Original subtitles

Aarde is een onrustige plek.

Zijn seizoenen gedreven

door de baan rond onze zon.

Een epische reis

die de ritmes bepaalt

van al het leven.

Mensen eren deze passage met rituelen en feesten.

De natuur markeert de cyclus met zijn eigen patronen.

In de loop van een jaar

de meest spectaculaire planeetgebeurtenissen van migratie

wedergeboorte

en transformatie zich ontvouwen.

Moment voor moment

maand na maand

gedurende een wild jaar op aarde.

Begin Juli heeft de zon zijn overvloedige energie

gefocust op het noordelijk halfrond.

Intens licht en warmte

fungeren als katalysatoren op de ijskappen van de Noordpool

als ze beginnen te ontdooien en verschuiven.

Water snijdt verticale rivieren

en stort dan in de bevroren afgrond.

Het ijzige landschap versnelt zijn stroom naar de zee.

Er verschijnen enorme breuklijnen.

Er gaat iets gebeuren.

Dit is het afkalfseizoen van de ijsberg.

De ijskappen in Groenland

verliezen tonnen ijs per jaar tijdens het smelten.

In de afgelopen jaren

is het smeltseizoen eerde begonnen en duurt langer.

Er smelt meer ijs in de zomer

dan wordt aangevuld in de winter.

Het algehele verlies van ijs is rampzalig geworden.

30 jaar geleden smolt

op de ijskappen van Groenland

iedere zomer 25 miljard ton ijs.

Het afgelopen seizoen

meer dan 600 miljard ton ijs ging verloren door smelten.

Het klimaat is echt aan het veranderen.

Het glaciale smelten

draagt bij aan enkele van de wereld meest voedselrijke wateren in de Svalbard archipel.

In Juli

zijn miljoenen zeevogels gemigreerd uit het zuiden

om klokrond te eten in 24-uur daglicht.

Het is een ideale plek voor vogels om te broeden en hun jongen groot te brengen.

Alken hebben gekozen te nestelen in de puinhellingen

op de basis van de eilandkliffen.

Voor poolvossen die de winteropruiming hebben doorgebracht

is het een perfecte tijd om te jagen.

De eieren zijn goed beschermd

maar de volwassen vogels moeten het nog steeds uitzoeken.

Frontaal aanvallen werkt zelden.

De alken zijn ze gewoon te snel af.

Wat nodig is

is enkele van die beroemde sluwe vossen.

En een meevaller is mooi meegenomen.

Een meeuw is ook op jacht.

De dreiging van boven leidt de alken een fractie van een seconde af.

Die fractie is alles wat de vos nodig heeft.

Hij is de alken te slim af.

Veel alkensoorten vermijden roofdieren

door te nestelen op onzekere kliffen.

Hoe gevaarlijker de plek, hoe beter af ze zijn.

Elk paar heeft een kostbare nakomeling.

Het kuiken is pas drie weken geleden uitgekomen

en staat al te popelen het nest te verlaten.

Het is zijn eerste vlucht.

Honderden meter naar de veiligheid van de oceaan.

Elke zomer

is er wel een dappere die de eerste sprong waagt.

Het is meer vallen dan vliegen

terwijl hun kleine vleugeltjes fungeren als parachute.

Hun vaders volgen ze naar beneden

en helpt ze op het water te landen.

Al snel begint de lucht zich te vullen met springers

en hun begeleiders.

In slechts een paar dagen

wagen 100,000 kuikens de sprong.

Niemand doet het alleen.

Maar niet iedereen haalt het.

Sommige vallen op een gevaarlijke landingsbaan

vol met hongerige roofdieren.

Gelukkig is vader nabij

en vanaf daar een snelle vlucht naar zee.

Voor de kuikens die het water gehaald hebben

is geen tijd om uit te rusten.

Nog niet sterk genoeg om de lucht in te gaan

beginnen de kuikens een heroïsche migratie

zwemmen naar wateren voor de kust van IJsland.

Zelfs tot in Noord-Amerika

ruim 1.000 kilometer verderop.

In Alaska

schud het land zijn ijzige mantel af

en spatten stromen richting zee.

Deze veranderingen melden de aankomst

van een andere grote reiziger.

