Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Czech
Danish
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Wszystkie osoby i sytuacje w filmie są wymyślone. Zbieżność osób i akcji jest przypadkowa.
Nie, to nie to, stać!
Cholera, można się załamać!
Każda sobie rzepkę skrobie, co to jest!?
Estella, to twoja wina.
Proszę, muzyka: 1, 2...
1, 2, 3, 4, O!
Teraz trochę lepiej. O tak!
Zatrzymaj muzykę.
Przerwa, dziewczyny.
Wypuścili cię?
Wyszedłem dwa miesiące wcześniej, za dobre sprawowanie.
- Niespodzianka? - Nie.
- Przeszkadza ci to? - Przeciwnie.
To miło.
Mam kilka pytań do ciebie.
Słucham.
Gdzie jest Lola?
Lola?
Tak, Lola.
Dawno odeszła.
Z kim?
Nie wiem, mnie się pytasz?
Z kim?
- Z facetem. - Z jakim facetem?
Słowo honoru, nie znam go.
Gdzie ich znajdę?
Często bywają u Adriana, wiesz gdzie?
Kto mnie wsypał?
Co masz na myśli?
Po co pytasz?
Chyba nie myślisz, że to ja?
Właśnie.
Mówi do mnie tak:
Jeżeli mnie lubisz, to lubisz moją brutalność.
Halo, chcesz się ze mną zabawić? Zobaczysz morze.
Ej, mógłbyś odpowiedzieć! Nie podoba ci się moja przyjaciółka?
- Lola, masz zapałki? - Tak.
Przepraszam.
To jest to miejsce.
Będą tam między godziną 2 a 3.
W porządku?
- Doskonale. - Będziesz sam?
Kto to jest?
Mario.
Dobra!
Muszę lecieć.
- Mówiliśmy o 5000 franków, panie Boccace. - Oczywiście, wiem.
- Umówiliśmy się. - Połowa z góry, tak.
Masz tu wszystko.
Zgadza się.
Muszę pędzić. To, do poniedziałku.
Do poniedziałku, panie Boccace.
Cześć, Lola.
Cześć.
Jak leci?
Dobrze.
- Zapłaciłaś za to? - Tak, tak.
Załóż kapelusz, weź torebkę i idziemy.
Dokąd idziesz, Lola?
Ja? Nigdzie.
Więc powieś swój płaszcz, odłóż torebkę i usiądź.
Słyszałaś, co powiedziałem?
Tak?
Co robisz, Lola?
- Nic, ja... - Idziesz gdzieś?
To jest Siffredi.
Pozbądź się go.
Siffredi.
Roch.
Francois.
Capella.
Dołożyłam trochę szczypiorku.
Wiem, że lubisz.
A tak, szczypiorek.
Wyśmienita zupa.
Lola uwielbia dobrze karmić.
To rzadka cecha u kobiet.
I to nie jedyna rzecz, którą potrafi.
Taak...
Jest znawczynią dobrego smaku,
wyczucia...
Wierności.
Można troszeczkę sosu?
- Jest naprawdę dobry. - Przepyszny.
Zapomniałem, jak może być dobry.
Zmieniłeś się.
- Powiedz, jak długo siedziałeś? - Cztery miesiące.
- Za co? - Za głupstwo, mój błąd.
Więzienie wiele mnie nauczyło.
- Teraz... - Teraz.
Nie zamierzam tracić czasu na próżno.
Cześć.
- Jest tutaj? - Tak. Gdzie byłeś?
- Szukaliśmy cię wszędzie. - Zwichnąłem kostkę.
- Mam słabe kostki. - Zawsze wtedy, kiedy jest robota.
Mogę zadać ci niedyskretne pytanie?
- Zależy? - Chcesz zarobić pieniądze?
- Pomyślę. - Pomyślę?!
Dobra, zagramy w orła czy reszkę.
OK.
- Wybieraj. - Orzeł.
- Przegrałeś. - Jak zwykle, zawsze mam szczęście.
- To co mam robić? - Zastąpisz Mario.
- Co to? Wypadek? - Idź i zobacz, prawdopodobnie pijak.
- To nie było trudne. - Mówiłem ci przecież.
- Co jest na pace? - Rzuć okiem.
To koń!
To jest mistrz, "Cudowny" słyszałeś o nim?
Nie.
Jeden z faworytów jutrzejszego Grand Prix.
Drugi to "Czerwony Grześ", należą do Boccace.
Tego gościa od napojów?
Dokładnie.
Ten pan chciałby wygrać, więc my usuwamy "Cudownego".
