Original subtitles

Είναι Μάιος του 1945 επιτέλους η ναζιστική σκιά εξαφανίζεται.

O πόλεμος έχει καταστρέψει την ήπειρο.

Tώρα, όλοι θέλουν να ξαναζήσουν.

Παρόλο που τα όπλα, δεν ακούγονται πιά,

ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, δεν έχει τελειώσει ακόμα.

το Τρίτο Ράιχ μπορεί να έχει παραδοθεί,

αλλά η βία δεν φαίνεται να έχει τελιώσει.

Για πολύ καιρό ακόμα η Ευρώπη, θα παραμείνει ποτισμένη στο αίμα.

Όχι πολύ αργότερα, τα όπλα θα πάρουν θέση σε έναν άλλο πόλεμο.

"Ένα σιδερένιο παραπέτασμα έχει κατέβει σε όλη την ήπειρο".

Και δεν θα περάσει πολύς καιρός πριν η ανοδική,

τάση του ναζισμού, δώσει θέση σε μια άλλη,

εξίσου αναμφισβήτητη τυραννία.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ Μέρος Δεύτερο.

Μετά απ' όλη τη χαρά της 8ης Μαΐου 1945,

η Ευρώπη εξακολουθεί να βρίσκεται σε κατάσταση βίας.

Η εκκαθαρίσεις κοστίζουν τις ζωές χιλιάδων θυμάτων.

Οι Σύμμαχοι αντιμετωπίζουν τεράστιες προκλήσεις.

Πάνω από 40 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν,

μετατοπιστεί κατά τη διάρκεια της μάχης,

και τώρα θέλουν να πάνε σπίτι τους.

Η Γερμανία πλέον έχει καταληφθεί, και χωρίζεται σε τέσσερις ζώνες,

και άνθρωποι εξακολουθούν να πεινούν.

Πώς μπορεί μια τελείως κατεστραμένη ήπειρος...

Να ξαναχτιστεί;

Στις πόλεις το σχέδιο καθαρισμού, θα συνεχιστεί για μήνες.

Το 1946 αν και όλα τρέχουν...

Τα κτίρια των βασανιστηρίων και οι παλιές αποθήκες, όλα καταστρέφονται.

Μερικές φορές, με λίγη βοήθεια από τον Ζωολογικό κήπο.

Και καθαρίζοντας τα ερείπια...

μικρά σιδηρότροχα γεμάτα με τόνους και τόνους ερειπίων.

Είναι ένα σουρεαλιστικό τοπίο θαυμάτων...

Μιας χώρας που ξαναβρήκε την παιδική της ηλικία.

Και στην Βαρσοβία τα τραμ λειτουργούν και πάλι.

Και το πλήθος χειροκροτεί...

και πολλοί από αυτούς, έχουν συγκινηθεί μέχρι δακρύων.

Ένας Πολωνός δημοσιογράφος λέει για την χώρα του:

"Οπουδήποτε και να κοιτάξεις τα έργα έχουν αρχίσει".

"Ένα γιγάντιο έργο έχει ήδη επιτευχθεί...

Η μεγάλες έκτασεις ερειπίων έχουν καθαριστεί τώρα".

"Η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη από θόρυβο, σκόνη και δουλειά...

...αλλά επίσης και ελπίδα".

Οι πόλεις εξέρχονται απο το χάος.

Και το Στάλινγκραντ επίσης, επιστρέφει στη ζωή.

Αν και...μέχρι τώρα οι πληγές του πολέμου έχουν επιδιορθωθεί.

Ακόμη και τα σχολεία άνοιξαν, ανάμεσα στα ερείπια.

Στο Βερολίνο οι γυναίκες είναι αυτές που επιστρέφουν στο σχολείο.

Δεδομένου ότι αυτός ο άνθρωπος γνωρίζει, μαθαίνουν την τέχνη της οικοδομής.

Υλικά για να χτίσουν, δεν υπάρχουν.

Οπότε ανακυκλώνουν.

Απλά καθαρίζουν όλα τα παλιά τούβλα και τα χρησιμοποιούν ξανά.

Δεν υπάρχουν επιταχυντές έτσι χρησιμοποιούν γερμανικά κράνη.

Και με το Πάντσερ Φάουστ, το Ναζιστικό εκτοξευτή αντιαρματικών,

φτιάχνουν πολύ καλές κατσαρόλες.

Εκμεταλλεύονται επίσης και αυτά τα παλιά λάστιχα,

για να φτιάξουν ολοκαίνουργιες σόλες για τα παπούτσια τους.

Ακόμη και οι δημόσιοι κήποι του Ράιχσταγκ, έχουν δωθεί σε κλήρο.

Και τα μετρό λειτουργεί ξανά, με αυτοσχέδιους φεγγίτες.

Καθώς οι μήνες παίρνουν...

Οι άνθρωποι συνηθίζουν, στον μεταπολεμικό κόσμο.

Το Βερολίνο μαθαίνει να ζεί μαζί με τα ερείπια του.

Όπως το θέτει μια γυναίκα του Βερολίνου:

"Ξέροντας απλά ότι επιβιώσαμε,

αυτό μας δίνει τη δύναμη, να ξεκινήσουμε από το μηδέν".

Θα χρειαστούν περισσότερα από 20 χρόνια,

για την ανοικοδόμηση των πάντων.

Ακόμη και στα δελτία ειδήσεων,

νιώθεις την περιστροφή της αισιοδοξίας.

"Άνοιξη στο Βερολίνο...

Αυτή είναι απλώς μια πρόσοψη, αλλά πίσω από αυτό το πάθος,

η ασταθής ζωή και η ικανότητα της προσαρμογής".

