All language subtitles for Stephen.Hawkings.Grand.Design.2012.S01E03.1080p.BluRay.x264-WaLMaRT

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional) Download
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal) Download
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish Download
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Hallo. Ik ben Stephen Hawking.

Ik ben fysicus, kosmoloog en een dromer.

Hoewel ik me niet kan bewegen en ik via een computer moet praten...

ben ik vrij in mijn gedachten.

Vrij om de grootste vraagstukken van het universum te bestuderen.

Zoals: waarom is het universum zoals het is?

Waarom volgt het regels en wetten?

Waarom is er orde in plaats van chaos?

Deze zoektocht leidt ons naar het allergrootste geheim:

Waar het in de kosmos allemaal om draait.

Kijk mee.

Aanbieding 6K BOX/1jaar Live TV 145 euro! They are back! WWW.ALLIN1BOX.NL

De Aurora Australis oftewel het zuiderlicht...

gezien vanuit het internationale ruimtestation.

Ik heb mijn leven gewijd aan het zoeken voor een verklaring...

voor zulke prachtige mysteries.

Omdat ik geloof dat het ons leidt naar de geheimen van 't universum.

Dit is een zoektocht die ik de Grote Schepping noem:

De sleutel tot de kosmos.

Het goede nieuws is dat we die volgens mij hebben gevonden.

Bijna.

Om zover te komen, is een lange reis geweest.

Het begon op een nacht 350 jaar geleden...

in het Engelse dorpje Cambridge.

Het was in 1665.

Engeland was in de ban van de dood door de duistere plaag.

Een student, Isaac Newton genaamd, verliet het dorp...

om aan de dreiging te ontsnappen.

Gelukkig voor ons, want Newton was een radicaal denker...

die het universum op een totaal nieuwe manier durfde te zien.

Newton nam de eerste stappen op deze zoektocht...

naar de Grote Schepping door te kijken naar de mysterieuze natuurwetten.

Waarom bewegen dingen, waarom stoppen ze?

En de beroemdste vraag: waarom vallen ze naar de aarde?

Je zou niet denken dat de antwoorden hierop de wereld zou veranderen...

maar dat deden ze wel.

Want Newton wist dat er een kracht binnenin het universum was...

die alle voorwerpen aantrok: de zwaartekracht.

Zwaartekracht werkt niet alleen op aarde, maar door de hele kosmos.

De kracht hangt van een paar fundamentele dingen af:

De massa van de voorwerpen en hun afstand tot elkaar.

Om z'n vragen te beantwoorden, vond Newton 'n nieuwe wiskundetaal uit:

De calculus.

Je hoeft niet te weten hoe het werkt, maar 't was niet slecht...

voor een 23-jarige.

Overal ter wereld gebruiken wetenschappers het nog elke dag.

Dankzij hem werd het mogelijk om alles te voorspellen:

Van de banen van planeten rond de sterren...

en het exacte tijdstip van verduisteringen...

tot de routes van regendruppels.

Tegenwoordig doen theoretische fysici nog hetzelfde als Newton.

Alleen hoeven wij ons gelukkig geen zorgen te maken over de plaag.

Ons werk lijkt complex, maar het is eigenlijk heel simpel.

We proberen het verborgen mechanisme te ontrafelen...

waaraan alles ten grondslag ligt.

We kunnen dit doen omdat we op de schouders staan van meesters:

Wetenschappers die stukje bij beetje hebben ontdekt...

waarom het universum bestaat.

Onder die meesters bevond zich een van m'n grote helden:

James Clerk Maxwell.

Maxwell was gefascineerd door licht...

en vond in 1861 de kleurenfotografie uit.

Maar dat was slechts het begin van wat deze man heeft bereikt.

Dat gebeurde toen hij een geheel ander gebied van de fysica onderzocht...

waardoor alles veranderde.

Dit was het vreemde, bijna magische verband...

tussen magnetisme en elektriciteit.

Er is niet ingewikkelds aan:

Hou een magneet in de buurt van een draad...

en er ontstaat elektriciteit die door de draad gaat.

