Original subtitles

sync Nsl7

Saya dah gila. Kenapa saya ceritakan tentang itu?

-Bunyi apa tu? -Ia datang dari tingkat dua.

Tidak.

Kenapa?

Diam!

Diam!

-Soo Jin! -Itu Yeong Jae!

Penulis Bang!

-Sorok. -Ya Tuhan.

Soo Jin, apa dah jadi?

-Sorok! -Soo Jin!

Penulis Bang!

Kenapa sorok di sini? Ini bilik awak!

Awak gila!

-Yeong Jae, kunci. -Okey, kejap.

Sorok!

Saya nak buka pintu!

Ada sesuatu jadi ke?

Tak, Soo Jin.

Myeong Soo.

Selamatkan saya.

Dia mengigau.

Dia kuat mengigau, jadi saya perlu tidurkan dia.

Maafkan kami.

Tidur.

-Mari. -Oh, okey.

Saya cakap, mari.

-Selamat malam. -Selamat malam, tidurlah.

Mereka dah pergi?

Punggung saya.

-Saya betul-betul mahu jumpa ibu saya. -Hei.

Sekejap.

Saya betul-betul terkejut. Hwa Yeong okey tak?

Biarkan dia tidur. Tiada suara dia, mungkin dia tidur.

Apa patut kita buat?

Kawan Hwa Yeong ambil bilik saya.

Tak mengapa, saya pun mengharap pada awak.

Baiklah.

-Hati saya. -Tengok habuk ni.

Kenapa kamu berdua datang sini?

Noona Ji Ah cakap dia tak boleh tidur.

Jadi kenapa awak di bilik orang lain?

Saya datang ke sini kerana mahu cakap sesuatu pada mereka.

Saya hanya ikut Ji Ah ke bilik ini.

Kenapa kita sorok di sini?

Ini kerana Hwa Yeong.

Lama sangat dengan kamu semua, otak saya pun tak berkembang.

-Patutnya cakap kita bermain. -Kenapa saya bermain dengan awak?

Saya cakap sahaja.

Jika betul kita sedang bermain, kamu semua akan kalah dengan saya.

-Apa? -Apa?

Semua orang sila beredar. Jika kamu masih di sini lagi pelik.

Pergi sekarang? Kita patut tunggu sekejap.

-Pergi seorang demi seorang. -Baiklah.

Hwa Yeong dahulu.

-Kenapa saya? -Siapa yang datang pertama.

Tak mahu, apa awak awak nanti? Ji Ah pergi dulu.

-Bagus juga, ikut urutan umur. -Jika ikut umur, awak lah dulu.

Saya yang terakhir.

-Saya akan pergi. -Saya juga.

-Tak, saya pergi. -Saya pergi.

Saya pergi.

Saya agak bosan. Nak main permain betul atau cabaran?

Bukan ke kita patut adakan masa untuk kejujuran?

-Apa sibuk sangat di awal pagi? -Unni, beri saya pinggan tu.

-Mereka suruh awak buat sarapan? -Tak, mereka tak mahu sarapan.

-Kenapa awak buat? -Ini sikap semula jadi saya.

Jangan bekerja keras sangat. Awak ingat mereka akan beri watak?

Berhenti merungut dan tuang jus.

Okey.

Ini.

Tempat awak tidur pasti tak selesa.

Bilik itu panas dan banyak habuk.

Lebih-lebih lagi bawah katil.

Bagaimana kalau kita masukkan bagaimana bekas kekasih berjumpa?

Ketiga-tiganya mereka berjumpa?

Semua bekas kekasih di satu tempat.

Dari situ kita imbas kembali kisah lama.

-Kenapa mereka berjumpa? -Ya, betul cakap awak.

-Ya, macam tak ada sebab. - Sesuatu yang luar biasa.

Jadi, kenapa perkara begini jadi?

Awak tak pelik?

Itu sangat menarik minat saya.

Sini. Sila makan.

Bagaimana kalau kita dengar pendapat pihak ketiga?

Apa? Nak saya tolong sesuatu?

Ra Ra boleh duduk sini?

