. Z Europy, Ameryki Południowej, Azji.

Są jak zaraza, która na nas spada.

Jak się nas pozbędą?

Arabowie żyją na tych ziemiach od wieków.

Obcokrajowcy kolonizują naszą świętą ziemię pozbywając się naszych braci.

Spójrzcie.

Od spokojnej wioski Hamama, wzdłuż drogi między Gazą a Tel Awiwem.

Te psie syny zbudowały kolonię Nitzanim.

W Nitzanim,

jak się później dowiedziałem, mieszkała dziewczyna o tajemniczym uśmiechu.

Nigdy nie słyszałem o tym miejscu.

Tamtego wieczoru zafascynowała mnie pasja

oraz ideologiczna gorączka młodych ochotników.

Pokazywano tam sytuacje z pola walki, które potem przerabiano na filmy.

Na początku myśl o wojnie była przerażająca,

ale dla mnie to była szansa.

Mogłem się zająć swoją pasją, czyli kinem.

Tołstoj napisał, że miłość i strach są nierozłączne.

Nie można mu pozwolić biegać przed ciężarówkami.

Macie się zachowywać jak żołnierze, nie jak chuligani!

Dani! Ścigamy się!

Zobaczymy, kto pierwszy dostanie prezenty.

Nie wiem, które z nich jest bardziej dziecinne.

Powinno być dziecko. Dziecinna matka jest niebezpieczna.

- Kto bardziej tęsknił? - Ja!

- Które z panienek chcą wrócić do pudła? - Kogo nazywasz panienką?

Elyakim? Dostałeś książkę o krowach rasy Holstein?

Miejcie przy sobie broń.

Mamy chronić tych ludzi.

Romek!

Czemu przysłali nam tych obszarpańców prosto z więzienia?

- Złożymy skargę? - Nie.

Lepsi tacy niż żadni.

Naomi, przynieś materace dla żołnierzy.

Słuchajcie, jeśli chcecie mieć gdzie spać!

Weźcie worek

i wypełnijcie go sianem.

Zrobicie sobie materac.

Zwiążcie na końcu, żeby siano nie wychodziło.

Swoje rzeczy trzymajcie pod bielizną.

Chętnie coś bym włożył pod jej bieliznę.

- Byłeś kiedyś z rudą? - Świeci w ciemności.

- Jej włosy czy wszy? - Przepraszam.

Kiedyś grałam na skrzypcach, mam idealny słuch. Jak pies.

- Szczeka też jak pies. - Powiedziałam dość!

Morze jest o kilometr stąd.

Chcesz się kąpać zimą, zwariowałeś?

Nie, wybrzeżem jest 50 km do Tel Awiwu.

- Już siedzieliśmy za dezercję. - Nie było warto?

Komendant może się skontaktować z batalionem?

- Jasne. - Czemu nie dali wam radia?

Nie było. Poradzimy sobie.

- Z kim? - Z komendantem batalionu.

Jasne. Czeka na mnie gaźnik od traktora. Idę.

Dobrze.

Nie stój, siadaj.

Żelazna Brama, tu Wróbel, słyszysz mnie?

Twój syn?

Ładny.

Wyrósł i jest niezależny.

Lubisz?

Co?

Marlenę Dietrich.

Rzadko chodzę do kina.

- Słuchasz płyt na gramofonie? - W jadalni.

Nie czuję nóg.

Bardzo boli! Nie wytrzymam.

Zostańcie tam, odwrócimy ich uwagę.

Ognia!

Do ataku!

- U nas spokój! - Tu też!

Habani, zawiadom, że trzeba ewakuować rannego.

Szpital jest na piętrze.

Przywiązać ciało do drzewa, żeby odstraszał innych zabójców?

To nie zabójca,

to jeszcze dziecko.

Niektórzy umieją się posługiwać bronią,

ale wciąż mamy za mało ludzi, żeby trzymać straż i pracować w polu.

To dopiero początek.

Dziś atakują nas rolnicy, jutro może być gorzej.

Trzeba zanieść jedzenie strażnikom. Kto się tym zajmie?

Ja.

Habani, chodź ze mną.

Co z dostawą broni?

Wciąż jej brakuje.

Osiem krów to 42 galony mleka dziennie? 34 na sprzedaż.

Żeby zarobić, musisz mieć sto galonów dziennie.

Nie można trzymać dzieci w tak niebezpiecznym miejscu.

Bez dzieci nie ma życia.

Lekarz!

Żyje.

Zaskoczeni, że go nie zabiłem?

Nawet ślepej kurze trafi się czasem ziarno.

Brawo, doktorze! Świetna robota!

Ziggy?

Zagraj jak w Berlinie.

Zagraj dla nich.

- Nie chcę im przeszkadzać. - W czym?

Mówiłeś, że tęsknisz za pianinem. Graj. Ale nowocześnie.

Ziggy? Bardziej nowocześnie.

Dekadencka muzyka tutaj?

Przepraszam, to nie klub nocny.

Wybacz, ale muzyka to muzyka. Nie zakażemy jej.

Nie zakazuję, ale to nie nasz styl.

- To nudne. - Ale i ważne.

Przepraszam, zatańczymy?

Tańczymy?

Jestem dżentelmenem.

Kilometer, pozwolisz?

Chcę trochę potańczyć.

Nazywasz się Kilometer? Czemu?

Waży kilogram i mierzy metr.

Ben Gigi, nie tańczysz?

Sierżant Ben Gigi.

Byliśmy sąsiadami, ale tutaj jestem

sierżant Ben Gigi albo sir.

Czy to jasne?

Wracaj do pracy.

- Zatańczymy? - Nie tańczę ze zwierzętami.

Ze zwierzętami?

Tak. Jesteś Jamus?

Po arabsku to znaczy wół.

Czyli jesteś zwierzęciem.

- Już czas. - Na co?

Spać.

- Poproś Hadassę, żeby kończyła. - Nie.

- Tańczy z tym żołnierzem. - I co?

Zawsze szukasz kłopotów. Zawsze.

Tu radio Alexandria.

Papierosa?

- Dziękuję, panie Hassanin. - Tylko Hassanin, bez pan.