Rode zalm komt terug naar Bristol Bay

de plek waar ze zijn geboren.

Ze hebben duizenden kilometers gereisd

vanuit de diepe oceaan

gebruikmakend van het magnetisch veld van de aarde als kompas.

De geur van hun thuisstroom

is met hun geboorte in het geheugen gegrift.

Hun komst wordt enthousiast verwacht door bruine beren

die zich beginnen te verzamelen langs de oevers van de baai

als de zalm terugkeert.

Ze zijn gekomen voor de ultieme teddyberen picknick.

Terwijl de zalm z’n laatste energie gebruikt om kuit te schieten

bereiken ze tevens het einde van hun levenscyclus.

Wat lijkt op een rivier des doods

is eigenlijk een vitale regeneratie.

Meestal nemen rivieren voedingsstoffen mee naar zee.

Maar hier

met het jaarlijkse paaien komen voedingsstoffen terug in de rivieren.

Het voedt niet alleen de beren

maar ook de bomen kilometers ver in de omtrek.

Het is een cyclus die ieder jaar gebeurt

en waar niets verloren gaat.

In heel Noord-Amerika

verwarmt de zomer het land.

De valleien van Californië weerschijnen groei.

De stranden bruisen.

Landinwaarts zinderen de woestijnen.

In het glooiende zand van de Sonora woestijn

is geen opluchting onder de wolkenloze luchten.

De sidewinder slang

moet haar gedrag in de zomer veranderen.

Om de zinderende hitte te vermijden

beperkt ze haar tijd een prooi te zoeken

tot vroeg in de ochtend en bij zonsondergang.

Om het hete zand te mijden

beperkt ze haar contact met het zand tot maar twee lichaamsdelen tegelijk.

Deze eigenaardige manier van voortbewegen

maakt haar de snelste ratelslang op zand.

Ze laat een J-vormige handtekening achter terwijl ze jaagt.

Duinen als bergen worden een bijna onmogelijke taak.

Doorzettingsvermogen is de enige optie voor deze hongerige slang

maar met weinig vocht om geur te dragen

is prooi opsporen moeilijk.

Met gebruik van speciale temperatuurgevoelige plekken aan de zijkant van haar hoofd

scant ze de omgeving voor een levend hittesignaal.

In staat om te kiezen uit de minste variatie

tussen heet zand

en een warme lunch.

Een gekko is koudbloedig

en daardoor vrijwel onzichtbaar voor de thermische sensoren van de slang.

Maar dat werkt alleen maar als die stilstaat.

Een beweging en het is over en uit.

Gelukkig kan de sidewinder

een maand overleven zonder te eten.

Tijd genoeg om een prooi te vangen.

Woestijnen beslaan ongeveer een kwart van het aardoppervlak.

Maar niet alle woestijnen zijn verzengende zandduinen.

De dorre steppen van Centraal-Azië

zijn een lege en winderige plek.

Maar als de zomer nadert

brengen verstrooiende regens de belofte van groenere weiden.

Meegaand met het seizoen

zijn de nomaden van Mongolië altijd in beweging.

Als begrazing schaars is

moeten ze lange afstanden reizen.

Meer dan honderden kilometers om weiland te vinden.

Hun leven is onlosmakelijk verbonden aan hun paarden.

Het is een onderdeel van hun bestaan

van meer dan 3,000 jaar.

Kinderen leren rijden

bijna net zo snel als ze kunnen lopen.

De zomer is de tijd om te verzamelen

en door het land racen.

De nomaden geloven dat een leven zonder paard

hetzelfde is als een vogel zonder vleugels.

De nomaden zijn afhankelijk van hun vee

voor alle essentiële zaken van het leven.

Dus blijven ze hier

zo lang er genoeg gras is.

Met behulp van de zon, sterren, heuvels en bergen

vinden ze hun weg.

Voor deze mensen

is het leven voortdurend in beweging.

Verder naar het westen

verandert de zomer ook

de machtige Himalaya.

Het dak van de wereld

reikt tot meer dan 7 kilometer de lucht in.

Bekend als de derde Pool

is de Himalaya het huis van de grootste ijsmassa

buiten de Noordpool en Antarctica.

