Original subtitles

Zo.

Ik heet Sandrine. Ik ben de nieuwe.

Zoals je merkt, sta ik achter de bar.

Soms ook in de vestiaire. Ik vind 't niet leuk.

Maar 'n mens moet leven.

Dus kijk ik maar naar de show, de meisjes.

Alleen Nathalie fascineert me echt.

Ze is m'n geheime voorbeeld.

Ze is mooi.

Ze weet iedereen aan haar voeten te krijgen.

In werkelijkheid,

al durf ik 't niet goed toe te geven, wou ik dat ik dat ook kon.

Hen allemaal te laten kwijlen en iedereen aan mijn voeten te hebben.

Als je hem niet wilt neuken, doe je het niet.

Meisjes, ik heb 'n tent die goed draait.

Waarom?

Omdat de klant weet dat hij krijgt wat hij wil.

Daar betaal ik jullie voor. Jou, Nathalie, mag ik wel.

Je hebt 'n lekker kontje dat veel klanten lokt.

Maar je weet dat 't mij...

niks doet.

Jij, Sandrine, bent vrij.

Niemand legt je wat op.

Alleen...

is de wereld wat hij is.

Aan jou de keus.

Buig niet voor dat zwijn.

Klootzak.

Ga je niet naar huis?

Ik heb drie maanden huurachterstand. De huisbazin zou me eruit gooien.

En dat weet de baas, h�?

Verdomme.

Kom dan maar bij mij.

Zo ontstond 'n ware medeplichtigheid tussen ons.

Wil je wat eten? - Nee, dank je.

Champagne?

Waar woon je? - Op 'n zolderkamertje bij Montmartre.

In het begin was ik dolgelukkig.

Het was duur en klein, maar het was van mij.

Maar na al die avonden alleen... - Woon je alleen?

Je had toch 'n vriend? - We maakten 't meteen daarna uit.

Hij was meer 'n maat. Al gingen we wel naar bed.

Maar ik was niet bij m'n ouders weggegaan

om weer 'n gevangene te worden.

Hoe was het met hem? - Hoezo?

In bed.

Het is weleens goed geweest. E�n enkele keer.

In de auto.

Hij reed. M'n linkerhand lag op m'n knie.

Hij liet het stuur los,

nam m'n hand en schoof ze langzaam langs m'n dij omhoog.

En toen, nog steeds even langzaam,

dwong ie me mezelf te strelen. Die ene keer voelde ik iets.

Maar 's anderendaags maakten we het toch uit.

En jij?

Niks bijzonders. Ik heb ballet gedaan, eindexamen afgelegd.

En ben in die club beland.

Mag ik je wat vragen? - Ga je gang.

Het is 'n indiscrete vraag. - Stel maar.

Sinds ik in die tent werk, heb ik...

Wat doet 't je om naakt voor al die kijkende mensen te dansen?

Niks.

Je windt hen toch op? - Meestal is het routine.

Meestal?

Op 'n keer ben ik op 't podium heftig klaargekomen.

Heftiger dan met 'n man?

Die avond ben ik 't heftigst van m'n leven klaargekomen.

Waarom? - Omdat iedereen naar me keek.

Omdat mannen naar je keken? - Omdat alle mensen naar me keken.

Het wond me heel erg op en ik kwam klaar.

Het is nog vaker gebeurd.

Dat is het dus.

Wat? - Wat je zo verleidelijk maakt.

Is het vanavond ook gebeurd? - Het is niet elke dag zondag.

Vind je het g�nant wat ik net zei? - Nee. Ik benijd je.

Ik zou het nooit hebben gedurfd.

Wat niet? Je naakt vertonen?

Ervan genieten dat je hen opgeilt? Of klaarkomen?

Al die dingen.

Maar ik ben niet mooi genoeg. - Dat zeggen wij meisjes allemaal.

Ik was die avond ook bang.

De avond dat je... - Ja.

Ik had wat champagne gedronken.

Net als vanavond.

Net voldoende om me licht te voelen...

lekker... zonder dronken te zijn.

En ik durfde.

En ik kwam heftig klaar.

Choqueer ik je? - Nee.

Zoals ik al zei, ik benijd je.

Wat houdt je tegen om 't ook te doen? - Ik zou nooit durven.

Ben je dronken?

Nee.

Nee, ik voel me lekker.

Dan gaan we 'n spelletje doen.

Wat voor spelletje? - Durven.

Durven die grens in je hoofd over te steken

die geen van je vriendinnen ooit zal oversteken.

En daar zal je genot uit halen.

Het liefst was ik ervandoor gegaan.

Nee. - Blijf zitten, ik bespring je niet.

Het moet zich eerst in je hoofd voltrekken.

Goed.

Doe nu je ogen dicht.

Laat je meeslepen.

De rest komt vanzelf.

Ga naar het bed.

Tegelijk bedacht ik:

Wat riskeer je? Je kunt weggaan wanneer je wilt.

Nou dan, zul je er de moed voor hebben?

Ga onder het laken liggen.

Kleed je onder het laken uit.

Doe je ogen dicht.

Laat je gaan.

Telkens als je aarzelt,

breng je de kleine moeite op om verder te durven gaan

en om te durven genieten.

Streel zachtjes je lichaam.

Probeer het te ontdekken.

Zonder enige schaamte.

Strijk licht over je huid.

Zoek de plekjes die je een gevoel van genot geven.

Ga zacht met je hand over je dij...

over de binnenkant van je dij.

Is het lekker?

Doe je beha uit.

Nu je slipje.

Begin jezelf weer te strelen.

Is het fijn?

Doe voort.

Sla nu het laken weg.

Je bent mooi.

Geef je over aan het genot om naakt te zijn en bekeken te worden.

Is het fijn?

Ga door tot 't uiterste.

Nu.

Welterusten.

Waar heb jij geslapen? - Ik heb nog 'n kamer.

Hoe voel je je?

Enerzijds heel goed. Ik ben hier. Jij bent er.

Anderzijds is er m'n huisbazin.

Het zal onderhandelen worden.

Ik moet 'n nieuwe baan zoeken. - Wil je hier wonen?

Ik kan je wat geld lenen tot je 't redt.

Daarna geef je het terug. - Dat zou mooi zijn.

Het zou zelfs leuk zijn.

Maar ik loop in de weg. Je hebt vast vrienden.

Die komen nooit bij me thuis.

Hou je van vrouwen? Ik ben niet lesbisch.

Ik ook niet.

Nee, alleen...

ik ben het zat alleen te zijn en ik wil geen man.

En ergens...

mag ik jou wel.

Kom, je trekt bij me in en we zoeken 'n baan.