Widziałeś filmy Capry "Why We Fight"?

Cały dzień pracuję. Utrzymuję rodzinę.

Capra będzie naszą inspiracją.

Pokażemy prostych ludzi, którzy walczą w sprawiedliwej wojnie.

Będziemy kręcić wiadomości,

co nie znaczy, że to nie może być także sztuka.

Pokażemy ludzki los.

W porządku?

Marzenia...

Jeździliśmy w nocy, żeby nikt nas nie widział.

Mieliśmy się rozdzielać i atakować z ukrycia.

Dzień dobry.

Wybacz, że cię budzę.

Jadę do miasta, wracam jutro.

Mam ci coś przywieźć?

Miłej podróży.

Mira...

Daj mi spokój.

Chcę, żebyś mnie przytuliła.

Jak kiedyś.

Przestań. Wiesz, że my już nie...

Mam udawać?

Być nieszczera?

Przepraszam. Powiem ci, jeśli znów coś poczuję.

- Nie wiem, co robić. - Ja też.

Mówiłeś, żebym nic nie robiła.

Żebym zachowała się, jakby nic się nie zmieniło, ale...

Co się stało?

W czym problem?

Nie winię cię,

ale co się zmieniło?

Nie wiem.

Wiesz, że jesteś dla mnie ważny.

Nieważne, kto was zaatakuje. Rozmiar nie ma znaczenia.

Habani, dość żartów.

Zrozumiałeś? Mam pokazać raz jeszcze?

Łatwo mnie przerzucić, bo się nie bronię.

Dobra, uderz mnie.

- Na serio? - Tak.

Wykorzystajcie jego siłę przeciwko niemu.

Jeszcze raz, ale wolniej.

Masz kogoś na oku?

- Myślę, że nie. - Nie myśl za dużo.

- Łatwo ci mówić. - Czemu?

Bo jesteś Mirą.

Czyli?

Przestań.

Romek, czekaj! Musicie ćwiczyć.

Zrobimy tak...

Jamus, to nie burdel!

Jako przywódca ty tu wydajesz rozkazy

- i przydzielasz zadania? - To nie wojsko, nie ma rozkazów.

Na spotkaniach wspólnie podejmujemy decyzje.

Kto decyduje w sprawach bezpieczeństwa?

O co chodzi, generale?

O Mirę.

Wiem, że radio należy do kibucu, ale potrzebujemy go do operacji.

- Jakich? - Takich jak w tej arabskiej wiosce.

Potrzebujecie radia, ale nie dziewczyny, zgadza się?

Życzę powodzenia.

Nie rozumiem.

Zrozumiesz.

Mira jest inna, wyjątkowa.

Wciąż nie łapię.

Zobaczysz.

Okropnie pada.

Pukałem, nikt nie odpowiadał, więc czekam.

Elyakim wyjechał, a Dani śpi w przedszkolu.

Nie z tobą i twoim mężem?

Takie są zasady w kibucu. Wejdziesz?

- Nie chcę przeszkadzać. - Spokojnie.

Kawy?

Nie.

Planuję sprawdzić teren wioski naprzeciwko.

Nie ma tam żołnierzy, więc nie powinno być problemów, ale przyda się radio.

Racja. Lubię ludzi przewidujących.

Potrzebuję twojego radia.

Tak na wszelki wypadek.

Jasne.

Świetnie.

- Dasz mi je? - Pójdę z wami.

- Mira... - Nie.

- Jeśli trzeba, skonfiskuję je. - Nie możesz.

To własność kibucu.

Musisz ze mną wytrzymać.

To takie trudne?

W nocy dotarliśmy do wioski Hamama. Nasz dowódca Halif zaczął planować atak.

Był jedynym prawdziwym żołnierzem wśród ochotników.

Ciekawa postać. Wykształcony i jednocześnie nadgorliwy.

Ludzie z wioski ucieszyli się na nasz widok.

Liczyli, że pomożemy im wrócić na ziemie, które uprawiali.

Uznałem, że znajdę ciekawe ludzkie dramaty do filmowania.

Wbijacie bagnet i wyciągacie.

Kto kiedyś zabił barana?

To to samo, ale nie ma wełny.

Salman, twoja kolej.

Chcesz go połaskotać, czy zabić?

Jeśli chcecie się bawić, sprowadzę wam psy.

Żartowałem.

Kto następny?

Chodź.

Youssef, spójrz na niego, jest fotogeniczny.

Postaraj się. Stań jak należy!

Mocniej. Dawaj!

Czyli?

- Na pewno? - Tak.

- Teraz? - Tak.

Dobra.

Mieliśmy opowiedzieć o wyzwoleniu palestyńskich ziem.

Ale każda historia składa się z pobocznych historyjek.

Już w pierwszym tygodniu dostrzegliśmy,

że właśnie rozpoczyna się piękna opowieść o miłości.

Ta droga znajduje się na obrzeżach miasteczka.

Niedaleko mostu Isdud jest obóz wojskowy.

Wysyłają stamtąd dostawy do Nitzanim.

A to, co tam wyprodukują, wysyłane jest do Tel Awiwu.

My, boscy emisariusze,

utrudnimy im wkrótce życie.

Wybacz, ale to śmierdzi bardziej niż brudne pieluchy.

Złóż na nich skargę. Oberwie im się.

To mali chłopcy, nie zwracaj na nich uwagi.

To koszmar.

Po ostatnim sprzątaniu toalet nie mogłam się pozbyć tego smrodu z włosów

- i poszłam się wykąpać. - Świetny pomysł.

Może po pracy pójdziemy na plażę? Wykąpiemy się.

Nie rozumiem, czemu nie przysyłają nam min. Mamy ich za mało.

Po południu idziemy na plażę, więc jeśli potrzebujecie radia,

dostaniecie je.

Po powrocie chcę je odzyskać.

- Masz kogoś przeszkolonego? - Tak.

Przekaż mu, że jest delikatne.

Trzeba być ostrożnym.

Sprawdzę, czy kopią. Czy dość głęboko.

Co?

Nieważne.

Coś jeszcze?

Nie odpowiedziałeś, czy zwrócisz radio na czas.