Jika itu Ji Ah atau Ra Ra,...

...apa akan jadi jika awak berdua jumpa bekas kekasih?

Bagimana? Apa awak rasa akan jadi?

Mereka tak akan bersefahaman.

Lagipun jika mereka kenal sesama sendiri, ia satu kejutan.

Mereka akan tarik rambut sesama sendiri kan?

Mereka dah cukup matang.

Jika semua bekas kekasih ada di satu bilik dengan bekas kekasih?

Saya rasa mesti banyak persoalan.

Saya rasa itu agak keterlaluan.

Walaupun itu filem atau fiksyen, perlu ada batasnya.

Saya tak suka.

Ya, itu tak masuk akal.

Betul ke tak masuk akal?

Saya yakin pasti ada sebab yang tak dapat dijelaskan.

Apa sebabnya?

Mungkin sesuatu yang mendesak...

...menyebabkan mereka terkurung sesama mereka.

Mungkin kita patut beri alasan seperti itu?

Saya tak faham kenapa situasi begitu tak dapat dielak?

Lagipun, jika masih jumpa bekas kekasih pun dah pelik, tapi,...

...dengan lelaki itu dan bekas teman wanitanya di satu katil?

Itu sakit jiwa.

Dari pandangan sebagai pengarah, itu sesuatu tak tak dapat difahami.

Bukan pasal memahami. Saya tak suka membayangkannya.

Saya hanya beri pendapat.

Kreativiti adalah bagus, tapi jangan melebihi batas, pengarah.

Awak dengar perkataan pengarah kan? Mari ingat itu.

Kita tertangkap ke?

Bagaimana dia tahu? Kita sorok dengan cepat.

Penting ke jika dia tahu?

Saya cakap yang lakonan saya hebat.

-Bagi saya, pagi tadi ialah amaran. -Amaran?

"Saya tahu semuanya, jadi awak perlu berwaspada."

Tentang filem kita ke? Itu pengakhiran lakonan kekasih?

Itu ke yang awak mahu?

Disebabkan awak dari Universiti Chunha, jadi awak cepat faham.

Awak tak beritahu Yeong Jae lagi, mesti awak ada motif lain.

Saya ada cakap yang Yeong Jae terlibat dalam situasi sama zaman sekolah?

Selepas saya kacau hubungan orang, perkara terjadi,...

...akhirnya, semua tak mahu kawan dengan saya.

Selepas itu, saya berjanji tak mahu kacau hubungan orang lagi.

Itu moto kehidupan saya.

Jadi, kenapa awak tak buat tak tahu sahaja?

Saya tak mahu lihat kawan saya disakiti.

Jadi, apa awak nak saya buat?

Mari selesaikan dengan cara kita sendiri.

Tiada apa nak selesaikan!

Kisah Myeong Soo dan saya itu tiga tahun lepas.

Tak pelik ke bekerja dengan bekas kekasih awak yang tiga tahun lepas?

Jangan berhenti setengah jalan begini.

Jika filem dibatalkan, pihak media akan salahkan Yeong Jae.

-Awak guna Yeong Jae sebagai alasan . -Jadi, apa?

Saya patut berhenti kerja ke? Itu yang awak mahu?

Awak terlupa sesuatu.

Apa?

Kesalahan awak...

...ialah menipu lelaki yang mencintai dan mahu kahwini awak.

Wah, tiada apa yang awak tak boleh buat.

Berkhemah itu hobi saya.

Sangat menarik perhatian.

Orang cakap manusia jadi rapat dengan buat perkara yang sama.

Bukan ke pengarah kita lakukan perkara begini juga?

Jika dia buat mahu, dia boleh lakukan lebih baik daripada saya.

Siapa yang jadi teman wanita, pengarah sangat beruntung.

Geon tiada kekasih.

Betul ke?

Berapa lama awak bercadang nak sorok daripada dia?

Awak mahu saya ceritakan semua?

Itu yang patut awak lakukan.

-Bagaimana dengan cerita itu? -Kita perlu abaikan komik Myeong Soo .

