Original subtitles

We zagen boten, zo ver als het oog reikte.

We wisten dat hen moesten bevrijden van de nazilaars.

De boot ontplofte, het regende lichaamsdelen.

M'n sergeant werd in de keel geraakt.

95% verliezen in de eerste twintig minuten.

We waren kansloos.

70 jaar geleden

met pas ontdekte beelden

Alles werd vernietigd. We werden volledig verpletterd.

De laatste overlevenden vertellen

Ik zwom in bloed, ik zag hoe de anderen verdronken.

We vochten tegen een overmacht. - Het was ons lot om jong te sterven.

6 juni 1944

2.15 uur in de nacht

Ik weet nog dat het donker was in de cabine.

Er heerste radiostilte tijdens de oversteek.

Johnny Marr, 507e parachute-infanterieregiment.

Ik ben opgegroeid op een boerderij. Ik ben mijnwerker geworden.

Toen huisschilder in Kansas City. 28,50 per week.

Toen moest ik in dienst. Verdiende veel minder.

Nu was ik 1e luitenant en ging over het 1e peloton van de G-compagnie.

Voor zover ik gespannen was, was dat over de vraag of ik kon leiden.

Ik had nog geen gevechtservaring.

Ik dacht aan wat ik moest doen op de grond.

M'n soldaten verzamelen en de missie tot een goed einde brengen.

Ik wist dat ik me daarop moest concentreren.

Anders zou je niet lang leven.

21 .848 soldaten worden overgevlogen om de vechten

velen voor de eerste keer

Ik ging op m'n 16e of 17e in dienst. Ik loog over m'n leeftijd.

Na Pearl Harbor vroegen ze om vrijwilligers voor de para's.

John Hinchliff, Park Rapids, Minnesota.

Het waren allemaal rotzakken.

En het waren de beste soldaten om de strijd mee in te gaan.

Er werd niet gepraat. We wisten waar we in sprongen.

Ik weet nog dat ik bad.

Ik verklaarde mezelf voor gek dat ik me hiervoor had aangemeld.

Je kon het water zien. Boten, zo ver als het oog reikte.

Je dacht aan alle mensen die aan boord waren...

en de enorme invasie waarvan we deel uitmaakten.

We zagen het vasteland.

Toen brak de hel los, want ze hadden honderden stuks luchtdoelgeschut.

Ik was twintig jaar.

Er was zo'n kogelregen dat je er bijna op zou kunnen lopen.

De lucht was ermee bezaaid.

Toen vlogen we een dichte mistbank in.

Het was zo dicht dat je het eind van de vleugels niet kon zien.

De vliegtuigen verspreidden zich. We raakten van koers.

Dat was een probleem. De vliegtuigen moesten verder uit elkaar.

Toen ging het rode licht branden. Dat was vlak voor de droppingzone.

Ik liep door het vliegtuig om te zien of iedereen er klaar voor was.

Ze gingen staan en maakten de haak vast.

Toen was het wachten op het groene licht.

D-day was begonnen.

In de vijf jaar daarvoor had Hitlers Derde Rijk half Europa veroverd.

Veel landen waren verpletterend verslagen.

Het regime maakte zich schuldig aan gruweldaden.

De expansie van Nazi-Duitsland moest worden gestopt.

D-day begon in Normandië, in Noord-Frankrijk.

Het doel was om vanuit Frankrijk Hitler terug te dringen naar Berlijn.

De geallieerde para's zouden als eersten op de grond landen.

Terwijl de anderen op de kust zouden landen...

sprongen zij in de duisternis om achter de linies te vechten.

Ze hadden ruim twee uur.

Ze gingen af op de gevaarlijkste vijand...

waar de VS ooit tegen had gestreden.

Je kreeg al 'n hersenschudding van 't geschok en gestoot van het vliegtuig.

Het stampte en steigerde.

Je hoorde geratel, alsof kleine wapens ons troffen.

Toen we recht vlogen, riep de luitenant: Zijn jullie klaar?

En toen sprongen we eruit.

Ik wist meteen dat het mis was.

De vliegtuigen vlogen veel sneller dan de bedoeling was.

We waren al verder dan halverwege.

Ze lieten ons dus gewoon springen, zonder onderscheid.

Ik zag rechts van me een vliegtuig in vlammen gehuld.

Ik weet nog dat ik bad dat de para's er al uit waren.

Ik keek naar beneden, en we leken op een weiland terecht te komen.

Ik dacht: dat is niet slecht als landingsplaats.

Toen viel ik in het water.

We wisten niet dat het een overstroomd gebied was.

Het gras groeide boven het water uit, daarom zag je het niet.

Bij veel jongens kwam het water tot boven hun hoofd.

Ze raakten verstrikt in de parachute en verdronken.

Tientallen para's verdrinken

Veel jongens landden in de moerassen.

Ik landde niet in het water, maar: bam.

Ik kwam op de grond terecht.

Sommige jongens landden in bomen en werden gespietst.

We moesten ons verzamelen...

en voorkomen dat de Duitsers over de rivier 't strand konden aanvallen.

De verzamelplannen vielen in duigen.

Er was niemand in m'n buurt, behalve uiteraard de Duitsers.

Het was moeilijk te zien hoe we onze missie moesten volbrengen.

Nu de para's elkaar kwijt waren, dreigde hun missie te mislukken.

Het bereiken van de doelen leek onmogelijk.

Intussen maakten de troepen voor de kust zich op voor de landing.

Ze moesten de kustverdediging uitschakelen, 't terrein veroveren...

en 40 km oprukken om de strategische stad Saint-Lô in te nemen.

Zodra we een bruggenhoofd hadden...

moesten we naar die stad, want daarachter lagen Parijs en Berlijn.

Vooral voor de Amerikanen hing de hele campagne af...

van de inname van Saint-Lô, zo snel als het kon.

Er waren vijf stranden aangewezen voor de landingen.

Een daarvan bleek zo dodelijk te zijn dat de afloop allesbepalend was.

De codenaam was Omaha.

Eenheid '0' 19 km voor de kust

We klommen over de reling, de kleine boten in.

We groetten iedereen die met ons aan dek was geweest.

Baumgarten, Harold, 19 jaar, net van de middelbare school.

Ik zou gaan studeren na de basistraining...

maar in plaats daarvan moest ik de oceaan oversteken.

We zullen de eerste aanvalsgolf in Normandië zijn, op Omaha Beach.

De luitenant zei: Onze para's worden gemold. We moeten ze redden.

Ik verwachtte dat ik zou sterven.

Ik wilde niet dat m'n ouders het zouden horen door een telegram.

Ik wilde dat iemand het ze met tact zou mededelen.

Ik schreef m'n zus, die in hetzelfde gebouw woonde als m'n ouders...

om het telegram te onderscheppen, want ik zou niet thuiskomen.

Ik had het ontbijt niet moeten eten. Worstjes en bonen.

Alles was er in een half uur uit. Die boten leken wel kurken.

Soldaat Clarence Evans. Iedereen noemt me Mac.

Ik ging op m'n 12e weg van huis en werkte op kermissen...

tot ik besloot in dienst te gaan.

Ik zat nog 5 maanden van m'n 18e verjaardag af.

We hadden geen idee wat vechten in een oorlog was.

We zaten op een troepenschip, en alle jongens hadden er zin in.

