All language subtitles for Where.Is.Anne.Frank.20.H.264-EVO

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German Download
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Anne Frank en haar familie, afkomstig uit Duitsland,

migreerden naar Amsterdam in 1933 door de opkomst van de nazi's.

Wanneer Nederland bezet wordt door de nazi's,

duiken Anne Frank en haar familie onder.

Van 1942 tot 1944 hield ze een dagboek bij

waarin ze brieven schreef aan haar ingebeelde vriendin, Kitty.

Vandaag is het achterhuis een museum dat wereldberoemd is

en het dagboek een van de beroemdste boeken.

Waar is Anne Frank?

het huis van Anne Frank, Amsterdam vandaag over een jaar

origineel dagboek

Pas op.

De tent waait weg.

Kom uit de tent. - Dat doen we.

Anne?

Anne.

Is er iemand thuis?

Peter? Otto?

Edith?

Margot?

Anne?

Waar is iedereen?

Ik word bang.

Lieve help.

We kunnen het museum niet openen onder deze omstandigheden.

Hoezo? Die mensen staan al in de regen sinds vijf uur vanmorgen.

We kunnen niet toegeven. - Toegeven? Aan wie, de nazi's?

We hebben nog vijf minuten.

We leggen het dagboek in Anne haar kamer. Het zal daar authentiek ogen.

Kom je nog of niet?

Het past hier. - Natuurlijk.

Ze voelt zich weer thuis.

'Ze'? - Het dagboek.

Ik noem het een 'zij', zoals Anne.

12 juni 1942. Lieve Kitty,

ik hoop je alles te kunnen toevertrouwen, want dat heb ik nog nooit gekund...

lang zal ze leven

lang zal ze leven

lang zal ze leven in de gloria

in de gloria, in de gloria

Waar wacht je op, Anne? Maak je cadeaus open.

Rustig. - De Mont Blanc.

Prachtig.

Ik mis skiën. - Wij allemaal.

4711, niet te geloven.

Niet overdrijven.

Stop daarmee.

Het is prachtig.

Vader, het is prachtig.

Je moet je moeder bedanken. - Moeder?

Moeder.

Niet zo luid.

Oké, ga door. Maar zachtjes. Breng de cadeautjes naar je kamer.

Margot, Anne, vooruit.

Margot, mag ik je iets vragen? - Ja.

Heb jij een dagboek? - Dat zijn jouw zaken niet.

Margot. De waarheid, nu. - Soms.

Soms? Waarom is het dan zo'n groot geheim?

Het is geen geheim. Dat is gewoon privé.

En... als je schrijft... - Ja, als ik schrijf...

Naar wie schrijf je dan? - Wat bedoel je? Naar mezelf, natuurlijk.

Zoals praten tegen jezelf? - Ik geloof het wel. Maar al schrijvend.

Je hoeft niet naar jezelf te schrijven.

Schrijf naar koningin Wilhelmina, of je geliefde godin, Venus.

Te pompeus.

Ik zie mijn dagboek eerder als een meisje. Een beste vriendin.

Iemand die lief is, verfijnd en goed luistert.

Voor mij heeft ze Hannah Goslars stralende gezicht,

maar minder ondeugend.

Het slanke figuur van Jacque van Maarsen en haar diepblauwe ogen.

Het haar van Veronica Lake en de lippen van Ava Gardner.

Maar ze heeft ook mijn sprankel, mijn glimlach, mijn wijsheid

en natuurlijk mijn gevoel voor humor.

Ik schrijf naar dit mysterieuze meisje en haar naam zal Kitty zijn.

Wat denk je?

Kitty?

Klinkt leuk. Waarom koos je die naam?

Dat leek me gewoon leuk. Zo wilde ik vroeger genoemd worden.

Wie zijn al die mensen? - Filmsterren die Anne bewonderde.

Ik ken er geen enkele. - Ah nee, ik was zelfs nog niet geboren.

Dat is echt vreemd. Jij lijkt altijd zo oud,

al van voor de Bijbel.

Waarom daar stoppen? Ik ben een aap uit het stenen tijdperk.

Oké dan, het 'stenen tijdperk'.

Anne. - Anne.

Annie.

Anne. We weten dat je boven bent.

We zagen de lichten aangaan.

Kom naar beneden. De oorlog is voorbij.

Ben je 't niet beu om je te verstoppen?

Hoelang blijf je nog daarboven? Tachtig jaar? Honderd jaar?

Anne.

Anne.

Anne.

Anne. Anne, ik ben hier.

Kom naar beneden. Ik wacht op je.

Waarom verstop je je? Niemand kan je zien, je bent ingebeeld.

Wie is dat? Een jongen uit je klas? - Ja.

Wie is hij? Je hebt niks over hem verteld.

Dat is Sam... Sam Salomon. Hij is smoorverliefd op me.

Kom nu, Anne.

Hij is stoer, maar een schelm. - Stoer, hè? Hij is in ieder geval knap.

Ja, maar vader zal hem zo wegjagen.

Sam?

Wat doe je hier 's nachts?

Heb je geen thuis? Het is nu gevaarlijk op straat.

Als ik jou was, ging ik meteen naar hem. Zelfs midden in de nacht.

Nu ja, hij is niet de enige.

Wat wil je daarmee zeggen?

Tot een jaar geleden was iedereen verliefd op mij.

Echt? - Ja, iedereen. Alle jongens van de klas.

Hoewel, misschien niet iedereen. Eens kijken.

Rob Cohen sinds het eerste jaar.

Ik kan 'm niet uitstaan. Hij is een baby, een hypocriet, leugenaar en huilebalk.

Herman Koopman is even lomp als Rob.

Hij is nog verliefd op me, maar flirt met alle meisjes en daar word ik gek van.

Waarom? - Ik wil absolute exclusiviteit.

Zeg Anne, wil je met mij naar de film vanavond?

Albert is heel intelligent, maar te onvolwassen voor mij.

Over Sam Salomon heb ik het al gehad, hè?

Sallie Springer bazuint rond dat hij het al gedaan heeft.

Wat dan? - Je weet wel.

Dat hij het gedaan heeft met meisjes, helemaal. Het zal wel.

En Maurice Coster draai ik zo rond mijn vinger.

Het was allemaal zo geweldig, maar toen veranderde alles.