Di masa yang sesuai, saya akan ubah semula.

Mesti awak gembira sekarang kerana kita tak perlu berlakon lagi.

Ya.

Awak nak minum?

Untuk meraikan perpisahan kita.

-Apa? -Kita berpisah hari ini kan?

Bila pula kita bersama?

Tiada minuman lah begitu?

Awak sibuk?

Tak, saya tak sibuk.

-Mari minum? -Di restoran Ji Ah lagi?

Hanya kita berdua untuk hari ini.

Awak dan saya bergembira!

Bergembira?

Saya patut naik van kerana kereta makin kecil.

Minum ini. Ia melegakan kepala awak.

Tak mengapa.

Bukan ke kita ada van Ra Ra?

Saya tak pasti jika boleh dipandu.

Myeong Soo pandai memandu!

Kami sangat rapat sejak kebelakangan ini.

Penulis Bang pasti sangat mesra.

Dia berbeza daripada kita kerana ramai wanita yang dia rapat.

Saya perlu terima kasih kepada Ra Ra. Kita dapat bersama.

Kenapa dia tinggal kereta ini dan naik kereta perkhemahan pengarah?

Saya rasa dia berminat dengan Pengarah Jo.

Lelaki menjengkelkan itu? Dia tak ada citarasa ke?

Dia ada tarikan tersendiri. Stail yang berbeza daripada awak.

Betul tu, saya baik.

Sudah tentu kerana wanita menangis kerana awak baik.

Mungkin sebab itu Ra Ra tertarik dengan yang berlainan,...

...sebab dia kecewa dengan awak.

Ra Ra tinggalkan saya.

Tak penting siapa tinggalkan siapa.

Yang penting ialah siapa ketua dalam perhubungan.

Kebiasaannya, orang bawahan yang hantar surat berhenti.

Betul itu, memandangkan saya yang mahu berpisah dengan awak dahulu.

Telefon saya berbunyi ke?

Awak tunggu panggilan dari siapa?

Tidak.

Tinggalkan sahaja di mana-mana.

Oh.

Kenapa banyak betul barang awak percutian dua hari satu malam?

Kenapa? Awak tak pernah cuti dengan wanita.

Kita pernah ke pergi berkemas? Kita selalu pergi tanpa berkemas.

Kita selalu buat secara mengejut.

Sangat menggembirakan.

Awak okey tinggal seorang?

Sudah tentulah.

Awak mahu arak?

Saya mahu air sahaja.

Air.

Itu sahaja?

Terima kasih.

Duduklah dahulu. Macamlah rumah ni mahu runtuh.

Sudah lambat. Saya perlu pergi.

Saya nak minta tolong. Boleh?

-Sekarang. -Awak ada temu janji?

Tak.

Hei, Bang Myeong Soo!

Awak tak lupa kan?

Saya di depan studio awak sekarang.

Ini bocor. Perlu ditukar.

-Ada spanar? -Apa tu?

Ada alatan bertukang?

Mana saya letak?

Satu, dua, tiga!

Kenapa?

Oh, Soo Jin awak di mana?

Saya? Dalam perjalanan pulang ke rumah.

Tak mengapa.

Kita patut minum kan? Saya lupa.

Awak mahu datang rumah saya?

Awak tak penat ke?

Awak mahu jumpa di kawasan rumah awak?

Saya mahu pulang dan mandi.

Saya ada ini sahaja.

Oh.

Awak cakap dengan siapa?

Tiada siapa.

Awak berpeluh! Patut saya buka penyaman udara?

Saya akan datang taman rumah awak. Tunggu sekejap.

Ya Tuhan.

Untuk pulang awal,...

...saya tipu mereka.

Lakonan awak bertambah baik hasil daripada kelas awak pergi.

Bagaimana Soo Jin?

Dia pergi ke Yangpyeong. Dia akan pulang lewat hari ini.

Anak-anak?

Mereka bermain dengan nenek mereka.

Awak rasa tak apa ke kita tak telefon mereka?

Cukup.

Biarkan. Saya cuci nanti.

Kejap. Ada orang datang?