Dat was snel voorbij.

Toen we nog onderweg waren, dacht je al: dit is menens.

Alles stond op het spel. Als de invasie mislukte...

zou het maanden duren voordat de geallieerden weer konden aanvallen.

En de Duitse verdediging werd alleen maar sterker.

Ik had nooit eerder gevochten. Ik was nerveus.

M'n jonge assistent Willi rukte hevig aan m'n armen.

Hij zag bleek. Ik vroeg hem wat er was, hij wees naar de zee.

Ik keek en zag schepen, zo ver als het oog reikte.

Karl Wegner, 19 jaar.

Ik durf best te zeggen dat ik nog nooit zo bang ben geweest.

Het was menens. Sommigen van ons zouden de zon niet zien opkomen.

Alle radertjes van de invasie draaiden.

Duizenden jongemannen gingen de loop van de geschiedenis veranderen.

Ik weet niet hoe ik het redde. Dat zit me nog steeds dwars.

Ik zag dingen op dat strand die iemand van 19 niet zou moeten zien.

Het regende lichaamsdelen.

Je zette de poorten van de hel open en ging naar binnen.

6:15 uur in de ochtend Omaha Beach

Wij moesten om 6.30 uur op het strand zijn.

Baumgarten, Harold, 19 jaar, net van de middelbare school.

Dit was het dan. 6 juni 1944.

Wat D-day zou worden genoemd.

De para's waren achter de linies gedropt.

Velen waren al dood. Veel anderen waren elkaar kwijtgeraakt.

Toen de eerste strandtroepen naar de kust voeren...

hadden ze geen idee of de luchtlanding was gelukt.

Wij zaten op Battleship Texas en moesten Dog Green Sector beschieten.

Er waren ook platbodems met duizend raketwerpers.

Ze vuurden voor de landing 4000 raketten af op Dog Green Sector.

Vanaf onze landingsvaartuigen konden we dat zien.

Het leek op een vlucht vogels in de lucht.

Die 5-inchraketten zouden de Duitsers wegvagen.

Ik dacht dat het voor elkaar was.

De lucht zag zwart van de bommenwerperformaties.

Ze zouden duizenden bommen afgooien voorafgaand aan de landing.

We riepen: Geef ze ervan langs.

In mijn boot stak Bob Garbett z'n duim op met z'n rechterhand.

Ze hadden gezegd dat de Duitse versterkingen werden vernietigd.

Clarence Evans, maar iedereen noemt me Mac.

Toen de kanonnen dreunden, zag je de granaten overvliegen.

Het was alsof ze een jeep door de lucht smeten.

Het geallieerde plan om Europa te heroveren begon in Normandië.

Vier jaar eerder hadden de Duitsers Frankrijk onder de voet gelopen.

Sindsdien was Londen zwaar gebombardeerd.

Pearl Harbor was aangevallen.

Aan het oostfront werden zware verliezen geleden.

De geallieerden moesten Frankrijk weer intrekken.

Ze zetten alle schepen en vliegtuigen in die ze konden krijgen.

Het leger geloofde dat ze op nog een andere manier in het voordeel waren.

De infanterie zou niet de frontlinie vormen.

Die zou bestaan uit het nieuwe geheime wapen, de DD-tank.

Ze wilden veel vuurkracht op het strand krijgen...

om de posities van de Duitsers aan te vallen.

Iemand kwam op het idee om de tanks naar het strand te laten 'zwemmen'.

De soldaten zouden beschermd worden door de marinekanonnen...

de bombardementen, duizenden raketten...

en de geheime DD-tanks.

Maar nog voor de landing zagen de mannen dat niet alles goed verliep.

Ze zouden 40005-inchraketten op Dog Green Sector afvuren...

voordat we zouden landen.

Maar ik kan je meteen vertellen dat dat niet lukte.

Alle raketten vielen in de oceaan.

Er is vast veel vis gedood, maar we hadden er niets aan.

Dan de tanks. De tanks zouden ons voorgaan.

Helaas waren ze nooit gebruikt in een ruwe zee.

We kwamen dichterbij, ik zag mensen drijven.

Ik dacht dat er een vliegtuig was neergehaald.

De tank voor me was gezonken.

Er waren hoge golven, we waren een kurk in het bad.

Maar twee bereikten het strand. Eén daarvan werd meteen uitgeschakeld.

De DD-tanks zonken voor hun ogen.

Het spervuur van raketten bereikte het land niet eens.

De Duitse verdediging was nog vrijwel intact...

toen de mannen van Eenheid '0' Omaha Beach zouden betreden.

Opeens was er stilte. Er heerste een sombere stemming.

Ik denk dat menigeen net als ik aan thuis dacht en bad.

De soldaten gaan aan land, een regen van kogels tegemoet.

Toen we landden, ontplofte de boot naast ons.

Het regende hout, metaal en lichaamsdelen.

Met het neerlaten van de klep openden Duitse mitrailleurs het vuur.

De Duitse MG42-mitrailleur vuurde 20 kogels per seconde af.

Er zijn zo'n 35 soldaten in een landingsvaartuig.

Als een MG42 dat vaartuig bestookt zodra de klep naar beneden gaat...

zijn alle opvarenden in vier seconden dood.

Ik zwom in bloed en zag hoe de anderen verdronken...

omdat hun jas hen naar beneden trok.

Terwijl ze op en neer gingen, vuurden de Duitsers op hen.

Het waren tieners, net als ik.

Het was erg, heel erg.

Compagnie A was de eerste golf.

Die werd gedecimeerd. Ze werden vernietigd.

Ze hielden op een gevechtseenheid te zijn.

95 procent verliezen in de eerste twintig minuten.

Veel mannen werden meteen getroffen...

en sneuvelden ter plaatse.

Ik...

We hadden geen schijn van kans.

'N Onbekend aantal mannen was dood nog voordat ze het water uit waren.

De eerste golf infanteristen die op Omaha Beach landde, was afgeslacht.

De zes maanden daarvoor hadden de Duitsers hun verdediging versterkt.

Ze zeiden dat de Duitsers zwak waren in Normandië.

Dat ze niet klaar waren voor ons. Niets was minder waar.

De verdediging begon in het water...

met obstakels die landingsvaartuigen moesten dwarsbomen.

Om ze te mijden, werd er geland met laag tij.

Maar daardoor moesten de soldaten 300 meter strand oversteken...

meedogenloos onder vuur genomen...

door een vijand op een schaal waar de troepen niet op gerekend hadden.

Ze hadden 250 oudere mannen verwacht...

van de 716e Wehrmachtdivisie.

Ze dachten dat die zich snel zouden overgeven.

Maar we renden zo de Duitse 352e Infanteriedivisie tegemoet.

De inlichtingendienst had niet gemeld dat die eenheid er was.

Er zaten veel veteranen van het oostfront bij.

Dat waren de beste Duitse soldaten in Normandië.

Een granaat explodeerde 20 meter voor me en trof me in de linkerwang.

Het leek op een klap met een honkbalknuppel, maar dan erger.

M'n linkerwang werd weggerukt.

Een gat in m'n verhemelte, m'n tong was gescheurd.

Ik had geen bovenkaak meer aan de linkerkant.

Ik waste m'n gezicht in het vieze water en wist bij te blijven.

