Original subtitles

Dag, Lola. -Dag, Sam.

Ben je zover? -Bijna.

Bel me als er iets is.

Dat maak ik zelf uit. -Nee, er zijn regels.

Boeien.

Antoine? -Dag, Lola.

Zitten blijven.

Alles goed? -Ja, ik ga nu.

Hoe laat is de plechtigheid? -Om 12 uur.

Oké.

Heb je misschien 20 euro voor de trein?

Ik heb vanavond dienst. Ook al ben je laat terug, kom even.

Oké?

Mama, met jou heb ik altijd het gevoel gehad dat alles kon.

Goedendag. -Is Philippe hier?

Kom je voor de plechtigheid?

Is hij er of niet? -Ja.

Kom. -Blijf van me af.

Hoe kun je? -Ik moest van tijdstip veranderen.

Ik dacht dat je niet kwam. -Geloof je het zelf?

Wat klink je gek. Praat niet zo raar.

Zet je me anders op straat?

Kom mee. -Laat me los.

Stel je niet aan. Kom mee. -Laat me los. Laat me los, verdomme.

Hou je mond.

Stil, alsjeblieft.

Je moest je schamen.

Je maakt je moeder te schande.

Hoe heb je ons dit kunnen aandoen? -Hoe heb jij mij dit kunnen aandoen?

Kijk naar jezelf.

Schaam je je niet om zo te verschijnen in het bijzijn van familie en vrienden?

Uitgedost als een travestiet.

Alles goed? Heb je hulp nodig? -Nee, hoeft niet. Hij gaat al.

Hij wilde net weggaan.

Door jou mis ik mama's begrafenis.

Dat kun je nooit meer goedmaken. -Wat valt er nog goed te maken?

Niets. Jij hebt alles kapotgemaakt.

Er is geen familie meer, er is niets.

Ik wil je nooit meer zien. Maak dat je wegkomt, verdomme.

Weet je wat? Ik ben blij dat ze dood is.

Dan hoeft ze jouw rotkop niet meer te zien.

Wat ga je ermee doen?

Weet ik niet.

Ik weet niks meer.

Ik wil haar gewoon even dicht bij mij houden.

Goed?

Of is dat luguber?

Ik moet werken.

Ik kan een vervanger regelen als... -Hoeft niet. Ik red me wel.

Ik ben kapot. Ik ga slapen.

Zien we elkaar morgen?

Na je werk.

Dag, dit is de voicemail van Catherine Ronsart. Ik kan nu niet opnemen...

maar spreek iets in en ik bel terug.

P.R.C.

Verdomme.

Hoe gaat het nu? -Het gaat.

Heb je een andere hormoonkuur? -Ja.

Hoe reageer je daarop? -Heel goed.

Geen bijwerkingen? -Nee.

Die behandeling doet me goed.

Sinds ik die hormonen slik, voel ik me beter.

Beter in mijn lijf.

Je zou toch met je moeder komen? -Nee.

Eigenlijk wel, maar ze is wel bij de operaties.

Als we die gaan doen.

Dat komt goed uit. We gaan ze binnenkort inplannen.

Er is een plekje vrijgekomen.

Is dat goed? -Ja, prima.

Het is alleen zo snel. Dat had ik niet verwacht.

We kunnen ook een andere datum prikken. -Nee, dat hoeft niet. Maak u geen zorgen.

Goed, dan gaan we nu het protocol volgen.

Het gaat in twee fasen. De eerste over vijf weken en de tweede over tien.

Eerst de borstvergroting en de castratie en dan de vaginoplastie.

Neem dit mee terug als de verzekering het heeft ingevuld.

En dit gaat over jouw bijdrage. De gegevens en wat nodig is, staat erop.

Wanneer moet dat worden betaald? -Zo snel mogelijk. Voor de zesde.

Oké.

Heeft u mijn recept? Dr. Brasky zou het klaarleggen.

Echt? Ik heb niets gezien. -Ja, het zou bij de balie liggen.

Een recept voor Oestrogel en Androtabs van 50 mg.

Ik heb het niet. Het spijt me.

Ik vraag het na. Misschien heb ik het morgen, anders donderdag.

Maar ik heb het nu nodig. -Een dag overslaan kan geen kwaad.

Dat zegt u. Kunt u nog eens kijken?

O, hier. Sorry.

Die jongens zijn wel supersexy.

Ken je ze? -Ja, dat gaat snel.

Gaan we?

Wat is er?

Wat is er?