Saya cakap tiada orang.

Siapa?

Maafkan saya. Teruskan.

Saya pulang terlalu awal.

Saya akan pergi dan balik lewat. Teruskan.

Telefon bimbit paling murah. Dapatkan penerangan lanjut.

Kopi yang menyegarkan.

Telefon bimbit paling murah.

Dapatkan penerangan lanjut.

Kopi yang menyegarkan.

-Ya? -Helo?

Soo Jin saya terlewat kan? Awak di mana?

Saya? Di rumah.

Awak dah pulang? Saya cakap tunggu.

Tak mengapa. Saya penat nak tidur.

Awak betul ke di rumah?

Saya nak letak.

Kopi yang menyegarkan.

Telefon bimbit paling murah.

Kopi yang menyegarkan.

Telefon bimbit paling murah.

Dapatkan penerangan lanjut.

Kopi yang menyegarkan.

Awak cakap dah pulang?

Awak lari begitu cepat.

Kopi yang menyegarkan.

Telefon bimbit paling murah. Dapatkan penerangan lanjut.

Kopi yang menyegarkan.

Ji Ah tinggal bersendirian ke?

Ya.

Kenapa dia bercerai?

Saya tak tahu, saya tak pernah tanya. Saya hanya mahu betulkan paip.

Awak cakap, lepas berpisah dengan dia, awak paling sedih.

Sekarang awak cakap, awak ke rumahnya untuk betulkan paip?

Saya tiada perasaan sayang.

Saya dah menangis teruk lima tahun lepas.

Jika tiada perasaan sayang, kenapa awak tolong dia di restorannya?

Jika awak tanya saya, boleh ke saya cintakan orang itu,...

...selepas jumpa semula, saya cakap tidak.

Kenapa?

Saya bukan orang yang terperangkap di masa lepas.

Pertama kali saya jumpa Ji Ah, dia perlu kahwini seseorang.

Dia boleh cintai saya, tapi bukan saya untuk dikahwini.

Selepas itu pun awak masih bersama dia?

Awak tak benci dia?

Sudah tentu saya benci dia.

Tapi,...

...perasaan saya terhadapnya menguasai diri.

Perasaan awak terhadapnya menguasai diri.

Bagaimana dengan awak?

Jika awak suka seseorang yang awak suka dahulu,...

...boleh ke awak menyukainya semula?

Bagi saya,...

...lebih baik,...

...sukakan dia semula.

Saya akan terus menyukainya.

Masuk ke dalam.

Jangan terlalu risau tentang filem.

Awak dah bekerja keras berlakon jadi teman wanita saya seminggu.

Saya pergi dulu.

Myeong Soo.

Kenapa awak datang di situ dan tak beritahu saya?

Ia dah terjadi.

Sebenarnya saya tak tahu,

Sekarang awak tahu.

Ada lagi perkara yang awak tak beritahu?

Mulai sekarang, beritahu saya segalanya.

Apa-apa pun.

Baiklah.

Okey, saya pergi dulu.

Saya pergi.

Jaga diri.

Pengarah cakap tiada filem?

Jadi, ikut sahaja apa pengarah mahu?

Itu bukan amaran, tapi notis.

Bagaimana watak saya?

Itu masalahnya sekarang? Myeong Soo dah kerja keras.

-Saya pun kerja keras. -Pergi sejauh ini kerana Myeong Soo.

Cakap sahaja dengan pengarah supaya tarik diri dari projek ini.

Sudah tentu dia tak boleh buat. Rahsia Hwa Yeong ditangannya.

Kenapa Myeon Soo perlu menderita kerana Hwa Yeong?

Awak sangat pentingkan diri.

Kami tipu dari mula kerana Myeong Soo, bukan sebab awak.

Soo Jin, katakan sesuatu.

Bukan salah ketua, jadi kita perlu fikirkannya.

Betul ke?

Bukan otak awak yang memberi kesan kepada masa depan karier awak?

Jika bukan Myeong Soo, awak masih boleh buat filem.

Itu yang awak nak cakap.

Apa awak cakap ni. Soo Jin juga mangsanya.