De nazi's kwamen aan de macht in Duitsland en dan in Europa

en bestempelden Joden als de slechteriken.

Ze vertelden iedereen dat alles onze schuld was:

ziektes, honger, armoede, noem maar op.

Toen kwamen de beperkingen.

Eerst de zwembaden. Daarna was het... overal.

We mochten niet naar concertzalen, winkels, sportevenementen, parken,

ziekenhuizen, universiteiten.

En toen stelden ze de avondklok in.

We mochten niet meer buiten tussen zonsondergang en zonsopgang.

We dachten dat het niet meer erger kon.

Tot er kinderen begonnen te verdwijnen.

In een brief stond dat Joodse kinderen zich moesten melden bij de politie.

Er stond iets in over een werkkamp voor kinderen,

maar we zagen ze nooit terug.

Sallie Springer? - Afwezig.

Maurice Coster? - Afwezig.

Herman Koopman? - Afwezig.

Anne, ik begrijp het niet.

Waarom viseren ze de Joden? Wat is het probleem?

Waarom de Joden? Waarom niet?

De mensheid geeft altijd een minderheid de schuld van het slechte dat haar overkomt.

De zigeuners hier in Europa. De Armeniërs in Turkije.

De Namibiërs in Afrika. De Apachen in Mexico. Nog meer?

Nee. Nee, ik begrijp het.

Anne? Ben ik joods?

Nee. - Waarom niet?

Omdat ik je verzonnen heb.

Je bestaat alleen in mijn verbeelding en ik wil het niet, punt uit.

Wat betekent joods zijn?

Het is een besluit nemen. - Is dat alles?

Dat je het lot van de Joden op jou neemt, en hun verleden.

Ach, het kan me niet schelen wat je zegt. Ik heb mijn besluit genomen. Ik ben joods.

Tegen wie praat je, Anne?

Niemand. Ik schrijf in mijn dagboek.

We gaan beginnen. Kom op.

Van alle restricties is niet naar de bioscoop mogen het ergst.

Wie is dat? - Een acteur, Clark Gable,

en jij wilt met hem trouwen.

Helemaal juist.

We moeten morgen vertrekken.

We leveren haar niet uit.

We zijn niet klaar, nog een paar dagen. - Geen sprake van.

God, wees die kinderen genadig. Geen enkel kind is teruggekomen.

Geen enkel. Stop de film en laat ze hun spullen pakken.

Anne, wat is er? - Ik hoorde moeder en vader praten.

Er kwam een brief. Het is zover. Het bevel om ons te melden bij de politie.

Maar voor wie? Voor jou? - Mij. Misschien Margot.

Wat maakt het uit? We vertrekken vanavond. - Waarheen?

Geen idee. Het ging over een schuilplaats.

Anne... En ik dan? - Hoe bedoel je?

Wat gebeurt er met mij als je er niet meer bent?

Er niet meer ben? - Weg uit dit huis.

Ben je gek? Zelfs als vader zegt dat we maar één ding mogen meenemen,

dan kies ik het dagboek.

Anne, hier is een zak voor je.

Pak je belangrijkste bezittingen in en trek zo veel mogelijk kleren aan.

We gaan weg. - Waarheen, moeder?

O lieverd, dat zul je snel weten.

Morgenvroeg al.

Zou je geen nuttige dingen meenemen?

We gaan naar een schuilplaats. Wat is daar nuttiger dan herinneringen?

Moortje, dit is misschien de laatste keer dat ik je zie.

Vader zei niet waar we naartoe gingen. Ik vreesde het ergste.

Wat als het een ondergronds krot was waar we jaren bleven zonder daglicht?

Of een klooster, en dat Margot en ik onze ouders nooit terugzagen?

Dus ik was erg verrast toen we, na een lange wandeling,

bij het kantoor van vader aankwamen,

waar Miep en Bep, zijn trouwste bedienden, ons opwachtten.

Bep, ik ben zo blij dat ik je zie.

Het was een klein bedrijfje dat stabilisatoren maakte voor confituur.

Nu, meer dan ooit, nu het oorlog is,

wilt u dat uw confituur zo snel mogelijk indikt.

Jullie duiken niet onder in het kantoor van jullie vader. Kom mee.

Wauw papa, wat is dit voor plek?

Dit geheime appartement wordt vanaf nu onze schuilplaats.

Dit wordt onze kamer. Ik bedoel: van moeder, ikzelf en Margot.

En daarboven is de woonkamer en de kamer van de Van Daans.

De Van Daans? Komen zij ook?

Ja, tuurlijk. We moeten zo veel mogelijk levens redden.

Prijs jezelf gelukkig, Anne. De enige met een eigen kamer.

Alle personen in het Anne Frank Huis moeten zich onmiddellijk overgeven.

Wij willen niet overgaan tot geweld, maar elke schade aan het dagboek van Anne Frank

zal beschouwd worden als een aanval op de nationale veiligheid.

Kom op, jongens. - Go, go, go.

Check boven. - Vooruit.

Kijk daaronder. - Deze kamer is oké.

Allemachtig, Madame.

Wat een lef om dit te verbergen. - Kijk daaronder.

In orde.

Volgens mij is het vals alarm.

Ik zie niks. - We moeten het zeker weten. Blijf zoeken.

Sorry, maar kunt u mij zien?

Pardon?

Kunt u mij zien? Ben ik echt? - O, jij bent echt. Vast en zeker.

Waar kan ik een vermiste persoon melden? - Daarvoor moet je naar de politie.

Ik praat absoluut niet met de Duitse politie. Vergeet dat maar.

Ah, dan ga je naar de niet-Duitse politie.

Uw identiteitskaart.

Stap in.

Vooruit.

Excuseer me, waar kan ik een verdwijning aangeven?

Nog eens: sluit achteraan in de rij aan. - In welke rij?

Hoe heet jij? - Ava.

Kom jij ook iemand als vermist opgeven?

Vermist?

Ja, mijn oma mist me.

Hoe doe je dat?

Mijn vader maakt zeilen.

U bent de volgende.

Wat kan ik voor je doen midden in de nacht?

Het gaat over mijn vriendin. - Wat is er?

Ze is verdwenen en ik wil haar vinden. - En hoe heet je vriendin?

Anne. - Anne. Heeft ze ook een achternaam?

Ja, Anne Frank.

Anne Frank.