"Ακόμα και τα λουλούδια στης γλάστρες άνθισαν, όπως πάντα".

"Τα παιδιά είναι εφευρετικά, έφτιαξαν την δική τους παιδική χαρά".

"Το πάρκο της πόλης Σόνεμπεργκ, ήταν μια σκηνή καταστροφής,

και τώρα ο ύπνος είναι ιδανικός κάτω απο τον ειδυλλιακό ήλιο".

"Στο πάρκο Τίργκαρτεν τα ερωτευμένα ζευγάρια χάνονται στο ξέφωτο".

Όλη αυτή η αισιοδοξία κρύβει πολλά προβλήματα.

Αν και υπάρχουν ακόμα εκατοντάδες χιλιάδες, χαμένα ορφανά.

Στο Βερολίνο, στη Ρώμη, στη Νάπολη και στο Μιλάνο,

υπάρχουν τουλάχιστον 200 χιλιάδες άστεγα παιδιά.

Και σχεδόν ένα εκατομμύριο στην Πολωνία.

Στη σοβιετική ζώνη της Γερμανίας,

έχουν ξεκινήσει εκστρατείες ειδήσεων για να βρουν αυτές της οικογένειες.

"Κάρλ Χάιντζ Μάγιερ" από το Βερολίνο.

"Καστρόλ απο το Στρασβούργο της Ανατολική Πρωσίας".

"Αυτό το παιδί δεν έχει όνομα".

"Βρέθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1945, στο σταθμό των τρένων στο Μαουτχάουζεν".

"Ένα 18 μηνών κοριτσάκι βρέθηκε πρίν ένα χρόνο κοντά στην λίμνη "Βάντλετσι".

"Κριστιάνα Κόρμπερ απο το Γκντανσκ".

'Η μητέρα μου πέθανε και ο πατέρας μου ήταν τελευταίος,

που μπήκε σε πολεμικό πλοίο".

"Ψάχνουμε τους γονείς μας, σας παρακαλούμε βοηθήστε μας ,να τους βρούμε ξανά".

Η καμπάνια θα μεταδοθεί μέχρι τη δεκαετία του 1950.

Και βοήθησε γύρω στα 300.000 παιδιά, να βρούν τις οικογένειες τους και πάλι.

Με την ήπειρο να βγαίνει αργά από τις σκιές,

οι άνθρωποι προσπαθούν να φτιάξουν έναν νέο κόσμο,

για να αξιοποιήσουν στο έπακρο την ζωή τους.

Μια νεαρή Γαλλίδα γράφει:

"Όλα όσα αντιπροσωπεύει ένας μεταπόλεμος, πρώτα...

...προκάλεσε την ανατροπή".

"Μπανάνες, λαχεία ,πυροτεχνήματα".

"Οι άνθρωποι σπεύδουν στο λούνα παρκ, στο τσίρκο...

με την κάθε δικαιολογία για να βγούν και να βρεθούν όλοι μαζί".

Είναι η εποχή των μεταρρυθμίσεων.

Η Ιταλία καταργεί τη μοναρχία της,

που σύντομα θα αντικατασταθεί από την δημοκρατία.

Στην Γαλιά η τέφρα έχει ένα νέο καθεστώς,

την τέταρτη Δημοκρατία.

Την ίδια στιγμή στη Γαλλία και στο Βέλγιο,

Οι γυναίκες επιτέλους ψηφίζουν.

Και στην Γαλλία και στην Μεγάλη Βρετανία,

οι τράπεζες, οι δημόσιες μεταφορές και οι προμηθευτές ενέργειας,

όλα εθνικοποιούνται.

Ο στόχος είναι να μεταμορφωθεί η οικονομία.

Για να βεβαιωθούν ότι λειτουργεί προς το συμφέρον όλων.

Του έθνους και της γενικής ευημερίας.

Στην Γαλλία εφαρμόζεται το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης,

Ενώ στη Βρετανία ιδρύεται η Εθνική Υπηρεσία Υγείας,

για την παροχή δωρεάν υγειονομικής περίθαλψης για όλους.

"Αυτό περιλαμβάνει ακτινογραφία, αν βρεθεί απαραίτητο".

Αυτό καθεαυτό ήταν η καταστροφή και οι αρχιτέκτονες θέλουν τώρα,

να ξανασκεφτούν ολόκληρες πόλεις.

Η Βρετανία για να διευκολύνει την ένταση στις μεγάλες πόλεις,

ένας νόμος του 1946, μειώνει την κατασκευή νέων πόλεων,

με βάση τις ριζοσπαστικές και της νέες έννοιες του Πολεοδομικού Σχεδιασμού.

Η Γαλλία ακολουθεί και αυτή.

Στη Μασσαλία,ο Λε Κορμπυζιέ δημιουργεί την ακτινοβολούμενη πόλη.

Εν τω μεταξύ ο Πύργος του Άιφελ που έχει καταστραφεί από τον πόλεμο,

επανέρχεται στη ζωή.

Τα πράγματα δεν θα επανέλθουν στο φυσιολογικό ακόμη,

αλλά η ανακατασκευή έχει αρχίσει.

Άλλο ένα ελπιδοφόρο σημάδι για το μέλλον,

είναι η απότομη αύξηση των γεννήσεων.

Οι μέρες μπροστά φαίνονται τώρα πιο ελπιδοφόρες,

μπορεί και όχι.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ

Και στα ανατολικά επίσης οι ανθρώποι ονειρεύονται μια νέα ζωή.

Αλλά εκεί η Μόσχα κινεί τα νήματα.

Τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης ήταν, που απελευθερώθηκαν από τον Κόκκινο Στρατό.