Jesteś taka trudna.

Ty też.

To jak będzie?

Często chodzicie na plażę w tych czasach?

Tak. Czemu?

Wyślę z wami ludzi, na wszelki wypadek.

Nasze dzieci nauczymy hiszpańskiego?

Naszej kultury?

Będziemy mogły z nimi rozmawiać w razie problemów,

a mężowie nas nie zrozumieją.

Żadnych problemów, będziemy miały cudownych mężów.

Woda nie jest zimna o tej porze roku?

Zimna woda stymuluje krążenie.

Co to za dziwne słowo?

Chodzi o cyrkulację krwi.

Znów prowokuje.

Jakiś problem?

Boże, dopomóż.

Nie będziecie się kąpać?

- Nie wzięliśmy strojów kąpielowych. - Po co wam? Macie skarpetki?

Zwińcie je i umieśćcie w odpowiednim miejscu, a potem przewiążcie się gumą.

Żartujesz?

Nie. Jak chcecie, woda jest wspaniała.

Mira jest szalona.

Czemu? To zabawne.

Chcesz ich oglądać nago? To obrzydliwe.

Skarpetka? Co ty na to?

Mowy nie ma.

- Nie kąpiesz się? - Mam to gdzieś.

Mira, poczekaj!

Wstydzisz się małego ptaszka?

- Głupi. - Nie wstydź się.

Możesz używać dziecięcych skarpetek.

Mam tu zostawić broń?

- Zacząłeś wykonywać rozkazy? - Nie o to chodzi.

Czyli masz małego.

- To twoja szansa, kolego. - Odczep się.

Nurkuj, woda nie jest zimna.

Jesteście idiotami.

Kompletnymi kretynami.

Do wody.

Mały móżdżek.

Mały fiutek!

- Chodź! - Nie.

No chodź!

Witam panie.

Woda za zimna?

Dla ciebie też?

Przestań, wariatko!

Dość! Uspokój się! Dokąd idziesz?

Ada, pomóż mi, podtopimy go.

Myślałam, że masz lepszy gust.

Przestań, to tylko zabawa.

Normalny chłopak tak nie podrywa.

Dobrze się bawisz?

Tak.

Pierwszy raz odkąd jestem w armii.

To raj.

Raj.

Byłby, gdyby nie groziła nam śmierć.

Jak to powiedział poeta? Kto się boi śmierci, boi się życia.

Tani romantyzm.

Padnij! Nie rozumiecie?

To nie film, to się dzieje naprawdę.

Ognia!

Wychodźcie!

Szybko! Pośpieszcie się!

Elyakim, skąd te strzały?

Kilometer, pośpiesz się! Szybko!

Idę, osłaniajcie mnie!

Jamil, dobij go!

- To pułapka! - Wiem, co robić.

Co robisz?

Czemu robisz z nich złodziei? Nie kradną, są bohaterami.

Wiem, ale bohaterowie też muszą jeść. Przenoszenie jedzenia czyni z nich ludzi.

Szkoda czasu. Salman, pośpiesz się.

Ruszamy, szybko.

Ben Gigi na prawo, Kilometer na lewo.

Mosco!

Lepiej nie.

Jak mamy pracować, kiedy wciąż do nas strzelają?

Kto ma ich powstrzymać? 12 żołnierzy? To żart?

Tak, ale kiepski. Jesteśmy idealistami?

Pewnie.

Musicie nas ochraniać.

Mamy dzieci.

Wszyscy jesteście dla nas ważni.

Umieściliśmy miny po obu stronach.

Ja to powiem. Czekajcie, ja mówię.

Powiem to, co wszyscy wiedzą, ale boją się powiedzieć.

Wiemy, jacy są dowódcy Avidan i Kovner.

Sytuacja jest oczywista. Oficer polityczny, czyli prawdziwy szef...

Kim jest oficer polityczny?

Mają takich w rosyjskiej armii.

To ktoś, kto ma większą władzę niż dowódcy.

Pracuje dla rządu i zna jego plany.

- Nie dbają o nas ani trochę. - Myślę, że nie chodzi tu o politykę.

To miłe, że tak myślisz, ale tu chodzi o nasze dzieci.

Nie musisz mówić takim tonem.

Mówię, jak chcę.

Chodzi o życie naszych dzieci, nie krów.

- Dobry wieczór. - Cześć.

Wszystko w porządku?

Są w sali, debatują.

Co z krowami?

Jak to?

Ktoś musi zastąpić Mosco.

Jesteś sam, a mamy sporo jałówek.

Potrzebujesz kobiety.

Takiej, która ma doświadczenie z dziećmi.

Przestań, dopiero co zginął człowiek, zapomniałaś?

Jutro nie będzie miał ci kto pomóc przy dojeniu.

Potrzebujesz kogoś do pomocy.

To Kovner.

Dobry wieczór.

Prosiliśmy o broń i co? Nie dostaliśmy jej.

Prosiliśmy o żołnierzy i co? Dostaliśmy jeden marny pluton.

- Dezerterów i złodziei. - Obrażaj mnie, nie moich żołnierzy.

Te pułapki to dopiero początek.

Najpierw byli rolnicy, teraz to wyszkoleni ochotnicy z bronią.

Co zamierzacie z tym zrobić?

Jutro, pojutrze, a może w przyszłym tygodniu,

jeśli pogoda pozwoli, przybędą posiłki.

A do tego czasu nas pozabijają? Co to załatwi?

Czy rozwiązaniem jest zemsta? Zrozumcie, te ziemie należały do nich...

Wszystkie ziemie należały kiedyś do kogoś innego.

Także do was. Takie argumenty niczego nie zmienią.

Zapłaciliśmy dużo pieniędzy właścicielowi ziemi.

Rolnicy powinni być źli na niego, nie na was.

Kiedy palono nas w krematoriach,

niektórzy z was dobrze wiedzą, o czym mówię,

zrozumieliśmy, z całym szacunkiem dla kultury i cywilizacji,

że ludzie są także zwierzętami.

A zwierzęta reagują na "oko za oko".

Elyakim.

Wrócisz z nami do Be'er Tuvia ciężarówką.

Przeładujemy to, co tam zostało.

