Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Nog één keer, m'n vriend. - Nog één keer.
Laat hem gaan.
Ik moet je meenemen.
Laat me gaan. Ik wil niet terug.
Je kunt daar in vrede rusten. Naast je vader en zijn vader.
Kijk naar hem, hij is al ver weg.
Ik wil naar huis. - Dat weet ik.
Nu is hij vrij.
Waarom lach je?
Hij heeft z'n rust.
Laat hem dan gaan.
Ik laat je niet alleen.
Ik heb je een belofte gedaan en daar houd ik me aan.
Ik breng je naar je moeder en zussen. - Ik ben niet alleen.
Nee.
Nee.
Ga terug, vreemdeling.
Waarom doe je dit?
Hij moet boeten voor wat hij heeft misdaan.
Wat is dat dan? - Hij is een dief.
Dat is niet waar.
Help me.
Alsjeblieft.
Ik smeek je... - Zwijg.
Wat is er gestolen? - Onze konijnen.
Leugens. Niks dan leugens. - En je doodt hem omdat hij konijnen stal?
Dit zijn jouw zaken niet.
Dit is mijn weg. Onze levens zijn nu één.
Je bent moedig.
Moedig, maar dom.
Je kunt amper staan en je denkt dat je mij bevelen kunt geven?
Ga.
Ik zeg het niet nog een keer.
Dood hem.
Nee, alsjeblieft.
Ik doe je geen pijn.
Wie ben je?
Ik heb je hier nog nooit gezien.
Ik ben hier ook nog nooit geweest.
Dan heeft het lot je hier gebracht.
Ze hadden me gedood.
Ik dank je. Je hebt m'n leven gered.
Door nog meer levens te nemen. - Ze lieten je geen keus.
Misschien. Maar ik heb ook niet altijd de juiste keus gemaakt.
Ik ook niet.
Maar nu ben ik maar een oude man...
en het leven kiest.
Dat heb je mis.
Weet je dat zeker, vreemdeling?
Wie is hij?
Een oude vriend.
Wat is er met hem gebeurd?
We zijn soldaten.
Ik begrijp het.
Heb je honger? - Ja.
Maar ik heb niets.
Dat denk je maar.
Waar kom je vandaan?
Van de slagvelden in het zuiden. - Van de slagvelden?
Wie heeft er gewonnen, als ik dat mag vragen?
Niemand, geloof ik.
Niemand?
Hoe bedoel je, niemand?
Er moet iemand hebben gewonnen. Er wint altijd iemand.
Deze keer niet.
Ik begrijp het.
Een vreemde zaak, oorlog.
Ik heb één keer gevochten.
Vele jaren geleden.
Maar in die tijd won er altijd iemand.
De tijden zijn veranderd.
De tijden zijn veranderd. Ik vind het maar niks.
Wat?
De oorlog. - Waarom?
Omdat je sterft in de oorlog.
Vraag je vriend maar.
Oorlog betekent dood.
Goed...
je hebt me verteld waar je vandaan komt...
maar nog niet waar je heen gaat.
Je stelt veel vragen, oude man. - Nou? Waar ga je heen?
Naar het oosten.
Naar het oosten. En is er iemand die op je wacht?
Nee.
Niet?
Waarom reis je dan?
Voor hem.
Voor hem.
Zeg niet dat er iemand op hem wacht.
Pas op je woorden.
Vergeef me m'n tong.
Soms kan ik 'm niet beheersen.
Z'n bloed zit nog op m'n handen.
Ik ga hem begraven.
In het land van onze vaders.
Hij zal rusten...
in vrede...
bij de strijders.
Welterusten, soldaat.
Welterusten.
Halt.
Halt, zei ik.
Om welke reden, vreemdeling?
Dat lichaam behoort jou niet toe.
Ik begrijp niet wat je bedoelt.
Dat lichaam is van mij.
Van jou?
Dat denk ik niet. Het is van mij.
Dat is het altijd geweest. - Je vergist je.
Vergissen?
Wil je me vertellen dat ik het lichaam van m'n eigen zoon niet herken?
Hij is jouw zoon niet.
Kijk uit met wat je zegt.
Ik weet wat ik zeg.
En jij bent degene die moet uitkijken.
Ik ken z'n moeder. Jij hebt niks met hem te maken.
Ik ken hem.
En ik ken jou.
Wat? - Ik ken jou, soldaat.
Ik ken je al een heel lange tijd.
Jouw ster zal niet eeuwig schijnen en je weg is lang.
Jij bent een heks.
Je beschuldigt me.
Ik beschuldig je, heks. Geef terug wat je hebt gestolen en ik zal je sparen.