- A ty obstawisz "Czerwonego Grzesia". - Pieniędzmi Boccace'a.
- No to nieźle. - No.
On przecież tego nie wygra!?
- Kto wygrał? - Vanina 2.
- Czy wiesz do kogo należy Vanina 2? - Do Boccace'a oczywiście.
Nie, on należy do Rinaldi'ego.
Nie był przypadkiem twoim adwokatem?
Do diabła.
Cześć, Capella, jak się masz? A ten?
Roch Siffredi.
- Mój partner. - W porządku, siadajcie.
Nie mamy zbyt wiele czasu.
Cygaro?
Śpieszymy się.
Muszę ci pogratulować, to był majstersztyk.
Ci dwaj, których przestraszyłeś odzyskali ciężarówkę, brawo!
Proszę, zgodnie z umową: 2500 F.
Plus 2500, które przegrałem na "Czerwonym Grzesiu".
- Postawiłeś na "Czerwonego Grzesia"? - Nie tylko ja.
Capella, lepiej nie graj na wyścigach.
Myślisz, że ja obstawiam?
Zgarnąłeś kupę forsy obstawiając Vanina 2?
Ja? Vanina 2 nie należy do mnie.
Cieszę się, że mój przyjaciel Maitre Rinaldi wygrał, ale...
Dobrze, nie będę drobiazgowy,
pokryję twoje straty, tu jest drugie 2500 F.
W porządku?
Napijesz się?
Boccace'a!
A mój udział?
Jak to?
On jest moim partnerem.
Wiem.
Więc, podzielcie się.
Nie wziąłbym pieniędzy od przyjaciela.
To sprawa zasad.
Cześć, Roch.
Postaw zakupy, zaraz skończę, to przygotuję obiad.
Kupiłeś nową koszulę?
Tak.
Trzy!
Skąd miałeś pieniądze?
Dostałem od przyjaciela.
Akurat!
Nigdy nie masz dosyć tej pracy, co?
A co, nie trzeba?
Ślęczysz tu nad nią godzinami.
Wcale.
Jeśli będziesz pracować tak dalej,
to zupełnie zniszczysz sobie oczy.
Chodź tu.
- Ćwiczyłeś boks, co? - Trochę.
Ten jest dobry.
Ten, którego położyłeś, jest moim przyjacielem, to Mario.
On ma kruche kostki. To jest mój kuzyn, Mały Maurice.
- Znasz go? - Nie.
To bez znaczenia.
Szukamy takiego faceta, jak ty.
Co byś powiedział na walkę na ringu?
- Prawdziwą? - No, niezupełnie.
Ty masz robić pieniądze, a ja zatroszczę się o resztę.
Więc nazywasz się Hans Petrus i jesteś mistrzem Bawarii.
Z Bawarii? Gdzie to jest?
To jest...
Gdzie jest ta Bawaria?
W Niemczech?
Ja nie mówię po niemiecku.
Cieszę się, że cię poznałem.
Znacie już Małego Mauritius'a...
a to Hans Petrus, mistrz Bawarii.
28 walk, 21 wygranych,
w tym 17 przez nokaut i 4 remisy.
Hans Petrus mieszka w Monachium, żonaty i ma 2 urocze córki.
Proszę, panie Petrus...
Słuchajcie, jesteśmy we Francji, więc mów po francusku.
Pytałem o imiona córek.
Bertha i Marlene.
Panie i panowie!
Dziś walka o mistrzostwo.
W prawym narożniku, Mały Mauritius.
Mały, zaczynaj spokojnie.
To Capella.
Baw się dobrze.
Kazałem mu w tej rundzie brać wszystko na siebie.
W ten sposób, będą podbijać zakłady.
- Petrus, to nikt. - Znaleźli frajera.
Wstawaj!
Chwileczkę, Mały!
I jak, wszystko gra?
Gdzie byłeś?
Przegapiłeś wielkie widowisko.
- Został znokautowany. - Znokautowany?
Znokautowany.
K.O. i koniec!
Dobry wieczór.
To jest Capella i Siffredi. Pozwólcie, pan Maitre Rinaldi.
Trochę się już znamy.
Ta mała sprawa jest załatwiona.
Ubezpieczenie na wypadek ognia pokryje straty.
Nie ma o czym mówić.
Dziękuję.
Możesz być zadowolony z siebie.
Tylko powieś tam rękawice i spadaj!
A ty wracaj do doków!
Jak w rodzinie!
Zaprosiłem kilkoro przyjaciół na wieczór, przyłączycie się?