Hoelang is ze al vermist, die Anne Frank van jou?

Ik stond vanmorgen op en...

Waar? - Thuis.

En waar is dat? - Prinsengracht 263.

Het Anne Frank Huis? - Natuurlijk, van wie anders?

Ik heb Anne overal gezocht en ze was er niet.

Er komen mensen binnen die rondneuzen, in haar dagboek kijken...

Geen respect voor privacy. Maar ze is onvindbaar.

Niet alleen Anne. Haar vader, Otto, en haar moeder en zus, allemaal weg.

Ik snap het. En hoe heette jij ook weer?

Kitty. - Kitty. Achternaam?

Alleen Kitty. Kitty van Anne.

Goed dan. Volg mij maar, juffrouw Kitty.

Moet je horen, brigadier Platt.

Deze jongedame, Kitty, zoekt haar vermiste vriendin, Anne Frank.

Wat is daar zo raar aan?

Er zijn zo veel meisjes hier naar Anne Frank vernoemd.

Zie je dat, Kitty? En dat? En dat?

Dat is allemaal Anne Frank.

Dat allemaal. Wat allemaal?

Alles wat je ziet.

Dat is de Anne Frankbrug. Dat is de Anne Frankschool.

En zie je al dat licht daar? Zeg het, juffrouw Platt. Wat is dat?

Ja, chef.

Het Anne Frank-ziekenhuis.

En het Anne Frank Theater, natuurlijk. Vorig jaar nog gerenoveerd.

Houden jullie me voor de gek?

Het lijkt op wat haar moeder zegt over God: dat hij overal is.

Anne Frank is echt overal en ze geeft alle mensen hoop.

En ze is ook... Ze is een beetje als God, op haar manier.

Ja...

Ja.

Wat een toeval.

Blijkbaar staan we hier net met de persoon die jullie zoeken.

Jongedame, stop!

Ik weet dat je het dagboek hebt. - Stop!

Ik ga nu schieten! In de lucht.

Hey, Peter. - Hey, Dirk. Hey, Sandra.

Jullie hadden blijkbaar een goeie werkdag. - Een hele goeie dag, Peter.

Jij bent Peter niet, ik ken Peter.

Oké, dan ben ik Peter niet. Wie ben jij?

Ik ben Kitty. En ik ken jou.

Jij bent die gluiperige dief uit Anne haar huis.

O ja? - Tuurlijk, ik zag je aan het werk.

Japanse portefeuilles.

Dure smaak. Hou ik van. Maar ik ben op zoek naar Anne.

Welke Anne? - Anne Frank.

Jij bent Kitty, en je zoekt Anne Frank?

Nou, dat is een goeie.

Hey, Dirk, Sandra. Kom eens hier, dit moeten jullie horen.

Dit is Kitty, ze zoekt Anne Frank.

Heb je haar gezien? - Tuurlijk.

Alles is Anne Frank in de buurt hier. De brug, de winkel...

Hou op.

Ik hoor niks anders. Anne Frankbrug, Anne Frankschool, Anne Frank Theater.

Zo saai.

Kitty... - Wat?

Het lijkt of je zo uit haar leven komt. Met die kleren ben je net een soort van...

Mag ik 's proberen? De schaatsen? - Ja.

Neem die van Sandra, dat is vast je maat.

Kijk, als je hier duwt, is het voor op het ijs.

Als je het terugduwt, is het voor op straat.

Peter, breng me het dagboek.

Wat? - De zak met mijn spullen.

Breng me naar huis.

Waar is je huis? - Annes huis.

Alsjeblieft, breng me naar huis.

Bedoel je het Anne Frank Huis? Het museum?

Wanneer gaat het open? - Over zes minuten.

Heb je het koud? - Wat?

Heb je ergens pijn?

Wat betekent dat, pijn hebben?

Mag ik erlangs? Ze heeft hoge koorts.

Ze is aan het ijlen, uit de weg.

Lieve Kitty, vandaag zijn meneer en mevrouw...

Anne. - Ik kom eraan, moeder.

Waarom duurt het zo lang? We zijn al uren aan het wachten.

Kom naar beneden. - Waarom ga je niet?

Ik kan haar niet uitstaan. - Je moeder?

Moeder ook natuurlijk, maar zij is niet mijn grootste probleem.

Ik zei het al, het is Auguste Van Daan. Of 'Madame,' zoals ik haar noem.

Ze zit daar maar op haar dikke derrière vol zelfmedelijden, de hele dag door.

Je had haar moeten zien arriveren...

Het moment dat ze binnenkwamen, zag ik wat ze meegebracht hadden,

en ik besefte meteen wat deze mensen belangrijk vinden.

Als ik hier moet sterven, zal ik sterven als een heer van stand.

Peter, kom onmiddellijk naar beneden.

Kan ik niet, ik ga dood.

Peter komt nooit naar beneden. Hij zit altijd op zolder dood te gaan.

Misschien aan een hartaanval, of aan spit, of pancreaskanker,

je weet nooit waar hij aan doodgaat. Hij gaat gewoon de hele tijd dood.

En 'Madame', in haar bontmantel,

waant zich de hele tijd op het podium.

Hermann, ik zeg het je, ik ga dood aan ondervoeding hier.

Mijn dagen zijn geteld.

Als ik moet sterven, ga ik als een dame.

Misschien heeft ze echt honger. - Hou op.

We hebben allemaal honger. - Ik weet het.

Misschien heeft ze echt erge honger.

En honger kan je helemaal gek maken, waardoor je rare dingen doet

die je je nooit had voorgesteld. - O ja, zoals?

Nou, als het echt heel erg wordt,

kan ze jullie aangeven bij de nazi's, voor één enkele aardappel.

Wat wil je daarmee zeggen? - Dat jullie geen keuze hebben.

Ze heeft meer voedsel nodig.

Anne, je praat weer tegen jezelf. Iedereen is aan het wachten.

Hare Majesteit is gearriveerd, mogen we dan eindelijk beginnen?

Ga uw gang, meneer Hermann, maar schrok niet al het eten meteen op.

Anne. - Wat?

Peter, kom naar beneden.

Wat maakt het uit? Hij is daar toch maar aan het doodgaan.

Anne, alsjeblieft. - Anne, wat?

Wat? Vooruit, zeg het, ik wacht.