Jika filem itu tak berjaya, dia tak bekerja.

Ya, tak kerja.

Awak di pihak mana?

Apa? Pihak?

Awak buat ini kerana nak dapat watak? Bukan kerana Myeong Soo.

Kenapa cakap begitu?

Ini bukan masanya untuk bergaduh.

Bukannya ada penyelesaian.

Hwa Yeong boleh berkorban atas perkahwinannya.

Bagaimana dengan filem Myeong Soo?

Masalahnya ialah Pengarah Jo Geon. Ada dua cara untuk selesaikannya.

Sama ada hancurkan Pengarah Jo atau suruh dia berpihak pada kita.

Hancurkan dia? Kita tak boleh buat jenayah!

Bagaimana nak buat dia berpihak pada kita?

Bagaimana kalau cakap perkara sebenar dan pujuk dia?

Soo Jin, awak ni terlalu lurus kadang-kadang.

Sama ada untuk yakinkan dia atau ugut dia, kita perlu ada rancangan.

Dia tiada kelemahan ke?

Macam tiada.

Goda sahaja dia dan buat dia berpihak pada kita, apa yang susah.

Bukan itu. Tidak.

Saya? Dah lama saya tunggu!

Dia akan berpihak pada kita ke?

Tunggu dan lihat sebab dia cakap, 20 minit lelaki akan pergi pada dia.

Saya tak rasa dia tertarik daripada apa yang dilihat di bengkel.

Tolong, tunggu dan lihat.

-Berjaya ke? -Apa dia cakap?

Ini Myeong Soo.

Dia cakap, "apa awak buat?"

Bila Myeong Soo guna aplikasi messenger.

Mungkin dia bosan.

Balaslah.

-Saya ada cakap kita bersama tadi. -Awak ada cakap.

Mesej dia semula.

Dia tak balas.

Pengurus Oh tanya bila episod komik baru keluar.

Jin Bae, mesej dibaca tapi tak dibalas, apa maksudnya?

Awak lembap.

-Saya cakap ke itu untuk perempuan? -Jadi, lelaki?

Ia perempuan.

-Jadi, betullah awak lembap. -Kami bukan ada apa-apa.

Kami kawan yang sentiasa berbual. Kami jenis begitu.

Soo Jin pun fikir begitu ke?

Itu.

Bila saya cakap Soo Jin? Ini bukan Soo Jin.

Tak jelas lagi ke?

Saya akan beritahu Ra Ra.

Beritahu apa? Kami bukan ada apa-apa!

Wah, sedaya upaya tak mengaku.

Jangan cakap apa-apa kepada Ra Ra. Okey?

Awak dah tak berhubung dengan Ra Ra kan?

Ra Ra sibuk kebelakangan ini.

Awak tak dapat tangkap ke?

Awak lembap.

Awak lembap.

Awak lembap.

Hyung, awak suka Soo Jin ke?

Siapa cakap ini Soo Jin?

Pergi.

Pergi!

Sakit.

Saya dah dengar lagu itu.

Awak nak dengar lagu lain? Awak suka lagu pop?

Di mana Hwa Yeong dan Soo Jin?

-Mereka akan datang. -Ra Ra.

Pengarah pun patut nyanyi juga.

Jika awak mahu, sila ke ujibakat. Awak berbakat.

Sudah tentulah saya akan pergi ujibakat.

Sebelum itu, saya hanya mahu rapat dengan pengarah.

Ini ke cara awak sebelum ini?

Mari jadi lebih rapat.

Sampai mana awak buat pada pengarah? Apa yang awak beri jika saya mahu?

Awak cakap mahu jadi rapat. Teruskan dan cuba.

Maafkan saya.

Saya tak malu.

Apa nak dimalukan? Awak boleh lakukan dengan yang lain.

Tunggu!

-Awak yang keluar di filem kan? -Bukan.

Hei.

Ya, budak yang buka semua bajunya!

-Awak silap orang. - Serius lah!

Saya peminat awak! Gembira dapat jumpa awak!

Kenapa buat begini? Lepaskan saya!