De hitte van de zomer

veroorzaakt dat smeltwater uit de bergen

in ravijnen terecht komen en rivieren vullen

die naar de laaglanden stromen.

In Juli

bereikt de migratie van water uit de bergtoppen naar de valleien een toename.

In de Terai-regio van Nepal

ontvangen uiterwaarden rijke slibafzettingen uit de Himalaya

die voeding verstrekken

voor enkele van de hoogste grassen in de wereld.

Het weelderige groeiseizoen van Juli

cultiveert ook een ander

seizoensgebonden natuur bloeier.

Insecten

Een bepaald insect

komt uit zijn winterslaap.

Het uitkomen van water gedragen wriggler

in zijn gevleugelde vorm.

De warme, natte omstandigheden

zijn perfect voor muggen.

Vrouwtjes maken een hogere zoemtoon dan mannen.

Het zijn vrouwtjes die ergernis veroorzaken

omdat ze altijd een bloedmaaltijd zoeken.

Het zijn niet alleen muggen.

Teken, muggen, vliegen

komen allemaal uit in deze tijd van het jaar.

Het is onmogelijk om te blijven meppen

tegen deze vervelende indringers.

De grotere één horige neushoorn

lijkt een ondoordringbaar pantser te hebben.

De platen zijn echter niets anders dan grote huidplooien.

En vliegen houden van die plooien.

Deze plooien zijn de

meest zweterige plaatsen op het lichaam van de neushoorn

vol bacteriën en dode huidcellen.

Heerlijk.

Leven met een deken van beestjes

is een constante irritatie in de zomer

voor de neushoorn.

Maar hulp is nabij.

Mynah-vogels houden van fourageren

op griezelige kruipers.

Zelfs de babyneushoorn

wordt een wandelende eettafel.

Ondanks de irritatie van insecten

bezorgen ze de Mynah-vogel

een waar feestmaal.

Juli en Augustus

zijn moesson maanden in heel Zuidoost-Azië.

De regens reiken tot in Cambodja

waardoor de machtige Mekong rivier overstroomt.

Gezwollen door zoveel water

begint de rivier terug te stromen

weg van de zee.

De instroom van water is zo immens

dat het grootste zoetwatermeer

in Zuid Oost Azië zwelt als een ballon.

Het Tonle Sap Lake

groeit maar liefst zes keer zijn normale grootte

en is een enorme binnenzee geworden

die een/vijfde van Cambodja opslokt.

Het is een van de grootste seizoensgebonden variaties

door mensen gezien op de planeet.

Wegen worden rivieren.

Huizen op palen zijn alleen per boot te bereiken.

Het water wemelt

van de grootste samenkomst zoetwatervissen ter wereld

die het meer

en bossen in de omgeving vullen.

Als het meer groeit

trekken miljoenen vogels hierheen

voor voedsel tijdens dit seizoensfeest.

Ze blijven hier

tot deze levensgevende wateren beginnen te wijken.

Maar voor nu

is het een vissersparadijs.

Terwijl de natuurlijke wereld in beweging is, zijn mensen dat ook.

Het is de laatste maan-maand van de Islamitische kalender.

Miljoenen pelgrims reizen naar de heilige stad Mekka

in Saudi-Arabie.

Het spirituele centrum van de Islam.

Alle moslims streven ernaar de Hadj te maken.

Minstens één keer in hun leven.

Zeven keer cirkelen rond de Kaaba en alle zonden zijn verdreven.

Elk jaar

verzamelen meer dan twee miljoen pelgrims

zich aan bij deze heilige zee van mensen.

De Islamitische kalender

volgt de beweging van de maan en niet van de zon.

Het is een van de vele kalenders tussen culturen

die het verstrijken van de tijd vastleggen sinds de oudheid.

Voor de natuurlijke wereld

is de kalender ongeschreven.

Lengte van de dag.

Dalende temperatuur.

Een verandering in huidige aankondiging “Het is tijd”

Zuidelijke walvissen

vertrouwen op deze natuurlijke tijdwaarnemers

om te weten wanneer te vertrekken.

Elk jaar

als de winter zijn grip krijgt op de Zuidpool

en de dagen korter worden

migreren walvissen uit de wateren rond Antarctica

naar de veilige havens van Australië.