De voorkant werd bestookt, wij namen de zijkant.

De meesten kozen voor rechts, ik ging naar links.

Ik werd onder water getrokken door m'n uitrusting.

Ik maakte alles los om niet te verdrinken. Ik kon niet zwemmen.

Ik kan nog steeds niet zwemmen. Ik wierp m'n uitrusting af.

Het is onbeschrijflijk. Zoiets laat je nooit meer los.

Dit is wat je een nachtmerrie noemt.

De verliezen waren enorm nog voordat de troepen uit het water waren.

En dan moesten ze nog 300 meter strand oversteken, door kogelregens.

Overal lagen de lijken. Je rook verbrand vlees.

Ik haalde het strand met degenen die nog leefden.

D-day was net begonnen en bijna alles ging mis.

Bij de para's, 13 kilometer verderop, was het een en al chaos.

De Amerikanen op Omaha Beach werden afgeslacht.

Wie nog leefde, kreeg met de volgende ramp te maken.

Vliegtuigen zouden bommen op Omaha Beach gooien.

Baumgarten, Harold, 19 jaar.

De lucht zag zwart van de vliegtuigen.

Ze zouden de Duitsers wegvagen.

Ze zouden moeten schuilen in hun tunnels, ze zouden moeten vluchten.

Ze zeiden: Het wordt een makkie, we kunnen zo door.

Ze zouden vlak voor de landing bombarderen..

Het wolkendek zat zo dicht dat ze bang waren eigen troepen te treffen.

Ze instrueerden de bommenwerpers twee of drie seconden te wachten.

Soldaat Mac Evans. Uit Clarksburg, West Virginia.

Als de bommenwerpers bommen op het strand gooiden...

dan zouden de tanks vastlopen in de gaten.

Je legt 550 tot 650 km/uur af met die vliegtuigen.

Ze wachtten een paar seconden.

Dan ben je een kilometer verder.

Ze hebben alleen een paar Franse koeien gedood.

Karl Wegner, Duitse 352e Infanteriedivisie.

Ik zag al die mannen in hun uniform.

Ze zagen er zo weerloos uit, plonzend door het water.

De mitrailleur ratelde. Enkelen vielen.

Ik had ze geraakt. Ik was verstijfd.

Ik deed m'n ogen dicht, ik kon het niet aanzien.

De luitenant sloeg met de kolf van z'n pistool op m'n helm.

Ik kwam weer bij zinnen en haalde de trekker over. Het was oorlog.

Het ging nu niet om goed of kwaad, het ging om overleven.

Er sloegen kogels voor ons in, van rechts naar links. M'n geweer trilde.

Het mechaniek was doorboord.

Ik gooide de twee delen weg in het 5 cm diepe water.

En er kroop een kerel naar me toe, Nicholas Cafcallas.

Hij gaf me de twee stukken geweer terug.

Hij had me zien schieten, hij wilde dat ik doorging.

Alsof hij dacht dat ik het opgaf, wat niet zo was. Hij is later gesneuveld.

Het strand leek te zijn bezaaid met wrakhout.

Lijken, drijvend in het water.

Het strand lag bezaaid met lijken. Het was een afschuwelijk gezicht.

Het bloedbad. Dode mannen.

Gewonde mannen. Drijvende lichaamsdelen in het water.

Het water was rood van het bloed van de gewonden en de stervenden.

Het is moeilijk om over te praten.

Onze verbindingsman lag in het zand, m'n beste vriend, Robert Garbet.

Hij lag met z'n rug naar de vijand. Z'n lichaam moet zijn rondgetold.

Hij was dood.

De mislukkingen bij Omaha Beach bleven zich opstapelen.

De troepen die het strand hadden bereikt moesten 300m overbruggen...

verdedigd door de vrijwel geheel intacte Duitse verdediging.

De geallieerde commandanten snakten naar informatie.

Generaal Omar Bradley krijgt geen verslagen meer.

Bradley kan letterlijk niet zien waar ze aanvallen.

Bradley krijgt niet de informatie van het slagveld die hij nodig heeft.

We kunnen alleen een los verhaal samenstellen...

van gezonken vaartuigen, zwaar vuur, chaos op de stranden.

Omar Bradley, opperbevelhebber van het 1e legerkorps.

Ik had de indruk dat onze troepen een enorme ramp hadden ondergaan.

Eenmaal op het slagveld worden de zenders nat.

Zenders vallen, zenders worden kapotgeschoten.

Bradley krijgt geen verslagen meer.

Dat is voor hem een veel erger teken...

dan de pessimistische verslagen die hij daarvoor kreeg.

Bradley had nog meer reden om zich zorgen te maken.

De troepen op Omaha en de para's landinwaarts...

konden van de rest worden afgesneden als de vloot zwaar werd beschadigd.

Met name één installatie dreigde dat te bewerkstelligen:

De kanonnen van Pointe du Hoc.

Pointe du Hoc is een speling van de natuur.

Het is een klifwand van zo'n achttien meter hoog.

Als je zwaar geschut op Pointe du Hoc hebt...

kun je alle richtingen op schieten...

en enorme schade toebrengen aan de landingen.

De Fransen hadden gemeld dat er zes 155mm-kanonnen waren...

met een bereik van 25.000 meter, zo'n 12 zeemijl.

Er waren twee commandobataljons die de kanonnen moesten vernietigen.

Die zes enorme kanonnen konden onze troepen enorme schade toebrengen.

De missie was het veroveren van die kanonnen.

1e sergeant Leonard Lomell, 24 jaar, uit New Jersey.

Met m'n sportachtergrond ging ik naar de commando-opleiding.

We hadden drie bootteams. Eén zonk met een derde van onze compagnie.

Hij werd verzwolgen door de hoge golven. Vier mannen verdronken.

We waren laat, we zeiden: Laten we landen tussen de E- en F-compagnie.

De klep gaat naar beneden, ik word als eerste getroffen.

Het kan een mitrailleur of een geweer zijn, ik was in elk geval al gewond.

We renden naar de voet van de klif en begonnen te klimmen.

Het was zwaar. Maar het lukte ons.

We hielden niet op. We bleven vuren.

We stormden naar het geschut dat we moesten uitschakelen.

Maar er waren geen kanonnen.

De kanonnen van Pointe du Hoc waren verplaatst.

We moesten gaan zoeken, maar we waren omringd door Duitsers.

We waren moederziel alleen op zoek naar kanonnen.

Als de kanonnen niet waren uitgeschakeld...

voordat ze werden gebruikt, dan kon dat de invasie nog meer verzwakken.

Dan waren de para's verderop afgesneden van ondersteuning.

De meeste para's hadden genoeg munitie voor één vuurgevecht.

Ze hadden dus heel snel versterking nodig...

van de troepen die op het strand landden.

We wisten dat we gingen vechten.

We wisten niet dat het zo riskant was dat het een bloedbad kon worden.

Je maten stierven om je heen, sommigen stierven 'n gruwelijke dood.

Er waren mensen die naast me werden doodgeschoten.

Ik dood niet graag mensen, maar soms is het jij of hij.

7.15 uur Omaha Beach

Overal lagen lijken.

Ze dreven in het water, de golven spoelden ze op het strand.

O ja. Er werd geschreeuwd om medics.

Het enige wat we zagen waren brandende voertuigen en lijken.