Peminat jumpa lain kali.

-Apa awak ni? -Awak mahu tahu saya jenis macam mana?

Bayar minuman.

Saya cakap, bayar bil.

Lelaki kaya seperti awak mesti boleh beli air untuk orang ini kan?

Tapi, orang seperti saya, dibelanja minum oleh orang ini.

Mari pergi.

Semua di sini.

Pengarah, awak datang?

Ra Ra pun datang dengan awak?

-Marilah minum wain. -Lain kali.

Baiklah ketua.

Awak belum buat keputusan.

Lebih lama awak tunggu, lagi awak menderita.

Saya bergembira.

Bagaimana?

Bagaimana?

-Awak gagal? -Dia taklah jahat.

Dia baik.

Apa? Awak dah tertarik pada dia?

Kami cakap bawa dia ke sini, bukan awak pergi ke dia.

Dia tahu rancangan kita ke?

Ya ke?

Soo Jin.

Pengarah!

Giliran awak pula ke?

-Apa? -Teruskan dan cuba.

Siapa tahu? Mungkin saya terpikat.

Maafkan saya.

Ambil pengalaman 'Kelab Bekas Kekasih' menyeronokkan.

Jika semua tak jadi begini, saya rela hati membuat filem itu.

Tak boleh ke jika ia diteruskan?

-Soo Jin, awak betul-betul tak malu. -Tolonglah kami.

Filem ini sahaja harapan terakhir syarikat saya.

Pada kami tak berduit, Myeong Soo jual kerjanya sebanyak $3000.

Hwa Yeong juga membantah buat filem ini pada awalnya.

Akhirnya, dia jadi ketua kami.

Ji Ah dan Ra Ra juga berharap filem itu berjaya.

Boleh ke awak fikirkan orang yang kerja keras untuk berjaya?

Kim Soo Jin, awak harapkan pihak lain akan nilai kejujuran awak?

Bukan begitu.

Saya bukan begitu.

Jadi jujur bukanlah perkara bagus. Itu hanya kelemahan.

Jangan menangis begini di masa hadapan.

Teksi!

Awak buat filem sebagai hobi kan?

Saya pula untuk hidup. Awak ingat saya tipu sebab saya suka?

Memandangkan semua dah jadi begini, mari kita batalkan saja!

Tiada sebab lagi kita akan berjumpa, ada satu perkara saya nak cakap.

Saya tahu awak pandang kami orang yang menyedihkan, silakan.

Jika awak masih seorang pengarah. Bukan, jika awak seorang manusia!

Awak tak patut gelakkan kejujuran orang lain!

Itu sangat melegakan!

Hei!

Pukul berapa ini?

Apa awak buat?

Awak datang?

Awak menangis?

Kenapa? Ceritalah.

Soo Jin, kenapa menangis?

Itu pengakhirannya.

Begitu.

Jika semua berakhir begini, kenapa begitu banyak kita lalui?

Jika seseorang tak boleh buat apa-apa, dia selalu gagal ke?

Kenapa awak cakap begitu? Itu hanyalah filem.

Bukan ke awak cakap, filem itu selalu dibatal dan diubah?

Ini pertama kali jadi kepada awak kan?

Ini pertama kali cerita awak dikenali,...

...dan awak baru meraih populariti. Saya rosakkan.

Jika awak tak terlibat,...

...bila awak cakap mahu kerja dengan Joo Hui, saya tak patut halang.

Awak tarik saya ke? Saya yang datang pada awak.

Tak mengapa.

Tak mengapa.

Saya lega sekarang.

Sekarang, saya tak perlu tulis skrip.

Saya tak perlu ke pejabat lagi.

Saya tak perlu dengar awak membebel tentang kerja saya bagus atau tak.

Saya gembira saya boleh tumpukan pada membuat kartun.

Saya dah gila.

Siapa orang itu?

Apa yang saya cakap pada orang itu?

Saya patut melutut dan merayu.

Kenapa nak merayu? Apa silap awak?

Awak dah buat yang terbaik kan?

Orang yang buat terbaik, tak patut sorok mukanya!