Ik was in het ziekenhuis vandaag. Ik ben over vijf weken aan de beurt.

Echt waar? Geweldig. Waarom zei je dat niet eerder?

Je lijkt niet blij. -Jawel.

Ik zit alleen met... -Met wat?

Met wat? -Met het geld.

Mijn moeder is dood en ik denk hieraan.

Ik ben een rotmens. -Onzin.

Misschien weet Antoine iets.

Ik weet niet. -Hoeveel heb je nodig?

Bijna vijfduizend. -Vijfduizend?

Hoeveel heb je zelf? -587 euro.

Dat wordt lastig.

Ik ga Antoine zoeken.

Je bent echt te ver gegaan.

Moet hij terug op dat kastje? Op dat kutkastje in jouw kuthuis en leven?

Wil je dat? -Nee.

Ik breng hem naar het huisje aan zee. Dat wilde ze.

Wat is er? -Hij wil me bestelen.

Nee, jij mij. -Als u niet weggaat, bel ik de politie.

Prima, dan vertel ik meteen dat hij bij mij heeft ingebroken...

en mijn winkelruit heeft vernield. -Je kletst.

O ja? Mijn buren hebben je gezien.

Een meisje met geverfd haar met een rugzak en 'n skateboard. Dat ben jij, toch?

Weet je wat een ruit kost? -Weet u wat er voor mishandeling staat?

Wat doe je? Doe het portier dicht.

Doe dicht.

Verdomme.

Doe het portier dicht.

Laat me met rust.

Stap uit. Kom eruit.

Nu is het genoeg. -Ik laat haar niet los.

Blijf af. -Lola.

Blijf staan.

Wat doe je?

Ben je gek geworden? -Hou je mond. Hoor je me?

Goed, luister.

Het is heel simpel.

Aan jou de keuze. Of je stapt nu uit...

of we gaan. -Waarheen?

Naar de zee, naar het huis.

Blijven ze bellen?

Dat is mijn werk.

Wat wordt het?

Een ding: als je uitstapt, laat je die urn hier.

Ik laat haar niet los.

Ik bel je straks.

Goed. Vijf minuten.

De sleutels.

Het zou niet voor het eerst zijn dat je me liet staan.

Lekker?

Niet echt.

Was het niet te duur?

Gewoon.

Gewoon...

Hou jezelf voor de gek. Dacht je dat ik blind ben?

Ik had gewoon geen geld. -Bij mij thuis stelen we niet.

Snap je?

Wij stelen niet.

Je gaat het nu betalen.

Of anders? -Anders blijf je hier...

en ga ik alleen verder.

Etterbak.

Dit is voor jou.

En ik heb sigaretten gekocht.

Mag ik roken? -Nee.

Rook jij niet meer?

Dan niet.

Die is van mama. -Afblijven.

Waarom? -Ik zei: afblijven.

Wat had ze veel muziek. -Leg terug.

Heet je nu Lola?

Sjiek hoor.

En die jongen...

die Arabier, is dat je vriendje?

Hij heeft een naam. Hij heet Samir.

Maar wat kan jou dat schelen? -Ik weet niet.

Je hebt gelijk, dat gaat mij niets aan.

Het is jouw leven. -Wil je weten wie Samir is?

Hij hielp me toen jij mij eruit had gegooid.

Dankzij hem kon ik naar de opvang en werd ik geen dakloze.

Als ik hem niet was tegengekomen, weet ik niet hoe ik het had gered.

Niemand is zo sterk als hij.

Z'n vader had hem met z'n vriend gezien en had hem bijna vermoord.

Daarna is hij vertrokken. Zonder geld of wat.

Dat is Samir.

Stop even bij het volgende pompstation. -Waarom?

Ik moet naar de wc.

Wat doe je? -Je moest toch plassen?

Ik ga niet hier plassen. -Er is daar een afdakje. Stel je niet aan.

Moet ik soms in je auto pissen? -Wil je nu ophouden? Ga gewoon pissen.

Ik ben het beu. Wie denk je dat je bent? -Wat een eikel.

Etterbak.

Je bent gestoord.

Potverdomme.

Dat kind is niet goed snik.

Verdorie.

Eikel.

Goedenavond. -Goedenavond.

Hoe oud ben je?

18.

Wat wil je drinken? -Ik moet bellen, maar ik heb geen telefoon.

Wat is dat?

Mijn moeder.

Dus, mag ik even bellen?

Maar meisje, dan moet je wel iets drinken. -Ik heb een probleem. Ik heb geen geld.