Ale pojedzie z tobą uzbrojony wóz pancerny.

Od tej pory będzie tak zawsze.

- Sprawa załatwiona. - Zgadza się.

Jeśli się poddamy, wyrzucą nas tam,

gdzie życie straciło sześć milionów żydów.

W porządku?

- Tak. - Nie wstydź się.

Każdego przeraziłby widok zabitego przyjaciela.

Nie boję się ani nie wstydzę. Wszystko gra.

- Dobry wieczór. - Cześć.

Spójrz, jak przytula misia.

Nie budź go.

Chcę usłyszeć jak mamrocze.

- Ma taki słodki głosik. - Tak.

Czasem mówi do misia. To słodkie.

- Słodkie? - Tak.

Rzadko używasz tego słowa.

Kochane dziecko.

Wybaczcie, zapomniałam książki.

Ale to nic ważnego, zostawię was samych.

W porządku, czekają na mnie.

Powiedz mu, że go ucałowałem i że przywiozę mu dużo prezentów.

Wrócę za kilka dni. Pa.

Hadasa, poczekaj.

Dobrze sobie radzisz z dziećmi.

Yerach będzie teraz sam w oborze z krowami. Nie da sobie rady sam.

Może spróbujesz tam popracować?

Jeśli ci się spodoba, zostaniesz.

Dobry wieczór. Przyszłam po radio.

- Nie chcę cię denerwować... - Ale to robisz.

- Przykro mi. Jeśli dojdzie do ewakuacji... - Ja się stąd nie ruszę.

- Odpowiadam za ciebie. - Nie ruszę się stąd.

- Jesteś matką. - Sporo wiesz.

Tak jak Elyakim, który o tym marudził przed wyjazdem.

Musimy razem coś ustalić w sprawie radia.

Poszedłeś na patrol bez niego.

Niepotrzebnie ryzykowałeś.

Liczyłeś, że batalion przyśle ci radio, ale tak się nie stało.

Dlatego będę ci pożyczać radio. Pod warunkiem,

że zabierzesz mnie ze sobą. Zgoda?

Minął tydzień,

potem kolejny, potem jeszcze dwa,

a my nie mieliśmy co filmować.

Dzień dobry.

Porucznik Halif liczył, że żydzi zaczną atakować,

dlatego zastawiał pułapki.

Ale żydzi nie atakowali.

Czemu nie było co filmować? Czemu nie było pułapek?

Bo ciężarówki pilnował wóz pancerny. Towarzyszył im zawsze.

Z nudów obserwowałem ich kolonię.

Wydawała się normalna.

Kiedy postrzegasz we wrogu zwykłego człowieka, coś ci się przestawia.

Skoro mój szef i producent był zadowolony z filmu o pułapce,

uznałem, że skupię się na codziennym życiu naszych bohaterów.

I pokażę tworzącą się historię miłosną.

Oto historia odważnego żołnierza Salmana i Samiry, pięknej wieśniaczki.

Co jest?

Co to za bzdury? Czy on kompletnie zgłupiał?

- Komu zależy na tych bredniach? - Uznał, że to może być interesujące.

Nie płacę mu za myślenie, tylko za filmowanie wojny.

Chcę takich filmów, jakie mi wysłał dwa tygodnie temu.

Publiczność nie chce opowieści o miłości.

Jeśli mu się to nie podoba, pożegnamy się.

W wiosce jest poczta?

Nie, ale jest niedaleko, w Khan Yunis.

Wyślij mu telegram.

Niech listonosz wsiądzie na rower, albo osła

i zawiezie go do rąk własnych naszego reżysera.

Napiszę też do pułkownika Aziza. Poproszę, żeby wysłał im posiłki.

Może dzięki temu ujrzymy jakiś postęp i będzie co filmować.

Tak dobrze. Kopiecie, aż powiem stop.

Dalej!

Dobrze. Skaczcie. Kilometer, gdzie jesteś? Ćwiczcie.

- To nie jest dobry pomysł. - Chcę spróbować.

Jeśli mi się nie spodoba, wrócę za kilka dni.

Dzień dobry.

Witaj.

Mam tu dzisiaj pracować.

W porządku?

Mieli mi kogoś przysłać, ale nie wiedziałem kogo.

Jasne.

Pamiętaj, że tutaj praca zaczyna się wcześnie rano.

Krowy mają pełno mleka i bolą ich wymiona.

Tak jak przy dziecku.

Boli nie ciebie, mnie.

Ale ja nie mam dziecka. W oddziale dla dzieci jest ich dużo.

Tu też jest dziecko.

Jaki słodki.

Dojenie składa się z dwóch kroków.

Pierwszy to...

masowanie wymion.

Masaż?

Tak. Spójrz. Widzisz?

Żeby pobudzić strumień mleka.

Mleko spływa prosto z...

sutka.

Wiesz co to?

Wiem, co to sutek.

Musisz go nacisnąć, żeby stymulować przepływ mleka.

Wybacz, to pewno nieprzyjemne.

Dlaczego? Masowanie, stymulowanie.

Brzmi przyjemnie.

Dla krowy.

Tutaj, szybko.

Otwórz.

Kilometer, pośpiesz się.

Dobry wieczór.

Mogę o coś spytać?

Czego chcesz?

Chcemy z wami iść, żeby wszystko filmować z bliska.

Nie obchodzi mnie, czy będziecie filmować

z bliska, czy z daleka.

Wybacz, ale to wielka różnica.

Opowieść ma takie samo znaczenie, jak działanie.

Tak samo mówią tchórze z Kairu.

Tak mówią tchórze.

Tchórze nie chodzą za żołnierzami.

Kamera też jest bronią.

Nawet w wigilię Pesach nie podają porządnego jedzenia.

Żadnych sztućców. Mają nas za zwierzęta?

Kilometer, usiądź obok mnie.

Kiedy zacznie się impreza, masz ładować broń maszynową.

Pamiętaj, że kiedy zacznie się strzelanina, będę wymiotował.

- Mogę cię pobrudzić... - Przestań. Dorośnij.

Granat i granat dymny.

Youssef?

Mam wziąć broń?