Będziemy świętować zwycięstwo Petrusa.
- Petrusa? - Mój przyjaciel Simon Boccace...
właśnie podpisał z nim kontrakt.
Okazuje się, że to ty go odkryłeś, brawo.
Do wieczora.
Chcesz?
- Kto to jest? - To Marello.
Razem z Poli'm trzęsą Marsylią.
Stara szkoła, gruba szycha.
Zasługuje na uwagę.
Co robi u Rinaldi'ego?
Boccace bez Rinaldi'ego, jest niczym.
A Rinaldi bez Marello niewiele może.
Jesteście zadowoleni, panowie?
Ten ważniak... to Poli.
Dobry wieczór, cieszę się, że przyszliście.
Simon mówił mi o pracy, którą dla niego wykonaliście.
Profesjonalnie, inteligentnie.
Pracy dobrze płatnej.
Rozsądnie.
Nieważne, pieniądze to rzecz drugorzędna.
Ach, Simone... jesteś, chodź tutaj.
To ci dwaj młodzi ludzie, o których ci mówiłem.
- Pani Escarguel moja siostra. - Panowie. - Pani.
Mąż mojej siostry kontroluje 60% rynku rybnego w Marsylii.
I ma mały problem, o którym chciałby z wami porozmawiać.
Mój mąż rzadko bywa w towarzystwie.
To nie jest odpowiednie miejsce, aby rozmawiać o tych sprawach.
Możecie wpaść do nas któregoś dnia?
- Dlaczego nie? - Przepraszam, zostawię was teraz.
Powiedzmy w środę o 10-tej?
Dobrze.
Doskonale.
- Dobry wieczór pani. - Dobry wieczór.
Dlaczego czekała pani w samochodzie?
Nie znoszę boksu.
- Nazywam się Siffredi. - Roch Siffredi, tak wiem.
Byłeś w więzieniu: napad z włamaniem.
Byłeś też dwa lata w batalionie karnym w Tunezji.
Nie masz pieniędzy...
i rozglądasz się za czymś.
Jestem Rinaldi, żona Maitre Rinaldi'ego.
Jesteście moimi gośćmi.
Powinnam znać ludzi, których zapraszam.
Nieprawdaż?
- Pani imię? - Simone.
- Pani zapach? - "Uchowaj Boże".
Mąż mówi, że nadużywam perfum, ale obawiam się, że cuchnę rybami.
Simone...
Dzień dobry, chciałbym coś świeżego, drogiego i pięknego.
- Dla najpiękniejszej kobiety na świecie. - Róże.
- Róże? Będą odpowiednie? - Oczywiście.
Dobrze, wezmę róże.
Przepiękne.
- Tuzin? - Tuzin.
Nazywam się Capella.
Zabawne nazwisko.
Dlaczego?
Nie wiem, ale jest zabawne.
Zainteresowałam pana?
Chciałbym zobaczyć panią jeszcze.
Dobra myśl.
Gra pan w tenisa?
Co?
W tenisa.
A, w tenisa oczywiście.
Grałem dawno temu, musiałbym potrenować.
Może lepiej popływalibyśmy łódką?
Dobrze, choćby zaraz.
Ach, zaraz to mam ważne spotkanie.
- Za 5 minut. - Pański bukiet.
25 franków.
Dla pańskiej szefowej?
Nie, te są dla pani.
Pośpieszcie się!
To mój samochód.
Moglibyśmy pojechać wieczorem do Alcazar czy pójść do kina.
Nie wiem, czy mój ojciec by się zgodził.
- Czym się zajmuje pani ojciec? - Też prowadzi interesy.
Mam na imię Ginette, do widzenia.
Odprowadzę panią.
Ulice Marsylii nie są bezpieczne.
Dziękuję, jestem samochodem.
Naprawdę?
- Powiedz przyjacielu, gdzie jest biuro pani Escarguel. - Na końcu schodów.
Nie mogliśmy się już ciebie doczekać.
Twój przyjaciel jest punktualny... i przyniósł mi kwiaty.
Proszę wybaczyć, złapałem gumę.
Pozwól, że przedstawię mojego męża.
Pan Capella... mój mąż.
Mój mąż miał wypadek,
rozmowa czy poruszanie się, sprawia mu wielką trudność,
ale nad wszystkim panuje.
Będąc jedyną osobą, rozumiejącą to, zmuszona jestem troszczyć się o wszystko.
To nie życie.
I jeszcze ten smród...
Wyjaśniłam twojemu przyjacielowi...
Tak, pan Escarguel ma konkurentów, braci Pradel.