In de warme ondiepe wateren beschermd tegen roofdieren

haalt een vitaal jong kalf adem.

Hier in het kalme winterwater

wordt het kalf vet van moeders rijke melk.

Binnen een paar maanden als de dagen langer zijn

is het kalf sterker

en gaan ze samen de lange terugreis aan

naar de foerageergebieden van Antarctica.

Verder naar het zuiden

in een baai van het eiland Tasmanië

verhult het kolkende oppervlaktewater wat er beneden gebeurt.

Een leger spinkrabben

marcheert op het ritme van hun oorspronkelijke trommel.

Winterse zeetemperaturen

hebben hun opmars teweeg gebracht.

Op plaatsen

liggen ze tien lichamen dik

en vormen een berg van schaaldieren.

Honderdduizenden krabben

migreren naar ondieptes om te transformeren.

Jeuk hier.

Een kras daar.

Een teken dat het oude schild

klaar is om weg te gooien.

De eerste in de rui

is dit mannetje die enzymen afscheidt

om zijn oude omhulsel op te tillen en af te scheiden.

Hij breekt er doorheen

en onthult zijn nieuwe jas

helder oranje en zacht.

Zijn schelp biedt geen bescherming tot het hard wordt.

Op dit kwetsbare moment in zijn leven

zoekt hij bescherming tegen de menigte

die zich tegen hem keert.

Pas verruide krabben worden opgejaagd en uit elkaar getrokken.

Deze verminkte krab

hinkt wanhopig dekking zoekend weg.

Hij is een gemakkelijk doelwit.

Zelfs met vier ontbrekende ledematen

vecht hij terug.

Misschien bieden deze engelen hem een toevluchtsoord.

Eindelijk veilig.

Na enige tijd zal hij uiteindelijk herstellen.

Zijn aanvallers

hebben minder geluk.

Gladde pijlstaartroggen komen langs voor een onbeperkt buffet.

Het is moeilijk waar te beginnen.

Voorgerecht.

Hoofdgerecht.

Nagerecht.

Met een snelle beweging van zijn staart

is hij na seconden weer terug.

De enige verdediging van de krabben is hun enorme aantal.

Bij dageraad

zijn er honderden opgezogen.

Eindelijk verzadigd

verdwijnen de roggen de duisternis in.

De overlevende spinkrabben

marcheren plechtig naar de diepten

en stappen over hun gevallen kameraden.

Of is het een overgebleven lunch?

Deze menigte zal elkaar volgend jaar weer ontmoeten

bij dezelfde gruwelijke gebeurtenis

in de warme winterwateren van Tasmanië.

Op het continent van Afrika

is de beweging van regen die het leven bepaalt.

In Augustus

is een grote migratie van de natuurlijke wereld onderweg.

Op de grens van Kenia en Tanzania

zijn de gnoes in beweging.

Na de Serengeti te hebben verlaten

zijn ze meer dan 500 kilometer naar het noorden gereisd.

Op weg naar de savanne graslanden van de Masai-Mara

zijn stormen aan de horizon hun baken.

Ze weten instinctief dat waar regen valt

er groene weiden zijn.

Als de groepen samenkomen

groeit het aantal gnoes.

Binnenkort bestaat de kudde uit meer dan een miljoen stuks.

In Augustus

bereikt de kudde de Mara-rivier.

De krokodillen wachten ze op.

Voor sommige

is het de eerste keer

dat ze zo’n obstakel tegenkomen.

Anderen weten maar al te goed wat er gaat komen.

Kuddeleiders beoordelen het gevaar

en zoeken een punt waar de kansen wat beter lijken.

Ze pauzeren aan de waterkant

en wachten op iemand die begint.

Op een of andere manier

lukt het voorbij de geopende kaken te komen.

Dan is het hek van de dam.

Binnen een uur

zullen duizenden op dit punt oversteken.

De meeste zullen het halen.

Sommige niet.

De rivier neemt zijn offerande.

Terwijl de regenwolken verder gaan

gaan ook de gnoes

naar de weiden van Kenia.

Verder naar het zuiden in Zambia

is gebrek aan regen en meedogenloze zonneschijn

dat het leven uit de aarde zuigt.