Ώς προς τον ενδιαφερόμενο Στάλιν, είναι υπό τον έλεγχο του.

Για να εδραιώσει τη δύναμη του εκεί, χωρίς να ταράζει τα νερά,

η στρατηγική του είναι να βάλει τους κομμουνιστές σε θέσεις εξουσίας.

Στην Πολωνία, στην Τσεχοσλοβακία, στη Βουλγαρία, στην Ουγγαρία,

τα κομμουνιστικά κόμματα αναπτύσσουν τα πιόνια τους.

Αθόρυβα παίρνουν όλες τις θέσεις κλειδιά,

της δικαιοσύνης, των στρατιωτικών, των εσωτερικών υποθέσεων,

σε μια όλο και πιο κατασταλτική μηχανή του κράτους.

Δημόσια τουλάχιστον, ο μόνος που φαίνεται να ανησυχεί απ' όλα αυτά,

είναι ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ.

Τον Μάρτιο του 1946 προσκλήθηκε να μιλήσει στο Φούλτον του Μισούρι,

Ο Τσόρτσιλ δυνατά και ξεκάθαρα καταδικάζει,

την ταχέως καταστροφική σοβιετική απειλή.

Από το Στεττίν...

στη Βαλτική... έως στην Τεργέστη και στην Αδριατική...

"Ένα σιδερένιο παραπέτασμα έχει κατέβει σε όλη την ήπειρο".

Κανείς δεν τους άκουγε.

Οι κυβερνήσεις της Ανατολικής Ευρώπης είναι τυφλές στο κόκκινο κίνδυνο.

Αν και εξακολουθεί να τους στοιχειώνει η βαρβαρότητα των Ναζιστών.

Στα μάτια τους η Γερμανία εξακολουθεί να είναι ο πραγματικός εχθρός.

Στην Ουγγαρία,Γιουγκοσλαβία, Τσεχοσλοβακία,Ρουμανία και Πολωνία,

αυτά τα μεταπολεμικά χρόνια είναι η ευκαιρία...

για μια τεράστια διευθέτηση των παλαιών σκορ.

Και οι στόχοι όλων αυτών....

Είναι οι γερμανικοί μεταναστευτικοί πληθυσμοί τους.

Μπορεί να έφτασαν μόλις τώρα, ή να ήταν εκεί για δεκαετίες,

αλλά από τώρα και στο εξής, είναι "ανεπιθύμητα πρόσωπα".

Στην Τσεχοσλοβακία και στην απελευθερωμένη Πράγα,

ολόκληρος ο γερμανόφωνος πληθυσμός,

διετάχθει να φέρει διακριτικά σβάστικας,

ή λευκά περιβραχιόνια.

Τους απαγορεύουν να πάνε στο θέατρο,να φάνε σε εστιατόρια,

ή ακόμη και μια βόλτα στο πάρκο,

και τίθενται κάτω απο την απαγόρευση της κυκλοφορίας.

Και οι τσεχικές αρχές σύντομα, θα προχωρήσουν ακόμη περισσότερο.

Απογυμνωμένη από την εθνικότητα τους,

πολλοί Γερμανοί τώρα, απελάσονται.

Υπάρχουν τόσοι πολλοί πρόσφυγες,

που ολόκληρες οικογένειες μαζεύονται σε καταυλισμούς διέλευσης.

Oι Σύμμαχοι δεν σχολιάζουν.

Πράγματι ο βρετανός Πρωθυπουργός Κλέμεντ Άττλη δηλώνει:

"Οποιοδήποτε μέσο είναι έγκυρο που θα κάνει τους Γερμανούς να καταλάβουν,

το συνολικό και αμετάκλητο χαρακτήρα της ήττας τους".

Αλλά η έξοδος δεν είναι πάντα τόσο ειρηνική,

όπως αυτές οι εικόνες θα μπορούσαν να δείχνουν.

Οι Τσεχικές αρχές κατηγορούσαν τους Γερμανούς για κάθε είδους κακίας.

Όταν στο Γκούτιεβ της Σουδητίας,

Τα πυρομαχικά άρχισαν να εκρήγνυται,

όλα τα δάχτυλα αμέσως έδειχναν τους Γερμανούς.

Το ανθρωποκυνηγητό ξεκίνησε γρήγορα.

Περισσότεροι από 100 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους.

Το λιντσάρισμα των Γερμανών γίνεται κοινό γεγονός.

Όχι μακριά από την Πράγα ένας ερασιτέχνης κινηματογραφιστής,

τραβάει με την 8 χιλιοστών μηχανή του.

Βλέπει πολίτες που αναγκάζονται να πάνε στην άκρη του δρόμου.

Χιλιάδες Γερμανοί εκτελούνται έτσι.

Ένας Τσέχος μαθητής παραδέχεται:

"Κρατήσαμε τα στόματα μας κλειστά...

...όπως έκανε και ολόκληρη η Γερμανία".

Περισσότερα από 2 εκατομμύρια τσέχοι,

γερμανικής καταγωγής, τους πέταξαν έξω.

Για την απόλαυση των μέσων μαζικής ενημέρωσης,

"Κατά χιλιάδες φεύγουν οι γερμανοί απο την χώρα μας τελευταία".

"Και αυτή είναι η τελευταία φορά και δεν χρειάζεται να επιστρέψουν σε μας πια".

Και οι πολωνοί επίσης επιστρέφουν στους πρώην καταπιεστες τους.

Όλες είναι γερμανικές μειονότητες που φεύγουν από τη χώρα.

Πρώην στρατόπεδα όπως το Μάζντανεκ,

που ήταν αφιερωμένα στην εξολόθρευση των Εβραίων,

τώρα χρησιμοποιούνται για τον ίδιο λίγο.