Trzeba by ich zniechęcić.
Rozumiem.
Pan Escarguel chciałby przejąć cały rynek rybny.
Nie widzę problemu.
Tak, właśnie o to chodzi.
Wyjaśniasz rzeczy lepiej niż ja.
- Wynagrodzenie za pomoc? - Myślałem o...
10%.
Bardzo spodobaliście się mojemu mężowi.
Masz już pomysł?
Pomysł?
Jak to zrobicie?
Pomyślimy o tym.
To nie jest aż tak pilne.
Możemy spotkać się wieczorem.
Będę bardzo rada widzieć was wkrótce na obiedzie.
Może pomyślicie o tym,
ale przede wszystkim, bądźcie...
ostrożni.
Mąż jest bardzo dokładny. Zróbcie to...
delikatnie.
Dalej, drogie panie, do roboty!
Bardzo dobrze.
Idźcie.
Pani zobaczy! Ta ryba jest nieświeża!
- Nieświeża!? - Powąchaj.
Pachnie wspaniale, została złowiona zeszłej nocy.
- Zeszłej nocy? - Tak.
Drogie panie, proszę tylko powąchać, i co?
- Horror! - Zaraza.
Zaraza? Ta ryba jest nieświeża!?
Moja ryba jest nieświeża? Jeszcze ogon się rusza, nie to co twój.
- To zgnilizna. - Naprawdę świeża, bez wątpienia!
Widziałam, podrzuciłeś zgniłą rybę...
ze swojego kosza, nie rób ze mnie durnia!
I ta zgniła!?
Spadaj.
Co tu się dzieje?!
- On mówi, że jest nieświeża. - To dla mnie oczywiste.
Idziemy, panie, idziemy.
Wariat!
Proszę bardzo.
Łazienka.
Bardzo dobrze.
Sypialnia.
- Gdzie telefon? - Jest, proszę pana.
- W sypialni i w salonie. - Doskonale.
Salon.
Salon, całkiem przyjemny.
A mój przyjaciel, gdzie będzie spał?
Są dwa małe pokoje, na tym samym piętrze.
Doskonale.
Postaw baldachim nad łóżkiem.
- Z kolumnami. - Dobrze, proszę pana.
Jakieś obrazy z lasami... i nagimi kobietami.
Oczywiście, proszę pana.
- Jest tu sejf? - Oczywiście.
- Jakiej firmy? - Durox, model 44-S.
44-S? Dobrze, włóż to do niego.
Tak jest, proszę pana.
Ej!
Moje uszanowanie, pani Escarguel!
- Są czarujący. - Tak.
Dalej, jazda!
Mój kapelusz!
Dalej!
Jazda!
Wolniej, chłopcy!
Uważaj!
Zjeżdżaj!
Dobra, zatrzymajmy się.
Wyśmienicie!
Co?
Wspaniale się czuję.
Ja też.
Tu jest głęboko.
Przebiorę się za skałami.
Zostawię ci parasol, zaraz wracam.
Chciałem pogadać z tobą, ale nigdy nie ma czasu.
Masz rację.
Jest robota, podobna do tej z rybami,
ale większa.
Mów.
Poli.
Co, Poli?
Rynek mięsny.
Nie interesuje mnie rynek mięsny.
Dlaczego?
Lubię rzeźników.
Możemy wyeliminować, Poli'ego.
I załatwić Marello na amen.
Mały wstrząs i padnie.
Nie, nie jestem zainteresowany.
Pozwól, że ci wyjaśnię.
Co?
- Co wybierasz orzeł czy reszka. - Reszka.
Przegrałeś.
Ze mną nie wygrasz.
Twój przyjaciel jest zły na ciebie.
To z mojego powodu?
Nie.
Kim jest ta młoda dziewczyna?
- Chciałbym ją poznać. - Należy do Poli'ego, Ginette.
- Co? - Nowa dziewczyna Poli'ego.
Poli szaleje za nią.
Jesteś pewny?
Całkowicie.
Dokąd idziesz?
Idę się przywitać.
- Gdzie jest kosz? - Tam.
Zdejmę kurtkę.
Otworzę różowe wino.
Zastawię stół.
Tu.
- Upaprałem kurtkę. -Tu pomidory.
Tu.
Daj talerze.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Cześć, Capella. - Cześć.
- Cześć. - Znacie się?
Mniej więcej.
- Chcesz wina? - Nie.
- Nie ma twojego ojca? - Nie mógł przyjechać.
Interesy, wiesz jak to jest.