Na wszelki wypadek.

Z bronią nie stawaj za kamerzystą, bo możesz go zabić.

Biedak ma dzieci.

Będzie lepiej dla niego, jeśli nie weźmiesz broni.

Kiedy zacznie się strzelanina, nie możemy się zatrzymać.

Jeśli ktoś się zmęczy, odpocznie w kryjówce, przed strzelaniną.

Drogie panie...

Będzie tak...

- Czemu panie? - Co?

- Bo jesteście kobietami. - Mówisz to takim tonem...

Nie chciałem nikogo urazić. Zawsze tak mówię.

Musicie trzymać straż na wodnej wieży.

Ci na dole będą biegać z wieściami. Powodzenia.

Broń w gotowości. Teraz cicho, jesteśmy blisko.

Są jakieś 40 metrów od ogrodzenia.

Ognia!

To ja, Salman! Oberwałem, pomóżcie!

Jestem ranny.

Pomóżcie! To ja, Salman. Pomocy!

Wygrywamy?

Strzelajcie celnie, nie marnujcie nabojów. Przed nami długi dzień.

Salman, spokojnie, to tylko draśnięcie.

Jamil, weź sześciu ludzi i zajdźcie ich od plaży.

Macie nożyce do cięcia drutu?

Hadasa!

- Co robimy? - Za mną.

Żelazna Brama, tu Wróbel. Faza 2, powtarzam, Faza 2.

Potwierdzam, odbiór.

Idą tu. Są blisko.

Zaraz.

Ognia!

Habani, pośpiesz się.

Śpieszę się.

Tu się schronimy, zanim odpalimy ładunek.

Habani, detonator.

Uwaga.

Gotowe.

Nie wiem, co się stało. Wycofujemy się.

Ciężko było patrzeć na tych odważnych ochotników

leżących na szpitalnych łóżkach. Szczególnie że brakowało leków i morfiny.

Najsmutniejsi byli rolnicy, których wyrzucono z ziem regionu Nitzanim.

Myśleli, że wkrótce odzyskają swoje życie i wrócą do domów.

Nadzieja zniknęła bardzo szybko.

Usłyszałem, że w plutonie, który przedarł się do wioski,

była kobieta. Tak samo odważna jak mężczyźni.

Sam omal nie straciłem swojego bohatera Salmana.

Na szczęście jego rana była powierzchowna.

Nie ma dramatu bez bohatera.

Porucznik Halif namawiał mnie, żebym posłał telegram do mojego producenta,

w którym go zawiadomię, że film zaginął w czasie walk.

Bał się, że będą go obwiniać o porażkę.

Powiedziałem mu, że to nie jego wina, ale nie mogę wysłać takiego telegramu.

Muszę pokazywać prawdę.

Nie zapomnę ci tego.

Jesteś zdrajcą.

Jeśli to broń, jak mówiłeś, to tę broń kierujesz przeciwko mnie.

Wysyłam to, co sfilmowałem.

Może dzięki temu zrozumieją, że potrzebujemy pomocy.

Nie robię tego przeciwko tobie.

Jedźmy.

Chodź.

Panowie,

jeśli żydzi ogłoszą dziś niepodległość,

musimy natychmiast wysłać nasze wojska.

Nasi ochotnicy sami nie poradzą sobie z ich armią.

To trudna sytuacja, król jest zmartwiony.

Proszę wybaczyć szczerość,

ale Egipcjanie wyjdą na słabeuszy i tchórzy, jeśli nie pomogą swoim braciom.

Generałowie powiedzieli królowi o tym, co zobaczyli na filmie.

W obawie przed reakcją ludu król nakazał spalić wszystkie kopie filmu.

Kazał też przygotować się do inwazji na Izrael w ciągu dwóch miesięcy.

Rozumiem was.

Tworzenie państwa otoczonego przez wrogów jest przerażające.

W oddalonych od siebie miastach,

Yad Mordechai, Nitzanim, Kfar Darom, ludzie mówią o...

Trudno mi wymówić to słowo.

O ewakuacji.

O jakiej ewakuacji mówią?

Jeśli ją zaczniemy, jak to się skończy?

To się rozniesie i całe południe się ewakuuje.

Potem panika ogarnie północ.

Chcecie ewakuować Rehovot, Rishon LeZion? Tel Awiw?

Dokąd pójdziemy?

- Pośpieszmy się. - Co powiedzieli?

Żadnej ewakuacji, tylko dzieci.

A matki?

- To ich wybór. Pomóżmy im. - Czekaj.

A posiłki?

Mogą przysłać rezerwowe posiłki, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Uznali, że Egipcjanie skierują się w stronę mostu i zignorują wioski.

Broń? Miny?

- Będą? - Trochę.

Wyrzutnia przeciwczołgowa.

- Wykłócałeś się? - Na ile mogłem.

Ale nie wszystkie kłótnie można wygrać.

Co?

Nic. Śpiewaj.

To piosenki z przeszłości?

Zawstydzasz mnie.

Ja?

Ostrożnie.

Wybacz.

Przez ciebie mam usta pełne piasku.

Nie szkodzi, zawsze masz usta pełne świństw.

Na razie.

Generale? Co robimy?

Dowodzę żołnierzami, nie cywilami.

Nie chcemy uciekać. Wykorzystają to przeciwko nam.

W porządku?

Potrzebują kierowców do konwojów do Jerozolimy. Poprosili mnie.

Zgodziłeś się?

Tak. Wyjadę na wiele tygodni.

Musimy porozmawiać.

Dobrze.

To dla mnie trudne, a ludzie gadają.

- Mam to gdzieś. - A ja nie.

Ewakuują kobiety i dzieci, wyjedziesz?

- Co za różnica? - Nie zostawię cię tu samej.

Samej? Jak to? W kibucu jest pełno ludzi.

Mówiłem o sobie. Co mam robić? Kocham cię.

Nie potrafię znieść tej separacji. To boli, nie rozumiem tego.

Elyakim, proszę.

Ja też cierpię.

Przykro mi.

Masz coś przeciwko piżamie?

Zużyjecie całą ciepłą wodę. Teraz nasza kolej.

To nie fair.