Dag, ma.

Dag... Nu dan...

Ben je verhuisd? Vertel op. Hier, hier.

Niet overal kruimelen. Hoe is die vriendin van je?

Aardig. We hebben elk onze kamer.

En ze stelt geen vragen. Ik hoef geen rekenschap af te leggen.

Heb je 'n baan? Toch niet weer kelnerin in 'n restaurant?

Voor zover het al 'n restaurant was.

Ik ga kantoorwerk doen. Boekhoudster of secretaresse.

Kijk me 's in de ogen.

Zit je niet te liegen? - Nee, heus.

Kom, geef me 'n kus.

En zeg hallo tegen je vader. - Waar is hij?

Daar, in de tuin.

Hij draait elke ochtend in 't rond,

wachtend op 't telefoontje voor 'n nieuwe baan.

Arme pa. Hij zou naar de film of 't theater met je kunnen.

Of gewoon samen wandelen.

Wat heb ik toen op advertenties gereageerd.

En personeelschefs gesproken. Maar dan in kleine bedrijven.

In de grote raakte je niet voorbij de ondergeschikten.

Achteraf gezien liet Nathalie me expres zo sudderen.

Op 'n dag waren we in de metro. En we waren het allebei spuugzat.

Volgens mij pakken we het verkeerd aan.

We doen alleen maar braafjes zoals iedereen.

Zonder geld of relaties blijven we eeuwige sukkels.

Voortaan gebruiken we

lef en lijf om hogerop te komen. - We zullen niet de enigen zijn.

Schuchterheid mag ons niet remmen.

We gaan verder en doen meer dan alle andere meiden.

Vooruit. We beginnen meteen met lef.

Hoezo? - Je hebt me best begrepen.

Doe discreet je beha uit. - Hier?

Ja. - Ben je gek?

Doe het.

Waar iedereen bij is? - Niemand merkt 't.

Kijk maar.

Nu jij.

Doe alsof 't heel normaal is.

Zet je handtas op je schoot om je te verbergen.

Streel jezelf.

Een vent heeft me gezien.

Daar, links.

Doe voort.

Welk gevoel geeft 't je?

Ik ben ergens bang.

Maar het is ook spannend bekeken te worden.

Laat je nu zien.

Vlug.

Kom!

Daar ophouden was te makkelijk geweest.

Ze wist nochtans dat metrostations vol camera's hingen.

Doe het nu.

Jij hield toch niet van vrouwen? - Ik wil jou laten klaarkomen.

We zijn betrapt. - Maakt niet uit. Doe voort.

Vlug, haast je.

Vreemd om zo naakt onder onze jas te lopen

tussen de menigte die niets doorhad.

Vreemd, maar bijzonder lekker.

En zo gingen we door.

Ik was beginnen durven

en dat bezorgde me 'n superioriteitsgevoel tegenover al wie ik kruiste.

Volgende hoofdstuk. Mannen, de gebruiksaanwijzing.

Eerst moet je 'n goeie kiezen. Maar vlieg 'm niet om de hals.

Speel 't onschuldige meisje dat alles moet leren en hem als beschermer koos.

Dat kunnen we allemaal. Mannen willen seks en dan 'n volgende vrouw.

Daarom neuk je er ook niet mee. Of toch niet om 't even hoe.

Je bestudeert hem en laat hem praten.

Zoek z'n zwakke plek en drijfveer. Geld, auto's...

Weet ik veel, poen, werken. Als je dat eenmaal weet, vlei je hem.

Eens je de goeie hebt gekozen, bezwijk je voor hem.

Maar niet meteen. Dan denkt hij dat je makkelijk te krijgen bent.

Maar ook niet te langzaam. Dat wordt hij beu.

Na drie of vier diners haal je het grof geschut boven.

Je bezorgt hem genot en maakt hem wijs dat alleen hij je kon laten klaarkomen.

Je speelt het gehoorzame en gelukkige wicht. Maar niet te lang.

In bed laat je de komedie algauw achterwege.

Het ergert hem meteen als je niet meer klaarkomt.

Je laat hem meteen vallen en je bedriegt hem.

Openlijk.

Met betekenisloze avontuurtjes. Ook met 'n vrouw, als het kan.

Dat vernedert hem. Hij wordt gek en komt op z'n knie�n terug.

En lukt dat altijd? - Bijna altijd.

Da's het mysterie van de menselijke aard.

Je hecht je aan wat zich verzet of je ontsnapt.

Wie heeft je dat geleerd?

Het leven. Mijn moeder.

Maar we leefden in 'n arm milieu.

Ik heb ook veel gelezen. Ik heb net als jij gestudeerd.

En toch zijn we in dezelfde nachtclub beland.

Wij vrouwen missen zelfvertrouwen en durf.

Altijd moet iemand ons 'n zetje in de rug geven.

Ergens lijken we op de proletari�rs.

M'n moeder zei dat ze dat altijd zouden blijven

omdat ze niet hogerop durven. "Durf," hield ze me altijd voor.

De menselijke aard had geen geheimen voor haar.

Ik ben nooit klaargekomen bij 'n man. - Weet ik.

En dat is prima. - Ja... Nou ja, bij wijze van spreken.

Ja, echt. Je zult 't gauw snappen. Wat deed je met je vriend?

Ik deed alsof. - Waarom?

Omdat ik hem plezier wilde doen.

Nee. Je voelde je schuldig omdat je dacht dat 't aan jou lag.

Ten onrechte. Derde les: Een femme fatale

is meestal narcistisch of lesbisch, en frigide bij mannen.

Ze komen alleen klaar als ze zin hebben, wat niet vaak is. Dat is hun kracht.

Bij de beroemde courtisanes... - Je wilt 'n luxehoer van me maken.

Nee, ik leg je het leven uit.

Ik zei dus, bij de beroemde courtisanes

hoopt elke man te slagen waar alle anderen faalden.

Uit trots zijn ze bereid fortuinen neer te tellen

om zelfgenoegzaam naast ze te paraderen.

Wat frigiditeit bij mannen doet wonderen. Je wordt snel slaaf van het wapen der seks.

En slaaf zijn moet je aan anderen overlaten.

Jij kunt alleen klaarkomen, je bent vrij. Snap je?

En waar blijft de liefde? - Dat is onze grootste vijand.

Het echte risico van het vak. Als je in de oorlog nadenkt, ben je er geweest.

Als je verliefd wordt, ben je de klos.

Was je leven tot hier toe een droom?

Om daaraan te ontsnappen heb je geen keus. Niemand zal je helpen.

Op de grote liefde trakteer je je later wel.