Je neemt een moeder haar enige zoon af.
Ben je boos, soldaat?
Ik ben moe.
Dan moet je rusten.
Ik zal rusten als ik hem thuis heb gebracht.
Stijfkop. - Je hebt geen idee.
Dus jij was het in het bos.
Je bent me gevolgd. - Ja.
Genoeg. Ga je eigen weg als je wilt blijven leven.
En als ik zeg dat onze wegen dezelfde zijn?
Er is geen plek voor jou op mijn weg. Voor niemand.
Jij wint, soldaat.
M'n zoon zal met jou meegaan.
Maar pas op. Niets is erger dan de razernij van een moeder.
Je bent z'n moeder niet. - Dat ben ik wel.
Ik ben de moeder van iedereen zoals jij.
Jullie zijn allemaal van mij.
Ik zal je niet vergeten.
Ik zal het niet vergeten.
Ik ook niet.
Al dagenlang wil ik je vragen waarheen we gaan.
Je stelt altijd van die domme vragen.
Ik ben moe.
Ik heb geen zin in grappen.
Deze keer vergis je je.
Ik stelde geen domme vraag.
Ik weet al niet eens meer waarom we vertrokken.
Ik heb zo'n honger.
Morgen ga ik jagen.
Weet je nog?
Toen we jong waren.
Jij had altijd het grootste hert.
Ja, dat herinner ik me.
Hoelang is dat geleden?
Twee oorlogen.
Die laatste strijd was een slachting.
Een slachting, zeg je?
We vechten tot we sterven. Dat is alles wat we weten.
Ik denk dat de zege terugkeert.
Dan worden we oud in vrede.
Vrede...
Ik denk dat mannen zoals wij nooit de betekenis van vrede begrijpen.
Wat ik me herinner is...
de geur van bloed...
modder...
vuil.
Jij zult snel rust hebben.
De Morgenster leidt ons.
We gaan naar het oosten.
Kijk me aan.
Neem de kap af.
Ze moet in leven zijn voor de berechting.
Nou, waar wacht je op?
Ik doe het niet.
Zorg alleen dat je haar niet in de ogen kijkt.
Doorzoek de omgeving.
Laat de vrouw gaan en er vloeit geen bloed meer.
Dat wezen dat jij vrouw noemt, is al dood.
Je verspilt je tijd en je verliest je waardigheid.
En nu verlies je iets veel kostbaarder. Je leven.
Een soldaat die doodt om een heks te verdedigen verdient niet beter.
Tenzij je nog iets menselijks in je hebt.
Ik doe niet aan hekserij.
En als zij dat wel doet, weet ik hoe het gaat.
Zij redde mijn leven en ik zal met haar praten.
Dat moet een man als jij begrijpen.
Je hebt een van m'n beste mannen gedood.
En nu wil je dat ik een duivelaanbidder vrijlaat?
Van wat voor soort ben jij?
Je spreekt als een leider, maar je bent niks meer dan een marionet...
in de handen van een heks.
Jouw man viel mij aan.
We vochten eerlijk en hij stierf als een soldaat.
Je zou hem moeten wreken in plaats van zo te blaten.
Laat haar gaan, dan hoeft er niemand anders te sterven.
Ik heb mannen zoals jij ontmoet. Vechtjassen zonder eergevoel.
Mannen die oordelen zonder veroordeeld te worden.
Bevlekt met de wreedste misdaden...
maar in het strijdperk kruip je in de modder om jezelf te redden.
Ik heb vele wormen zoals jij gedood en vandaag dood ik er weer een.
Geef me eens antwoord. Waar heb je deze vrouw ontmoet?
Op het slagveld?
Ik zie dat ik gelijk heb.
Dwaas. Heb je nog nooit die vrouwen gezien...
die als wolven snuffelen tussen de lijken, aangetrokken door de dood?
Je verdedigt een heks omdat je al in haar macht bent.
Maar ik heb medelijden met je.
Leg je zwaard neer en ik ben bereid je leven te sparen.
Waar ik heenga, zijn priesters die jouw situatie beter kunnen inschatten dan ik.
Ik bied je geen wapenstilstand, maar een kans om je ziel te redden.
Blijf daar staan.
Je riskeert je leven voor me en nu dood je me?
Ik wil je niet doden. Ik wil weten wie je bent.
En wat je bent.
Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, was je stervende.
Ik redde jou zoals jij mij redde.
Dus we kunnen elkaar maar beter vertrouwen.
Ik haal m'n zwaard weg als je me antwoord geeft.
Toen we elkaar ontmoetten, wees je me één dode aan te midden van vele.
Hoe wist je dat ik hem zocht?