Het eten wordt koud, ik ben verwend,

ik praat tegen mezelf als een kind van twee? Wat?

Lieve schat, dit eten is het niet waard om voor te vechten.

Ik ben niet van plan om die kool aan te raken.

Dus je mag mijn portie hebben. Peter, kom naar beneden.

Kan ik niet, ik ga dood.

Waarom, Madame? Ik wilde u net mijn portie aanbieden.

Van kool word ik winderig.

Dat is waar. - Wat is waar?

Van kool wordt ze winderig, en niet een beetje ook.

Ik zeg het je, ik word elke nacht om vier uur wakker

denkend dat de Luftwaffe ons bombardeert.

Maar nee...

Inderdaad. En winden kunnen de vijand alarmeren.

Als iemand op straat uw scheten zou horen, gingen we er allemaal aan.

Hou eens op met die onbeduidende grieven, er woedt een oorlog daarbuiten.

Het is die kat weer. Die zal ons allemaal verraden.

Margot, vraag Peter om beneden te komen.

Ik ga wel. - Nee, Anne.

Margot, jij gaat.

Anne, lieverd, is het waar dat je tegen allemaal personages praat

wanneer je je verdrietig voelt, alleen in je kamer?

Hoe weet je dat? - Ik ken je beter dan wie dan ook.

Weet je nog hoe het vroeger was, onze uitjes naar de opera, en het theater?

Ik heb het over de bijzondere shows, vol verbeelding, zoals...

'Hoffmanns Vertellingen' of de film 'De Tovenaar van Oz',

met al die kleuren. - Inderdaad.

Al die fantastische verhalen.

Je zou die personages misschien kunnen gebruiken

om de oorlog in je hoofd te bestrijden.

Die fantasie en je prachtige verbeelding zullen meer helpen dan welk medicijn ook.

Spring erop.

Ik weet dat je hier bent. Hoor je me?

Stil. - Sst.

Kitty, kom uit het dagboek. Kom naar mij, ik wacht op je.

Dit is geen plek voor jou. Ze zullen jacht op je maken.

Ze begrijpen niet wie je bent. Kom naar mij, je weet waar.

Hé, dit is een Holocaust-museum. Gedraag je een beetje, jongeman.

Ik wacht op je, Kitty. Zoek me op.

Wij hebben elkaar al ontmoet, hè Peter?

Waarbij ook alweer? - Diefstal.

Een jaar geleden.

De winkel van Anton.

Ik stal wat melk van de ochtendlevering.

Geloof je in geesten, Peter? - Nee.

Waarom kom je hier dan praten tegen de geest van Kitty?

Ze geeft zich uit voor Anne Franks vriendin.

Ze is geen geest. Ze is echt. Ze is Annes ingebeelde vriendin.

Ja tuurlijk, ze is echt. Zal wel. Je hebt wel lef.

Ben je verliefd op haar? - Zeker weten.

Smoorverliefd. - Peter.

Hang niet de slimmerik uit. Dat meisje is een echt gevaar

voor de grootste spirituele schat van dit land sinds Rembrandt.

En als jij de persoon bent die me leidt naar die zogeheten Kitty,

ga je met haar ten onder.

Lieve Kitty...

Anne, Albert Dussel is aangekomen. Wees lief tegen hem.

Ik kan niet lief zijn. Ik ga niet doen alsof.

Waarom moet hij bij mij in de kamer? - Omdat er nergens anders plaats is.

We hebben erover gepraat, lieverd.

Voor elke persoon die we hier verwelkomen, redden we misschien een leven.

Als het kon, lieten we er wel 20 binnen.

Maar hoe zit het met mijn privacy? - Je krijgt tijd voor jezelf, beloofd.

Geloof hem niet, Anne. Die nieuwe kerel is een echt gevaar.

Waarom zeg je dat? - Hij is een tandarts, verdorie.

Nou en? - Tandartsen zijn sadisten.

Ze verdienen geld met kinderen pijn doen.

Maar ze gebruiken ook lachgas en pijnstillers.

Misschien neemt hij mijn pijn en angst weg met zijn magische gas.

Droom maar verder.

Anne, mag ik je voorstellen aan Mr Dussel?

Hij is dokter en deelt nu de kamer met je.

Excuseert u mij.

Het zal wel een schok voor u zijn.

Weet u, meneer Dussel, de kans bestaat dat u hier de rest van uw leven blijft.

Sluit uw ogen.

Pardon? - U heeft me gehoord. Sluit uw ogen.

U bevindt zich in een hotel.

Een geweldig hotel, genaamd Hotel Kitty.

Waarom Kitty? - Omdat het mijn hotel is

en ik het die naam geef. Sluit uw ogen maar.

Het is een klein hotel. Meer een sanatorium eigenlijk.

In de Zwitserse Alpen, omringd door bomen en glinsterende meren,

een plek geschikt voor koningen,

een heel stille plek. - Ja.

Prijs per nacht? Gratis.

Menu: vetvrij, volledig. De maaltijden zijn erg laag in calorieën.

Hoe laag?

Zo laag mogelijk.

Het ontbijt wordt geserveerd om acht uur, voor het personeel er is.

De lunch stipt om halftwee, het diner om halfacht.

Wat gebeurt er tussen de maaltijden? - Dan studeren we.

Wat studeren we? - Wat we maar willen.

En vergeet niet, meneer Dussel, dit is de belangrijkste regel in het hotel:

u mag niet praten, of luid stappen of het toilet doortrekken voor theetijd.

Dat is om vijf uur. - Wat gebeurt er om vijf uur?

Dan gaan de mensen die hier beneden werken naar huis.

Behalve de drie dankzij wie we hier zijn.

Wat als iemand de regel breekt en het uitschreeuwt van angst?

Heel simpel. Dan gaan we eraan.

Er is maar één stem die u mag horen. De radio.

Het overige nieuws:

de Britse minister van Buitenlandse Zaken, Anthony Eden, ontkende het bericht

dat de Duitsers burgers transporteren naar werkkampen in het Oosten.

Oosten? - Dat is een uitdrukking.

Oosten. - Het is duidelijk geworden

dat al die kinderen die zogezegd naar werkkampen gestuurd werden,

helemaal niet in kampen zijn, en ook niet aan het werk.

Ze zijn naar het 'Oosten'.

Dat Oosten lijkt wel de vreselijkste plek op aarde.