Maar een paar van onze mensen durfden te kijken.

Mannen met ingewanden uit hun lijf, gillend om hun moeder.

Rechts van me was soldaat Robert Dittmar getroffen in de borst.

Hij lag op z'n rug en keek naar de lucht.

Hij schreeuwde: 'Moeder, ik ben geraakt.' Dat was alles. Stilte.

Mitrailleurvuur, geweervuur, mortieren, er kwam geen eind aan.

Links van me strompelde sergeant Clarence Robeson, zonder helm.

Z'n blonde haren zaten onder het bloed.

Ik riep: Liggen. Hij knielde en begon te bidden met z'n rozenkrans.

De mitrailleur vuurde over mijn hoofd heen en schoot hem doormidden.

Ik bedoel letterlijk doormidden.

Dat keerde terug in m'n dromen. Ik werd wakker als ik riep: Liggen.

Terwijl de verliezen bij Omaha Beach catastrofaal waren...

kwam een ander deel van het invasieplan amper van de grond.

13 km van de kust waren para's acht uur lang afgesneden van de rest...

en kilometersver van hun doelwit verwijderd.

507e parachute-infanterie

Het was anders gegaan dan ik had verwacht, met dat water.

Johnny Marr, 25 jaar, uit Johnson County, Missouri.

We dachten dat we in weilanden zouden landen, voor vee en zo.

Maar we landden in een overstroomd gebied.

Tanks hadden nooit in dat gebied kunnen komen.

Die waren in de modder weggezonken.

De tanks konden alleen op twee kruisingen in actie komen.

We moesten de kruisingen van La Fière innemen en de Duitsers tegenhouden.

We moesten de brug verdedigen.

Het 507e moest naar la Fière.

Het 508e naar de kruising ten zuiden daarvan, Chef-du-Pont.

Als alles volgens plan was verlopen, waren die delen veroverd door de 82e.

Dan konden voertuigen en voorraden over de brug rijden...

en dan over de verhoogde weg verder.

Ik kwam het water uit. Ik keek om me heen, of iemand me kon horen.

Maar ik vond niemand die dicht genoeg in de buurt was..

Ik besloot naar een opvallende plek te gaan.

Dat was de spoorbaan van Cherbourg naar Parijs.

Die stak duidelijk af tegen de nachthemel.

Toen ik de spoorbaan bereikte, trof ik m'n commandant daar aan.

Hij had 75 tot 80 man verzameld van G-Company, dat was mijn compagnie.

We besloten naar de plek te gaan waar we posities hadden moeten innemen.

M'n kapitein stelde mij aan om als patrouilleleider voor te gaan.

Ik heb toen geleerd dat je, als je de leiding op je neemt...

ook leiding moet willen geven.

Ik besloot het naar beste kunnen te doen.

Ik wist niet of ik een goede leider zou zijn.

Maar je moet kunnen zeggen: Ik ga het doen.

Toen Marr op patrouille ging...

waren er al een uur mensen aan het sterven op de stranden.

We gingen langs een haag en gingen door een hek.

Na 30 meter opende een mitrailleur het vuur op ons.

Twee mensen werden getroffen. Vleeswonden.

We gingen liggen en gooiden granaten naar het geschutemplacement.

We moesten de twee gewonden zien weg te halen.

We gingen terug.

Ik gooide een van hen over m'n schouders en droeg hem terug.

Dat had niets gescheeld.

Dat waren de eerste Duitsers die ik tegenkwam. Ik was verrast.

We hadden geluk dat we niet allemaal dood waren.

De Duitsers wisten dat we vroeg of laat over die brug wilden gaan.

Daarom zetten de Duitsers daar 28 man neer.

Ze rekken de tijd. Een belangrijk neveneffect daarvan...

is dat de Duitsers een pantsereenheid van 15 km verderop verplaatsen.

De tanks trekken van dorp naar dorp...

en dan trekken ze het gebied binnen waar de para's zijn.

De para's raakten in tijdnood.

Toen kwam generaal Ridgway en die zei: Ik wil die brug hebben.

Ik was weer bij de les.

Ik stuurde twee verkenners vooruit, John Ward en Jim Mattingly.

Ik kwam na Mattingly bij de brug toen ik een Duitser zag...

aan de noordkant van de brug. Tegelijk riep ik naar Mattingly.

Mattingly schoot z'n magazijn leeg en liet z'n geweer vallen.

Toen pakte hij een granaat en wierp die naar het emplacement.

Drie of vier Duitsers sprongen omhoog en staken hun handen in de lucht.

Terwijl Mattingly gebaarde, kwamen er nog 5 Duitsers met de handen omhoog.

Hij had 9 Duitsers en 2 mitrailleurs veroverd in 15 of 20 seconden.

Dat was de ongelooflijkste militaire actie die ik ooit heb gezien.

De brug bij La Fière was veroverd.

Meer zuidwaarts hadden para's ook de brug van Chef-du-Pont veroverd.

Eindelijk hadden ze de controle over twee cruciale bruggen.

We hadden het gevoel...

dat we onze missie hadden volbracht.

Met een kleine groep mensen.

Daar waren we verrukt over.

De eerste stap van hun invasieplan was voltooid.

De para's waren achter de linies geland en hadden 'n schild gecreëerd.

Toen ging de tweede fase van hun missie in: de linie in handen houden.

Vroeg in de middag hoorde ik gedreun onze richting op komen.

Ik hoorde de tank, en als soldaat ben je in feite weerloos.

Pantservoertuigen jagen je angst aan.

Met mijn mitrailleur was ik geen partij voor hen.

Het was kiezen tussen overgeven of aan flarden geschoten worden.

De D-day-invasie dreigde op een ramp uit te lopen.

Op Omaha Beach werden zware verliezen geleden.

Een mislukking daar kon de hele invasie ernstig verzwakken.

Verderop waren para's van het 507e erin geslaagd...

een cruciale brug te veroveren.

Maar de versterkingen van het strand waren nergens te bekennen.

De para's moesten alleen zien stand te houden.

We hadden onze missie volbracht met een kleine groep. Dat voelde goed.

Maar er kwamen geen versterkingen over de weg naar ons toe.

Er waren maar acht mannen die de overkant van de brug verdedigden.

Toen hoorden we het staccato refrein van een onheilspellend gedreun.

Toen beseften we dat er Duitse tanks op de weg waren.

M'n commandant zei: We moeten hier weg. We waren met te weinigen.

De acht para's aan de overkant van de brug moesten zich terugtrekken.

Het westelijk deel van de weg was nu in handen van de Duitsers.

Dat was slecht nieuws, dat gaf die dag een nieuwe dimensie.

Een cruciaal onderdeel van de invasie dreigde te mislukken.

In plaats van de brug onder controle te hebben...

verdedigden de para's van het 507e met moeite één oever.

13 km verderop delfden de troepen op Omaha Beach het onderspit.

Karl Wegner, uit Hannover, Duitsland.

Ik vuurde zoals ik dat had geleerd. Korte salvo's, 40 cm boven de grond.

M'n jonge assistent Willi hield de munitie op gang.

Toen ik m'n wapen voor de duizendste keer ontgrendelde...

zag ik overal Amerikanen liggen.

Een van de boten liep op een mijn...

waardoor de scherven in zee en op de mannen terechtkwamen.