Proponuję przejażdżkę łódką.
Dobry pomysł... może któregoś dnia.
Dlaczego nie teraz?
Co?
Chodźmy.
Myślisz, że to bezpieczne dla niego?
Kobiety są niebezpieczne.
Ale wspaniale. Jak pięknie.
Często tak pływasz?
Uwaga.
I dalej...
- Nie poczekali na nas. - Tak.
Co powiesz ojcu?
Koniec obstawiania.
Bank.
Nie.
Do banku.
Proszę obstawiać.
Jak się masz?
Dobrze, a ty?
Dobry wieczór pani.
Miejsce przy stole czeka.
Proszę za mną.
Francois czeka na ciebie.
Wybacz.
Nie chciałem w tym stanie wracać do hotelu.
Więc przyjechałem tutaj.
Dobrze zrobiłeś. Co się stało?
Mogę tu zostać?
Ile tylko chcesz.
Rozgość się.
Roch.
Chcę ci powiedzieć...
o rynku mięsnym, jestem za.
Też coś!
Rynek mięsny...
O czym ty chcesz ze mną rozmawiać?
Wolałbym tego nie słyszeć.
Rynek mięsny...
Straciłeś głowę, czy co?
Wiesz, chociaż kto ma rynek mięsny?
Poli.
I co?
Znasz go.
Wiesz, do czego jest zdolny.
Nie boisz się?
Nie.
Posłuchaj mnie.
Macie swoje miejsce pod słońcem, no i dobrze.
Jesteście zbyt pewni, ty i Capella, nie jesteście nieomylni.
Brawo.
Pozwoliliśmy wam zabawić się rybami mojego szwagra.
On jest już zmęczony.
Moja siostra uparła się.
Ale nie można występować przeciw panującym bossom. Rozumiesz?
Nie rozumiem, dlaczego trzymasz stronę Poli'ego.
Przecież jesteś związany z Marello, prawda?
Nie jestem z nikim związany.
Jestem jego prawnikiem, to wszystko.
Powiem ci coś jeszcze...
Poli i Marello przejęli miasto...
cztery lata temu.
Żadnych rozbieżności, żadnych skandali.
Ta maszyneria działa.
Nie mieszajcie się do tego.
Miałem 7 lat, kiedy pierwszy raz jadłem mięso.
Francois, nie idź tam, oni czekają na ciebie!
Francois?
Francois!
Wiejemy, szybko!
- W porządku? - Tak.
Weź to.
- Cholera, koło! - Szybko, wiejemy!
Nie rób tego, Francois.
Widzisz, udało się.
Francois, jedziemy do mojej matki.
Uwaga!
Powiedz, Francois...
nie rozmawiałeś o tym z Ginette?
- Jedź do hotelu. - Ale...
Rób, co mówię.
Ginette miała przyjść wieczorem.
Czekają na ciebie.
Tędy.
Wciąż myślisz o Ginette?
To było poważne?
- Odszedłbyś z nią? - Co znaczy odszedłbyś?
Nie wiem, odejść, wyjechać gdzieś.
Z nią? Być może.
Nie mogliśmy być na pogrzebie Mario, to smutne.
- Zostaniemy tu na długo? - Zobaczymy.
Mniejsza o to, nie będę żałować, kocham wieś.
To chyba Fada jedzie.
Przyjechali z Beziers, szukają kryjówki.
- Dlaczego? - Rabunek.
- Jakieś problemy? - Niewielkie.
Zaopiekuj się nimi.
Wszystko poszło dobrze?
Wspaniale.
- Gazety. - Zobaczmy.
A reszta?
Jest tam.
- Pomóż mi. - Postaw.
Używane, z Maroka.
Ale sprawdzone. To jest to, co chciałeś?
Dokładnie.
- Masz je... - W innym koszu.
Pokaż.
Powiedz, czy Rinaldi zostanie zastępcą mera?
Nie marnuje czasu.
Czy on ma coś na nas? Poli myśli, że wypadliśmy z gry.
Dobrze, pozwólmy mu myśleć tak dalej.
Słucham?
Kto?
U Poli'ego?
Teraz? Ale posłuchaj...
Dobrze.
Dobrze, pośpieszę się.
Już jadę.
Zaczekasz na mnie, czy spotkamy się w teatrze?
Idę z tobą.
To nie zajmie dużo czasu.
Co to jest?
Co się stało?
Dobry wieczór, Maitre.
Dowiedzieliśmy się o twojej nominacji.
Chcieliśmy ci pogratulować. Brawo.
Dokąd się wybierasz?