Alstublieft, ik ben zo klaar.

Als je wilt, trakteer ik je op een biertje, dan kun je bellen.

Ik heb geen dorst. Bedankt. -Ook goed.

Hier.

Neem de mijne maar.

Ik wil toch iets. Een cava, alstublieft. -Oké.

Een cavaatje.

Waar ben je mee bezig? -Ik doe wat ik wil.

Wie is dat? -Een idioot.

Wat zei je? -Dat zou je wel willen weten, hè?

Ik zei dat je een idioot was.

Ik weet niet wat je wilt bewijzen, maar hou daarmee op. Kom.

Ik blijf hier.

Mij best, maar ik ga niet weg zonder haar.

Pak haar dan.

Blijf van me af. -Genoeg.

Het is mijn zoon. Hou je erbuiten. -Eikel.

Hij is mijn vader niet. Moet je zien wat een loser.

O, ben ik de loser?

Waar was jij toen ik voor je moeder zorgde?

Je weet niet eens dat ze door jou ziek werd.

Ze is dood door jou.

Weet je wat, papa?

Ze durfde niet te zeggen dat we elkaar weer zagen uit angst voor jou.

Dat lieg je.

Dan geloof je het niet. Ook goed.

Ze is er niet meer, wat maakt het uit.

Kom.

Voor mijn lieverd, ter herinnering aan die mooie dag. Ik hou van je. Mama.

Ziezo. Hier.

Dat is tegen de zwelling.

Gaat het? -Bedankt.

Ik wil alleen met hem praten.

Wat doet u hier nog? -Sorry.

Kom mee.

Waarheen? -Kom nu.

Gaat het? -Ja, hoor.

Voorzichtig. Gaat het?

Het gaat wel.

Kom, we gaan.

Alex, tien minuten?

Deze kamer is vrij.

De lakens zijn verschoond. Ze zijn schoon.

Het is 60 euro per nacht. Is dat goed?

Ja. -Ik laat jullie alleen. Welterusten.

Goedenacht.

Neem jij het bed maar. -Heb je gezien hoe je eruitziet?

Ga liggen. Ik kan overal slapen.

Niemand ziet je hier.

Ik doe het licht uit.

Sinds wanneer zag je haar weer?

Sinds anderhalf jaar geleden.

Waar zagen jullie elkaar?

Mama kwam naar mij.

We spraken af op het station.

Soms sprak Antoine met haar af in de opvang en dan kwam ze.

Wat wilde hij van haar?

Praten over mij om te zien of ze me kon helpen.

Gebeurde dat vaak?

Dat hing van jou af.

Of ze een goed excuus had.

Ze loog niet graag.

Dat vrat aan haar.

Wat aan haar vrat, was dat ze geen zoon meer had.

Ze had het geaccepteerd.

Zal wel. -Ze noemde me Lola.

Ze had het moeten zeggen.

Zij vond van niet.

Oké, welterusten.

Welterusten.

Dag, dit is de voicemail van Catherine Ronsart. Ik kan nu niet opnemen...

maar spreek iets in en ik bel terug.

Goedenavond.

Heb je iets nodig?

Nee, ik wilde alleen een luchtje scheppen.

Mag ik er een? -Ja, hoor.

Bedankt.

Zijn er nog klanten? -Nee.

De laatste is een half uur geleden vertrokken.

Ik zou ook naar bed moeten gaan, maar dit vind ik een fijn moment.

Een beetje niksen als het rustig is.

Even lijkt dit alles alleen voor mij.

Slaapt ze, je dochter?

Ja.

En valt het mee met je neus?

Ze heeft wel pit. Dat is goed.

Je moet je ouders af en toe op hun nummer zetten.

Dat vergt moed.

U weet niet wat het is.

U bent heus niet de eerste die me de les leest.

Een kind dat je leven tot een hel maakt...

Een hel, echt? -Inderdaad.

Het begon met nachtmerries.

En op een dag...

rukte hij de kleren van zijn lijf.

Begon zich te krabben.

Kreeg hysterische huilbuien.

Hij kon huilen en schreeuwen om niks.

Om hoorndol van te worden.

Op een dag belde de school.

Hij had zich in zijn arm gestoken met een schaar.

We zijn bij psychiaters geweest.

We deden alles om hem te helpen.

We dachten dat het zou overgaan, maar het werd steeds erger.

Hij begon weg te lopen, kwam soms dagen niet thuis.

We stonden doodsangsten uit.