De helderblauwe luchten

zijn een welkom voor Carmine bijeneters.

Elk jaar

migreren ze honderden kilometers zuidwaarts

om hier samen te komen

bij de Luangwa-rivier in Zambia.

Als het waterpeil zakt legt het de rivieroever bloot.

Dit is wat de vogels zoeken.

Daar nestelen ze namelijk.

Elke vogel haast zich een plekje te bemachtigen

maar krijgen niet de eerste keus.

Plaatselijke witfront bijeneters zijn er al.

Ze wonen het hele jaar in deze regio

en onlangs naar de rivieroever verhuisd om te broeden.

Ze hebben een voorsprong gehad holen te maken

en laten zich er niet zonder gevecht uitzetten.

Maar de migranten hebben niet voor niets zo ver gereisd.

Een eersteklas stuk onroerend goed is elke vliegende veer waard.

Beiden vogelsoorten graven in de rivieroever

om hun eieren te leggen.

De locatie van het hol is essentieel.

Te dicht bij de bodem

en reptielen kunnen binnendringen.

Te dicht bij de top

betekent gemakkelijk te bereiken door eierdieven.

Het midden van de oever is optimaal.

Voorbijganger kunnen precies dat doen.

Gelukkig hebben alle buren toegang tot voedsel.

Zelfs halverwege het droge seizoen

hebben de permanente waterpoelen van de Luangwa rivier

nog steeds waterinsecten.

De vogels zijn behendige jagers

maar hun favoriete eten staat langs de rivieroever.

In Augustus

staat de worstboom in bloei.

Dat is een geschenk voor bijen

en bijeneters.

Het enige probleem met dit dieet

is de angel in de staart.

Maar die is snel uitgeschakeld.

Net als de Halcyon dagen

is het snel voorbij.

De bijeneters moeten broeden en dan vluchten met hun kuikens

voordat de regens terugkeren en de rivier stijgt.

Zodra dat gebeurt

zullen de oevernesten onder water verdwijnen

en gaan de vogels terug naar hun gebied.

De grote migraties van dieren op het Afrikaanse continent

worden geëvenaard door soortgelijke migraties in de Afrikaanse Zeeën.

Langs de KwaZulu-Natal kustlijn in Zuid-Afrika

is de komst van een koudwater-stroom

die langs de kust gaat

en planktonbloei met zich meedraagt.

Deze koele noordelijke stroom

stuwt miljarden sardines voort op zoek naar voedsel.

Op hun hoogtepunt

zijn er scholen met een omvang van zeven kilometer.

Een onweerstaanbaar lokaas voor roofdieren.

Een leger van 15.000 of meer gewone dolfijnen

arriveert om in een gecoördineerde aanval toe te slaan.

Ze separeren de school sardines

door ze te omsingelen

en rondom hen een barricade van luchtbellen te blazen.

De omsingeling wordt dichter en dichter.

Terwijl drukken ze de sardines naar het oppervlak

en is er geen ontsnappen meer voor de kleine vis.

De olieachtige geur van de strijd trekt meer hongerige roofdieren aan.

Duistere haaien komen er bij

om te profiteren van het harde werk van de dolfijnen.

Hun kaken houwen met precisie door het aas.

Het verloop aan de oppervlakte signaleert een luchtaanvalsmacht.

Jan van genten zweven

en sluiten zich aan bij het festijn.

Duikend met 100 kilometer per uur

komen ze als een torpedo in het diepe water.

Maar het feest is het waard.

De roofdieren langs deze kustlijn

kunnen niet altijd vertrouwen

op de sardines die hun weg passeren.

Opwarmende oceanen betekent dat koele stromingen

die de sardientjes-run veroorzaken

later en later hebben plaatsgevonden.

Sommige jaren

is de sardientjes-run volledig mislukt.

Voor veel soorten over de planeet

verandert de timing van natuurlijke gebeurtenissen

vanwege het stijgen van globale temperaturen.

Wezens die zo precies zijn aangepast

naar de biologische klok van de natuur

moet klimaatverandering ze verschuiven naar een nieuw ritme.

Als ze dat kunnen.

Als ze dat niet kunnen

zullen veel van de grote migratie gebeurtenissen op onze planeet verminderen

of gewoon verdwijnen.