- Do teatru. - A co grają?
"L'Aiglon".
Wyglądasz na zaskoczonego, Maitre.
Że widzę cię tutaj? Tak, trochę.
Jak my dziś wieczorem w rzeźni.
Byliśmy też trochę zaskoczeni, czekali na nas.
Ostrzegałem cię, ale nie wierzyłeś.
- Spóźnisz się do teatru. - Już jesteś spóźniony.
Czego chcecie?
Wiele o tobie myśleliśmy.
Możesz być przydatny.
Tak. Zamierzamy kupić to przedsiębiorstwo.
Kupić?
Tak.
A co na to Poli?
Umarł...
w restauracji.
Chyba kwadrans temu?
Dwadzieścia minut.
Umarł?
Niech aniołowie...
poprowadzą cię do raju.
Niech chór aniołów śpiewa dla twego ukojenia.
I znajdziesz prawdziwą radość pośród niewinnych dusz.
Amen.
Pan Marello chciałby porozmawiać z tobą.
O co chodzi, Tancerzu?
To proste: zajmiesz miejsce Poli'ego.
Poli nigdy nie dotykał tego, co należy do pana Marello...
- i ty też nie będziesz. - Dlaczego nie?
Ostrzegam cię.
Zaskoczyliście Poli'ego, ale ja jestem z natury podejrzliwy.
Bardzo podejrzliwy.
A Rinaldi jest moim przyjacielem.
Jeśli go ruszysz, to tak jakbyś ruszył mnie.
Po co mamy go ruszać?
Ponadto, Maitre Rinaldi nie będzie więcej zajmował się twoimi interesami.
Nie lubię takiego tonu, Tancerzu.
Jedziemy.
Pan Poli miał swoje konta o tu.
W miłości, jak w interesie, niektóre rzeczy lepiej mieć w pamięci.
Jasne.
Pan Poli prowadził interesy w całej Marsylii.
Oczywiście, hotele, restauracje,
- piwiarnie. - Jest pan bezcenny, panie Martial.
Wszystko oparte na procentach.
Słuchaj, jestem w tym interesie od dawna.
Zaczynałem w 1894 z braćmi Valabres.
Jesteś zbyt młody, by ich znać.
- Powiedz mi... - To przyszło prosto z Chicago.
Dobra, włóż to tam.
250 takich maszynek, to jak manna z nieba.
Zdrowie!
Au!
Lola, gramofon.
Podoba ci się?
Luksus.
Zaprojektowany przez Leleu.
Proszę coś zagrać.
Czekaj, popatrz na to.
Przepiękna robota Guyot. Brąz.
Z Chin, bardzo rzadki kolor: krew wołowiny.
Coromandel, 18 wiek.
Chodźmy.
Cześć, Maurice.
- Cześć, Roch. - Cześć Lidio, jak idzie?
- Zostaw nas. - Jak to idzie?
Tu wszystko w porządku?
Ten interes to przyszłość.
To wszystko to przyszłość.
Czy można nie zachwycać się sukcesem
nowego Zarządu Miasta?
Gdy widzimy, nasze piękne miasto - Marsylię,
bramę na wschód, z każdym dniem bardziej nowoczesne, prosperujące...
i szczęśliwsze.
Dlatego w najgłębszym przekonaniu, mówię:
głosując w przyszłym miesiącu na mnie,
zagłosujecie za postępem,
za sprawiedliwością,
i za pokojem.
Ostatnio rzadko bywasz w Kasynie.
Stałeś się bardzo zajętym człowiekiem.
I Marsylia pochłania wiele czasu.
Powiedz mi szczerze, czy mój mąż coś ci zrobił?
Powiedz, co?
Proszę, muszę wiedzieć.
On rozmawiał o twoich projektach z Poli'm, czy o to chodzi?
Nie zadawaj takich pytań.
To zabawne, kiedykolwiek cię spotykam...
nigdy nie jesteś zadowolony.
A powinienem być?
Masz wszystko, czego chcesz.
Tak uważasz?
Nie interesują cię te wybory?
Rinaldi - członek parlamentu, za plecami Marello. To przysporzy problemów.
Absolutnie.
Cóż można zrobić?
Nie.
Nie podczas wyborów. To byłoby niezręczne.
Ale set, co?
Tym razem ja wygram.
Tu jest wszystko: rozchody,
pensje, koszty, datki.
- Datki? - Tak, sieroty, sierocińce...
Tradycja tego wymaga.
Podatki są teraz wysokie.
- Policja tu jest. - I co z tego?