Dunia di mana orang buat terbaik perlu menyorok muka mereka,...

...bukanlah dunia sebenar!

Bagaimana kita nak hidup tanpa filem?

Ada waktu lebih sukar daripada sekarang, kita berjaya tempuhi.

Walaupun hanya ada $20,...

...kita boleh beli makan, minum kopi dan pergi ke Noraebang.

Kita juga sangat gembira masa itu.

Awak gembira ke?

Ya.

Jangan tamak. Kita buat sahaja apa kita mahu.

Kita ada impian kan?

-Matahari bersinar, sinarlah! -Myeong Soo.

Berhenti jadi begitu.

Saya muda!

Berhenti!

Saya remaja!

Ah! Myeong Soo!

Ia remaja kerana ia menyakitkan!

Myeong Soo.

Soo Jin.

Jadi,...

...tak perlu awak rasa kecewa.

Awak juga.

Awak lebih sukar berbanding saya.

Saya lapar. Mari makan.

Saya belanja apa sahaja awak mahu makan hari ini.

-Betul ke? -Betul.

-Bersedia. -Ya.

-Mari. -Mari.

-Apa ini? -Oh, Jinx!

Jinx!

Dah tidur?

Balaslah jika awak belum tidur.

Kenapa?

Awak belum tidur.

Saya tak boleh jaga awak kerana sibuk dengan sirinya.

Kuatkan semangat, Kim Soo Jin. Jika ada katakan sesuatu, beritahu.

Saya mahu tidur.

Patutnya, kita kemas barang masa Ketua Eksekutif Park lari.

Jika dari awal begini kan lebih baik kerana tidak mengharapkannya.

Awak ada tempat nak pergi?

Tiada siapa mahu saya, saya pindah keluar dari bilik saya di Seoul.

Saya tak boleh bayar sewa.

Ambil peluang ini untuk kahwin. Jangan biar Joo Hyeok tunggu.

Orang tak guna tu perlu ada sesuatu, baru saya boleh pertimbangkan.

Walaupun jika dia tiada apa-apa,...

...hidup ini ada makna ke jika kita bergantung pada seseorang?

Terpulang pada awak,...

...nak cakap sesuatu seperti itu?

Kenapa datang ke pejabat?

Saya ingat awak tak akan datang lagi.

Saya patut cakap sesuatu sebelum membawa haluan.

Bidang ini kecil, kita pasti akan berjumpa juga.

Begitu ke?

Awak tak mahu minta maaf?

Selepas katakan semua itu pada saya.

Maafkan saya.

Memandangkan saya tak buat silap, tolong faham.

Tiada apa awak mahu cakap pada saya?

Pengarah, awak sangat menjengkelkan.

Saya selalu dengar itu.

Kenapa awak datang? Kami sibuk.

Seperti yang awak lihat, kami sedang berkemas untuk pindah.

Patut tak saya beri awak peluang?

Apa awak buat?

Cuba merayu, mana tahu saya boleh diam.

Saya tak bergurau.

Walaupun awak tak buat apa-apa, sukar bagi saya.

Awak yang marah saya dulu.

Jika saya pengarah, jika saya manusia,...

...awak patut ajar saya bagaimana mahu hidup.

Apa yang awak mahu?

Saya datang sebab saya tak tahu.

Ini hanya filem percintaan.

Kenapa saya masih fikirkan selepas lepaskan tangan awak?

Awak tak mahu pegang saya?

Pengarah, awak seperti bergurau.

Awak seperti sedang bergurau.

Ia dipanggil kejujuran, bagaimana saya nak tunjuk?

Fikirkan sendiri.

Boleh awak pergi sekarang? Saya sedang sibuk.

Awak buat seseorang kelihatan menyedihkan.

Baiklah. Jaga diri.

Selamat tinggal.

Saya mahu buat awak milik saya. Menyedihkan.

Itu masalah awak, pengarah.

Milik saya? Jika itu awak katakan itu,...

...perempuan akan salah faham dan hati berbunga.

Beri harapan pada orang lain.