En toen...

trok hij meisjeskleren aan en ging zich anders kleden.

Toen knapte er iets.

Ik trok het niet meer.

Ik had een zoon, geen dochter.

Zijn meisjes niet goed of zo?

Het is een grote egoïst. Alles draait om hem.

Hoe wij ons voelden, kon hem niet schelen. Hij beseft niet hoe het voor ons was.

Ik ga naar bed. Blijf jij zitten?

Weet je...

Het zijn niet mijn zaken, maar ik denk niet dat je zoiets doet...

om je ouders het leven zuur te maken. Dat doet niemand.

Goed, welterusten.

Verdomme.

Oestrogel en Androtabs, 50 mg.

Hij mag je. Dat is je nieuwe vriendje, hè?

Koffie? -Ja.

Alsjeblieft. -Bedankt.

Is er een apotheek in de buurt? -Nee, niet hier.

Wel in Stadenburg. Dat is vlakbij.

Goedemorgen. -Hallo.

Alles goed?

Dag, Kaatje. Lekker geslapen?

Koffie? -Graag.

Ik ben echt kapot van gisteren. -Dat kan ik me voorstellen.

Maar het was een goede avond. Veel klanten.

Hier, een sterke bak zal je goeddoen.

Mijn God.

Dat is lang geleden. Ken je dat nummer?

Fantastisch nummer, toch?

Kom, dans met mij.

Dans met mij, vooruit.

Het is te vroeg. -Het is nooit te vroeg.

Dansen kan altijd.

Zo goed gehumeurd.

Mijn beste meisje.

Kom met ons dansen. -Nee, ik kan niet dansen.

Dans toch. -Nee.

Toe. -Ik kan het niet.

Kom op. Het is goed. Dansen is goed voor je lichaam en geest.

Dans met Kaatje. -Kom.

Mijn prinses, dans met me. Alsjeblieft.

Ja.

Goed zo.

Wat is dat hier? Ontspan je, je bent helemaal stijf.

Oké, sluit je ogen.

Zo ja. Oké.

Laat de muziek je meevoeren.

Zo ja, langzaam.

Ja, adem in.

Ja, kijk. -Ze is mooi, hè?

Ziezo. En nu zo.

Beweeg je heupen, je armen omhoog...

Ze kan bij ons werken.

Zie je dat?

Kijk nu toch, ze danst.

Ze danst, moet je dat zien.

Je bent zo mooi.

'Ik kan niet dansen.' Wat een onzin.

Ze zal iedereen inpakken.

Inderdaad.

Goedemorgen.

Wat doet hij hier? -Hij heeft hier geslapen.

Ik pak mijn spullen en gaan we dan? -Ja.

Wil je koffie? -Nee, bedankt.

Wacht.

Hier.

Je bent gebeld. Wat betekent PRC?

Hoezo wil je dat weten?

Ik heb een envelop gevonden en je moeder had dat erop geschreven.

Wat voor envelop?

Zeg je niet wat het is? -Wat zat er in die envelop?

Vertel ik nog wel. Ik wacht beneden op je.

Zorg goed voor jezelf. Goede reis.

Tot ziens. -Tot ziens.

Ik zie niets.

Het is hier mooi.

Een beetje somber, maar toch mooi.

Ja, jammer dat ze hier Vlaams spreken.

Ik vind het een mooie taal. Mama sprak het.

Je had het kunnen leren.

Waar wij wonen, heb je er niets aan.

Waarom trok mama bij jou in?

Waarom niet andersom? -Geen idee. Het liep gewoon zo.

We waren nog jong en...

We wisten niet goed wat we wilden.

Ik twijfelde of ik verder zou studeren.

De dingen zijn gewoon zo gegaan.

Wat had je willen doen?

Ik wilde de opleiding tot gymleraar doen.

Dat vond ik leuk.

Wat moet hij?

Haal in.

Vooruit, ga er voorbij.

Wat een zeikerd.

Verdomme.

Eikel. -Eikel.

Hoe dan ook...

Gek, je hebt nooit gezegd dat je gymleraar wilde worden.

En toen?

Wat? -Ben je gestopt vanwege de winkel?

Ik wilde helemaal niet in die winkel werken. Ben jij gek?

Waarom heb je het dan gedaan? -Ik had geen keus.

We hadden geen cent en je moeder werd zwanger. Mijn vader hielp ons wel...

maar die stierf al snel. Dat was vlak voor jouw geboorte.

Ik dacht dat je die passie van hem had geërfd.