Inspektor chce z tobą mówić.
- Inspektor? - Tak.
- Pan Capella? - Tak.
Inspektor Teissere.
Proszę pojechać ze mną na komisariat.
- Powiedz Maitre Rinaldi'emu... - To nie będzie proste.
Dlaczego?
Ponieważ dostał dwie kulki.
Jest w szpitalu w stanie krytycznym.
Tutaj.
Jedziemy.
Panie komisarzu.
Niech pan siada, Capella.
Póki rozliczacie się między sobą, mieszamy się do tego bardzo rzadko.
Kiedy wilki się pożerają, pasterz może spać spokojnie.
Pan Rinaldi jest zastępcą mera Marsylii,
być może przyszłym członkiem Parlamentu.
Stąd nasza interwencja.
Byłem w biurze cały dzień.
Mam świadków.
Oczywiście, masz żelazne alibi.
Nawet o to nie pytałem, byłem tego pewny.
Mimo wszystko zadam ci kilka pytań.
Ale uważaj, nie posuwaj się za daleko.
Kto strzelał do niego?
To interesujące pytanie. Proszę spytać o to pana Siffredi.
No, co tam?
Nic specjalnego, oczywiście zostali wypuszczeni.
Ale między nimi coś się zatarło.
Szczegóły?
Możliwe, że zrobił to Siffredi, bez wiedzy Capelli.
Możliwe.
Czemu nie uwolnimy się od nich raz na zawsze? Na co czekamy?
Ostrzegał pan ich przecież, by nie ruszali Rinaldi'ego, nie posłuchali.
Zaczynają gadać, że pan się ich boi.
Posłuchaj, Tancerzu,
niech sobie gadają.
Oni są tylko drobnymi oszustami, czekając nic nie tracę.
Pomyśl?
Strzelając do Rinaldi'ego i chybiając,
zrobili go już członkiem Parlamentu.
Rozumiesz?
Ten nagłówek to moja robota.
Z dwoma kulami w ciele, na pewno zostanie wybrany.
Ustaliliśmy, że nie będziemy ruszać Rinaldi'ego.
Zwłaszcza przed wyborami.
Nie ruszałem Rinaldi'ego.
Ktoś próbuje nas poróżnić.
Wiem.
Czy to nie Marello?
Dlaczego?
Nie myślę, by miał w tym interes.
Nie zgadzam się z tobą.
On stoi na twojej drodze.
Co ty mówisz?
On ci przeszkadza.
Każdy ci przeszkadza.
Mówię ci, że to nie ja!
Chcesz jeszcze czegoś?
Nie.
Ostatnio rzadko cię tu widujemy.
- Zdrowie, Tchin. - Zdrowie.
Co u Roch'a?
Ciągle to samo.
Zagraj za mnie.
Naprawdę lubię to miejsce. Pamiętasz łódkę...
wieczór... kiedy pożarłeś się z Roch'em?
Wiele czasu upłynęło od tamtej pory.
I tak i nie.
Chciałabym znowu ugotować coś dla was.
Przed chwilą załatwili Rinaldi'ego.
- W szpitalu? - Tak, nożem.
- Kto to zrobił? - Nie wiadomo.
Gdzie jest Roch?
Musimy go odnaleźć.
Chodź ze mną.
Roch?
Roch?
Gdzie jest Roch?
Nie wiem.
Ale ktoś tu czeka na niego.
Chciałam się widzieć z panem Siffredi.
To dotyczy śmierci mojego męża.
Wiem, kto go zabił.
Gdzie szef?
W biurze.
Tak?
A, Francois?
Jest tu, chcesz z nim rozmawiać?
Ktoś próbuje stwarzać problemy między nami a Marello.
Po co?
Po to, by zająć nasze miejsce.
Jakiś gnojek zabił Rinaldi'ego...
aby Marello myślał, że to my.
Wiedziałem o tym.
Ktoś cię rozpoznał...
w szpitalu.
Bank.
Teraz pan, proszę pana.
- Specjalne Wydanie! - Le Journal.
Afera Rinaldi'ego!
Dziękuję panu.
Specjalne Wydanie!
5 + 4 = 9.
i 4 = 13.
Zabili Nono na wiadukcie i...
- Co?! - Byli na drodze do Adriana.
Francois!
Marello nie powinien był tego robić.
Po śmierci Tancerza, byliśmy kwita.
Chciał nam dać nauczkę.
Pokażemy mu jacy z nas zdolni uczniowie.
Tak.
5000 Louis.
Przepraszam, ale nie ma wolnego miejsca.