Ik zag dat het op dat moment daar erger was dan waar wij waren.

Een Duitse officier liet een communiqué uitgaan.

De Amerikanen zijn teruggedrongen. Tien tanks staan in brand.

De infanteristen vallen onze posities niet meer aan.

De obstakels worden niet meer opgeruimd. Het is voor elkaar.

Het was een bloedbad. Ik was gewond.

Een 88mm-granaat sloeg voor me in de grond.

Een scherf rukte m'n linkerwang eraf.

Ga het strand af. Dat was de boodschap. Ga het strand af.

Je moest het strand oversteken om eraf te komen.

Het enige wat ik had, waren natte kleren.

De enige dekking van betekenis bevond zich honderden meters verderop.

Er zijn geen veilige plekken, alleen relatief veilige plekken.

De zeewering tussen het strand en de weg is er één.

De andere is het kiezelstrand dat parallel aan het zandstrand loopt.

Het was 300 meter...

Ik had de spullen afgedaan om niet te verdrinken. Ik had zelfs geen wapen.

Het zand spoot tegen m'n gezicht en m'n lichaam, van de kogels.

Ik wachtte tot de mitrailleurs zouden draaien.

Toen de kogelregen afzwenkte, begon ik weer te rennen.

Ik viel een paar keer. Misschien bleef ik daardoor gespaard.

Ik was nog 140 meter van de zeewering.

Het tij was zwaar. Het steeg met 2,5 cm per minuut op D-day.

Het stroomde het strand op.

De mannen met reddingsvesten dobberden rond. De lijken.

Ik moest lopen of verdrinken.

Ik ging met een lijk mee met elke golf van het opkomend tij.

Ik dacht bij mezelf: wanneer zal ik sterven?

D-day was voor mij een dag van grote spanning en frustratie.

Omar Bradley, opperbevelhebber van het 1e Legerkorps.

Ik zat vast op de Augusta.

De communicatie met de troepen op Omaha Beach was vrijwel afwezig.

Bradley snakt zo erg naar informatie...

dat hij z'n beste adjudant in een boot naar Omaha Beach stuurt...

om uit te zoeken wat er gebeurt.

Hanson keert terug met een verslag dat Bradley met afschuw vervult.

Hanson zag dat de Amerikanen werden tegengehouden bij de zeewering.

Dat is in de ogen van Bradley een crisis.

Als ze niet verder komen dan die zeewering, dan zitten ze klem.

De complete invasie van Omaha Beach zal dan mislukken.

Ik kreeg de indruk dat de kans dat we het strand innamen klein was.

Ik overwoog om het bruggenhoofd te verlaten.

Het was heel erg. Ik wist niet wat ik moest doen.

We lagen daar aan de rand van de zeewering.

Ik zag een andere medic, die kende ik.

Hij lag op de zeewering en z'n buik lag open.

Hij was getroffen door een granaatscherf.

Ik had geen spullen tegen inwendige bloedingen.

Ik verbond hem zo goed als het ging.

Ik gaf hem een morfine-injectie.

En toen nam ik afscheid van hem...

want ik wist dat ik hem nooit meer zou zien.

Bijna twee uur na het begin van de landing...

hadden de geallieerden op Omaha Beach amper 100m strand veroverd.

We hadden 85 procent verloren in de eerste 15 minuten.

Er waren twee overlevenden van m'n bootteam van dertig man.

Ik moest verder of verdrinken.

Ik moest naar een zeewering die 200 meter verderop leek te liggen.

Eindelijk bereikte ik het droge en begon heel snel te kruipen.

De Duitsers schoten het zand om me heen omhoog.

Ik bereikte de zeewering ongedeerd.

Toen ik bij de zeewering kwam...

ontmoette ik een compagniemaat, Dominic Surro van Compagnie A.

Hij kwam uit Georgia. Een mooi, vet, zuidelijk accent.

Hij zei: Blijf hier, ik ga hulp halen.

Maar ik lag binnen bereik van een van de bunkers.

Ik volgde hem langs de wering.

Opeens hoorde ik een klap.

Een scherpschutter had hem eruit gepikt.

Hij was dood. Waarom ik niet? Ik liep vlak achter hem.

Het moest zo zijn.

Ik bereikte wat ze de Shingle noemden, ik weet niet waarom..

Mac Evans uit Clarksburgh, West Virginia.

Hoe dan ook, het waren stenen, opgestapeld door hoogtij.

Daarachter had je dekking tegen de mitrailleurs en scherpschutters.

Niemand van m'n regiment volgde me.

Toen ik links in zee was gesprongen, hield ik die richting aan.

Daar was de 1e Divisie. Ik kwam dus tussen hen terecht.

Een van de jongens naast me zei: Je bloedt.

Ik dacht dat ik was gestoken door een bij.

Ik dacht: wat doet een bij hier met al die rotzooi in de lucht.

Tot iemand zei: Je bent niet gestoken, je bent geraakt.

Toen ik langs die helling rende, strekten zich handen naar me uit.

Ik probeerde ze uit het water te trekken, maar dat was moeilijk.

Ze waren waarschijnlijk gewond en probeerden overeind te komen.

Ik dacht dat ik veilig was bij die wand.

Karl Wegner, Duitse 352e Infanteriedivisie.

Sommige Amerikanen haalden de zeewering.

Ze dachten dat we ze daar niet konden raken, maar niet lang.

Hier wachtten onze mortieren op. Ze werden nu gruwelijk bestookt.

Na twee uur waren we nog steeds op het strand.

We maakten nog geen omtrekkende beweging. Het begon mis te lopen.

De infanteristen konden niets uitrichten tegen de betonnen bunkers.

Ze hadden hulp nodig, maar die leek niet te komen.

Er ontplofte een mortiergranaat en drie scherven sloegen door m'n helm.

Ik haalde er drie vingers uit die onder het bloed zaten.

Dat was m'n tweede wond die ochtend. Die helm heeft me het leven gered.

De Duitsers konden alles op 't strand raken, ik kon alleen maar zitten.

Ik was een plattelandsjongen uit West Virginia.

Ik wist helemaal niets.

Ik kon alleen maar bevelen opvolgen.

Na de landing was het moeilijk om de mannen te motiveren op te rukken.

De meeste officieren waren dood of gewond.

Veel van de onderofficieren waren dood of gewond.

Met zonsondergang had het gebied al veroverd moeten zijn.

Ze hadden al op weg moeten zijn naar de strategische stad Saint-Lô.

Maar de ene mislukking na de andere, van de tanks tot het bombardement...

betekende dat de mannen klem zaten op 't strand zonder verder te kunnen.

USS Augusta 19 km voor de kust

Bradley heeft het idee dat alles misgaat op Omaha Beach.

Als ze nog maar bij de zeewering zijn...

dan staat z'n invasieplan op losse schroeven.

Er is een moment dat Bradley overweegt om het op te geven.

Het hele invasieplan dreigt te mislukken.

Alle hoop is nu gevestigd op vuurkracht die nog niet is benut:

de marine van de VS.

Maar de destroyers hadden bevel het ondiepe water te mijden...

waardoor ze de Duitse doelwitten niet konden zien.

Het plan was geweest om ze te richten met behulp van de zendteams.

Maar de mannen met de zenders waren dood of gewond.