Jij denkt ook dat ik een heks ben.
Ik denk...
Ik denk dat ik je heb geholpen en dat er een zwaard tegen je keel zit.
Dus ik zou antwoord geven. - Ik geef je alle antwoorden die je wilt.
Maar nu luister je naar me.
Je zult snel genezen. De wond is niet diep.
Je hebt geluk gehad.
Waar zijn we?
Op een veilige plek.
Niemand vindt je hier.
Hoe ben ik hier gekomen?
Ik zag een man bij je.
Je bent hier en je bent veilig. Dat is het enige wat telt.
Ik heb een dode bij me. Ik moet hem naar huis brengen.
Je moet gaan liggen.
Ik ben nog niet klaar.
Het duurt niet lang.
Wat doe je met me?
Jullie gewapende mannen vertrouwen niemand.
Dat verblindt je.
Je kunt niet meer zien wie je wil helpen en wie je pijn wil doen.
Misschien.
Maar ik weet genoeg om te weten dat een vrouw die in het bos leeft...
geen geneeskunde heeft gestudeerd.
Je hebt gelijk.
Maar er zijn vele bronnen van kennis.
Van leven in het bos leer je veel.
Er is geen betere leerschool dan die uit je overlevingsinstinct voortkomt.
Woon je hier alleen?
Ik ben gevlucht toen de heksenjacht begon.
Ik ben nooit teruggekeerd.
Waarom?
Ik was bang.
Ik zag hoe m'n zussen werden verbrand.
Ze martelden m'n moeder en lieten haar verdrinken.
Ik had geen andere keus. Als ik was gebleven...
had ik hetzelfde lot ondergaan.
Ze zijn me altijd blijven zoeken.
Ze vonden me toen ik op dat slagveld liep.
Maar ik vond jou.
Hoe wist je dat die man belangrijk voor me was?
M'n moeder heeft ons veel geleerd.
We zaten dagenlang in het bos bij het vuur.
We moesten leren om stil te zitten en te luisteren.
M'n moeder noemde het 'de stem van de nacht'.
Als je wist hoe je die kon horen, zou hij je nooit verlaten.
Waarom geef je me geen antwoord?
Je hebt het mis.
Ik heb je alle antwoorden al gegeven die je zocht.
Vertel mij eens over jezelf. Dat ben je me minstens verschuldigd.
Dit is al de tweede gunst die ik je verleen.
Ik ben ook van huis weggegaan...
vele jaren geleden.
De laatste tien jaar van m'n leven...
heb ik andermans oorlogen uitgevochten.
Ik heb maar weinig vrolijks te vertellen.
Zie je wel?
We hebben iets gemeenschappelijk.
We weten hoe het is om je huis te verlaten.
Ik heb nooit heimwee gehad.
Als kind heb ik m'n ouders verloren.
Het strijdperk werd mijn thuis.
Waarom lijd je dan zoveel?
Je ogen liegen niet.
Zelfs een strijder moet iemand hebben die op hem wacht. Vrienden...
een vrouw.
De dode die ik meeneem...
was de beste vriend die ik ooit had.
Dat weet ik.
En wie is zij?
Ze hebben haar van me afgenomen.
Zie je? Ik zei al dat je snel zou genezen.
Onmogelijk.
Wat heb je met me gedaan?
Die soldaat had gelijk. - Je moet rusten.
Je bent toch niet bang voor me?
Ik moet gaan.
Nee, wacht.
Wacht.
Je hebt geen respect, vreemdeling.
Je loopt mijn huis binnen met je zwaard getrokken.
Vergeef me, leenheer.
Iemand keek naar me.
En hij liep uw kasteel binnen.
Iemand?
Er is hier geen 'iemand'.
Alleen jij en ik.
En mijn wachters.
Misschien ben je verdwaald.
Ik heb nog een lange weg te gaan.
Rust hier dan even.
We hebben jarenlang geen bezoek gehad.
Ze kwamen altijd van ver...
om van mijn gastvrijheid te genieten.
De tijden, mijn vriend, zijn veranderd.
Wie zou hier durven te blijven? - Pas op je woorden.
Misschien ziet u niets...
maar dit lijkt het huis van de duivel wel. - Laat de duivel met rust.
Hij heeft geen aandeel in dit verhaal.
De mens kiest z'n eigen lotsbestemming.
Zijn keuzes bepalen zijn toekomst.
De Heer of de duivel...
hebben niet de macht om de wil van de mens te veranderen.
Dat is blasfemie. - Nee.
Dat is vrije wil.
Verschuil je niet achter de Heer voor de keuzes die je maakt.
Gebruik Zijn naam niet ijdel.