Als elektriciteit door een draad gaat, gedraagt hij zich als een magneet...

en laat het een kompas uitslaan.

Wat is het wat ze verbond?

Maxwells grote idee was dat magnetisme en elektriciteit...

eigenlijk twee dezelfde facetten had:

Een energiegolf die deels elektrisch deels magnetisch was.

Hij noemde ze: elektromagnetische golven.

Maar toen was er een verrassing.

Wiskundigen zeiden dat deze elektromagnetische golven...

met uitzonderlijke snelheid reisden: 300.000 km per seconde.

Dezelfde snelheid die vastgesteld was voor de snelheid van het licht.

Dit leidde tot een verbazingwekkende conclusie:

Licht is ook een elektromagnetische golf.

Maxwell verbond elektriciteit, magnetisme en licht...

in een serie van vier vergelijkingen...

die ik een van de grootste ontdekkingen vind...

in de geschiedenis van de natuurwetenschap.

De vergelijkingen heten de wetten van Maxwell...

en bepalen alles: van de lichtstralen boven de noord- en zuidpool...

tot de moderne elektrische- en communicatietechnologie...

die de planeet voedt.

Praktische iedere moderne machine ter wereld...

van een computer tot een energiecentrale tot een wasmachine...

werkt volgens de regels die Maxwell heeft ontdekt.

Elektromagnetisme licht onze planeet letterlijk op:

Een passend testament van een knappe kop.

Maar licht is nog interessanter dan Maxwell zich realiseerde.

Onbewust had hij een van de fundamenteelste aanwijzingen ontdekt...

van de Grote Schepping.

En die aanwijzing is de snelheid van het licht zelf.

Eind negentiende eeuw leek het erop...

dat sommige mysteries van het universum opgelost waren...

dankzij de baanbrekende ontdekkingen van Newton en Maxwell.

Maar toen kwamen twee Amerikaanse fysici met 'n hele andere ontdekking.

Albert Michelson en Edward Morley onderzochten...

de gevolgen van Maxwells onthulling dat licht een soort golf is...

die zich met 300.000 km per seconde voortbeweegt.

Ze bedachten dat als watergolven energiegolven door water zijn...

en geluidsgolven energiegolven zijn door de lucht...

dat lichtgolven zich ook zouden moeten voortbewegen door iets.

Dit 'iets' noemden ze: de lichtgevende ether.

Volgens Michelson en Morley was ruimte...

inclusief de ruimte tussen zon en aarde...

gevuld was met deze mysterieuze ether.

Zij dachten dat het zonlicht zich door de ether verplaatste...

om de aarde te bereiken.

En aangezien de aarde ook om de zon beweegt...

dan moeten zij zich ook door deze ether voortbewegen.

Als dat zo was, zou deze beweging een 'etherwind' veroorzaken...

die over het oppervlak van onze planeet zou blazen.

Zij dachten dat deze etherwind hier op aarde meetbaar moest zijn...

en ze deden een experiment om het effect ervan te meten.

Ze voerden het experiment uit in een kleine kelder.

Maar om het principe erachter te begrijpen...

heb ik ze uit het lab gehaald en hier op het strand opgesteld.

Als de aarde constant om de zon draait...

dan zou de etherwind altijd aanwezig zijn...

en de snelheid van het licht hier op aarde beïnvloeden.

Als een lichtstraal zou reizen met de etherwind achter zich...

dan zou het licht sneller moeten gaan.

Maar als licht in de tegenovergestelde richting zou reizen...

dus tegen de etherwind in, dan zou de lichtsnelheid moeten afnemen.

Het verschil tussen die twee snelheden zou meetbaar moeten zijn.

Maar ze konden geen verschil ontdekken.

Waar de lichtgolven ook op gericht waren...

ze konden geen toe- of afname van de snelheid ontdekken.

Dit resultaat gooide roet in het eten:

De lichtgevende ether zou niet bestaan.

Dus de snelheid van het licht moest in alle richtingen constant zijn.

Moderne experimenten hebben deze ontdekking herhaaldelijk bevestigd.