Van wie? -Van je vader.

Ik een passie van mijn vader erven?

Je kent hem duidelijk niet. Ik heb niets van hem geërfd, behalve die winkel.

Wat? -Niets.

Wat zit je te lachen? -Ik zie jou niet voor me als gymleraar.

Hoezo niet? -Daar ben je niet het type voor.

Hoe zien gymleraren er dan uit? -Niet zo.

Ben ik niet atletisch genoeg?

Dan had je me moeten zien toen ik 20 was. Lach maar. Neem me maar in de maling.

Luisterde mama daarnaar? -Ja.

Vreemd.

Mis je haar?

Ja, heel erg.

Nee, hè? Weer eentje. Dat is toch niet te geloven.

Wat moet je? Je kunt de pot op.

Stomme zak.

Ja, geef maar gas.

Geen auto's hier?

Kun je hier stoppen, alsjeblieft? -Waarom?

Ik moet naar de apotheek. -Kan dat niet wachten?

Nee.

Oké.

Kun je me geld lenen?

Ik betaal het terug, hoor. -Geen probleem.

Wat ga je doen? -Ik ga mee.

Waarom? -Gewoon. Daarom.

Door jouw klap van gisteren heb ik pijn en nu we toch bij de apotheek zijn...

Goedemorgen. -Goedemorgen.

Hier, dit heb ik nodig.

Is dat voor u? -Ja.

Sorry, ik heb het niet meer op voorraad. -Pardon?

Dat heb ik niet. Sorry. -Meneer?

Wat? -Wacht even. Wat is er mis?

Moet ik het in het Frans zeggen? Ik heb die hormonen niet.

Hormonen?

Wat is daarmee? -Niets.

Hoezo niets? -Laat nu maar.

Wat is dit voor onzin? Hé? -Laat me los.

Slik je hormonen? -Wat denk je?

Natuurlijk. Ik ben trans. Zie je dat dan niet?

Hoe lang slik je die al? -14 maanden.

Welke gek geeft er nu hormonen aan een kind? Dat is toch gevaarlijk?

Mama vond het goed. Ik heb het haar gevraagd, ze heeft de papieren getekend.

Ze was ziek.

Je zegt dat ze het had moeten vertellen, dat je het had begrepen, maar niet heus.

Je verandert nooit. -Wat wil je eigenlijk zeggen?

Dat het onze schuld is?

Dat we je niet goed hebben gemaakt?

Dus slik je dat spul om je te repareren, zoals je een auto repareert?

Het is mooi geweest.

Weet je wat PRC is? -Kan me niet schelen.

Plastische reconstructieve chirurgie. -Hou je mond.

Daar word ik geopereerd. -Ik wil het niet weten.

Niet om me te repareren, maar omdat ik dat wil.

Verdomme, wat een nachtmerrie.

Wat zat er in die envelop? Zat er geld in?

Als dat zo is, moet je het zeggen.

Ze wilde me begeleiden, erbij zijn.

Jullie hebben gewoon lak aan mij.

Is dit wat je wilt?

Hier.

Al die tijd achter mijn rug om.

Verdorie.

Lionel.

Lionel, luister alsjeblieft naar me.

We worden het nooit eens. Jij leidt jouw leven, ik het mijne.

Maar ik vraag je één ding.

Dat we afmaken, waar we aan zijn begonnen. Oké?

We doen het voor haar.

We nemen dat weggetje, dat valt minder op.

Laat haar nog hier. Eerst kijken of er niemand is.

Het is verboden om zo as uit te strooien.

Pak hem. -Pak hem.

Kom, we gaan.

Kom je?

Waanzinnig, hè? Alles is nog precies hetzelfde.

Dit is waar je moeder van hield.

Ik zat te denken...

misschien kunnen we het hiervoor doen.

Hier.

Wat denk jij?

Ze was hier graag. -Klets niet.

Het was een hel hier. -Niet waar.

Jawel, je maakt continu ruzie met opa en oma.

Schilder me niet steeds als een monster af. Ik heb je nooit op straat achtergelaten.

Ik heb je nooit willen vermoorden zoals Samirs vader.

We gingen hier niet meer heen, omdat jij ongelukkig was.

Je werd 's nachts wakker, zwetend. En je neefjes namen je steeds te grazen.

Daarom besloten we niet meer te gaan, ook al was je moeder hier gelukkig.

Ja, hoor. Je schaamde je gewoon. -Wat?

Hoor je jezelf wel? Door mij ben je geen gymleraar en kon je hier niet meer heen.