Ik heb nooit om vergeving gevraagd voor de keuzes die ik heb gemaakt.
De Heer of de duivel...
moeten zich niet bezighouden met de weg die ik heb gekozen.
Ik ben een koning.
En als ik het me goed herinner...
moet dat iets betekenen.
Als de keuzes die u maakte u tot hier leidden...
moet u misschien vergeving vragen voor het te laat is.
Te laat waarvoor, vreemdeling?
Ik heb m'n leven lang om vergeving kunnen vragen.
En dat heb ik niet gedaan.
Ik heb voor dit alles gekozen.
Waarom?
Waarom?
Waarom ik de voorkeur geef aan macht boven lijfeigenschap?
Waarom ik koos voor rijkdom boven armoede?
Dit zijn de vragen van een dwaas.
Ik heb genoeg gehoord. Het is tijd dat ik ga.
Je zult deze plek nooit verlaten.
Je blijft...
of je sterft.
Dat is jouw keuze.
Ik ga weg.
Goed dan...
dan moet je kiezen.
Laat de dobbelstenen rollen.
Zie je hoe eenvoudig het is om te kiezen?
We zijn alweer gestopt.
Ik moet rusten.
Ik weet het. Het spijt me.
Dat is mijn schuld.
Nee, het zijn m'n botten.
Ze voelen de winter naderen.
We hebben nog een lange weg te gaan.
We zijn verdwaald. Of is dat het niet?
Ik heb een verkeerde afslag genomen.
En wat nu dan?
Maak je geen zorgen, mijn vriend.
Het is niet de eerste keer dat we verdwalen.
Er is nog hoop.
Eigenaardig.
Hoop is het laatste wat ik me herinner.
Er was een moment in het strijdperk dat ik dacht dat ik het zou redden.
Ik hoopte dat het zwaard dat me raakte niet zo diep was binnengedrongen.
Ik hoopte dat ik weer aan jouw zijde zou vechten.
Ik hoopte dat ik niet zou sterven.
Maar toen zag ik bloed en begreep ik dat ik nooit meer zou vechten.
Maar ik had toch nog hoop.
Hoop dat jij nog leefde.
Ik hoopte je nog één keer te zien.
Onze laatste reis samen.
En nu hoop ik bijna dat we onze bestemming nooit bereiken.
Het bewijs is onomstotelijk.
Ze hebben haar meer dan eens in het bos gezien.
We kunnen de waarheid niet langer verbergen.
Er zijn te veel getuigen.
En de inquisitie zal zeer snel over deze dingen horen.
Ik doe het niet.
U vraagt te veel van me.
Ik ga weg met haar.
Waar ze ons niet vinden.
Dit zijn de woorden van een dwaas. Riskeer je je leven voor een heks?
Noem haar niet zo.
Ze is onschuldig. Daar ben ik zeker van.
Goed dan, als je gelooft dat ze zo onschuldig is...
laat de kerk dan haar onderzoek doen.
Ik ken de methoden van het tribunaal.
Ik zou niet met mezelf kunnen leven. - Mijn zoon...
ik ken je al van jongs af aan. Luister naar me.
Denk aan de gevolgen als je met die vrouw verdwijnt. De tijden zijn veranderd.
Als je je eigen leven niet vreest, denk dan aan de rouw die je familie zal treffen.
Help me, vader.
Wees verstandig, mijn zoon.
Het is echt heel eenvoudig.
Laat de inquisitie de ondervraging doen.
In de tussentijd moet je terugkeren naar het front.
En als je terugkeert, zul je zien dat alles is opgelost.
Onthoud wat ik zeg.
En moge God je vergezellen.
Je hebt lang gereisd.
Ik ben verdwaald.
Dit is de juiste richting.
Waarom ben ik hier?
Dit is niet de weg naar huis.
En waar is je thuis?
In het oosten.
Wat is dit voor plek?
Het thuis van iemand anders, geloof ik.
Ik begrijp het niet.
Het is moeilijk om de tijd te bevatten als die verstrijkt.
Je hebt ver gereisd.
Meer dan je je kunt voorstellen.
Dagenlang heb ik de Morgenster niet gezien.
De nachten zijn donkerder.
Waarom ben jij hier?
Ik ken jou.
Weet je dat zeker?
Nee.
Een andere plek...
een andere tijd.
Ik wil naar huis.
Ik wil rust. - Rust?
Is rust wat je verdient?
Ik heb niks gedaan.
Waarom doe je me dit aan?
Ik deed alleen wat er moest gebeuren.
Waarom?
Herinner je je het nog steeds niet?
Me wat herinneren?
Mij.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.