Χιλιάδες από αυτούς θα πεθάνουν εκεί.

Αυτή η εκδίωξη των Γερμανών είναι επίσης το έργο των Σοβιετικών.

Είναι πολύ άπληστοι όταν νικούν,

και θέλουν για τον εαυτό τους, μια φέτα απο την Πολωνία.

Για να γίνει αυτό,

η Πολωνία παίρνει ένα κομμάτι απο την Γερμανία,

και επεκτείνεται μια και καλή, 200 χιλιόμετρα προς τα δυτικά.

Ο χάρτης της Ευρώπης επανασχεδιάζεται.

Από το 1945 έως το 1947 οι γερμανόφωνοι πληθυσμοί,

εξωθούνται από την Ανατολή Ευρώπη.

Είναι μια από τις μεγαλύτερες πλημμύρες προσφύγων, στην ιστορία της Ευρώπης.

Τουλάχιστον 12 εκατομμύρια από αυτούς, είναι Γερμανοί.

Από μια σκληρή συστροφή της μοίρας,

οι εξόριστοι Γερμανοί βαδίζουν όλοι μαζί στην ίδια διαδρομή,

που πήραν τα εβραϊκά θύματα των Ναζί,

που συνεχίζουν να διώκονται λόγω τον πογκρούμς.

Όπως λέει ένας βρετανός συνταγματάρχης:

"Τείνουμε να θεωρούμε την κατεχόμενη Γερμανία,

ως ένα καλάθι αχρήστων, με απεριόριστη χωρητικότητα,

για τα ανεπιθύμητα σκουπίδια του κόσμου".

Αλλά οι γερμανικές μειονότητες, δεν είναι οι μόνοι στόχοι της βίας,

που εξακολουθεί να σκίζει την ήπειρο.

Η εθνοκάθαρση.

Η τακτοποίηση των παλαιών αποτελεσμάτων είναι παντού.

Σαν να μην είχε εξαλείψει ο πόλεμος, όλους τους ηθικούς κώδικες.

Στην Πολωνία η εθνικιστική πολιτοφυλακή,

αποδεκατίζει τις ουκρανικές μειονότητες.

Οι Ουκρανοί μαχητές απαντούν, είτε με τη σφαγή είτε με την εκδίωξη,

τις δικές τους πολωνικές μειονότητες.

Στην Γιουγκοσλαβία ο στρατάρχης Τίτο, δολοφονεί έναν Κροάτη αξιωματούχο,

που συνεργάστηκε με τον Χίτλερ στην εποχή του τρόμου.

Το καθεστώς του εξαφανίζει 70.000 απο αυτούς.

Στην Ελλάδα ο εμφύλιος πόλεμος,

θέτει τους κομμουνιστές εναντίον των βασιλικών.

Μια αδελφοκτονία που θα οδηγήσει σε περισσότερους από 50.000 θανάτους.

Η μεταπολεμική Ευρώπη, όπως φαίνεται είναι ανίκανη,

να κάνει ένα ενιαίο βήμα προς ένα καλύτερο μέλλον.

Και η Ανατολική Ευρώπη, εξακολουθεί να κολυμπάει στο αίμα.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ

Μέχρι το 1947 οι εκτοπισθέντες κατάφεραν να φτάσουν στο σπίτι τους.

Οι Γερμανοί αιχμάλωτοι πολέμου,αν και...

συνέχιζαν να τους εκμεταλλεύονται η νικηφόρες χώρες.

και αν και στη Δύση ορισμένοι τελικά,

θα γίνουν αποδεκτοί από τους ντόπιους,

στα Ανατολικά εξακολουθούσαν να τους κρατούν, υπό άθλιες συνθήκες.

Οι Ρώσοι απ' ότι φαίνεται δε ξεχνούν ποτέ.

Η ακραίες καιρικές συνθήκες και έλλειψη τροφίμων,

συνωμοτούν για να τερματίσουν οποιονδήποτε από αυτούς που επέζησαν,

από τη σκληρότητα των φυλακισμένων τους.

Το ένα τρίτο εξ αυτών,

περίπου ένα εκατομμύριο ψυχές,

εξαφανίζονται στα έρηνα απόβλητα των Γκούλαγκς.

Οι Εβραίοι που επιβιώσαν θα αρχίζουν μια νέα ζωή στη Δύση.

Πολλοί από αυτούς συγκεντρώνονται,

για το ταξίδι στην Παλαιστίνη,

που βρίσκεται υπό βρετανικό έλεγχο.

Όταν θα φύγουν, θα άφησουν τις δικές τους κρυφές βάρκες.

Το 1947 ένα παλιό πλοίο αναβαπτίζεται σε " ΕΞΟΔΟΣ",

και μεταφέρει περισσότερους από τέσσεριςμισι χιλιάδες πρόσφυγες.

Η Ναύλωση έγινε απο το Βασιλικό Ναυτικό,

που αρνήθηκε να αφήσει τους Εβραίους, στην δική τους, γη της Επαγγελίας.

Αντίθετα, όλοι μεταφέρονται σε πλοία φυλακών.

Και το πιό χειρότερο, οι Βρετανοί τους πάνε πίσω στη Γερμανία,

όπου βρίσκονται πίσω, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Υπάρχει μια παγκόσμια κατακραυγή.

Όταν το σκάνδαλο έχει ατονήσει,

το ΟΗΕ ψηφίζει υπέρ της διχοτόμησης,

και την δημιουργία δύο κρατών, μιας εβραϊκής και μιας αραβικής.

Επιτέλους οι επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος,

έχουν έναν προορισμό.

Η Ευρώπη όμως πλένει τα χέρια της απο αυτούς.