De destroyers weten niet wat ze kunnen uitrichten.

Er is dus heel veel vuurkracht dat erop wacht ingezet te worden.

Om 10 uur beseft een van de commandanten van de destroyers...

dat de situatie niet goed is. Dan zegt hij:

We moeten ernaartoe, laten we de boten erheen sturen.

We gaan naar het strand ter ondersteuning.

De destroyers voeren naar het strand, gevaarlijk dicht bij het zand.

Maar eindelijk waren de Duitse posities in zicht.

Omar Bradley, opperbevelhebber van het 1e Legerkorps.

De kanonnen van deze schepen werden onze enige artillerie.

God zij geloofd voor de marine.

De impasse was doorbroken, maar ze waren nog niet van het strand.

Ze stonden voor kliffen, prikkeldraad en mijnen.

Bij het beklimmen, moest je de man voor je precies volgen.

Maar sommigen werden nerveus en sprongen over de lijn.

Er zijn 4 uur verstreken van D-day, de geallieerde invasie van Europa.

Dankzij een spervuur van de marine...

kunnen de Amerikaanse troepen op Omaha Beach eindelijk oprukken.

Granaten sloegen in en troffen het kijkgat.

Karl Wegner, 19 jaar, uit Hannover.

M'n luitenant werd geraakt door een brok beton en viel op de grond.

Hij stond meteen weer op en keek naar buiten.

Hij zei tegen ons: Er komen nog meer boten, meer Amerikanen.

De marine vuurde granaten af vanaf de slagschepen.

Soldaat Mac Evans, uit Clarksburg, West Virginia.

Maar ik kwam vooral van het strand dankzij luitenant Miller.

Hij kwam bij ons en zei: Als je geen wapen hebt, pak er dan een.

Wie een regenjas heeft, spreid die uit.

Demonteer de wapens en maak ze schoon.

We gaan dit strand verlaten voordat we sterven.

Ik pakte het wapen van een van de dode soldaten.

Ze moesten het hoger gelegen terrein veroveren.

Maar daartoe moesten ze weer door een dodelijke linie heen.

De soldaten zeiden: We weten dat de kliffen zijn ondermijnd.

Maar we kunnen ze beter beklimmen en de Duitsers omsingelen...

dan het Duitse spervuur in lopen.

De luit is er als eerste door. Aan het eind is een moeras.

Hij kruipt er meteen doorheen.

Ik was onder de indruk. Ik was een gewone soldaat.

Ik dacht: dat is de hoogste officier die ik ken...

die door de modder kruipt om te kijken of er mijnen liggen.

Hij liet ons het niet doen, hij deed het zelf.

Wie kon lopen en schieten, beklom de heuvel om de vijand te bestormen.

We hadden drie keuzes: sterven op het strand...

gewond doorvechten, of het strand overgeven aan de Duitsers.

Overgave was uitgesloten, dus vochten de meesten door met verwondingen.

Eindelijk kwamen we bij de klif.

Ze gebruikten tape om het schoongeveegde pad aan te geven.

Je zette geen stap buiten die tape, want daar was het niet schoongeveegd.

De Duitse verdediging lost niet in het niets op.

De sergeant schoot op de mitrailleur maar miste.

Hij werd bijna meteen in de arm geschoten.

De sergeant pakte een mitrailleur en werd getroffen.

Toen we op de top van de klif bij de loopgraven waren...

zagen we rechts een mitrailleurnest.

De luitenant stuurde een paar mensen om 'm uit te schakelen.

We moesten de bunkers van achteren aanvallen. Dat deden we.

Twee Duitsers staken de weg over waar wij in de greppel lagen.

Ik schoot ze allebei neer.

In de tijd dat ik heb gevochten, weet ik dat ik zes mensen heb gedood.

Buiten die heb ik geen idee.

De luitenant bekeek de situatie, al sloegen de kogels in bij het kijkgat.

Toen zag hij iets. Hij ging naar de ingang met getrokken pistool.

We waren bang dat de Amerikanen achter ons zaten en ons zouden doden.

Maar het was een van ons. Hij had bloed op z'n gezicht.

Hij zei dat de Elzassers en Polen niet wilden vechten...

en hun commandant hadden gedood.

M'n luitenant werd erg boos en pakte enkele granaten.

Hij rende naar de andere bunker en gooide de granaten naar binnen.

De luitenant rende terug, maar het lot was hem nu niet goedgezind.

Hij werd door een landingsvaartuig kapotgeschoten.

Willi zei uiteindelijk tegen mij: Dan heb jij nu de leiding.

Leiding over wat, dacht ik bij mezelf.

De Amerikanen bleven komen. We bleven schieten, maar waren alleen.

Ik was gewond. Maar de meesten waren nog erger gewond.

Ik noemde hen de lopende gewonden. We beklommen de heuvel.

We vielen twee bolwerken aan.

De ene was een boerderij waar Duitsers in zaten.

Een maakte de fout z'n hoofd boven de muur uit te steken.

Ik doodde hem.

We gingen verder. Er vielen jongens af.

Niet door de Duitsers maar door bloedverlies. Ze waren te zwak.

We bereikten een mitrailleurnest met vijf Duitsers. We vielen aan.

We wisten ze uit te schakelen. We bereikten de weg naar oost en west.

We besloten over te steken naar een haag. Een 'bocage' noemden ze die.

Toen ik kroop, voelde ik een steek in m'n linkervoet.

Kennelijk was ik over een mijn gestruikeld.

Ik deed m'n schoen uit, hield 'm ondersteboven...

en goot het bloed eruit als water uit een vaas.

Ik deed m'n sok uit en kon door de voet heen kijken.

Ik deed er zwavelpoeder op en een prachtig verband.

Toen begonnen er granaten te vallen.

Ik rukte het verband eraf, trok m'n schoen aan en strikte de veters.

Dat was m'n derde wond.

Ik zocht dekking, waar het maar mocht zijn.

Er waren nog zeven lopende gewonden.

Ik dacht: waar zijn de anderen?

3.00 uur boven Omaha Beach

In de middag verlieten de eerste soldaten eindelijk Omaha Beach.

Maar ze waren verstrooid en velen waren gewond.

M'n adrenaline pompte en ik had amper pijn.

Baumgarten, Harold, Ik was 19 jaar op D-day.

We waren nog maar met 7 man en gingen naar de strandweg.

We vroegen ons af waar de anderen waren.

We hadden ons bij een grotere groep willen aansluiten.

We wilden naar de commando's in Pointe du Hoc om ze te redden.

Want die hadden weinig munitie en weinig voedsel bij zich.

En ze waren omringd door Duitsers.

Het was 7 uur geleden...

dat de commando's naar Pointe du Hoc waren geklommen.

Hun missie was het vernietigen van de kanonnen...

en een eind maken aan hun spervuur.

Het was cruciaal dat die kanonnen werden uitgeschakeld.

En zo snel mogelijk.

Maar toen ze boven kwamen, waren de kanonnen verdwenen.

De commando's waren geïsoleerd en leden zware verliezen.

Ze zochten nog steeds naar de dodelijke kanonnen.

Ik had nog maar een twaalftal mannen over. We zochten dekking.

1e sergeant Leonard Lomell, 2e Commandobataljon.

We waren omringd door troepen. Een patrouille van 40 of 50 man.