Waarschijnlijk is het Polen.

Ze zeggen dat de Duitsers werkkampen gebouwd hebben in heel Polen.

Er zouden ook uitroeiingskampen zijn.

Uitroeiingskampen? Wat bedoelen ze daarmee?

Ze scheiden mannen van vrouwen, kinderen van volwassenen.

Als je te zwak bent, of te oud om te werken,

moet je dood.

Dat zijn maar geruchten. Niemand is teruggekomen om dat te bevestigen.

Precies, ja.

Niemand komt ooit terug.

Neem dit, lieverd. Het kalmeert je. Alles komt wel goed.

Hier, drink dit. - Wat is het?

Levertraan. Heel erg zeldzaam. Het brengt je tot rust.

Nee, alsjeblieft. Laat me met rust.

Kijk eens wat ik heb. - Wat?

Biergist.

Het is een wonder dat ik het vond. Het beste middel tegen angsten. Neem maar.

O papa, ik wil niet dat die slechte dokter naast me slaapt.

Hij is geen dokter, maar een tandarts.

Mijn arme Anne, Albert treft geen schuld,

hij is maar een bode van de buitenwereld, hij brengt ons nieuws.

Inderdaad, lieverd. En dat nieuws is maar roddel. Er is geen bewijs van.

Denk aan al wat goed is. Aan hoeveel geluk je hebt dat je hier bent, veilig.

Met al die vreselijke dingen daarbuiten. - Denk aan positieve dingen.

Zoals?

Alle landen die de Geallieerden bevrijdden sinds we hier zijn.

Nog even en ze bereiken Holland.

Ik hoorde op de radio dat de commissie voorstelde Amsterdam onder water te zetten

met gesmolten sneeuw om de vijand te verdrijven via de zee.

Ik kan haar niet uitstaan.

Wie is het vandaag, 'Madame' of je moeder? - Mijn moeder.

Elke keer als ik me slecht voel, zegt ze dat anderen het slechter hebben.

Ze knuffelt me niet, voelt geen enkele empathie, niets.

Waarom is papa ooit met haar getrouwd?

Hij werd vast verliefd op haar. Waarom trouwen mensen anders?

Hij heeft nooit van haar gehouden. - Tuurlijk wel.

Anders hadden ze geen kinderen gehad. Maar je weet,

bij volwassenen houdt de liefde altijd op na een paar jaar en een paar kinderen.

Ze houden hun liefde niet zo lang vol.

Alle volwassenen worden één keer in hun leven verliefd.

En hoe hopelozer ze verliefd zijn, hoe groter de kans dat ze gekwetst worden.

En uiteindelijk gedumpt worden.

En als ze gedumpt zijn, is degene die zich over hen ontfermt,

degene met wie ze trouwen maar zeker niet op wie ze verliefd zijn.

Het is zielig, maar het is een algemeen gegeven.

Dus waarom zou je je er zorgen over maken? - Omdat...

Omdat als wat Albert zegt waar is, als we gescheiden worden,

dan wil ik mee met vader, niet met moeder.

Kitty?

Ik weet dat je hier bent, en ik weet dat ik niet gek ben

en me jou inbeeld zoals die politie met zijn snor denkt.

Luister naar me. Het heeft even geduurd, maar ik denk dat ik het snap.

Zolang je in het huis bent met het dagboek, ben je onzichtbaar.

Ga je het huis uit, met het dagboek, kom je tot leven.

Dan ben je echt. Maar het blijft niet zo als je te ver weg bent van het dagboek.

Vergeet niet, het dagboek is je hart. Je polsslag, je leven.

En als het niet bij jou is, verdwijn je. Dan ga je dood.

Laat me zien dat je begrijpt wat ik zei.

Kitty, waar ben je mee bezig? Ben je gek? Kom terug in het huis, nu.

Kom naar beneden met je handen omhoog.

Kitty, rennen.

Daarboven.

Anne Frankschool, Anne Frank Ziekenhuis,

Anne Frank Theater, Anne Frankbrug...

Madame!

Madame Van Daan. Wat doet u hier?

Schat, weten je ouders dat je onder een brug zit om 3u 's nachts?

Of laten ze je drugs verkopen aan toeristen?

Alsjeblieft, liefje, ga een hotdog kopen, het zal je goeddoen.

Ik herhaal, jong meisje, koperrood, krullend haar,

kleding niet geschikt voor tijd en plaats.

Definieer 'kleding niet geschikt voor tijd en plaats'.

Ben je achterlijk? Dat deed ik net.

Denk aan Halloween en Anne Franks beste vriendin rond 1940.

Dat zegt me helemaal niks.

Pak je telefoon, googel 'meisjeskleding 1940',

en voeg rode krullen toe aan wat je ziet.

waar is het dagboek?

meisje op de vlucht

Een ogenblikje.

Liefje, ik weet niet waar je die armbanden gepikt hebt,

maar ze zijn meer waard dan die kleren. - Hoeveel meer?

Ongeveer duizend keer meer?

Ach, het is haar verdiende loon.

'Madame'. Ze heeft die al die jaren verstopt.

Anne Frankbrug. Anne Frank Theater.

Anne Frankschool. Anne Frankschool.

Anne Frank Bibliotheek

Lieve Kitty...

Ik ga niet naar beneden vandaag. Er is toch niks meer over.

Er is altijd nog iets om op te overleven.

Nu niet meer. Er was een razzia op de zwarte markt.

Is dat waar je bedorven eten koopt? - Nee, gekkie, natuurlijk niet.

De zwarte markt is waar je eten koopt in het geheim,

boven op het rantsoen van de nazi's.

Iedereen koopt wat hij kan betalen. Het is een illegale markt.

In het begin ging Mr Kleinman elke dag, met een dokterstas met een valse bodem.

Herinner je je Hermanns verjaardag nog?

Kleinman smokkelde een hele koe binnen en verdeelde hem in vieren.

Dat waren nog eens tijden. - Dat dat nog maar zes maanden geleden is.

Ja... En nu lijkt het wel vijftig jaar.

Honderd jaar. Een eeuwigheid.

Anne. - Ja?

Waarom heb je mij zulke lelijke rode haren gegeven?

Wat? - Je hebt me wel gehoord.

Waarom kreeg ik lelijke rode haren? Ken jij Joden met rode haren?