Το πρόβλημα των Εβραίων προσφύγων είναι μια κλειστή υπόθεση.

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τους Βρετανούς και Γάλλους συμμάχους της,

η Γερμανία ήταν ο μεγαλύτερος κίνδυνος.

Αλλά με την αχαλίνωτη Σταλινοποίηση,

της ανατολικής ευρώπης, τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Τον Μάρτιο του 1947 ένα χρόνο μετά,

την ομιλία του Τσώρρτσιλ για το "σιδερένιο παραπέτασμα",

ο Χάρι Τρούμαν δίνει μια ομιλία στο Κογκρέσο,

που θα αλλάξει το πρόσωπο της μεταπολεμικής Ευρώπης.

Η σοβιετική στρατιωτική εξάπλωση πρέπει να περιοριστεί.

Βοηθώντας εκείνους που αντιστέκονται στην κατανόηση του.

"Πιστεύω...

ότι πρέπει να είναι η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών...

να στηρίξουν τους ελεύθερους λαούς που αντιστέκονται στην απόπειρα υποταγής,

από ένοπλες μειονότητες ή από εξωτερικές πιέσεις.

Η ίδια η ύπαρξη του μεγάλου κράτους, σήμερα απειλείται,

από τις τρομοκρατικές ενέργειες πολλών χιλιάδων οπλισμένων ανδρών,

υπό την ηγεσία των κομμουνιστών".

"Πρέπει να αναλάβουμε άμεση και αποφασιστική δράση".

Για να αποφευχθεί ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα,

και να μην πέσει η χώρα στα χέρια των κομμουνιστών,

η Ουάσιγκτον χορηγεί στρατιωτική βοήθεια στην Αθήνα,

μαζί με μια εισροή πολλών εκατομμυρίων δολαρίων.

Αλλά ο Τρούμαν έχει άλλη άποψη.

"Ο κύριος κίνδυνος, προειδοποιεί,

δεν έγκειται σε σοβιετική στρατιωτική απειλή,

δεδομένου ότι οι Ρώσοι δεν έχουν τη βόμβα".

"Όχι, η πραγματική απειλή προέρχεται από τη φτώχεια".

Και το 1947, οι άνθρωποι έχουν εξαντληθεί.

Η οικονομίες δεν έχουν σταθεί ακόμα στα πόδια της.

Στην Ιταλία, στη Γαλλία εκατομμύρια εξακολουθούν να στερούνται στέγης,

και τα ψωμιά εξακολουθούν να διανέμονται.

Έτσι και οι δύο θα υποστηρίζουν την Ευρώπη,

και για να συγκρατηθεί ο κομμουνισμός,

η Ουάσινγκτον έρχεται με ένα τεράστιο έργο.

Το Σχέδιο Μάρσαλ.

Ο Στόχος του είναι να χορηγήσει μαζικές πιστώσεις προς την Ευρώπη,

για να την βοηθήσει να βγει από αυτήν την κατάπτωση.

Οι πρώτες ύλες και η εργαλειομηχανές,

αποστέλλονται για τη διάσωση της γηραιάς ηπείρου.

Ο Στάλιν γνωρίζει πολύ καλά, ότι αυτό το σχέδιο Μάρσαλ,

θα μπορούσε να αποδυναμώσει την κατοχή του στην Ανατολική Ευρώπη.

Απαγορεύει όλες τις χώρες του,

να δεχτούν την προσφορά της Ουάσινγκτον.

Για να εμποδίσει το Σχέδιο Μάρσαλ,

και να περιορίσει την Αμερικανική επιρροή στην Ευρώπη,

ο Στάλιν ρίχνει τα χαρτιά του στο τραπέζι.

Διατάζει τα δυτικά κομμουνιστικά κόμματα να αναλάβουν δράση.

Οι μάζες είναι εξαντλημένες και δεν χρειάζονται πολύ πειστικά εργαλεία.

Και με τα λόγια του Στάλιν στα αυτιά τους,

τώρα αυξάνουν το ρυθμό.

Τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ιταλία,

οι κομμουνιστές ρίχνονται πίσω, απο της ταχέως αυξανόμενες απεργίες.

Αρχίζει να μοιάζει με εμφύλιο πόλεμο.

Η γαλλική κυβέρνηση φοβάται τo πραξικόπημα.

και όχι χωρίς λόγο,

όλο το χάος και η διαταραχή αρχίζει θερμαίνεται.

"Το τραίνο των ταχυμεταφορών του Παρισιού έχει εκτροχιαστεί,

απο την δράση των ανώνυμων εγκληματιών,

και ένα ζευγάρι προσπάθησε να σώσει μια γυναίκα.

24 νεκροί και περίπου 40 τραυματίες,

ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της αποτρόπαιας δράσης όταν,

όλες οι γαλλικές συνειδήσεις οφείλονται στην Ελευθερία".

Είναι μια προσπάθεια διατήρησεις των όλων.

ο Υπουργός Εσωτερικών του Σοσιαλιστικού Κόμματος,

Τζουλς Μόχ γίνεται αυστηρός.

Καλεί ογδόντα χιλιάδες εφεδρικούς,

και τους δίνει την άδεια να πυροβολήσουν.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η τάξη αποκαθίσταται,

με το κόστος λίγων ζωών.

Αλλά οι κομμουνιστές δεν κατάφεραν να ματαιώσουν το σχέδιο Μάρσαλ.

Όλα αυτά τα εκατομμύρια από τον θείο Σαμ,

θα επανεκκινήσουν τις οικονομίες της γηραιας ηπείρου.

ΠΡΩΣΩΡΙΝΗ ΒΟΗΘΕΙΑ

Οι αγρότες βλέπουν τις συγκομιδές τους,

να επιστρέφουν σε επίπεδα προπολεμικά.