Słucham?
Chciałbym się widzieć z Marello.
Chwilę.
Pan Marello oczekuje cię.
Wolałem rozmawiać z tobą osobiście.
To oczywiste.
Czego chcesz?
Jesteś zły za Rinaldi'ego.
Być może.
Nie, tak na pewno.
To Tancerz zabił Rinaldi'ego.
Żeby napuścić nas przeciw sobie i przejąć zyski.
Capella wiedział o tym i zrobił to, co musiał zrobić.
Nie miałeś żadnego powodu, by odpowiadać na to.
Wiedziałeś o tym.
Wiedziałem.
Pomyliłeś się.
I co z tego?
To pomyłka, o której trudno zapomnieć.
Starzejesz się, Marello.
Sprawy przeciekają ci przez palce.
I stąd te problemy.
Powinieneś odejść.
I przyszedłeś po to, by mi to powiedzieć?
Niepotrzebnie się podniecasz.
Chciałem ci powiedzieć.
Posłuchaj mnie dobrze.
Wiem, co ryzykuję.
Mógłbyś mnie teraz łatwo zastrzelić.
Masz niewiele czasu, Marello.
Chciałem ci to powiedzieć prosto w oczy.
Mam nadzieję tym razem zrozumiał.
Nie obawiaj się, zrozumiał.
Oczywiście masz żelazne alibi, byłeś tam.
Przypuszczam, że portfel też ci ukradli.
- Powinieneś złożyć skargę. - Już to zrobiłem.
Spróbujcie ich znaleźć.
Miałem zdjęcie mojej mamy, jest bardzo ważne dla mnie.
Nie rozpoznajecie ludzi, którzy was napadli?
- Nie. - Nie.
A o śmierci Marello, nic wam nie wiadomo?
Nic.
Musiał zasnąć i upadł na nożyk do otwierania listów.
To bardzo dziwne.
Z pewnością.
Czy ta twarz, nie wydaje ci się znajoma?
Nie.
Tak, ale nie znam nazwiska.
Nazywał się Tancerz.
Pani Rinaldi rozpoznała w nim zabójcę swojego męża.
Ponieważ on też jest martwy, trop się urywa.
Jesteście królami Marsylii.
Nikt wam nie wejdzie w drogę.
Nadeszły czasy, że należy być bardzo ostrożnym.
- Mamy nowego burmistrza Marsylii. - Nareszcie.
Capella i Siffredi popierają go, to dobrze dla nas.
Tak myślisz?
Chyba znam skądś tą twarz.
Czarująco, cudownie.
Dziękuję.
Dobry wieczór.
- Roch. - Co?
Masz już wszystko, czego pragnąłeś?
Wszystko.
A ty?
- Czego ci potrzeba? - Niczego.
Odchodzę.
Masz czas.
Nie tak wiele.
Mam niedługo pociąg.
Co?
Za godzinę.
Dokąd się wybierasz?
Do Nicei.
A stamtąd do Włoch.
Jedziesz sam?
Nie, zabieram Lolę.
Wyjeżdżasz?
Mówiłem ci.
Na długo?
Możliwe.
Idę, muszę jeszcze wpaść do hotelu, zabrać bagaż.
Francois.
Dlaczego wyjeżdżasz?
Bo jest nas dwóch.
Nie rozumiem.
To proste.
Na początku sprzątnęliśmy Poli'ego,
później Tancerza, potem Marello.
Nie ma żadnego powodu, by zostać.
Pewnego dnia zostanie tylko jeden z nas.
Lepiej wyjadę teraz.
Pozabijamy się.
Być może zacznę ja.
Normalna kolej rzeczy, nic na to nie poradzimy.
Sam o tym wiesz najlepiej.
A jeśli to ja odejdę?
Zamiast ciebie.
Zrobiłbyś to?
Natychmiast.
Rzucimy monetą.
Kto przegra, odchodzi.
Zgoda?
Zgoda.
Co wybierasz?
Orła.
Tym razem wygrałeś, Roch.
Wiedziałeś o tym?
Moneta w każdej kieszeni.
Przedtem mnie to bawiło.
Ale nie dziś wieczorem.
Do widzenia, Roch.
Nie masz wyboru.
Francois!
Roch...
Wybór...
Widzisz, nie masz wyboru.
O Roch'u Siffredi nigdy więcej nie słyszano.
Tłumaczenie nieznanego autora
Kosmetyka (interpunkcja, ortografia, myślniki dialogowe) oraz bardzo dokładna czasówka do wersji: Dziabak vel Galopek
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.