Toon nu hoe je deed alsof.

Deed je dat bij je vriend?

Wat deed jij op 't podium? - Ik deed m'n echte orgasmes na.

Ok�, nog 'n keer.

En, ben ik klaargekomen of niet?

Waarom, was het fake? - Ja.

Nou ja, min of meer. - Zo hoort het.

Echt lastig is faken als je totaal geen zin hebt.

Hier zijn alleen kantoren.

Je wilt me daar toch niet laten werken? - Toch wel.

Moest ik daarom bourgeois kleren aan?

Nee, dat doe ik niet. Ik kan het niet.

Het doet me aan mijn vader denken.

We zijn mooi, we kunnen 't in de mode of de showbizz proberen. Of in de film.

In die milieus worden meisjes bij bosjes opgeraapt en weer weggegooid.

Denk maar aan onze nachtclub.

In kantoren heb je minder concurrentie.

En je had 't over je vader.

Ik wed dat werken z'n hele leven was.

En voor ondankbare mensen nog wel.

Maar hij had vast fantasie�n.

Vergeet dat 't je vader is. Zie hem zoals iedereen.

Had hij fantasie�n, denk je? - Zoals iedereen.

En beleefde hij die met je moeder?

Neem van mij aan dat hij ze met niemand beleefde.

Vieze blaadjes, pornofilms, misschien 'n hoer.

Maar altijd stiekem en beschaamd. Vergis ik me?

Een brave sul die nooit heeft geleefd zou 'n makkelijke prooi zijn, ja.

Denk nu aan mannen zoals hij,

maar veel hoger op de sociale ladder.

Die worden ons slachtoffer.

Goedemorgen, dames.

Komt u voor de advertentie?

Gaat u zitten, u wordt nog geroepen.

Daar verbijsterde Nathalie me pas echt. De man was de personeelschef.

Ik dacht dat hij in die paar seconden naar niemand gekeken had.

Ik weet niet hoe ze 't deed, door haar benen te kruisen of te openen...

haar borsten trokken niet echt de aandacht...

Haar benen evenmin.

Haar blik, haar ogen misschien? - Juffrouw?

Lk? - Komt u maar.

U ook, juffrouw.

We werden allebei aangeworven. Ik bij Statistiek,

een dienst waar iedereen rekende. Nou, ik had geen rekenknobbel.

Ik was dan ook maar secretaresse en hostess. Meid, dus.

Maar Nathalie

werd persoonlijke medewerkster van de dienstchef Human Resources

zoals dat tegenwoordig heet.

Op 't hoofdkantoor nog wel. Zij zat nu op de Champs Elys�es.

Ik benijdde haar wel wat.

U werkt hier op het centrale kantoor SB.

Dat staat voor Stockbeheer. Wij zijn het brein van het bedrijf.

Alle mensen hier zijn uw collega's. Elk is verantwoordelijk voor een reeks producten.

En daar aan zijn bureau

heeft u M. Cad�ne, uw chef.

De man bij hem is M. Delacroix.

Bij de groep Barnay zijn twee mannen belangrijk: M. Delacroix

en Barnay senior, maar die is 65.

Hij is zwaar ziek. We zien hem haast nooit meer.

Nee, de echte verantwoordelijke is M. Delacroix.

Hij is heel aardig, u zult 't zien. Soms wat afwezig.

Maar gezag ligt soms moeilijk.

En hij?

Dat is Barnay junior, onze algemeen directeur.

Christophe is z'n voornaam. Hem zien we niet vaak op kantoor.

Maar om minder ernstige redenen dan z'n vader.

Een man met charme,

maar gevaarlijk.

Meneer... Ik wou het nieuwe meisje voorstellen.

Goedemorgen, juffrouw. Nee, blijf zitten.

Ik hoop dat 't u hier bevalt.

Dit is de belangrijkste afdeling van het bedrijf.

En ook de boeiendste.

Als u goed werkt, mag u veel verwachten.

Straks bent u een van de zeldzame vrouwen tussen 35 mannen.

Laat u niet te veel vertroetelen.

Succes, juffrouw.

Tot later.

Als u vanavond even kunt nablijven...

Wees gerust, alleen om kennis te maken.

Neem me niet kwalijk.

En, bevalt het u hier?

Wat boeit u het meest? - Het is nog te vroeg om dat te zeggen.

Eigenlijk zou ik zoveel mogelijk willen doen.

Alles leren over de firma.

Ik heb namelijk een teleurstelling achter de rug.

In de liefde?

Ik ben er nog niet overheen en wil 't graag vergeten.

Door me op 't werk te storten.

Ik wil niet vroeg naar huis

en zou graag overuren draaien.

Werken.

Zelfs als iedereen naar huis is

en de kantoren verlaten zijn. - Maar...

Woont u alleen?

Sorry, ik ben indiscreet.

Nee, met een vriendin.

Ik probeer het te regelen. De overuren, bedoel ik.

Kent u iets van informatica? - Alleen van school.

Ik heb gewoon m'n middelbaar gedaan.

De bedrijfscomputer wordt compleet vernieuwd.

Alle gegevens moeten opnieuw ingevoerd worden.

Ik kan u erbij betrekken.

In orde. Dank u.

Sorry, ik wist niet dat 't zo laat was. - Dat geeft niet.

Integendeel.

Tot morgen. - In die regen gaat u toch niet naar huis?

Wacht u met mij in 't caf�?

Nee, dank u. - Dan breng ik u naar de metro.

Nee, dat hoeft niet. Dank u.

Schitterend, dat liefdesverdriet.

Hoe heette de vent? - Cad�ne.

Robert Cad�ne? - Ja.

Ik heb over iedereen informatie.

Telefoon, gezondheid, adres.

Zelfs vertrouwelijke dingen. - Geheimen?

Cad�ne, 35. Heeft handel gestudeerd. Woont in 't vingti�me.

Apolitiek. Opmerking:

Verstandig, effici�nt op beroepsvlak.

Voorgetrokken door de firma om meer greep op hem te hebben. Zoekt een knappe vrouw

om in het weekend gasten te ontvangen.

Nee. De enige echt belangrijke man is Barnay junior.

Bij de nakende dood van de ouwe wordt hij de baas van het bedrijf

en van heel het rijk van zijn vader.

Helaas weet ik niks over hem, behalve de roddels binnen de firma.

Of toch, hij heeft een zus. - Waarom trouwt hij niet?

Te dol op vrouwen. - Een kluif voor ons.

Wat bedoel je?

Het is heel gevaarlijk wild.

Haast onmogelijk te kooien.

Met hem is voorzichtigheid geboden.