και σύντομα να το ξεπερνούν.

Οι Αμερικανοί στοιχηματίζουν,

στην αποκατάσταση της γερμανικής οικονομίας.

Μια ισχυρή Γερμανία θα είναι λιγότερο δαπανηρή για να διατηρηθεί.

Και θα είναι ένα προπύργιο ενάντια στον κομμουνισμό.

Η ευημερία επέστρεψε.

Το Σχέδιο Μάρσαλ είναι θεόσταλτο,

και σώζει την ήπειρο από την καταστροφή,

Και την ίδια στιγμή αν και αφήνει ανοιχτές της πόρτες του,

για τις μεγάλες αμερικανικές επιχειρήσεις.

Ο Στάλιν έχει τα δικά του σχέδια για να σταματήσει τον καπιταλισμό.

Το όνομα του παιχνιδιού είναι,

συγχώνευση και εξαγορά κατασκευασμένο στην Μόσχα.

Ο κυβερνήτης του Κρεμλίνου ενθάρρυνε,

τους Κομμουνιστές να μπουν στην κυβέρνηση.

Αλλά τώρα τους θέλει να εξαλείψουν,

τα άλλα κόμματα που τα οποία έχουν συσχετιστεί.

Είναι η γέννηση του μονοκομματικού κράτους.

Στη Ρουμανία τους συντηρητικούς τους πετάνε έξω,

η διοίκηση εκκαθαρίζεται.

Χίλιοι δικαστές απομακρύνονται, και οι εκλογές νοθεύονται.

Οι κομμουνιστές βρίσκονται τώρα στην εξουσία.

Ο Νέος βασιλιάς Μιχαήλ αναγκάζεται να παραιτηθεί.

Στην Ουγγαρία ο πρωθυπουργός Φέρενκ Ναγκού,

αντιστέκεται στους κομμουνιστές.

Τον Ιούνιο του 1947 ο γιος του απάγεται.

Παραιτείται,πληρώνει τα λύτρα και αποσύρεται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τρεις μήνες αργότερα στη Βουλγαρία,

ο σκληροπυρηνικός, σταλινικός κομμουνιστής αρχηγός κόμματος,

γιόγκι Ντιμιτρόφ έρχεται στην εξουσία.

Ο αντίπαλος του Νικολά Πέτκοβ, συλαμβάνεται αμέσως,

και καταδικάζεται σε θάνατο.

Κρεμάστηκε τον Σεπτέμβριο του 1947.

Έν τω μεταξύ στην Πολωνία ο Στάνισλαβ Μικολάιτσι,

ο επικεφαλής του Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος,

μιλάει εναντίον του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Μέχρι τον Οκτώβριο φοβάται για την ζωή του,

και αυτός και η σύζυγος του αναζητούν καταφύγιο στην Αγγλία.

"Δεν ήθελα να είμαι μόνο ένα πρόβατο,

που θα θανατωθεί... ιδίως...

γιατί το κόμμα μου δεν μπορούσε να δουλέψει περισσότερο".

Θα του πάρει λίγους μήνες, για να έχει αυτό που θέλει,

τώρα έχει σχεδόν, όλη την ανατολική Ευρώπη κάτω από τη σημαία του.

Η προφητεία του Τσώρτσιλ έχει γίνει πραγματικότητα.

Το σιδερένιο παραπέτασμα έχει κατέβει στην ανατολική Ευρώπη.

Μια χώρα δεν έχει ενδώσει ακόμη, η Τσεχοσλοβακία.

Ο πρόεδρος Έντουαρντ Μπένες πάντα προσπαθούσε να διατηρήσει,

τις εγκάρδιες σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση.

Αντιμέτωποι με την αντίθεση του Στάλιν,προς το σχέδιο Μάρσαλ,

μια τσεχική επιτροπή κατευθύνεται στο Κρεμλίνο,

για να προσπαθήσει να τον αλλάξει γνώμη.

Αλλά μάταια.

Κατά την επιστροφή του ο υπουργός Εξωτερικών Γκάριγκ Μάζαρικ λέει:

"Έφυγα για τη Μόσχα ως υπουργός ενός κυρίαρχου κράτους".

"Και επιστρέφω ως ένα ανδρείκελο του Στάλιν".

Οι δημοκρατικοί υπουργοί δείχνουν την αντίθεση τους,

στο στραγγαλισμό του Στάλιν,

με την παραίτηση τους, τον Φεβρουάριο του 1948.

Οι κομμουνιστές δεν αργούν να αντιδράσουν,

κινητοποιούν τον πληθυσμό και οπλίσουν τις εργατικές πολιτοφυλακές.

200.000 άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους.

Την ονομάζουν γενική απεργία.

Για να αποφευχθεί ο εμφύλιος πόλεμος,

ο πρόεδρος Μπένες δεν έχει άλλη επιλογή, παρά να αποδεχθεί,

τη διαμόρφωση μιας πλειοψηφικής κομμουνιστικής κυβέρνησης,

με επικεφαλής τον Κλέμεντ Γκότβαλντ,

γενικό γραμματέα του ελεγχόμενου κομμουνιστικού κόμματος.

Είναι ένα πραξικόπημα.

"Σήμερα είμαστε περισσότερo ορφανoi".

"Είμαστε μέλη της οικογένειας των Σλάβων με τη Σοβιετική Ένωση".

"Και λέω, ότι σε αυτόν τον κόσμο, δεν νοιάζεται κανείς".

Η καταστολή θα ακολουθήσει πολύ σύντομα.