Wat een onzin. Waar heb je dat vandaan? Je bent zo mooi.

Je liegt. Je maakte mij lelijk zodat jij je zeker zou voelen.

Net als een populair meisje dat zich omringt met onpopulaire losers.

Ik wil hier weg.

Waarnaartoe? - Het leven.

Kitty, ik ben in de war. Ik bedoel...

Ik heb je verzonnen.

Je bestaat alleen maar in mijn hoofd, je kunt hier niet weg.

Enkel als je het echt, echt zou willen.

Om... medicijnen voor je te halen.

Of om uit te zoeken of die kinderen die naar het Oosten gaan ooit terugkeren.

Stop, stop nu maar. Niet meer praten over het Oosten.

Denk toch na.

Daarom gaf je me die lelijke rode haren, zodat niemand me zou verdenken.

Kijk maar eens goed, Anne, ik wandel hier zomaar naar buiten.

Het is hier net als in de film. - Weet ik.

Misschien spelen je favoriete sterren mee. Wat zie je in al die sterren?

Ze zijn zo ver weg. - Ik zie hoop in ze.

En ik heb zelf mijn leger van sterren. Ze vechten voor mij.

Waarom kwam je naar boven?

Ik hoopte dat je iemand voor me kon opsporen.

In jouw fantastische gedachtenwereld.

Iemand? - Die ik kwijt ben.

Wie, een vriend?

Het is ingewikkeld.

Ze is meer een ingebeelde vriendin. Het maakt niet uit.

Is Mouschi een mannetje of een vrouwtje? - Mannetje.

Hij lijkt meer op een zwanger vrouwtje. - Kijk.

Dit is het mannelijk geslachtsorgaan.

Hij heeft geen testikels, de dierenarts heeft ze weggehaald.

Klinkt raar, 'mannelijk geslachtsorgaan'.

Hoe zou je het anders zeggen? - Geen idee. Er zijn andere namen voor.

O ja? Welke andere namen? - Ik weet het niet.

Ik bloos toch niet, hè? - Tuurlijk niet.

Goed, Anne... Wat ga je doen na de grote overwinning?

Ik word een beroemd schrijver in Parijs.

En jij? - Ik word een geweldige gangster.

Ik zal banken beroven, zodat ik kan gaan gokken.

Ik moet gaan.

Anne...

Ja?

Ik dacht eh...

Wil je morgen weer naar boven komen?

Als in een soort van afspraakje?

Vraag je me om met je uit te gaan, op mijn verjaardag?

Ik weet het niet. Noem het maar zoals je wilt.

Anne. - Wat?

Je zus. - Wat is er met haar?

Je moet even naar haar toe.

Waarom? - Nu, alsjeblieft.

Dat kan toch niet. - Wat?

Ben je jaloers op mij?

Jij, op mij? Vanwege Peter?

Ongelooflijk. - Ik ben jaloers op jou, ja.

Maar... niet daarom.

Niet vanwege Peter? - Nee.

Ik ben jaloers op jou door de manier waarop jij je emoties kunt uiten.

Ik ben jaloers op hoe je kwaad kunt zijn en je ergert aan moeder.

En je geduld verliest met haar. En meer durft te houden van vader.

En huilt als je bang bent.

En wegvlucht van deze plek in je ingebeelde wereld

en je niks aantrekt van wat de rest denkt.

Ik ben jaloers omdat jij mijn rol niet hoeft te spelen.

Welke rol? - De rol van perfecte dochter.

Ik kan het gewoon niet meer aan.

Excuseer me, mevrouw. - Ja?

Kijk, er is hier een probleem. - Wat voor probleem precies, kindje?

Hier staat dat... en eigenlijk staat het ook in andere kopieën die ik vond,

in alle kopieën eigenlijk. - Ja? Wat staat er?

Er staan allemaal sterretjes naast dingen die Anne schreef over haar moeder.

Hier staat bijvoorbeeld

'Versie 2 was verwijderd uit het eerste dagboek door Otto Frank.'

Ja, en...?

Wat een onzin. Haar vader heeft het nooit gelezen.

Tuurlijk niet. Hij wist niet dat ze een dagboek bijhield.

Maar toen hij terugkwam uit de kampen, en hoorde dat de meisjes dood waren...

De meisjes dood? Welke meisjes?

Toen hij hoorde dat Anne en Margot gestorven waren in Bergen-Belsen...

Wat is er, kindje?

Wilt... wilt u zeggen dat...

dat Otto de enige was...

die het heeft overleefd? Wat gebeurde er met alle anderen?

Hoe zijn ze...

In welke klas zat je ook alweer?

Wacht.

Hier, lees dit.

Het boek van Otto Frank.

Je zult hier alles te weten komen over wat er met Anne is gebeurd.

Maar lees het pas als het dagboek uit is.

Anne Frankbrug, Anne Frankschool, Anne Frank Theater.

Anne Frank Theater.

verdachte geïdentificeerd

zoektocht naar dagboek gaat verder

podium

lang zal ze leven

lang zal ze leven

lang zal ze leven in de gloria

in de gloria, in de gloria

Dit is mijn cadeau, schat.

Zo ben je vanavond een echte dame.

Dat verdien je wel op deze speciale dag.

We hadden een afspraakje, hè. Kom, we gaan naar de zolder.

Mag ik je zaklamp lenen?

Mijn zaklamp? Ja, tuurlijk.

Lieve Kitty...

Wat zie je, Peter?

Ik zie de Gealllieerden. Ze komen ons bevrijden.

En jij? Wat zie jij?

Ik zie engelen, Peter.

Zul je evenveel van me houden als we hier ooit uit komen?

Dat hangt ervan af. - Van wat?

Wat vrijheid met mijn hart zal doen.

Anne? Peter?

Wat zijn jullie hier aan het doen? De uitzending begint.

De troepen van het Rode Leger zijn door de Duitse blokkade gedrongen,

ze verpletterden hun verdedigingslinies en maakten honderdduizenden slachtoffers.

Rustig, alsjeblieft. We mogen nu toch niet ontdekt worden.

Het begin van het einde van de oorlog. Meer dan een miljoen Russische soldaten

gaven hun leven in de slag om Leningrad, en nog eens een miljoen inwoners.

Een derde van de burgerbevolking stierf door hongersnood.