De snelheid van het licht is constant ongeacht in welke richting 't reist.

Michelson en Morley waren behoorlijk in verlegenheid gebracht...

door hun onjuiste theorie. De ether was er gewoonweg niet.

Maar het experiment was niet helemaal een ramp.

Het is een van de belangrijkste fouten ooit in de natuurwetenschap.

Licht is een golf die reist door het niets. Wat een gek idee.

En de ontdekking dat de snelheid constant is, is ook vreemd.

Gelukkig houden wij fysici van vreemde dingen...

omdat het vaak tot doorbraken leidt.

En deze ontdekking leidde tot de grootste doorbraak ooit:

De ontdekking dat de snelheid van het licht constant is...

zou alles op z'n kop zetten wat wij fysici dachten over 't universum.

Een van m'n andere helden, Albert Einstein...

zou de echte waarheid ontdekken over de eigenschap van licht.

Om uit te leggen hoe hij dit deed, neem ik je mee naar m'n jeugd.

M'n oude speelgoedtrein laat goed zien wat Einstein zich afvroeg:

Wat de constante lichtsnelheid betekende voor het universum.

Einstein begon met een simpele vraag:

Hoe snel beweegt iets zich voort, zoals dit treintje.

Dit is de jaren '50 en speelgoedtreinen waren nog niet zo goed.

Dus laten we zeggen dat hij anderhalve kilometer per uur gaat.

Maar bekijk je het vanuit een ander oogpunt, dan is 't antwoord anders.

De aarde draait ongeveer met 1500 km/u om z'n as.

Dus vanaf hier gezien, beweegt mijn trein zich veel sneller voort.

Natuurlijk draait de aarde als geheel met 108.000 km/u om de zon.

En zelfs de zon staat niet stil. Hij draait om de as van de Melkweg.

En de Melkweg beweegt zich ook voort door de ruimte.

Dus hoe snel beweegt de trein zich dan eigenlijk voort?

Dat hangt dus af vanuit welk oogpunt je het bekijkt.

Het kan 1,5 km per uur zijn, 1500 km per uur of 108.000 km/u...

of nog veel sneller.

Dus wat is het probleem?

Iedereen snapt dat snelheid gerelateerd is aan je perspectief.

Maar als je weet dat in tegenstelling tot de snelheid van de trein...

de lichtsnelheid constant is ongeacht je gezichtspunt...

dan is alle logica ineens weg.

Om dit te verklaren, gebruikte Einstein ook een trein.

Alleen die van hem was levensecht.

Hij bedacht een experiment en vroeg hoe men een aansteker zag...

vanuit verschillende gezichtspunten.

Hij stelde zich een man voor die met een aansteker speelde in de wagon...

en die werd gadegeslagen door twee mensen aan ieder eind.

Beiden op precies dezelfde afstand van de aansteker.

Volgens Einstein was de interessante vraag niet wat deze mensen zien...

maar wanneer ze het zien.

Omdat ze in dezelfde coupé zitten en met dezelfde snelheid gaan...

zien de twee het licht op exact hetzelfde tijdstip.

Maar hoe zit dat met iemand die buiten staat. Wat ziet zij?

Vanuit haar gezichtspunt met de naar voren bewegende trein...

moet de lichtstraal iets verder reizen voordat het de man voorin bereikt.

Anderzijds heeft het licht dat naar de man achterin gaat...

een iets kortere afstand af te leggen omdat hij ernaartoe beweegt.

Zij ziet dat 't licht de man achterin eerder bereikt dan de man voorin.

Dat betekent dat een gebeurtenis in een bewegende trein...

gelijkertijd plaatsvindt als je in de trein bent...

maar niet als je op het perron staat

Wacht even...

en denk over het gevolg na.

We kunnen dus niet zeggen of iets tegelijk plaatsvindt of niet.

De realiteit zelf is afhankelijk van waar je bent.

Als je dat toepast op het universum als geheel, wordt het nog gekker.

Als de realiteit afhangt van waar je bent...

hoe weet je dan wat er echt aan de hand is in het universum.