Τον Μάρτιο 1948 ο Γιάν Μάζαρικ,

ένας από τους λίγους Δημοκρατικούς που έμεινε στην εξουσία,

βρέθηκε νεκρός κάτω από τα παράθυρα του υπουργείου του.

Ήταν μια αυτοκτονία σε μια ένδειξη διαμαρτυρίας,

στο κομμουνιστικό πραξικόπημα;

ή ήταν μια δολοφονία;

Η ίδια η δημοκρατία δολοφονήθηκε.

Οι κομμουνιστές τώρα, διευθετούν τα πάντα.

Ο πρόεδρος Μπένες πεθαίνει λίγους μήνες αργότερα.

Ο Κότβαλ εκλέγεται πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Επίσης και η Τσεχοσλοβακία εξαφανίζεται πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα.

Σε όλο τον κόσμο αυτά τα βίαια ξεσπάσματα,

έκαναν τους ανθρώπους να ανησυχούν.

Είναι μια ανησυχία ότι το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα,

και ο ηγέτης τους Μαρίς Τόρεζ δεν συμμερίζονται καθόλου.

"Με όλη μας την καρδιά και τη συνείδηση μας,

διαβεβαιώνουμε την αγάπη μας στον στάλιν,

και εξασφαλίζουμε την ακλόνητη εμπιστοσύνη μας".

"Ζήτω για πάντα ο αγαπητός και σπουδαίος Στάλιν".

"Ζήτω ο κομμουνισμός".

Το πραξικόπημα της Πράγας, αν και δεν είναι χωρίς συνέπειες.

Με την απληστία των Σοβιετικών ένα πράγμα τώρα σαφές.

Δεν είναι πλέον δυνατή η συνδιαχείριση της Γερμανίας με την ΕΣΣΔ.

Έχοντας συνδυάσει τις ζώνες κατοχής του,

η δύση προβλέπει τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης Δυτικής Γερμανίας,

υπό την προστασία της Ουάσιγκτον.

Τον Ιούνιο του 1948 καταστρέφεται το παλιό νόμισμα,

και εγκαθιστάτε το γερμανικό μάρκο.

Οι Σοβιετικοί αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν το νέο νόμισμα,

και αμέσως ανταποδίδουν.

Στις 23 Ιουνίου 1948, άρχισαν να κόβουν,

όλες τις διαδρομές εφοδιασμού στο Δυτικό Βερολίνο.

Ούτε τρένα, ούτε αυτοκίνητα μπορούν να περάσουν.

Ο Στάλιν θέλει ολόκληρη την πόλη για τον εαυτό του.

Χωρίς ηλεκτρισμό όλα τα εργοστασια εκλεισαν.

Η πόλη είναι πλέον αποκλεισμένη από τον υπόλοιπο κόσμο.

Περισσότερα από 2 εκατομμύρια Βερολινέζοι,

έχουν ανάγκη από προμήθειες ή αλλιώς μπορεί να λιμοκτονίσουν.

Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να φτάσουν, η προμήθειες στο Δυτικό Βερολίνο,

και χωρίς να πέσουν στα χέρια των Σοβιετικών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοι τους,

οργάνωσαν μια γιγαντιαία αερομεταφορά.

Εκατοντάδες αεροσκάφη έριξαν... Τρόφιμα,εφόδια και πρώτες ύλες,

σιτάρι, κάρβουνο,πετρέλαιο, φάρμακα.

Χιλιάδες τόνοι την ημέρα περνούν,

κάτω από τις μύτες των Σοβιετικών.

Για πρώτη φορά η Δύση αντιμετωπίζει ανοιχτά την Ανατολή.

Πολλοί παρατηρητές θεωρούν αυτή την κρίση,

ως το προοίμιο ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου.

Το αεροπλάνο περνάει μόνο του πάνω απο τα κτίρια,

αλλά υπάρχουν κάποιες τρομερές συντριβές.

Η Δύση εγκατέλειψε την Πράγα.

Αλλά δεν πρόκειται να αφήσει το Βερολίνο.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ

Ολόκληρο το Χόλιγουντ κατευθύνεται στο Βερολίνο.

Ο Μπομπ Χόουπ κάνει μερικά καραγκιοζιλίκια.

Ο διάσημος συνθέτης Ίρβινγκ Μπέρλιν,

έρχεται να υποστηρίξει τους πιλότους του ελεύθερου κόσμου.

"Η επιχείρηση Βίτλς.... θα είναι σύντομα εδώ,

με τον Κόλ και τον Γουίτον θα λέμε "Γειά" και όλα πάν' καλά".

Μόλις τρία χρόνια πριν, οι συμμαχικοί βομβαρδισμοί χτύπησαν το Βερολίνο.

Σήμερα το τροφοδοτούν.

Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και φωνάζει στους πιλότους:

"Μην μας εγκαταλείψετε...

Αν χάσουμε την ελευθερία μας δεν θα την πάρουμε ποτέ πίσω".

Τα πληρώματα έριξαν μικροσκοπικά αλεξίπτωτα, φορτωμένα με σοκολάτες,

κερδίζοντας έτσι το ψευδώνυμο, τα "βομβαρδιστικά των καραμέλων".

Οι μικροί Βερολινέζοι είναι διπλά, ευτυχισμένη με τον εαυτό τους.

Οι αμερικανοί πιλότοι προμηθεύουν την πόλη,

όχι μόνο με φαγητό, αλλά και με ελπίδα επίσης.

Ο αποκλεισμός τραβάει για 11 μήνες,

κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, 278.000 συμμαχικές πτήσεις,

παρέχουν στην πόλη όλα όσα χρειάζεται για να επιβιώσει.

Ακόμα και μικρά σκαθάρια κάνουν ευτυχισμένες προσγειώσεις.