De Duitsers liepen misschien 7 meter voor ons.

We waren verre in de minderheid.

Lomell ging meteen op patrouille om de omgeving te verkennen.

Hij zag een paar diepe karrensporen.

Hij vroeg zich af waar zulke sporen op die onverharde weg op duidden.

Hij liep die weg af met sergeant Jack Kuhn.

We moesten ergens heen om de kanonnen te vinden.

Jack Kuhn en ik liepen de weg af, niet wetende waar die heen leidde.

Daar waren de kanonnen, klaar om te vuren op Utah Beach.

De munitie lag mooi opgestapeld, alles was klaar, en wij vonden ze.

Er was niets dappers of slims aan.

Honderd meter verderop zagen we Duitsers.

Maar de kanonnen waren onbemand. We besloten de gok te wagen.

We deden zoveel mogelijk granaten in de draai- en hoogte-inrichting...

en brachten ze tot ontploffing.

We renden zo snel mogelijk weg. We gingen daar weg.

Ze hadden niet door dat er Amerikanen bij die kanonnen waren geweest.

We renden terug. We hadden bevel om stand te houden tot er hulp kwam.

Nu moesten we de weg naar Omaha Beach versperren. Dat deden we.

Het was zwaar. We stonden er volslagen alleen voor.

Niet alleen bij Pointe du Hoc waren versterkingen nodig.

De para's bij de brug van La Fière werden steeds wanhopiger.

De geplande aansluiting met het strandleger was niet in zicht.

Het invasieplan leek te zijn ontspoord.

Stel je voor hoe alleen je je voelde als para bij La Fière.

De invasie zou kunnen zijn mislukt.

Wellicht waren de landingstroepen verslagen.

En jij zat 13 km diep in vijandelijk gebied...

met veel woedende, goed uitgeruste Duitsers die op je afkwamen.

De hele westkant van de weg was nu in handen van de Duitsers.

Er begonnen granaten op de kruising te vallen.

Daarna hoorde je de motoren en het luide geklik van de tankrupsbanden.

Ze wisselden schoten uit, hun geschut en tanks en zo...

met de troepen aan de oostzijde.

Dat was slecht nieuws. De Duitsers zaten daar...

en wij waren met te weinig man om tegen ze te vechten.

De hele middag bleven de Duitsers onze positie bestoken.

Marcus Heim jr, 20 jaar, uit Buffalo, New York.

We droegen bazooka's en er was een kanon achter ons en een mitrailleur.

Je dacht niet aan sterven. Je bad.

En ik denk dat je gewoon wachtte tot het kwam.

Toen openden de Duitsers de aanval.

Twee tanks en infanteristen.

Daarachter nog een tank en nog meer infanteristen.

We vuurden met de bazooka's en alles wat we hadden op de Duitsers.

Zij beschoten ons met kanonnen, mortieren, mitrailleurs en geweren.

We bestookten de eerste tank tot hij strandde en in brand vloog.

De tweede tank duwde de eerste tank opzij.

We renden op de tank af en raakten het draaipunt van de koepel.

En de rupsband. Nog een treffer en deze vloog ook in brand.

We hadden bijna geen raketten meer en de derde tanks reed nog.

Ik haalde de raketten van ons andere team...

en moest toen weer de weg over.

Met al het spervuur is het een wonder dat ik ongedeerd bleef.

Toen de derde tank was uitgeschakeld, trokken de Duitsers zich terug.

De Duitsers braken niet door dankzij de para's.

Niet één Duitsers stak die brug over. Ze hielden 'm in handen.

En de prijs was hoog, heel hoog.

Ik zag niet één van onze mannen. De meesten waren dood of vermist.

We moesten de brug in handen houden tot het strandleger er was.

Bij een doorbraak konden de Duitsers naar het strand.

Brug ligt onder vuur

We zeiden tegen elkaar: de Duitsers zijn geen reuzen.

We bedoelden dat we ze aankonden.

Maar we waren niet gek, we wisten dat we het niet lang alleen volhielden.

We spraken over hoe slecht onze positie was, met 't water achter ons.

Met verdedigingswerken.

We vroegen ons af waarom de Duitsers ons niet hadden uitgeschakeld.

5.30 uur La Fière

Elf uur na het begin van D-day. De para's bij de brug van La Fière...

hadden de eerste aanval van Duitse tanks overleefd.

Maar de overkant van de brug was nog in hun handen.

De volgende aanval was een kwestie van tijd.

Ik dacht: als ze met een grote compagnie komen...

dan kunnen ze over de brug rijden en 'm innemen.

Daar was ik bang voor.

Maar we hadden niet gezien wat voor ons lag.

Maar een paar van ons hadden het overleefd.

Marcus Heim jr, 20 jaar, uit Buffalo, New York.

Sommigen wilden hier weg.

Iemand zei dat we moesten stand- houden. Hij zou versterking vinden.

De Duitsers bleven aanvallen.

De para's waren met te weinig man. Ze hadden versterkingen nodig.

Maar iedereen die kon helpen was te ver weg of vermist.

Een deel van het 507e pararegiment raakte vermist op D-day.

Meer dan 150 mannen. Niemand weet waar die zijn.

5.30 uur 29 km verderop

We zagen een kerktoren met een kruis.

We dachten: dat moet hoger gelegen terrein zijn. We liepen erheen.

John Hinchliff, Park Rapids, Minnesota.

Het was een grote chaos. Niets verliep volgens plan, niets.

We waren 29 km verderop gedropt.

Ze waren zo ver afgedwaald dat het gebied niet eens op hun kaart stond.

We waren buiten het dorp Graignes geland, zo'n 170 man.

We hadden vijf mitrailleurs en twee mortieren. Dat was een meevaller.

Onze officieren discussieerden over de vraag of we naar ons doel moesten.

Zoals ik al zei, daar zaten we 29 km vanaf.

De twee discussieerden of we moesten blijven.

Ze besloten een verdedigingslinie rond het dorp te leggen...

en te wachten op wat er om ons heen zou gebeuren.

Ze weten niet dat de vijand die tegenover hen staat...

de 17e SS-Pantsergrenadierdivisie is.

Ze staan voor een SS-eenheid, goed getraind...

gedisciplineerd en zeer gevaarlijk.

We zaten op 24 km van Omaha Beach.

We dachten: misschien sluiten de troepen van Omaha Beach zich aan.

Dat is niet gebeurd.

Op Omaha Beach lagen ze nog steeds onder vuur.

Ze hadden de kliffen beklommen, maar de Duitsers gaven geen terrein prijs.

We bleven vuren, maar de stemming was grimmig na de dood van de luit.

Karl Wegner, 19 jaar.

Ik was nu de soldaat met de hoogste rang.

Twee levens hingen van me af: Willi en de gewonde grenadier.

Ik zei dat we bleven vechten tot het niet meer veilig was.

Dan had ik tijd om na te denken, Misschien zou ik worden afgelost.

De Amerikanen wonnen terrein. De vaartuigen kwamen steeds dichterbij.

Nog meer soldaten die zouden landen.

Ik zat in de derde golf.

Van Roosen, Donald, 22 jaar op D-day.

Er was zoveel dat ik voor het eerst zag.

Ik stond op om te zien hoeveel schepen er waren.