Beter gezegd: hoe groot is de kans dat we te weten komen...

hoe het universum werkt als we al niet weten...

of twee gebeurtenissen wel of niet tegelijk plaatsvinden.

Wees gerust, want Einstein kwam gelukkig met het antwoord...

in zijn relativiteitstheorie.

Volgens Einstein is realiteit flexibel omdat de tijd zelf flexibel is.

Het klinkt misschien vreemd, maar deze flexibiliteit is pas het begin...

van een heel nieuw concept in de fysica.

Einstein zei dat net als magnetisme, elektriciteit en licht...

zowel tijd en ruimte onlosmakelijk zijn verbonden in wat hij ruimtetijd noemde.

Deze ruimtetijd is ook flexibel.

Hij kan buigen en krom trekken door de massa van zware dingen...

zoals sterren, planeten en melkwegen.

Verbazingwekkend is dat deze vervormingen ook de kracht verklaren...

die lang geleden door Newton was ontdekt:

Zwaartekracht is daadwerkelijk het kromtrekken van ruimtetijd.

Het buigen van ruimte en tijd klinkt misschien heel raar.

Maar dat is het niet.

Stel je een boot voor die recht over het gladde oppervlak van 'n meer vaart.

Een meer waar geen einde aan lijkt te komen.

Het gladde meer is net als onvervormde ruimtetijd.

Stel je nu een enorm gat voor dat onder het meer ontstaat...

waaruit het water wegloopt.

Het meer is vervormd, net als ruimtetijd door een planeet.

Het effect zou zijn dat de boot naar het gat wordt gezogen...

zodat het eromheen begint te draaien.

Zelfs al vaart de boot nog steeds in een rechte lijn.

Het is precies hetzelfde effect dat een enorme ster of planeet heeft...

op ruimtetijd.

De ruimtetijd eromheen wordt verstoord...

en trekt dingen naar zich toe.

En daarom vallen dingen naar de aarde: zwaartekracht.

Einstein had het universum goed bestudeerd en wist hoe 't werkte.

Tien jaar na zijn verklaring voor de constante snelheid van 't licht...

ontdekte hij dat de vervorming van ruimte en tijd...

zwaartekracht veroorzaakt: een fundamentele natuurkracht.

Zijn werk heeft ons dichterbij het doel gebracht...

om de geheime sleutel tot de kosmos te ontdekken.

Maar zelfs Einstein was niet voorbereid op wat er ging komen.

Hoewel Einstein een begin had gemaakt...

om het verborgen uurwerk van het universum te onthullen...

wist hij nog steeds niet hoe het precies werkte.

Zijn theorieën waren gebaseerd op de oorsprong van 't licht...

als 'n supersnelle elektromagnetische golf die door de ledige ruimte racet.

Maar ze zeiden niets over wat deze golven nu precies zijn.

Die uitdaging werd aangegaan in 1919 door een Duitse theoreticus:

Theodore Kaluza, een wiskundige met 'n passie voor puurheid en elegantie.

De volgende grote wetenschapper in mijn erehal van helden.

Kaluza was een man die alle vormen van theorie zeer serieus nam.

Er wordt beweerd dat hij zichzelf heeft leren zwemmen...

door er slechts over te lezen.

Kaluza had geen angst als 't aankwam om theorie in de praktijk te brengen.

De zwemtheorie was niet moeilijk te begrijpen.

Maar dat gold in 1919 niet voor een theorie over het universum:

Een theorie over het alles.

Geïnspireerd door Einsteins succes over z'n theorie van de zwaartekracht...

vroeg Kaluza zich af of hij dat ook kon toepassen...

op elektromagnetisme en licht.

Waren lichtgolven echt vervormingen van ruimtetijd...

zoals golven in de materie van het universum?

Het was een boude veronderstelling en het antwoord was: ja.

Ondanks die geniale ingeving was Kaluza's timing ongelukkig.

Zijn ideeën werden van tafel geveegd door een nieuwe tak van fysica...

die alle vragen weer aan de kaak stelde: de kwantummechanica.

Dit zou zijn gebeurd toen de fysica z'n aandacht richtte op de studie...

van de allerkleinste dingen in het universum.