Je maakt jezelf wijs dat het allemaal door mij komt, maar het is je eigen schuld.

Je had geen kind moeten nemen. Ik heb er niet om gevraagd.

Helemaal niet om zo'n vader.

Wat was dat?

We gaan alles volgens het boekje doen. Je legitimatie, alsjeblieft.

U ook, meneer.

Geef mij de papieren voor de verklaring.

Bedankt.

Deze is niet van jou. -Jawel.

Nee, hoor. Er staat hier Ronsart, Lionel. Deze is niet van u.

Jawel, maar dat is mijn oude naam.

Wat is dit nu weer voor onzin? -Ik ben trans, dat is de onzin.

Potverdomme, niet te geloven. Een omgebouwde homo, dat heb ik weer.

Ik spreek ook Vlaams, hoor. -En wat dan nog?

Let dan een beetje op uw woorden. -Jij hoeft mij niet de les te lezen. Oké?

Denk je dat ik bang voor je ben?

En nu? Ben je nu wel bang? -Hé. Stop.

Wilt u van haar afblijven?

Wat hebben wij misdaan? -Dit wordt een dure grap, hè?

Mijn auto is verbrand, toch?

Laat hem erbuiten.

Wanneer is je operatie?

Die zou eigenlijk over vijf weken zijn.

Maar ik denk dat ik hem uitstel.

Ik zie wel.

Waarom wil je dat doen?

Je bent net uit je puberteit.

Je bent pas 18.

Het hoort erbij dat je je vreemd voelt in je lijf...

dat je complexen hebt. Ik weet niet...

Misschien zie je de dingen anders als je 25 bent.

Dan verander je van gedachten. -Dat doe ik niet.

Of ik het nu wel of niet doe, ik ben al een vrouw.

Accepteer dat gewoon.

Dan begrijp ik het helemaal niet. Als het toch niets verandert.

Het verschil is dat ik zal opbloeien in een lichaam dat bij me past.

Ben je niet bang voor de pijn? Het zal pijnlijk zijn.

Nee. Die pijn zal niets zijn vergeleken met wat ik mijn hele leven al voel.

Heb je een vriendin?

Een vriendin? -Ja.

Nee. -Geen vriendin?

Nee. -Wat? Is dat een rare vraag?

Oké, maar... Ik kan er met mijn pet niet bij.

Wat... Wat ben je? Ben je lesbisch?

Ben je homo, word je hierna hetero? -Ik ben niet lesbisch.

Ik viel altijd al op jongens en dat blijft zo.

Dat is iets heel anders.

Wil je geen kinderen?

Misschien, maar daar gaat het niet om. En ik ben nog jong.

Ik snap het niet.

Goed, alsjeblieft.

Dat is voor jou.

Het is jouw geld. Dat heeft je moeder voor je gespaard.

Doe ermee wat je wilt...

maar het spijt me voor de rest. Ik kan het niet.

Dit gaat mijn verstand te boven.

Weet je zeker dat je het redt? -Natuurlijk.

19,60, alstublieft. Bedankt.

Hier.

Hij gaat over vijf minuten. -Ga je niet mee?

Nee, ik blijf hier.

Ik moet dingen regelen, de verzekeringen...

Ik blijf een paar dagen in het huis, dat zal me goeddoen.

Goed...

Hier. Deze brief had ik voor mama geschreven.

Oké, dag.

Dag.

'Mama, met jou heb ik altijd het gevoel gehad dat alles kon.

Weet je nog dat jij en papa me een telescoop voor mijn verjaardag gaven?

Het was het mooiste cadeau. Niet alleen omdat ik de sterren ermee kon zien...

maar vooral omdat hij ons samenbracht.

Avonden lang vertelden jullie me over de sterren en de sterrenbeelden.

Zo ontdekte ik mijn lievelingsster. De Monoceros, de Eenhoorn.

Jij zei dat ik zelf bepaalde of ik erin geloofde.

En dat het enige wat telt, is wat je zelf gelooft en niet wat anderen denken.

Als we naar de hemel kijken, zien we niet alleen sterren, maar ook magische vormen.

Centaurs, arenden, draken...

eenhoorns.

Ik weet nu dat ik verder moet kijken dan de buitenkant.

Dankzij jou.

Ik hoop dat het nu beter met je gaat. Waar je ook mag zijn.

Ik zal altijd aan je denken...

en ik weet zeker dat we elkaar weerzien.

Ik hou van je.'