Wyłaźcie, siedzicie tam od pół godziny.

Tyle trwa zmywanie piasku, którym mnie obsypałaś.

Jamus jest duży, potrzebuje czasu.

Dranie!

Co robisz?

Co to? Ktoś strzela?

Chodźmy!

Ada, to zabawne.Dawno się nie śmiałaś.

Warto było. Nareszcie się uśmiechasz.

Idiota.

Za chwilę Ben Gurion ogłosi niepodległość Izraela.

Nie jesteśmy tak wykształceni jak ty, tylko prymitywni, jak Arabowie.

Ludzie, którzy boją się walczyć, nie zasługują na niepodległość.

Nie boję się, jestem przeciwny wojnie. Co z porozumieniem?

Z Arabami? Spytaj Zigiego, jak się dogadywali w obozie koncentracyjnym.

Prowadzili tam debaty polityczne?

- Rozmawiałeś kiedyś z Arabem? - Chciałbym.

- Ada, zajął dla nas miejsca. - Dla ciebie i Miry.

Zawsze zajmuje dla niej miejsce.

Teraz zajął dwa celowo. Chce nas rozdzielić.

Przestań, mamy się bawić.

Cały dzień spędzasz z nim w pracy, wieczorem też musisz?

- Mówię głupstwa, dość tego. - Ada...

Jeszcze się nie zaczęło?

- Elyakim wyjechał? - Tak.

To dla kogo się wystroiłaś?

Zajmij się swoimi romansami, nie moimi.

Romansami? Od kiedy jesteś romantyczna?

Wszystko zależy od sytuacji.

Cicho. To ważne.

Moja jedyna pamiątka z domu.

Rodzina.

Chciałbym, żeby tu dziś byli.

I posłuchali tego.

Słuchamy przemówienia Bena Guriona, przywódcy Izraela.

Kraju, którego nie uznaje żaden z sąsiadów.

Twierdzi, że Izrael powstaje

na zasadach historycznej sprawiedliwości.

Ale gdzie jest ta sprawiedliwość dla Palestyńczyków?

Co filmujesz? Nasze poniżenie?

Żeby wszyscy ujrzeli nasz upadek?

Wynoście się.

Nikogo nie chcę poniżyć.

Mnie też to boli. Opowiadam o tym.

Mam cię zastrzelić?

Wracaj do Kairu.

Do swojego pięknego życia.

Do pięknych słów, które nie wymagają działania.

- Nikogo nie krzywdzę. - To koniec.

Szanuję was.

Ale moja praca to dokumentowanie tego, co się dzieje. Kręć.

Wyłącz kamerę!

Abraham?

Dobrze się bawią. Wiedziałam, że tu jesteś.

- Przyniosłam ci coś do jedzenia. - Dziękuję.

Martwisz się?

Zastanawiam.

Co?

Napisałam o tobie mamie.

Co?

Że jest ktoś... To wszystko.

Zawsze wszystko jej mówisz?

Ona mnie też. Kiedyś miała kochanka.

Zabierała nas na plażę, żeby posłuchać muzyki.

Jedliśmy lody, było miło.

Nie przeszkadzało ci, że była z kochankiem?

Kocham ją. Wiem, że robi to, co ją uszczęśliwia.

Nie wierzę, że ci to nie przeszkadzało.

Pośpiesz się. Nie chcę, żeby nas razem widzieli.

Ciekawe, czy on u niej jest. Biedny Elyakim.

- Jest dorosły. Wie, co robi. - Mają dziecko.

Powinni być ostrożni. My też.

Chciałbym mieć dziecko. Poważnie.

- Mama mówiła... - Spójrz.

Egipcjanie zrzucili bomby na dworzec autobusowy w Tel Awiwie.

42 zabitych, ponad stu rannych, wielu w krytycznym stanie.

Yad Mordechai.

Bombardują ich. Zniszczą wszystko.

Twoja kolej.

Panie Hassanin!

Co się dzieje? Mów.

Porucznik prosił, żeby pan szybko przyszedł. Z Youssefem.

Będziemy filmować?

- Co? - Pytam, co będziemy filmować?

Co się stało?

Bóg jest wielki.

Po uśmiechu widzę, że wreszcie się mnie pozbyłeś.

Mam rację?

Dokąd nas wysyłasz?

Nigdzie nie jedziecie.

Gdzie kamerzysta?

Zaraz przyjdzie.

- Okropnie dramatyzujesz. - Przecież szukałeś dramatu.

Wszyscy go uwielbiają.

Możecie filmować.

Co?

Mnie.

Filmuj.

Już?

Nie ma już Yad Mordechai.

Żydzi uciekali jak szczury.

Wielu zginęło.

Wiecie, co to znaczy?

Z bożą pomocą to początek końca ich kolonii.

Wszyscy się martwią i czekają na pomoc.

Rozumiem, ale w tej chwili nic nie możemy zrobić.

Zorganizowałem ewakuację kobiet, dzieci i chorych.

Pomoc przyjdzie podczas ataku.

Spodziewaliśmy się tego i zrobimy to, co trzeba.

Od tej pory rozmawiamy szyfrem.

Ich armia ma świetny wywiad, musimy uważać. Wymyśl coś.

Szyfr.

Znasz jakiś szyfr?

Szyfr? Tak.

Jaki?

- Świńska łacina. - Co?

Nie bawiłeś się w to?

Tata bardzo za tobą tęskni, ty też, prawda?

Tak.

Pojedziesz do niego wkrótce. Szykuje dla ciebie wiele niespodzianek.

- Porozmawiajmy. - Spakowałaś się?

Niewiele tego.

Trzeba to dobrze wymieszać, bo nie zasną.

Zaczną płakać i nie poradzimy sobie.

Trzeba je rozbić.

Jak? Ty wszystko rozbijasz.

Przestań! Dość fochów. Sytuacja jest nie do zniesienia.

Właśnie. Dość tych niespodzianek.

Nie jesteśmy żołnierzami, jedziesz ze mną.

Mówiłaś, że zawsze będziemy razem.

To nasza jedyna broń.

Jesteś moją jedyną rodziną.

Obietnica to obietnica.

Trzeba jej dotrzymać.