Maar daaronder heb je Delacroix. 49, al 22 jaar getrouwd,

twee kinderen, respectievelijk 16 en 18.

Gaat elke dinsdagavond tennissen.

Leeft voor werk en gezin. Meer voor z'n werk, overigens.

Mooi appartement in Neuilly.

Nooit 'n verhouding gehad.

Het ideale doelwit.

Voorlopig blijf je Cad�ne aanhalen. Hij kan later nog nuttig zijn.

Maar Delacroix wordt ons eerste mannetje.

Elke zaterdagmiddag luncht hij na kantoor bij z'n moeder.

Hallo, lukt 't?

Zal ik 'n koffietje meenemen? - Nee, dank je.

Een glaasje water dan? - Nee, bedankt.

Of 'n sapje? - Dat hoeft niet.

Zullen we vanavond wat gaan drinken?

Nee, het is wel goed, dank je.

Tot later dan maar. - Tot later.

Heb jij de maquette van Port Cergy? Ik vind 't niet.

Alles is tot morgen geblokkeerd. - Getver.

Er zit niks anders op dan tot morgen wachten.

Juffrouw, geeft u me even de facturen van Mw. Castaldi,

M. Gu�diguian,

van Sacif en van Societep. Dank u.

U moet haar bevorderen.

Wie? - Dat nieuwe meisje. Sandrine.

Ze is ernstig en werkt hard.

Aardig en altijd vriendelijk.

En de hoge extractor? - Hier.

Mijn tas!

Mama!

Wat is er? Ben je gewond? Ben je gevallen?

Het is niks.

Het is niks. Dank de juffrouw liever. - Dank u... Maar...

U bent 't meisje van kantoor. - En u M. Delacroix.

Dat treft, zeg. Goedemiddag, meneer.

Dank u.

Wat is er gebeurd?

Een jongen wou de tas van uw moeder nemen. Ik wist 't te beletten.

Woont u in de buurt? - Helemaal niet. Het is louter toeval.

Zoveel stelt het niet voor. Tot ziens dan maar.

Laat haar zo niet gaan. - Maak je niet boos.

Juffrouw!

Wat kan ik doen om u te bedanken? - Niets.

Bedankt.

Zo... En nu... hier.

Nee, je begint hier.

Is Sandrine daar? - Ja.

Ja? - M. Delacroix wil u spreken.

Nu meteen? - Ja, meteen.

M. Delacroix.

Sandrine...

Dag, juffrouw.

Gaat u zitten.

Zo.

Juffrouw...

mijn secretaresse bezwijkt onder het werk.

We cre�ren 'n nieuwe baan om haar te helpen. Ik dacht aan u.

U krijgt een hoger loon en op termijn boeiender werk.

Geeft u geen antwoord?

Mag ik u een vrijmoedige vraag stellen? - Ja, natuurlijk.

Stelt u dit voor vanwege dat voorval met uw moeder?

Ja. Ik bedoel... nee.

Ik wil geen beloning omdat ik dat gedaan heb. Heus.

Ik verkies 'n hogere baan de dag dat u me geschikt vindt

vanwege m'n werk.

Iedereen hier is heel tevreden over u.

U neemt het me toch niet kwalijk? - Nee.

Kan ik nu gaan? - Maar natuurlijk.

Misschien had ik overdreven. Van de weeromstuit...

Die moet je niet opeten. Nee, neem die maar. Kijk.

Er zit niks in. - Net daarom.

O, eet je dat op? - Gewoon kauwen.

Ziezo.

Ik voel me goed bij jou.

Ik ook.

Echt heel goed.

Ben je boos?

Het spijt me.

Zit je vorige avontuur je nog dwars?

Ik was m'n oude liefdesverdriet compleet vergeten.

Je zou 't moeten vertellen. - Wat vertellen?

Het doet deugd erover te praten.

Het lucht op. - Ik kan 't nog niet echt vergeten.

Pas na 2 jaar is 't beter beginnen gaan.

Gelukkig had ik m'n baan, 't kantoor, de aardige mensen.

Daarom weigerde ik die promotie.

Ik word verliefd op je.

Het is nog te vroeg.

Later misschien.

Accepteer 't tenminste, alsjeblieft. Accepteer je promotie.

Ik zal vragen dat men je weigering vergeet.

Beloof je te accepteren?

Ok�.

Bedankt. - Waarvoor?

De film, het restaurant.

Alles.

Ik benijd de man die je trouwt.

Wie was dat? - Ik schrik me rot.

Wie was het? - Wie bedoel je?

Hou op. Was het je diensthoofd?

Of de man van je hart?

Je bent toch wel gemeen.

Je zegt nooit wat, precies zoals de mannen.

Ik vertel alles, je weet alles over me. Maar ik weet helemaal niks over jou.

Ik ben uiteindelijk geen jaloerse vent.

Ik ben bijgelovig. - Niet je diensthoofd dus.

De man van je hart.

Jij neemt ook niemand in vertrouwen.

Omdat 't serieus is, verstop ik hem. Ik wil zeker weten dat hij voor mij is.

O jee, een bakvis.

Maar ze had wel lef.

In feite verstopte ze hem omdat ze bang was voor mij.

Maar ik zou haar kerel nooit hebben ingepikt.

Bovendien belazerde ze me.

Haar les over de liefde als grote vijand

gold voor anderen, maar niet voor zichzelf.

Jw. Sandrine Tessier? - Ja.

Met de secretaresse van M. Barnay junior. U wordt bij de directie verwacht.

Nu meteen? - Ja.

Ik kom onmiddellijk.

Nathalie? Ik heb de hoofdvogel beet.

Je sliep toch niet met Barnay junior? - Nee, ik ben ontboden.

Hou 't hoofd vooral koel. Verpest 't niet.

Hij versiert meisjes om ze achteraf pijn te doen.

Binnen.

Getver, wat was hij knap.

Even vergat ik zelfs waarvoor ik gekomen was. Ik ging dichterbij,

niet omdat ik moest, maar om hem van dichterbij te zien.

En toen bleek hij nog knapper. - Ga zitten.

Laat me de witte raaf bekijken.

Witte raaf? - U, juffrouw.

Hoe bedoelt u?

Ik ga u een bevel geven.

De tweede secretaresse van M. Delacroix te worden.

Weldra priv�-secretaresse.

Niets zeggen. Ik beveel het u.

Evenals de firma Barnay niet te verlaten. - Waarom zou ik?

Mocht u denken dat u de functie

die ik u dwing te accepteren, niet door uw werk verdiende.

Jw. Tessier, de firma kan een kostbaar element als u niet missen.