Maar vanavond, terwijl we het jaar 1944 verwelkomen,

verschuift de strijd om bezet Europa recht naar het hart van Duitsland.

De Geallieerden richten zich op Berlijn...

Voor Nederland,

en aan alle andere slachtoffers van de Duitse agressie...

Je hebt zo lang geslapen.

Hoelang? - Twee dagen.

Nee, ik bedoel, hoelang zijn we hier al?

Meer dan twee jaar.

Wil je dat ik wegga? - Waarom vraagt u dat?

Ik dacht dat je wilde schrijven. - Ja, dat is lief van u. Dank u, Albert.

Je hebt koorts. - Nee.

Het is de honger.

Nee, het is het realiseren. - Wat realiseren?

Dat dit helemaal nergens toe leidt.

Nooit onderduiken was beter geweest.

Beter doodgaan dan de hoop koesteren dat er iets goeds zou kunnen gebeuren.

Je bent bang voor wat hierna komt.

Dat ben ik niet.

Want als het nog erger wordt, komt 't hiernamaals uit de Griekse mythen.

Een puur paradijs, omringd door vijf magnifieke rivieren.

En Peter? - Wat is er met hem?

Geeft hij jou niet een beetje hoop? - Nee.

Ik verlangde gewoon naar vriendschap.

Ik wilde dat iemand naar me luisterde, maar ik kan niet verliefd worden op Peter.

Dat geloof je zelf niet.

Wat ik denk, is... als de mens in wezen goed is,

maar zijn kracht gebruikt om bommen te maken en elkaar vernietigt,

wat voor zin heeft dit dan? En welke overlevingskans heb ik dan?

Uiteindelijk, diep vanbinnen, geloof ik dat de mens een goed hart heeft.

Leugenaar. Dat heeft Anne nooit gezegd.

O ja? Hoe weet je dat zo?

Ik was erbij.

O, is dat zo?

Ja, ik was in de kamer toen ze dat zei. Haar woorden waren:

'Het is verbazend dat, na alles wat we hebben meegemaakt,

al het menselijke kwaad,

ik nog altijd geloof dat de mens diep vanbinnen goed is.'

Blijf van me af, griezel.

Zij is het. Zij stal het dagboek.

Sluit de deuren.

Laat haar niet gaan.

Hé, Kitty! Kitty!

Nu.

Kom op, Kitty.

Volg me, snel, ze zijn overal. - Hoe heb je me gevonden?

Ik besefte dat je een soort plan volgde waar je over vertelde.

Anne Frankbrug, Anne Frankschool.

En dan het theater, toch? - Inderdaad.

De plannen zijn veranderd.

Kitty. Hé.

Hé, jongens.

Kitty. Hé, Kitty, hoe gaat het? - Hé, Ava.

Ik ben zo blij jou weer te zien.

Wat doe je hier? - Me verstoppen.

Verstoppen? Voor wie? - Voor de politie.

Wat is dat? - Een zeppelin.

Zeppelin? - Ja, zoals een grote ballon.

Mijn vader maakt die, om te kunnen wegvliegen als er gevaar is.

Omar.

Kom terug, het is gevaarlijk buiten.

Wie zijn al die mensen? - Vluchtelingen.

En wat betekent dat?

Dat ze hebben kunnen vluchten uit oorlogsgebieden. Vertel, Ava.

We wisten niet dat er 'n oorlog bezig was.

Op een goeie dag vielen soldaten ons dorp aan.

Twee uur later stond ons dorp in brand. We renden en renden naar de zee.

Er was een storm. Mijn vader is zeilmaker en redde ons van de verdrinkingsdood.

Toen kwamen we aan land en zochten onderdak.

In Spanje? Nee. Italië? Nee.

Zwitserland? Nee. Frankrijk? Nee.

België? Nee.

Toen kwamen we hierheen, zeker dat we hier onderdak zouden vinden.

Maar ze kregen het niet. - Waarom?

Omdat dit land besliste dat het veilig is om ze terug te sturen.

Ava, het eten is klaar.

Wat?

Waarom heb je me niet gezegd

dat Anne dood is?

Niet alleen Anne, maar iedereen in het huis, behalve haar vader.

Ik probeerde het, maar je luisterde niet.

Blijkbaar weet iedereen wie Anne is, of was,

maar niemand zegt wat er gebeurd is met haar.

Ze ging dood. - Hoe ging ze dood?

Hoe werden ze ontdekt in het Achterhuis? Wie verraadde hen?

Wat is er daarna met haar gebeurd? - Is het belangrijk?

Voor mij wel. En ik wil het echt weten. Ga je mee?

'Anne was gelukkig toen ze op de trein zat naar Kamp Westerbork.

Het was een gewone passagierstrein,

vol reizigers op weg naar huis of met vakantie.'

'Na twee jaar onderduiken was het de eerste keer dat Anne de zon zag,

vogels hoorde fluiten, het landschap zag veranderen,

een zonsondergang zag.'

'Anne was gelukkig, tot ze langzaam begon te begrijpen

dat deze trein niet op weg was naar de vrijheid,

maar naar een plek die 'n vreselijke nachtmerrie zou worden.'

Westerbork, bevrijd op 12 april 1945

'Het werkkamp was verschrikkelijk.

Maar toch bleef Anne opgewekt,

omdat we allemaal hoopten dat de vrijheid net om de hoek lag.

'Eindelijk beleefde Anne mooie momenten met haar moeder in Kamp Westerbork.

Er bloeide een vriendschap op tussen Anne, Margot en Edith,

en voor het eerst in haar leven voelde Anne liefde voor haar moeder.'

'Het Westen was bevrijd en het was een kwestie van weken, of dagen,

tot Kamp Westerbork bevrijd zou worden.

We moesten het nog even volhouden, de transporten naar het Oosten ontwijken.

Maar we hadden geen geluk.

We werden op de allerlaatste trein gezet die uit het kamp zou vertrekken.

Wie deze trein zou overleven, overleefde de oorlog.

Vanaf dat moment was er geen beproeving meer.

Wat er gebeurde vanaf dat punt, tot in het volgende kamp,

had niets meer te maken met leven, zoals wij het kennen.'

het Oosten

Peter, wil jij dit lezen, alsjeblieft? Het is te veel voor mij.

'De laatste trein naar het Oosten vertrok tergend traag van het perron.

Het was een beestenwagen, met enkel smalle spleten als ramen.