Śpij, kochanie.

Yerach zabierz cię na wycieczkę. Tata czeka z niespodziankami.

- Z czekoladą. - Tak.

Pamiętaj o mnie.

Trzymaj go mocno.

- Jesteś tego pewna? - Tak.

- Ja tylko... - Wiem, co robię.

Daj mu list. Jeśli coś mi się stanie...

Jak możesz tak mówić? Myślisz, że ty...

Nic nie myślę.

Uściskaj Elyakima ode mnie.

Dość, proszę.

Do zobaczenia rano.

W porządku?

Dobrze robisz, nie możemy tu pomóc.

Ruszamy.

Wybacz mi.

Hadasa!

Śpij, Dani. Śpij, mały.

Wszystko będzie dobrze.

Co jest?

Wybacz, przestraszyłam się.

Spokojnie. Co tu robisz?

Nie mogę zasnąć.

Przyszłam po tabletki na sen dla dzieci.

Uznałam, że mi pomogą.

Na ziemię!

- Co to za wybuchy? - Słychać je od strony mostu.

Musimy szybko dostarczyć dzieci i wrócić do Nitzanim przed świtem.

Pomóc?

Chodź do mnie.

Śpij, kochanie.

Dziękuję.

- Chcę tylko powiedzieć, że... - Wiem.

Jeśli coś się stanie Hadasie, to przez ciebie.

Będziesz miał jej krew na swoich rękach.

Rozumiesz?

Żelazna Brama, tu Wróbel. Odezwijcie się.

Tu Żelazna Brama, mów.

Czy paczka do was bezpiecznie dotarła?

Chcę wiedzieć, czy paczka dotarła.

Wróbel,

paczka jeszcze nie dotarła.

Poślę kogoś do bramy,

żeby poczekał na paczkę.

Co powiedziała?

Jeszcze nie dotarli.

To za długo trwa.

Powinni już być na miejscu.

Jeśli coś im się stanie...

Dzieciom, Adzie...

Myślisz, że coś im się stało? Czemu nie dotarli?

Nie wiem.

To był błąd.

Dlaczego?

Wiedziałam, że tu jest niebezpiecznie.

Uznałam, że kiedy zrobi się gorąco, odeślę Daniego.

Jestem złym człowiekiem.

Nie przewidziałam tego.

Ja też.

Nie jestem odważna.

Ada też nie jest tak silna, jak się wydaje.

Nasze mamy są siostrami.

Jej ojciec stracił cały majątek

i odszedł.

Wtedy jej matka zaczęła pić.

Aż umarła.

Ada ma tylko mnie.

Nie przyszłaby tu, gdyby nie ja.

Nie pasuje do tego miejsca.

Wróbel, tu Żelazna Brama.

Żelazna Brama, tu Wróbel.

Przesyłka dotarła na miejsce.

Ptaszki niedługo wyfruną do domu.

Dziękuję. Odmeldowuję się.

Mira, chodź!

Co się dzieje?

Czołgi, ciężarówki, działa, wozy pancerne.

Nie strzelają do nas.

Zidentyfikuj czołgi. Ile ich jest? Co to za uzbrojenie? Jakie działa?

Nie wiem, nie widać.

Nie wiadomo. Wybaczcie. To mnóstwo czołgów.

Nasze wojsko z łatwością zniszczyłoby Nitzanim,

ale dowódca nie był zainteresowany wioskami.

Chciał jak najszybciej dotrzeć do Tel Awiwu.

Dowódca baterii artylerii brygadier Naguib siedział z nami w wiosce.

Miał pilnować logistyki i strzec całego sprzętu.

Ja i Youssef dołączyliśmy do wojska,

żeby sfilmować zwycięstwo, które generał obiecał królowi.

Ale zwycięstwa nie było.

Atak zawiódł, bo generał nie wysłał zwiadowców.

I nie wiedział, że żydzi wysadzili most prowadzący do Tel Awiwu.

Wielu zginęło, część dostała się do żydowskiej niewoli.

To był koszmar.

Nie takiego filmu oczekiwał król.

Możemy zaczynać.

Było jasne, że nie wygramy tej wojny.

I że nasza armia musi wrócić do domu.

A w domu, kiedy żołnierze zaczną mówić, to będzie koniec dla króla.

Słyszycie?

To już? Przyleciał.

Na czas.

Szybko! Wszystko gotowe?

Czyja kolej? Kilometer?

Nie. Robiłem to ostatnio. Myślę, że to kolej Jamusa.

Wyścigi królików?

- Habani, idź. - Ja?

Dobra.

Ja pójdę.

- Nie ma mowy. - To nie twoja kolej.

Ale chcę.

Chcesz umrzeć?

Dlaczego?

Tęsknię za pianinem.

10,

9,

8,

7,

6...

Przerażające.

Ognia!

Padnij!

Zigi, szybko!

Ruszaj się!

Szybciej!

Ruszajcie się!

Bardzo przepraszam, nie możemy uderzyć w budynek i mieć to z głowy?

Wyszłoby nieładnie i bez godności. Wojna już się skończyła.

A niech to! Znów gulasz wołowy.

- Naomi, wkroisz coś, żeby zabić smak? - Proszę.

- Co? - Powinieneś dodać - proszę.

Niezły czas na lekcję manier.

Dobra, proszę.

Ziggi?

Możesz zagrać coś bardziej...

radosnego?

I co? Odpuścisz mi?

Przepraszam za tamto.

Jak masz naprawdę na imię?

Haim.

Nareszcie nasza armia wracała do domu.

Ale król dał jasny rozkaz: potrzebujemy zwycięstwa przed powrotem.

Generał wyznaczył Naguiba na dowódcę.

Ponownie znalazłem się w...

Nitzanim.

Żelazna Brama, tu Wróbel. Słyszycie mnie?

- Co się dzieje? - Próbuję.

Żelazna Brama, tu Wróbel. Słyszycie mnie?

Żelazna Brama? Radio jest w piasku, szukam sygnału SOS.

- Co robisz? - Coś słyszę.

- Radio działa? - Próbuję.

- Nie mogę filmować. - A ja tak żyć.