Een jonge vrouw,

met hart en ziel gewijd aan werk en overuren,

die zich 'n gevoelsleven ontzegt,

aangeworven om haar rekenknobbel.

Al moet u voornamelijk secretaresse zijn.

Ziet u, juffrouw, tegenwoordig...

is iemand met uw nauwgezetheid op het vlak

van verdienste en moraal echt mooi

en bijzonder zeldzaam.

Je vraagt je trouwens af waarom.

We zien het bewijs dagelijks: Verdienste...

dat is het enige waarachtige.

Ik ben het levende voorbeeld.

Ik feliciteer u met uw bevordering. Tot gauw, juffrouw.

Uw personage interesseert me.

Mijn personage? - Uw persoon, bedoel ik.

U bevalt iedereen heel erg.

M. Delacroix is een bijzonder man.

En goedgeplaatst. - Wat bedoelt u?

Dat u voor de firma en voor mezelf

heel interessant bent. Gaat u maar.

Dag, mevrouw. - Dag, Sandrine.

U kijkt een beetje pips.

U hebt toch niet weer geweigerd?

Mw. Mercier, haalt u even een fles champagne.

Ik kondig u de promotie van Sandrine aan.

Ze wordt m'n tweede secretaresse.

U hebt me 15 jaar toegewijd gediend, u verdient wat hulp.

Maar ik red me best. - U wordt nu heus veel gelukkiger.

Ga zitten.

Een maand later had Nathalie haar prepensioen voor de bakker.

Luister je?

Hallo. Alles ok�?

Ik heb 2 kaartjes voor Madonna morgen.

Dat lukt niet. We werken zeker tot 10 uur.

Je hebt toch tijd voor 'n glaasje? - Te veel werk.

Zeg 't eerlijk, vermijd je me?

Je wilt me al weken niet zien. - Ik zie je nu.

Je weet best wat ik bedoel. - Ik heb 't echt druk.

Weet je, binnenkort zullen we door die machines, die computers

volkomen vereenzaamd zijn.

Sandrine?

Goedenavond, meneer.

Er is niemand meer. Doet u 't licht uit?

Zoals altijd. - Dank u, tot ziens.

Hou op.

Ja.

Un instant, s.v.p. Ogenblikje, alstublieft.

De Japanners.

Bonjour. M. Delacroix � I'appareil. Hallo? Met M. Delacroix, ik luister.

Oui, comment allez-vous? Ja, hoe gaat het met u?

Bien, bien. Goed, prima.

Oui, les contrats seront pr�ts Ja, de contracten zullen klaar zijn

dans deux mois. Binnen twee maanden.

Hou op.

Doe dat niet.

On vous attend � Paris We verwachten u in Parijs

pour les contrats. Voor de contracten.

We zijn klaar voor de vergadering.

Ik kom zo. Doe de deur dicht.

Je ne sais pas Ik weet niet

ce qu'il se passe sur la ligne, wat er met de lijn is,

je ne vous entends pas. Ik hoor u niet.

Vous m'entendez? Kunt u mij horen?

Je ne vous entends pas. Ik hoor u niet.

Je vous rappellerai. Ik bel u nog terug.

Je vous rappellerai plus tard. In orde, ik bel u terug.

Alles ok�? - Ja, hoor.

Waar ga je naartoe?

Tot later dan. - Ok�.

Hoi. Hoe valt 't hier mee?

Prima.

Je das zit niet goed.

Tot straks.

Dag, Sandrine.

Alles goed? - En met jou?

Hoe gaat 't bij Delacroix? - Uitstekend.

Zien we elkaar vanavond nog?

Ja, tot vanavond. - Tot dan.

Juffrouw...

Ik heb u nu meteen nodig.

Jammer dat ik me dat nooit kon veroorloven.

Wil je m'n kousen nou zien?

Hou op.

Je bent gek.

Taxi!

2 maanden geleden kon ik niet denken dat jij me het leven zou laten ontdekken...

op m'n vijftigste.

Elke seconde zonder jou doet pijn.

Ga je vooral niet aan me hechten. - Het is te laat.

Het kan niet blijven duren tussen ons...

maar ik zet 't van me af of de paniek slaat toe.

De directe lijn. Het zal je vrouw zijn.

Hallo?

O, jij bent 't.

Ik zal de stakker toch heel even wat geluk hebben bezorgd.

Hij zei me allerlei

lieve dingetjes die aantonen dat je verliefd bent.

Zelf had ik 't nooit meegemaakt. Ik ging hem erom benijden.

Ik deed alsof ik hem liefhad, alsof ik bij hem klaarkwam.

Alles. En uiteindelijk had ik helemaal niets.

Behalve Nathalie, maar zij was geen sprookjesprins.

Vandaar dat ik Christophe wilde.

Ken je de familie Barnay goed? - Vooral de vader.

Hij is 'n selfmade man van de oude stempel.

Met een sterk gevoel voor eer

en verantwoordelijkheid. Een dinosaurus.

We hebben samen het bedrijf opgericht en het echte gedonder overwonnen.

Dat smeedde 'n wederzijds vertrouwen.

Ik ben vaak op z'n kasteel ge�nviteerd. - Een kasteel?

Kun je mij niet 's meenemen?

Je weet dat dat niet kan.

En Christophe?

Die heeft de mooiste vrouwen van de firma versierd.

Zeg eens...

Nu jij er bent, word ik jaloers. - Dommerd.

Nee, serieus. Ik ben heel bang voor hem. Z'n vader ook.

Hij wil dat ik hem discreet in 't oog houd. - Waarom?

Het gaat meer dan 20 jaar terug.

De ouwe moest hard werken in z'n nieuwe firma.

Op 'n dag moest hij voor 2 maanden naar Amerika.

De kleine Christophe bleef bij z'n moeder en z'n zus die nog 'n baby was.

Ze hadden destijds nog geen personeel. De moeder stierf ineens.

Een hartaanval, totaal onverwachts.

De kleine Christophe bleef onbewogen bij z'n dode moeder

bijna twee weken lang, zonder iemand wat te zeggen.

Ook z'n vader aan de telefoon niet.

Het lijk begon te ontbinden.

De jongen bewoog alleen om z'n zusje eten te geven.

Hoe oud was hij?

Negen.

Er waren geen gevolgen, hij maakte 't zelfs opperbest.

Alleen was hij voor niets of niemand meer bang.

Hij zei: "We zijn maar 'n stuk hout."

Hij zei aldoor dat hij de zon wilde aanvallen,

ze van de aarde afnemen of de wereld ermee in brand steken.

Hij zei ook: "Dat zou misdadig zijn."