Binnen het atoom werd het universum gezien als 'n chaotische plek...

waar de vertrouwde regels van de fysica niet meer standhielden.

Hoe vreemd deze kwantumwereld was...

werd duidelijk door een simpel experiment...

met kleine subatomaire deeltjes die elektronen worden genoemd.

Door twee kleine spleetjes werd een stroom elektronen gestuurd...

naar een detector.

Je zou denken dat de elektronen de detector zou raken...

in de twee opgelichte gebieden vlak achter de spleten.

Maar dat gebeurde niet.

In plaats daarvan pikte de detector een patroon op van niet twee lijnen...

maar van heel veel lijnen.

Dit is niet wat men van elektronen of kleine materiedeeltjes had verwacht.

De kleine elektronen bleken de wetten van de fysica uit te dagen.

Om te begrijpen hoe vreemd dit eigenlijk is...

zal ik de elektronen vervangen door iets vertrouwders:

Een voetbal.

Deze spits staat klaar om een vrije trap te nemen.

Hij zal z'n best doen om de bal langs de muur in het net te krijgen.

En zij zullen hun best doen om dat te voorkomen.

Tot dusver is het allemaal te begrijpen.

Maar als je de regels van de kwantumwereld toepast...

dan werkt het heel anders.

En daarom begonnen fysici zich ernstige zorgen te maken.

In plaats van één rechte weg...

gaat de bal net zoals de elektronen een willekeurige kant op.

En de keeper is kansloos.

Als de bal eenmaal in het doel is, is er weer één realiteit.

Maar in de momenten daarvoor is hij overal.

Ik zei toch dat het vreemd was.

De kijk op deze realiteit valt niet licht te overschatten.

Als alles echt zo chaotisch is op subatomair niveau...

is het project dat gestart was door Newton en later Maxwell...

en verbeterd was door Einstein en Kaluza niets meer...

dan een willekeurig spelletje roulette?

Misschien zijn de geheimen van het universum ongrijpbaar...

en gaan ons menselijk verstand te boven.

De tegenstelling tussen de chaotische werking van de subatomaire wereld...

en het gareel van de rest van de wereld...

was een groot probleem voor fysici.

Maar niet lang meer.

In de jaren '50 was er een man met een instinctief begrip...

voor willekeur en waarschijnlijkheid.

Dit is Richard Feynman: feestbeest, fervent gokker en een soort genie.

Feynman bracht de wiskunde van z'n favoriete bezigheid...

naar de onzekerheid van de kwantumwereld.

Hij beweerde dat, net als een roulettebal de kanswetten volgt...

een elektron dat ook doet.

Zoals elke roulettespeler weet, kun je niet voorspellen...

op welk nummer de bal zal vallen.

Maar je kunt wel aan kansberekening doen: één op 37.

Door waarschijnlijkheid toe te passen kon hij de ongewone regels afleiden...

hoe een bepaalde kwantumgebeurtenis zou verlopen.

Daarmee was de kwantumwereld getemd...

en de wetenschap zelf gered.

Richard Feynman heeft fysici een grote dienst bewezen.

Niet dat we iets van zijn zo gewilde glamour hebben overgehouden.

Zijn ontdekking dat de kwantumwereld voorspeld kon worden, hield in...

dat de wetenschap verder kon met de zoektocht naar de Grote Schepping.

Fysica richtte zich nu op het vinden van verbanden...

tussen wat er gebeurt op kleine schaal tot 't universum op grote schaal.

En dat gebeurde. Men viel terug op het lange verwaarloosde werk...

van die excentrieke Duitse fysicus en autodidactisch zwemmer:

Theodore Kaluza.

Fysici keken hoe ze zijn theorieën konden toepassen op 't allerkleinste:

De wereld binnenin het atoom.

Elektronen draaien hier om 'n centrale kern van andere deeltjes:

Neutronen en protonen.

En daar binnenin zitten nog kleinere deeltjes: quarks.

Quarks bestaan uit wat wij fysici noemen: snaren...

die nog meer vervormingen van ruimte en tijd veroorzaken.