Dostali sygnał SOS?

Nie wiem.

Chyba dostałam sygnał SOS.

Był zniekształcony.

Przysłali SOS, musimy im wysłać wsparcie.

Czekaj. Na pewno słyszałaś SOS?

Chyba tak.

Tak czy nie? To ważne. Próbuj dalej.

Obiecaliśmy im wsparcie. Liczą na nas.

To wojna. Nie robisz tego, czego oczekuje wróg.

Nawet jeśli to oznacza poświęcenie kogoś. Poza tym za wcześnie na rozmowy

o poświęceniu, bo nie znamy sytuacji. Próbujcie się z nimi skontaktować.

Jesteśmy 500 metrów od głównej bramy.

Jedziemy do tylnego wejścia.

Gdzie nasze wsparcie?

Będzie tu wkrótce?

Wyciągnij działo, Abraham je przesunie.

- Teraz? - Tak.

Pamiętasz plan? Kierujemy broń do środka.

Strzelasz tylko w razie konieczności.

Jeszcze nie.

Celuj w wieżyczkę, żeby zobaczyli, skąd strzelamy.

Ognia!

300 metrów od tylnego wejścia.

Jesteśmy przy głównej bramie.

Musimy zneutralizować bazookę.

Naprzód!

Odwrócić działo!

Habani!

Gotowe.

Nic z tego. Wycofujemy się, szybko!

Wycofać się!

Habani...

Habani, co z tobą?

Zigi?

Nie bój się. Spokojnie.

Wchodźcie ostrożnie.

Mira, chodź.

Habani, idziemy.

Sprawdźcie, czy są ranni w okopach.

Ustawcie się w trzy kolumny.

Yerach, musimy się stąd wydostać.

Naomi, to ja Haim.

Cicho, to ja.

Cicho.

- Sfilmowałeś to? - Tak, potrzebuję nowej taśmy.

Ben Gigi...

Salman, patrz na prawo.

Salman, nie poddawaj się.

Zostań ze mną. Spójrz na mnie.

Kiedy zaczną strzelać, uciekaj.

Gdzie reszta?

Spróbujemy uciec przez plażę.

Egipcjanie to nie barbarzyńcy, zajmą się naszymi rannymi.

Ale reszta musi uciekać.

Szykować się!

Strzelać tylko w razie ataku. Chcę mieć jeńców.

Na pozycje!

Romek!

Złap się mnie.

Boże!

Wsparcie nie przyjdzie?

- Wracaj. - Jak to?

Będę cię osłaniał. Wracaj!

- Hadasa! - Zostaw ją!

Nie!

Wstrzymać ogień!

Dość tego.

W ten sposób wszyscy zginiemy.

Co robisz?

- To bez sensu. - Co?

Co jest bez sensu?

Wszyscy nie mogą zginąć. Muszę...

To nieodpowiedzialne.

- Nie rób tego. - Muszę.

Jasne?

Nie strzelać!

Proszę, nie strzelajcie.

Poddajemy się.

Proszę!

Nie strzelajcie.

Proszę. Chcę porozmawiać.

Filmujesz to?

- Tak. - Zrób zbliżenie na nią.

- Kto strzela? - Amunicja wybuchła w płonącym czołgu.

Nikt nie strzela.

Kto to zrobił?

- Usłyszałem strzał i myślałem... - Działasz bezmyślnie.

Wchodzimy tam, wy czekacie.

Niczego nie róbcie bez rozkazu. Mówiłem, chcę mieć jeńców.

Król wreszcie dostał to, czego chciał.

Idealny obraz zwycięstwa.

Nasz władca, Jego Wysokość Król Faruk,

osobiście poprowadził nasze zwycięskie wojsko.

Nasza armia zniszczyła syjonistyczny fort i zabiła tysiące żołnierzy wroga.

Nasi odważni wojownicy pokonali wroga pod bacznym okiem ukochanego króla.

Co za kłamstwo!

Nakręcili ujęcia króla w Kairze i wmontowali te fragmenty do filmu.

Po roku wymieniono jeńców.

Powracających żołnierzy traktowaliśmy jak zdrajców.

Izraelici traktowali swoich z równą pogardą i też uznali ich

za zdrajców.

To zachowanie doprowadzało mnie do wściekłości.

Każdy, kto nie walczył w tej wojnie, nie miał prawa oceniać tych młodych ludzi,

którzy wracali złamani przez wojnę.

Lata później poprosiłem znajomego historyka,

żeby znalazł informacje o Nitzanim.

W książce, którą od niego dostałem, znalazłem jej zdjęcie.

Uderzyło mnie jedno zdanie.

"Żadne rozstanie nie jest tak trudne, jak rozstanie matki z dzieckiem".

Napisała to wiedząc, że już nie zobaczy syna.

I ten uśmiech...

Jakby mówiła:

Umówmy się, zabierz mnie i zapewnij mi życie wieczne.

Wieczną chwałę. W historii i w legendzie.

Zawarła umowę ze śmiercią.

A czy ja potrafiłbym oddać życie

i stracić tych, których kocham, dla takiej umowy?

Dla chwały?

Czekamy na ciebie.

Nie poganiam cię.

Tęsknimy za tobą.

Ale jesteśmy cierpliwi.

To się nie musi zdarzyć dzisiaj.

Pośpiech jest szatańskim wymysłem.

Kochanie?

Wiesz, czemu taki ze mnie szczęściarz?

Czemu?

- Bo jesteś mądrzejsza ode mnie. - Wiem.

Chodźmy.

- Karczochy? - Tak.

Kiedy tu siedziałeś, dzieci nie chciały ci przeszkadzać.

Ale bardzo za tobą tęskniły.

Ja za nimi też.

Przy stole nie mówmy o polityce.

Życie to zupełnie inna sprawa.

PAMIĘCI MIRY BEN ARI

PAMIĘCI YERACHMIELA YERACHA BLEIBERGA

PAMIĘCI WSZYSTKICH MŁODYCH LUDZI PO OBU STRONACH,

KTÓRZY STRACILI ŻYCIE W WALCE O NITZANIM

Tłumaczenie na zlecenie Monolith Films: Olga Krysiak

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.