Of "Zou ik dan even kwaadaardig zijn als God?"

Jongenswoorden.

Alleen zei hij 't op z'n 19de en z'n 25ste nog steeds.

En hij tartte de dood, in de lucht, met de auto.

Hij manipuleerde mensen voor de lol

en ging met gevaarlijke figuren om, om te zien of ze hem zouden doden.

Hij dreef vrouwen tot zelfmoord.

Roddels. - Nee.

Hij verleidde een aantal werkneemsters.

Men zegt dat hij hen zozeer kwelde en pijn deed

dat twee zich met benzine overgoten

en zich in brand staken.

Ze zijn levend verbrand voor z'n ogen.

Denk je dat hij gek is?

Hij weet goed wat hij doet.

Het zijn de vrouwen die gek zijn.

Maar dan op hem. Zeker als ze het weten van hun voorgangsters.

Ik had 'm willen ontslaan,

of op z'n minst uitrangeren. Maar dat kan niet.

Z'n vader voelt zich zo schuldig dat hij hem alles vergeeft.

Misschien laat hij me na z'n dood toch nog enige controle over z'n zoon.

En nog maar goed ook.

Dankzij z'n relaties is Christophe ongenaakbaar.

Met de macht in handen zou hij schrikwekkend zijn.

Ik wilde het je al 'n tijd zeggen...

Waarom neem je geen vervangster voor Mw. Mercier?

Maar ik verzuip constant in het werk.

Ze zou ons gauw doorhebben en gaan roddelen.

Welnee. Ik weet 'n geschikte vriendin.

Dring alsjeblieft niet aan.

Laat me met rust. Raak me niet aan.

Geef.

Je wou toch niet 't hele flesje nemen?

Wat is er?

Alsjeblieft... zeg het me.

Kom.

Wil je het niet zeggen?

Je moet praten, dat lucht op.

Je doet als 'n verliefd meisje dat verworpen werd.

Was het een man die niet vrij was?

We zijn allemaal dezelfden.

Je kunt niks voor me doen.

Het is trouwens niks.

Ik maakte me alleen illusies.

Het gaat wel over.

Al wat telt...

is dat we ons plan doorzetten.

Je hebt Delacroix.

Overtuig hem dat hij mij neemt om Mw. Mercier te vervangen.

Maar vergeet mijn raad nooit.

Word niet verliefd, neem genoegen met komedie spelen.

Dat doet minder pijn.

Ja? - M. Delacroix? De personeelsdienst.

Jw. Tessier laat zeggen dat ze ziek is en minstens 'n week afwezig blijft.

Wat heeft ze? - Stress door oververmoeidheid.

M. Delacroix?

M. Delacroix, de handtekeningen alstublieft.

Kom over 'n uurtje terug.

Het is dringend, meneer. - Alstublieft.

Kom binnen.

Ik zou je liever alleen spreken.

Waarom? Nathalie mag alles horen.

Ben je verliefd op haar? - Nee.

Wat dan? - We hadden allebei zin.

Zo is het toch met jou ook?

Dat was niet hetzelfde. - Toch.

Waarom deed je me dat aan?

Ik wilde je niet weerzien, maar 't gaat niet.

Onlangs wilde ik je vermoorden.

Ik had zo'n pijn dat ik je wou wurgen.

Ik ben noch je dochter noch je vrouw.

Maar ik ben wel je slavin.

Ik ben 13 uur per dag op kantoor.

De meeste avonden ben ik bij jou.

En nu ook zaterdag en zondag.

Bovendien moet ik mooi zijn.

Schoonheidssalon, boodschappen, de wasserij op zaterdag.

Maar jij weigert me te helpen.

Wil je dat ik bij m'n vrouw wegga?

Wil je dat we gaan samenwonen? - Nee.

Ik wil alleen wat minder werk.

En voor de discretie wil ik dat 't Nathalie wordt.

En ik knijp de ogen dicht als jullie vrijen op kantoor?

Ik ben vrij.

Wanneer kom je terug werken?

Misschien wel nooit.

Waar hangt dat van af? - Van jou.

Sandrine?

Ik ben 'n ego�st geweest. Wanneer kan je vriendin beginnen?

De man trad de hel binnen.

Wegwezen, zusje. Ik zie je vanavond thuis.

Komt u mee, alstublieft.

Gelieve hier te wachten, dames. M. Delacroix.

Gaat u zitten.

Waar genot is zeldzaam.

Heel wat vrouwen of mensen zullen het nooit kennen.

Het is een drug.

Een duivelin die je grijpt en dan voortdurend ontsnapt.

Je gaat alleen nog voor haar leven.

Niet?

Uw relatie met uw vrouw en gezin gaat me niet aan.

Ergens benijd ik u.

Alleen werkt u voor de firma Barnay.

U draagt er 'n enorme verantwoordelijkheid. Stel even dat iedereen zoals u deed.

Het bedrijf zou ��n groot neukpaleis zijn. Het zou niet echt meer functioneren.

Helaas.

U had 'n voorbeeld moeten zijn.

Zeg ik dingen waar u het oneens mee bent?

Goed dan.

In dit document staat wat u gedaan hebt

met uw twee ondergeschikten. U ondertekent 't.

U aanvaardt er ook uw ontslag in wegens zware beroepsfout,

dus zonder ontslagvergoeding.

Ik krijg de bons. - Nee.

Ik bewaar 't stilzwijgen over de zaak.

Ik geef u opschorting.

Uiteraard onder bewaking van 'n adjunct van mijn keus.

Zo.

Ik verwacht uw handtekening.

Dank u.

Arme stakker.

Wat doet u met hem?

Heeft hij u onder druk gezet?

Misbruik gemaakt van zijn hogere functie? - Nee.

U kiest dus niet voor hypocrisie als verdediging.

Had dat gemoeten?

Bruikbare en maatschappelijk gedoogde ondeugden worden algauw deugden.

Wij houden van dezelfde waarheden.

Eerst dacht ik dat hij z'n rijkdom wou etaleren. Ik vond 't ordinair.

Maar hij was knap, ik begeerde hem

en kon hem reeds alles vergeven.

Geld.

Het bepaalt onze dromen en verlangens...

de afmetingen van onze gevangenis.

Zie je, dames, ik ga net als jullie de ware vrijheid beproeven.

Durven te spelen met de sociale orde...

of die nu al dan niet rechtvaardig is

of van goddelijke dan wel menselijke oorsprong.

Ik wijs de regels af...

de dwangbuis.

Ik stel jullie een spel voor.

Nathalie, jij gaat weer bij Delacroix werken. - Kennen jullie elkaar?