We hadden geluk dat we bij de kieren in het hout stonden,

want we waren vast de enigen die nog verse lucht konden inademen.'

Ik weet tenminste dat ze op de trein

haar mooie verbeelding had om haar angst te bestrijden.

Anne geloofde in het hiernamaals van de Oude Grieken, de Onderwereld,

die omringd is door vijf rivieren die je moet oversteken met een veerboot.

Aan het begin van elke rivier was er een station.

Steeds meer mensen lieten hun leven achter en gingen aan boord van de veerboot.

Volgens de Griekse mythologie moesten ze al hun bezittingen achterlaten,

voor ze bij de god van de Onderwereld kwamen,

en pas dan zou hij, Hades,

beslissen wie voor eeuwig zou blijven en wie nog een kans had

bij de volgende rivier.

En, houdt het daar op?

Die keer waren de enigen die naar de laatste rivier gingen,

Anne en Margot.

Weet je wie dat is?

Natuurlijk, dat is Hanneli. Annes beste vriendin.

Toen Anne en haar zus in het kamp kwamen,

was het geen beproeving meer.

Ze wachtten enkel op het einde.

Eenmaal gescheiden van moeder en vader, hadden ze geen hoop meer.

We zagen elkaar bij het hek.

Ze had nog steeds die ondeugende sprankel,

maar die verdween elke dag meer en meer.

Op een dag vertelde Anne me dat Margot, haar zus, dood was.

De dag daarna is ze niet meer gekomen.

Ze...

Ze was dood.

Mijn lieve Anne...

Kitty, wacht.

We gaan sluiten, het is zes uur. Begeef u naar de uitgang.

Kitty, we moeten gaan.

Als ik hier wegga, is het gedaan met mij.

Nee. Het dagboek geeft je leven, niet die steen.

Haar leven eindigde hier, maar haar dromen kwamen uit.

Ze is de jongste beroemde schrijver ooit.

Jij kunt haar verhaal blijven vertellen. De goeie en de slechte dingen.

welkom in Nederland

waar is het dagboek?

Aan alle families...

Verzamel uw persoonlijke spullen. We komen morgenvroeg terug

om u naar de luchthaven te brengen om de uitwijzingsprocedure af te ronden

en u terug te brengen naar uw thuisland.

We willen elke vorm van geweld vermijden, het is gewoon de wettelijke procedure.

Ik herhaal de namen van de families...

Hoi.

Kitty. - Riepen ze jullie naam af?

Ja.

Geen zorgen, Ava, we laten je niet in de steek.

Ik heb een idee, denk ik.

Heb je spuitbussen verf? - Wat denk je zelf?

ik ben hier

Hallo...

Hallo. Hallo?

Mijn naam is Kitty.

Ik ben Anne Franks ingebeelde vriendin.

En ik ben degene die het heilige dagboek dat Anne schreef gestolen heeft.

Als u niet stopt met de deportatie van vluchtelingen, gooi ik het dagboek

in dit brandende vat hier.

Anne schreef dit dagboek niet om door jullie te worden verafgood.

Of om bruggen en scholen, theaters en stations naar haar te noemen.

Nee.

Deze bladzijden zijn niet belangrijk.

Wat belangrijk is,

is de boodschap die wordt gegeven aan miljoenen kinderen die dit boek lezen:

'Doe alles wat je kunt om één enkel leven te redden.

Slechts één leven. Niets is meer waard dan een kinderleven.'

En dat is waarom ik het dagboek zal verbranden,

tenzij... al deze mensen onderdak krijgen

en de garantie dat ze hier mogen blijven als vrije mensen, zolang zij dat willen.

het jonge meisje van 14 jaar beweert dat ze Kitty is,

Anne Franks ingebeelde vriendin...

Ik lijk dan wel moedig, maar ik ben bang.

Er is nog tijd, weet je. Ik kan jou en het dagboek naar Annes huis brengen,

waar je eeuwig kunt leven, onzichtbaar. - Nee, daar is het te laat voor.

Ik ben helemaal niet bang. Ik kan het voelen, diep vanbinnen.

Wat voel je?

Dat je reis ten einde is en je je eigen leven hebt.

Je hebt het dagboek niet meer nodig.

Geloof je dat echt?

Kitty,

ik hou van je. En ik ga nergens heen zonder jou.

Kitty, kun je me horen?

Kitty, ben je daar?

Er is besloten dat deze bussen,

die de gedeporteerde families naar de luchthaven zouden brengen,

ze nu naar hun nieuwe thuis zullen brengen in Den Haag.

Maar eerst moet het dagboek terug in ons bezit zijn.

Doe het niet, het kan een valstrik zijn.

Ik overhandig het aan mijn vriendin Ava. Zij zal het bij zich houden

tot de allerlaatste persoon in dit gebouw hier een nieuwe thuis heeft gekregen.

Ik geloof dat er veel veranderd is sinds Annes tijd

en dat niemand Ava kwaad zal willen doen,

zelfs niet voor dit kostbare dagboek waar de hele wereld naar op zoek was.

Kitty, blijf kalm. Natuurlijk doet niemand Ava kwaad.

Stuur de mensen naar buiten.

Vertrouw me, Kitty, niemand krijgt het dagboek

tot de laatste familie geregistreerd is.

Je bent mijn held, Kitty, en ik zal altijd van je houden.

Waar is het meisje nu? - Welk meisje?

Het meisje dat het dagboek stal. - Ze is verdwenen.

u verlaat Amsterdam

Ik heb het zo koud. Ik bevries.

Dat is een goed teken, liefje.

Zou drie uur zonder het dagboek genoeg zijn om het te weten?

Het is voor altijd nu, denk ik.

Kitty.

Kitty!

Kitty!

Kitty!

Kitty!

Anne en Margot waren twee zussen, twee van de 1,5 miljoen Joodse kinderen

die gedood werden door de nazi's in de Holocaust.

De ontkenning van de Holocaust, antisemitisme en gewelddadig racisme

tegen minderheden en vluchtelingen stijgt wereldwijd.

In 2020 moesten 17 miljoen kinderen gedwongen wegvluchten uit oorlogsgebieden.

Opgedragen aan mijn ouders, Wanda en Mordechai Folman,

die in Auschwitz arriveerden in dezelfde week als de familie Frank.

Waar is Anne Frank?

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.