Στους αιθέρες η μάχη συνεχίζεται,

αλλά και τα πράγματα στη γη είναι καυτά επίσης.

Στις 6 Σεπτεμβρίου 1948...

οι κομμουνιστές προσπαθούν, να καταλάβουν όλα τα επίσημα κτίρια.

Τρεις ημέρες αργότερα μια μαζική διαμαρτυρία 300.000 ισχυρών,

συγκεντρώνεται μπροστά από το Ράιχσταγκ.

Ο Δήμαρχος πόλης ο Έρνεστ Ρόιντερ μιλάει φωναχτά,

για το τί πιστεύουν όλοι οι Βερολινέζοι.

"Απο το Βερολίνο ξεκινάει,φωνάζει όλος ο κόσμος και εσείς λαοί του κόσμου".

Στην Αμερική στην Αγγλία, στην Γαλλία στην Ιταλία,

κοιτάξτε αυτήν την πόλη.....

και δεν πρέπει να εγκαταλείψετε αυτή την πόλη,

αυτόν τον λαό και αυτούς τους ανθρώπους".

"Λαοί του κόσμου κάντε το καθήκον σας".

Οι διαδηλωτές καταλαμβάνουν την κόκκινη σημαία,

που κυματίζει πάνω από την Πύλη του Βρανδεμβούργου.

Βίαιες συγκρούσεις ξεσπούν με την γερμανική αστυνομία.

Αλλά τα δυτική Βερολινέζοι στέκονται σταθερά.

Η πόλη τους γίνεται ένα προπύργιο της Ελευθερίας.

Στη δεξιά πλευρά της κουρτίνας.

Οι Γερμανοί δεν θεωρούνται πλέον πρώην Ναζί,

αλλά πιθανά θύματα του σταλινικού ολοκληρωτισμού.

Απο την εντολή "Μην αδελφοποιηθείτε" του 1945 που έχει παρέλθει.

Η Γερμανία έγινε ένας από τους συμμάχους.

Oι κατακτητές του παρελθόντος...

είναι η σημερινή...απελευθερωτές.

H αερογέφυρα έχει σφραγίσει τη φιλία μεταξύ νικητών και νικημένων.

Ο Στάλιν έκανε ένα μεγάλο λάθος.

Aπό το να απαλλαγεί από τους Αμερικανούς,

οδήγησε τη δυτική ζώνη στην αγκαλιά του Θείου Σαμ.

Ο αποκλεισμός οδηγεί τη Δύση να εισέλθει σε μια αμυντική συμμαχία.

Αυτή τη φορά όχι εναντίον της Γερμανίας, αλλά κατά της ΕΣΣΔ.

Στις 4 Απριλίου 1949, 12 χώρες γίνονται κράτη μέλη του ΝΑΤΟ.

Ένα μέρος της Δυτικής Ευρώπης τοποθετείται τοιουτοτροπώς,

υπό την προστασία της αμερικανικής πυρηνικής ομπρέλας.

Ο ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΕΛΙΩΣΕ!

"Στης 12 τα μεσανυχτα....

Η μπάρες θα ανοίξουν ο αποκλεισμός τελίωσε...

τα αυτοκίνητα στην σειρά προχωρούν στον δρόμο, που για 10 μήνες ήταν χωρίς ζωή".

Ο Στάλιν σταματάει το εμπάρκο στις 12 Μαΐου 1949.

Τόσο οι άνθρωποι όσο και τα αγαθά τώρα,

έχουν ελεύθερη διέλευση μέσα και έξω από την πόλη.

Στους δρόμους όλοι ζητωκραυγάζουν.

Είμαστε ακόμα ζωντανοί και κλαίνε.

Είναι μια νίκη για το δυτικό μπλοκ.

Και μια μεγάλη ανακούφιση για τους κατοίκους του Βερολίνου.

Λίγες μέρες αργότερα μια Δημοκρατική Δυτική Γερμανία,

γεννιέται στην επικράτεια των τριών δυτικών ζωνών.

Την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.

Αλλά ο κατήγορος και το Κρεμλίνο, δεν έχουν τελιώσει ακόμη.

Τον Σεπτέμβριο του 1949,

πραγματοποιείται,η πρώτη σοβιετική πυρηνική δοκιμή.

Η ΕΣΣΔ ,τώρα έχει την δική της ατομική βόμβα.

Ένα μήνα αργότερα τον Οκτώβριο,

η ΛΔΓ "Η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας" γεννιέται.

Μια κομμουνιστική Γερμανία στη σοβιετική πλευρά της κουρτίνας,

με τα δικά της θεσμικά όργανα και τη δική της πολιτική αστυνομία,

που αναβιώνει δυσάρεστες αναμνήσεις.

Τα καφετιά πουκάμισα έδωσαν την θέση τους, στον κόκκινο κίνδυνο.

Το 1945 μια ήπειρος αναδύθηκε απο έναν πόλεμο αιματηρό,

αλλά αδέσμευτό και γεμάτο ελπίδα.

Τέσσερα χρόνια αργότερα ξεκινά μια νέα εποχή,

στην οποία η ειρήνη και η ευημερία ζουν παράλληλα,

με τον φόβο μιας πυρηνικής αποκάλυψης.

Είναι 1949...

το έτος που ο κόσμος χωρίζεται στα δύο.

και η εκεχειρία των μεταπολεμικών χρόνων θα έχει διαρκέσει...;

Όχι και πολύ καιρό!

Mετάφραση επιμέλεια υποτίτλων:gianis76

{Ζητώ συγνώμη για τυχόν παραφράσεις των υποτίτλων,

σχετικά με την μετάφραση των άλλων γλωσσών, εκτός των αγγλικών}