We zijn geliefden.

Nou ja, soms.

Sandrine, ik ken alle werknemers.

Ik heb 'n vertrouwelijk dossier over iedereen.

En ik zoek vaak verstrooiing op de ene of andere manier

met deze of gene.

Nathalie is Delacroix geleidelijk gaan vervangen. O, niet officieel.

Hij blijft mijn technisch adviseur.

En zij is in het geheim

mijn ogen,

mijn oren,

mijn mond. - Ook bij mij?

Juffrouw Sandrine Tessier...

ik heb de eer uw hand te vragen...

voor een tijdelijke verbintenis. Een spel.

Wat voor spel?

Misschien het spel van het toeval of de liefde.

Een nieuw vermaak.

Wie zal het zeggen?

Voor hooguit enkele maanden. Een spel met ook een nuttige kant.

Mijn vader zal weldra sterven.

En hij aarzelt nog steeds

om zijn rijk helemaal aan mij toe te vertrouwen.

Hij zou geruchten hebben opgevangen volgens dewelke ik te grillig ben,

te licht met mensen om 'n groot personeelskorps aan mij over te laten.

Alleen wil ik die macht.

Omdat losbandigheid niet mogelijk is zonder geld of bescherming.

"Naargelang gij machtig of arm zult zijn..."

Delacroix heb ik nu uitgeschakeld.

Mijn potenti�le rivaal en waakhond.

Maar ik neem geen risico.

Alvorens mijn vader sterft, wil ik voor hem de man spelen

die door de liefde respectabel en ernstig werd.

Dit is uiteraard een deal, die u beslist accepteert...

zoals de ezel, gelokt door de wortel en bedreigd door de stok.

En wat is de stok?

Onmiddellijk ontslag en openlijk schandaal.

En de wortel: Ik trouw met u.

Voor de wet en voor de kerk.

Ik sta op de kerk en gemeenschap van goederen.

Mijn vader zou argwaan kunnen hebben. Niet geheel ten onrechte.

De godsdienstige kant plus de deelname aan mijn fortuin

zullen onze kortstondige amour fou stevig onderbouwen.

Uiteraard scheiden we over enkele maanden

en krijgt u een riante alimentatie.

Maar we blijven voor de kerk getrouwd.

Ik zal Gods straf rustig afwachten.

Waarom ik en niet Nathalie?

Nathalie is nuttiger op kantoor om Delacroix in de gaten te houden.

En u bent geloofwaardiger als de jonge vrouw

uit een volks milieu, onschuldig, fris en pittig.

Goed voor m'n imago als dynamische werkgever.

Als we ons spelletje nu eens begonnen?

Jullie gaan naar de damestoiletten...

je sluit je op in een hokje

en jullie beginnen te vrijen. Over 5 minuten kom ik ook.

Wacht op me voor de voltooiing.

En, Sandrine, accepteert u m'n spelletje?

Zet u uw briljante sociale opgang voort of breekt u 'm af?

Toen kwam ik voor 't eerst klaar bij 'n man.

Maar ik weet zeker dat hij z'n hoogtepunt niet had bereikt.

Zijn jullie al lang geliefden?

Al van toen we bij Barnay begonnen?

Hij wist dingen die alleen van jou konden komen.

Hij wist waar hij ons met die arme Delacroix kon betrappen.

Je geheimzinnige minnaar was Christophe.

Nu snap ik waarom je me voor hem waarschuwde.

Zal ik je wat zeggen?

Terwijl jij Delacroix manipuleerde,

manipuleerde Christophe mij.

Ik dacht dat ik hem verliefd had gemaakt.

Hoe kon ik zo stom zijn?

Terwijl ik toch niet meer na�ef was.

Nou, hij is sterker dan jij, dan ik, dan wij twee�n samen.

Hij heeft zoveel vrouwen gehad,

zoveel mensen, in bed of ergens anders

en in elke denkbare combinatie

dat de liefde noch enige andere gewone vorm van erotiek hem nog boeien.

En het tragische is dat hij houdt van genot.

Weet je waarom hij jou nodig heeft?

Zoals hij zei: Voor het genot om met anderen te spelen op grote schaal.

Hij dreef al vrouwen tot zelfmoord, hij zal er nog meer kunnen vernietigen.

En ik speel vals...

ik lieg tegen iedereen.

Hij leidt me in alles.

Ik gedraag me zelfs als een slavin.

Een slavin die er uit liefde zelfs van geniet.

Je kletst uit je nek. Net 'n gekkin.

Luister wat de gekkin in je hoofdje leest.

Je hoopt stilletjes dat hij van je houdt.

Soms ga je er zelfs in geloven.

Je denkt, in het ergste geval,

dat je alle kansen behoudt aangezien je in beeld blijft.

Nou, je maakt je illusies, meisje.

Als je overbodig en opgebruikt bent,

gooit hij je weg als een ouwe dweil.

Waarom maak je 'n sc�ne voor 'n operettehuwelijk?

Ik heb in m'n leven nooit wat gehad.

Niks of niemand.

Je houdt hem niet. Hij is van mij.

Ik laat hem door jou of niemand inpikken.

Christophe had me overgeplaatst.

Ik had nu m'n eigen kantoor op de Champs Elys�es.

Sandrine?

Kan ik je spreken?

Is alles goed met je?

Ik wilde je zeggen dat alles voorbij is tussen ons.

En het is beter zo.

Maar van al wat gebeurd is, blijft me ��n ding bij.

Jij schonk me de enige momenten van echt geluk in mijn leven,

van vurige passie,

van pijn,

maar ook van grote tederheid.

Ik zal je steeds in mijn hart hebben.

Dat wilde ik je zeggen. De rest doet er niet toe.

Wees heel voorzichtig, Sandrine.

Tot ziens.

Deze man was niet op wraak uit.

Pas later begreep ik dat hij me liefhad...

met een liefde die ik niet kon vatten,

die niets in ruil verwachtte, zelfs niet mijn aanwezigheid.

Ik had er kapot van moeten zijn, maar toen aanzag ik hem voor 'n zwak man.

Bovendien snakte ik naar 'n telefoontje van Christophe. En toen...

Vanavond moet je je heel mooi maken. Charlotte pikt je op om middernacht.

Je wordt dus m'n schoonzusje. De enige voor God.

Heel even maar. - Een dag, een maand, een jaar.

Wat stelt 't voor in de eeuwigheid?

Mijn nieuwe zus.

Welkom in ons midden.

Ik vraag je maar ��n ding. Wees wat je bent.

We zijn geboren in een wereld van leugens.

Wees aardig met ons, oprecht...

en lieg nooit tegen ons.