Het zijn 'n soort trillende vioolsnaren.

Net zoals een vioolsnaar kan trillen om muzieknoten voort te brengen...

zo kan een subatomaire snaar ook trillen.

Hierdoor ontstaat een ander soort fundamenteel deeltje.

En deze allerkleinste deeltjes vormen het universum om ons heen.

De snaartheorie van Kaluza en Einstein suggereert...

dat de trillingen van de snaren kleine vervormingen veroorzaken...

in de ruimtetijd op microscopische schaal

En dat doen ze ook in verbijsterende tiendimensionale ruimtes.

Als de snaar op één manier trilt...

brengt hij een aantal fundamentele deeltjes voort, bijvoorbeeld 'n quark.

En als hij op een andere manier trilt...

ontstaat er een neutrino. Dit is een ander soort deeltje.

Het slimme ervan is dat de snaartheorie verklaart...

waarom deze deeltjes zo precies op elkaar inwerken...

net als een harmonieus muziekstuk.

En hier komen de wetten der fysica vandaan.

Wetten die alles in het universum bepalen.

Van het gedrag van zwarte gaten...

tot de geboorte en dood van sterren.

Neem iets simpels zoals een rol papier die op de grond valt.

Of het uitslaan van een magnetische kompasnaald.

De meest simpele maar meest fundamentele actie.

Ze worden allen bepaald door de regels van de snaartheorie.

Tegenwoordig zijn er verschillende versies van deze snaartheorie.

Tezamen worden ze de M-theorie genoemd.

Niemand weet waar de M voor staat:

Meester, Mirakel of Mysterie. Misschien ook wel voor alle drie.

Hoe dan ook is er nog veel werk aan de winkel.

Maar voordat dat is voltooid...

doet deze M-theorie een opmerkelijke voorspelling:

Dat wij niet het enige universum zijn.

Er zijn er nog veel meer.

De fysica is ver gevorderd sinds Newton en Maxwell.

En ik ben blij dat ik een mogelijk historisch keerpunt mag meemaken.

Aan het Perimeter Instituut voor Theoretische Fysica bij Toronto...

werk ik met m'n collega's aan de betekenis van de snaartheorie...

voor onze plek in het universum.

Eén uitzonderlijke voorspelling die de snaartheorie doet...

is dat er ontelbare andere universa moeten zijn.

Misschien wel meer universa dan er sterren zijn in de bekende kosmos.

Om dit te bevatten, keren we terug naar het idee...

dat de snaren van de snaartheorie net als noten zijn...

die gespeeld worden door een strijkkwartet.

Elke snaartrilling brengt fundamentele deeltjes en natuurkrachten voort...

waartussen alles in het universum wordt gevormd.

Maar het kwartet kan ook een andere melodie spelen...

met andere trillingen.

Wiskundig gezien brengt die andere melodie...

andere deeltjes en natuurkrachten voort. Dus een ander universum.

Weer een andere melodie betekent nog een universum.

Zo talloos de melodieën kunnen zijn, zo moet ons universum er één zijn...

van vele miljarden universa.

We kunnen ze niet zien omdat ze buiten het bereik liggen...

van ons eigen universum.

Ze hebben elk hun eigen geschiedenis en kenmerken.

Sommige zijn onstabiel en storten ineen naar waar ze vandaan kwamen.

Sommige hebben geen sterren of planeten en zijn donker en koud.

En andere zullen zich uitbreiden en sterren en melkwegen voortbrengen...

net als dat van ons.

Terwijl we daarover nadenken moeten we niet verrast zijn...

dat wij in een universum leven dat voor ons perfect is.

Onze aanwezigheid betekent dat ons universum precies goed is.

De zoektocht naar de sleutel van het universum...

heeft één onverwacht resultaat opgeleverd:

We hebben ook de sleutel naar elk ander universum gevonden.

Het blijkt dat de wetten van de M-theorie allesbepalend zijn:

De Grote Schepping.

Aanbieding 6K BOX/1jaar Live TV 145 euro! They are back! WWW.ALLIN1BOX.NL

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.