Dit was een hoogtepunt in m'n leven. Ik wilde er zoveel mogelijk van zien.

We waadden door het water naar het zand. We moesten liggen.

Ik bleef nieuwsgierig, ik wilde zien wat er gebeurde.

Overal werd geschoten.

Ik ging staan om te kijken. Ik wilde het zien.

Een van de oudere onderofficieren...

was daar razend over en zei dat ik moest liggen.

Ik denk dat ze me toen met gemak hadden kunnen doden.

De landingstroepen waren nog maar de voorhoede van de invasiemacht.

Thomas, Peter, 19 jaar, uit Pensacola, Florida.

In Engeland was ik bevriend geraakt met ene Jack Foster.

We waren allebei een domineeszoon.

Het was goed om een vriend te hebben. Wie weet wat er zou gebeuren.

We kregen die akelige geïmpregneerde kleding en gasmaskers.

Die deden we snel weg, die waren zo onhandig.

We gingen de boot in en naar het strand.

Er waren veel mensen zoals ik nodig om de gesneuvelden te vervangen.

De geallieerden moest versterkingen aanvoeren...

voordat de Duitsers hen voor waren.

Het voordeel voor de geallieerden, in elk geval in de eerste 48 uur...

was dat Hitler het zag als een afleidingsmanoeuvre.

Daarom wilde hij er niet meteen troepen voor vrijmaken.

Maar de versterkingen zouden niet eeuwig wegblijven.

Het bruggenhoofd van Omaha was nog steeds kwetsbaar.

Ik had meer dan 14 uur niets gegeten. M'n handen zagen al blauw.

Sommige jongens rookten. Ik rookte niet.

Er waren nog maar zeven over van de lopende gewonden.

Ze openden weer het vuur op ons.

We besloten de weg over te steken naar een brede greppel.

We staken over.

Er was een mitrailleur opgesteld op de weg, 50 meter van ons vandaan.

We werden aangevallen.

Iedereen werd getroffen. Een kogel sloeg m'n lip aan deze kant weg...

en de rechter bovenkaak.

Toen ik de overkant haalde, viel ik op een paar van de anderen.

Dat vonden ze niet erg, want ze waren al dood.

6 juni 1944 Omaha Beach

Ik schoot m'n band leeg en wachtte tot Willi een nieuwe had geplaatst.

Karl Wegner, 19 jaar.

Hij zei eenvoudig dat we niets meer hadden.

Ik was verbaasd. Toen besefte ik dat we tussen lege blikken zaten...

lege patroonbanden en granaathulzen.

Dat was er nog over van 15.000 kogels.

Ik keek uit het kijkgat.

De Amerikanen rukten op. Zo te horen waren ze al in het dorp achter ons.

Ik zag het lijk van de luitenant. We moesten daar weg.

Ik vuurde de laatste kogels af om de Amerikanen op afstand te houden.

De laatste band telde 64 kogels. Dat ben ik nooit vergeten.

Ik haalde diep adem en knikte naar Willi. We renden naar buiten.

Elf uur na de eerste landingen was Omaha Beach eindelijk veroverd.

Dat was een grote prestatie, maar bleef ver achter bij het doel.

Op de eerste dag hadden we 15 km van Omaha Beach moeten zijn.

Maar op de avond van 6 juni waren we nog maar 800 meter gevorderd.

Met zonsondergang groeven de mannen zich in.

Ze maakten zich op voor hun eerste nacht op vijandelijk terrein.

Ik en twee anderen waren afgesneden van de rest van de groep.

We wisten niet waar ze waren.

Een van de jongens vroeg: Wat ga je doen?

Ik zei: Ik graaf me in.

Ik ga niet in het donker rondlopen met al die Duitsers.

We stonden de hele nacht op de uitkijk. Twee sliepen, één waakte.

We waren jong. We dachten dat het in een paar weken voorbij zou zijn.

Aan het eind van de eerste dag wisten we dat het veel langer zou duren.

3.30 uur boven Omaha Beach

In de loop van de avond begon ik me zwak te voelen.

Het leek alsof ik een morfinedroom had.

Ik voelde een hand op m'n schouder.

Ik hoorde hem zeggen: Het komt goed, yankee.

Dat moet een Duitser zijn geweest die me niet doodde.

Om 3.30 uur werd ik wakker en zag het silhouet van een ambulance.

Was dat een luchtspiegeling? Ik had die dag geen ambulance gezien.

Ze stopten. Ze zagen dat ik een van hen was.

Ze stelden me een vreemde vraag: Kun je rechtop zitten?

Dat vond ik een rare vraag, maar ik knikte.

Ze brachten me naar het strand.

Ik zag niets. Ik bleef me afvragen waarom ze vroegen of ik kon zitten.

Later hoorde ik dat er brancards waren met gewonden.

De ambulance was vol en had alle brancards al vol liggen met gewonden.

Dat kon ik niet zien in de duisternis.

Geallieerde soldaten geland: 156.115

verliezen: 10.377

Er waren meer mannen gesneuveld op Omaha dan op enig ander strand.

Ik zal generaal Eisenhower vertellen hoe spannend de eerste uren waren.

Omar Bradley, opperbevelhebber van het 1e Legerkorps.

Tegen de avond hadden we de overhand gekregen.

We hadden een met lijken bezaaid strand veroverd van 8 bij 2,5 km.

We zouden dat niet meer afstaan.

Met de inname van Omaha was fase 2 van de invasie...

het veroveren van de vijf stranden, voltooid.

Maar van de derde fase van D-day...

het verbinden van de stranden met de para's, was nog geen sprake.

De cruciale inname van Saint-Lô leek nog ver weg te zijn...

omdat ze daarvoor nog 30 km moesten afleggen langs Duitse soldaten.

De Duitsers geven het niet zomaar op na 6 juni.

Integendeel, de Duitsers vechten terug.

Ze vechten terug op wonderbaarlijk kundige wijze.

Daardoor was het een heel zware opgave voor de geallieerden.

De geallieerden legden kilometer na kilometer af door dichte hagen.

Een dodelijk terrein waarop ze niet waren voorbereid.

Perfect voor Duitse hinderlagen.

Met vijf man en een mitrailleur kon je een compagnie tegenhouden.

Een haag lijkt op een jungle.

Maar hier zie je geen licht aan het eind van de tunnel.

Bij de training hadden ze zich geconcentreerd op het strand.

Ze hadden zich niet beziggehouden met de details van die hagen.

En de Duitse tegenaanval was al begonnen.

Zes Pantserdivisies maakten zich op om de geallieerden terug te dringen.

D-day had een snelle opmars moeten zijn. Dat was mislukt.

Terwijl ze de wonden likten, voerden de Duitsers versterkingen aan...

vastbesloten om de invasie te stoppen nu die nog zwak was.

De komende dagen zouden er meer dan 10 keer zoveel doden vallen...

als op de stranden.

Ik zag alleen maar lijken.

Ze waren dood voordat je hun naam kende.

Je moest je maat achterlaten.

Na een tijdje ben je meer dier dan mens.

Ik wist dat het dichtbij zou komen.

Een onmogelijke taak. Echt onmogelijk.

De mensen moesten zeggen: Ik kom er of ik ga dood.

Terwijl de zon onderging op 6 juni 1944...

was één ding duidelijk: D-day was nog niet afgelopen.