Christophe en ik spreken altijd de waarheid.

Vooral wanneer ze pijn doet of wanneer ze brandt.

En laat het feest nu beginnen. En mogen we in de roes raken.

Charlotte, sta op.

Sandrine, doe hetzelfde.

Sandrine, ga tegen haar rug staan.

Streel haar nek.

Haar armen.

Haar borsten.

Al wat ik met jou doe, moet jij met Charlotte doen.

Ik doe je japon open.

Ik doe hem uit.

Ik streel je borsten...

je buik...

de binnenkant van je dijen.

Hoe durf je mijn genot te bederven?

Waarom verkies je hen? Ik kan je nog vermaken zoals je me leerde.

Waarom wijs je me af?

Hoe kom je aan 'n sleutel?

Ik ben van 'n ander ras dan alle vrouwen die je verleid en afgewezen hebt.

Ik pleeg nooit zelfmoord. Die voldoening krijg je niet.

Nooit.

Maar je bent niks meer.

Morgen is het slot veranderd.

Vandaag bekijk ik je voor 't laatst. En geef die sleutel terug.

Kom 'm maar halen.

Ik herhaal het.

Ik ben sterker dan al wie je afwees. - Geef terug!

Kom maar halen.

Sla me.

Van jou leerde ik hoezeer pijn tot genot kan leiden.

Kom nooit meer voor me.

Zie je dan niet dat ik lijd?

Dat betekent dat je leeft.

Helaas.

Maar schepsels als jij zijn net honden.

Helaas heb ik je nog nodig op kantoor.

Maar zodra m'n vader dood is, verdwijn je.

Voor mij besta je al niet meer.

Ik geef je een nieuw feest dat jou waardig is. Beloofd.

Ik kan nog ronselaarster zijn en hem beschermen.

Je haalt je alleen nog meer haat op de hals.

Wat betekent dat hij van me houdt.

Ik bezit geen trots of fierheid meer.

Ik heb niks meer.

Geef me het geld dat je me verschuldigd bent.

'S Anderendaags haalde ik m'n spaargeld.

Ik gaf haar al wat ik had, wat niet veel was.

Ze pakte de briefjes en ging op de grond zitten.

Ze telde en hertelde.

Ik bestond niet langer.

Ze zat daar op het parket van haar flat,

haast lelijk met haar dichtgeknepen ogen.

Ze telde en hertelde moeilijke dingen op haar vingers.

Nooit heeft ze me zo ontroerd.

Voor het eerst had ik ongewild het hart van 'n bakvis van vijftien.

Ik kon het maar niet geloven. Mijn echtgenoot was dan ook prachtig.

En ik had m'n witte bruidsjapon aan.

Christophe had gekozen voor de tactiek van het verrassingshuwelijk.

Ik zou pas 's anderendaags aan vader Barnay worden voorgesteld.

En dan was Nathalie er ook nog.

Christophe had haar straatverbod laten geven.

Bij 't buitenkomen zag ik haar plots.

Onze blikken kruisten elkaar.

Ze haatte me.

Bewonder dit prachtige symbool van ons aardse leven.

"En ik ben de dood van alles

en ik ben de geboorte van alles.

Het woord en de gedachtenis, de bestendigheid en de barmhartigheid

en de stilte van de geheime dingen."

Meneer, uw vader is zopas gestorven.

Onze vader leeft niet meer.

Hij is zonet heengegaan.

Hij liet mij als enige voorzitter van de groep achter.

Vind je dat geen mooi toeval?

De voorzitter is dood!

Leve de voorzitter. En vanavond

meer nog dan alle andere avonden: Hebt elkander lief.

O, mijn zus...

"Je huilt om mensen waar je niet om moet huilen.

Een wijs mens treurt niet om de levenden noch om de doden,

want nooit zijn wij geweest,

ik... noch jij... noch deze koningen...

en nooit zullen wij ophouden te bestaan."

Eindelijk betreden wij het koninkrijk van prinsen,

farao's en goden.

Alstublieft, hou op!

Je had het recht niet me zo te behandelen.

Ben ik wreder dan het leven en de schepping?

Wreder dan de Schepper, als Hij bestaat?

Heb je het geweld van de dood op het gelaat der schepselen al bekeken?

Levend zijn we als geketende goden...

meestal te laf om de ware vrijheid te beproeven.

IJdelheid der ijdelheden.

Alleen de dood houdt grote schoonmaak.

Jij had me misschien kunnen helpen het spektakel

der menselijke lotsbestemming meesterlijk te organiseren.

Je had me zelfs de zon kunnen brengen.

Jammer.

Zodra de echtscheiding geregeld is, ben je vrij.

Het zal enkele weken duren.

Jij weer?

Laat ons alleen.

Kijk me aan.

Wat heeft 't voor zin? Je bestaat al niet meer.

Nee, doe dat niet.

Ik zou je daarboven weerzien.

Om ons te ergeren, mij,

de duivel en al mijn andere spelgenoten.

Jou tot in de eeuwigheid moeten ondergaan...

Wat gruwelijk.

De politie kwam. Nathalie werd geboeid en meegenomen.

Op de door iedereen gestelde vraag waarom

heeft ze nooit geantwoord.

De media stortten zich op de zaak,

maar de essentie bleef zorgvuldig verborgen.

Nathalie kreeg een jarenlange celstraf en de zaak raakte in de vergetelheid.

Gehuwd in gemeenschap van goederen en zo snel weduwe

werd ik automatisch de erfgename van mijn wettige echtgenoot.

Met Charlotte bestuurde ik het rijk dat haar broer zo had begeerd,

vakkundig bijgestaan door Delacroix,

die zich 'n discreet en loyaal medewerker betoonde.

Het leven ging voort.

Na haar straf trouwde Nathalie.

Met haar cipier.

Van ons drie�n is zij de enige die echt trouwde.

Jaren later zag ik haar toevallig.

Daar was ze...

met haar man en kind.

Ze zagen er alledrie aardig uit.

Na 'n poosje kwamen we naar elkaar toe.

We keken elkaar aan.

In stilte.

Ik zag alleen nog haar.

Toen moesten we weer onze weg gaan.

We bleven naar elkaar kijken...

wetende dat het de laatste keer was.

Toen boog ze zich naar me toe

en vroeg me vergiffenis.

Mij.

We keken elkaar 'n laatste keer aan

en toen kuste ik haar.

Daarna, naast haar man en kind,

liep ze verder

en verdween.

Voorgoed.

Er ging in mijn leven geen dag meer voorbij

zonder dat ik minstens ��n keer aan haar dacht.

www.nlondertitels.com