Tahu tak betapa kejamnya itu?

Awak ingat tak tentang beri harapan?

Hampir trauma.

Menurut bayangan bijak saya,...

...ia berkaitan dengan Penulis Bang kan?

Kepada Soo Jin?

"Mahu awak jadi milik saya"?

Director Jo pasti ada citarasa menarik dalam memilih wanita.

Mungkin awak salah dengar.

Saya pasti 100% yang dia cuba memikat.

"Saya mahu kerja bersama." Mungkin itu maksudnya?

Itu bukan masalahnya.

Ada kemungkinan untuk buat dia tutup mulut.

Dia jujur ke? Apa pendapat awak?

Siapa tahu? Kita keliru.

-Kita boleh pergi pastikan? -Bagaimana?

Ke mana awak hantar Soo Jin?

Lokasi penggambaran Namyangju.

-Lokasi? -Tempat yang perlukan kereta.

Saya tempatkan dia di tempat terpencil.

Pengarah Jo akan datang ke?

Jika dia datang tamatlah permainan. Dia betul-betul meminati Soo Jin.

Jika Soo Jin tak suka dia, habislah.

Saya rasa Unni masih ada perasaan pada Myeong Soo.

Tiada apa berlaku antara mereka sebelum ini.

-Mungkin semua jadi sekarang? -Mereka seperti ada sesuatu.

-Sesuatu bagaimana? -Awak cemburu?

Saya tak peduli jika itu masih tak jelas.

Dalam dunia kaki mengorat, perasaan sementara tak dikira.

Betul cakap Ji Ah. Soo Jin tak menarik.

Pengarah tinggal di luar negara dah lama, mesti dia suka wanita moden.

Awak gagal dan perlu bayar minuman dia?

Apa maksud gagal? Hari tu, kami tak sempat.

Jadi, lelaki itu ada hubungi awak?

Myeong Soo tak pergi ke kedai. Dia ada hubungi awak?

Ada orang di sini?

Saya Kim Soo Jin.

Ketua, saya di sini tapi tiada orang.

Betul ke pengarah cakap jumpa di sini?

Baiklah, saya faham. Saya tunggu.

Banyaknya nyamuk.

Sangat menakutkan di sini. Macam ada hantu.

Perlu kelihatan begini, barulah seperti kecemasan.

Mari.

Pengarah?

Awak dengan Soo Jin sekarang kan?

Awak tak pergi ke set penggambaran di Namyangju ?

Maafkan saya!

Soo Jin pergi bersendirian.

Saya tak rasa dia memandu. Apa patut kita buat?

Saya tak dengar.

Helo?

Helo?

Satu undian dia tak akan datang.

-Tunggu. -Berapa lama kita perlu tunggu?

Awak tak lapar ke? Patut ke saya beli kimbap?

Kita akan tonton sesuatu yang menyeronokkan.

Saya ada nampak kedai tadi,

Patut saya pergi?

Bukan ke awak cakap menakutkan?

Saya pergi dengan cepat. Apa awak nak makan?

Berbeza?

Ada lagi makanan?

Tiada.

Dah lama kita tunggu. Jom pergi makan?

Tunggu dan lihat sahaja.

Hati saya kuat katakan dia akan datang.

Dia tak akan datang. Awak ingat pengarah kita tu apa.

Diam!

Dia di sini!

Dia di sini kan?

Saya ingat dia tak akan datang.

-Dia ke? -Betul kata awak.

-Pengarah, kenapa? -Kim Soo Jin.

Saya dah cakap kan saya tak suka memandu.

Apa?

Penerbit apa yang menyuruh pengarah, macam anjing jalanan?

Saya suruh?

Apa mereka cakap?

Saya tak dengar.

Siapa awak?

Mereka berpegang tangan.

Daebak!

Apa tu?

Ada orang lain?

Myeong Soo, kenapa dia di sini?

Awak ke?

Orang ini!

Maafkan saya. Dah lama awak tunggu?

Apa?

Mari pulang.

Soo Jin, kenapa awak nak dia?

Saya cakap lepaskan!

Soo Jin!