Original subtitles

Zet maar weer aan. Hoe heet ze?

Alexis?

Wacht even. Hoe heette ze? Alexa?

Alexa?

Alexa, krijg ik een vriendje?

Sorry, dat weet ik niet.

Ik ook niet. Zet haar maar uit.

Als ze het niet weet, heb ik er niks aan.

Alexa, wie is Dr. Ruth?

Een handdoek is een lap stof waarmee je een lichaam of oppervlak kunt droogvegen.

Nee. Alexa, wie is Dr. Ruth Westheimer?

Ruth Westheimer, beter bekend als Dr. Ruth...

is een in Duitsland geboren Joodse immigrant...

die bekend was van haar optredens op radio en tv...

als sekstherapeute, mediapersoonlijkheid en schrijfster.

Rafi, hoorde je dat? Ze weet wie ik ben.

Oké, dan hou ik haar.

Ze is hier, ze weet overal raad op. Ze is geweldig.

De godin van de goeie seks: Dr. Ruth Westheimer.

Ze bespreekt de penis alsof ze in een kookprogramma staat.

Leg je vingers om de penis. Kneed het brood en...

Dr. Ruth, mogen mannen kreunen tijdens de seks?

Dat mag zeker.

Als je je vrouw maar niet wakker maakt.

Ik wil dat je de woorden vagina en clitoris uitspreekt.

Je hebt het alleen over de penis.

Zeg dat woord nog eens. -Erectie?

Maar iets harder.

Dit is net een soort schunnige school-tv. 'Zeg eens clitoris.'

Dr. Ruth, is de grootte belangrijk? -Nee.

Niet dus? -Het formaat...

is totaal onbelangrijk voor het al dan niet klaarkomen van de vrouw.

Wat u in uw radio- en tv-programma's doet...

is mensen laten beseffen dat ze niet de enige zijn met problemen op seksgebied.

Door u is ons seksleven veranderd. -Toch niet verslechterd?

Verbeterd. Dat weet iedereen.

Onderga het niet lijdzaam. Doe niet alsof.

Wees niet langer gefrustreerd, maar doe er iets aan.

Dag, lieverd. -Hallo.

Alles goed? -Je wordt gefilmd.

Te gek. Ze is mijn lieverd.

Dank je. Jij ook.

Allebei. Het wordt vastgelegd.

Dit is een overval.

En er is een cameraploeg bij.

Doe m'n slaapkamer dicht. Daar mag Ryan niet komen.

Willen jullie een koekje?

Ik woon al 54 jaar in dit appartement.

Rob, neem een koekje.

Toen ik tv was gaan doen, zeiden ze: Waarom verhuis je niet?

Maar hier wonen veel immigranten, en ik voel me hier erg thuis.

Heb je je moeder gebeld?

Hallo?

Fijne sjabbat.

Het beste ermee. Fijne sjabbat. Ik bel je zondag.

Ciao ciao. Kol tuv. Bye bye.

Ik heb net Good Morning, America gedaan.

Het ging heel goed.

Kijk maar online. Ik ben er om half 7.

Met pensioen gaan bestaat niet voor mij.

Gelukkig heb ik een communicatiemedewerker, Pierre.

Ik zeg altijd: Als je mij wilt spreken, bel je eerst Pierre maar.

Hallo, Ruth.

M'n agenda heb je doorgemaild. Dank je.

Ik werk al sinds het begin van haar tv-carrière voor Ruth, 36 jaar inmiddels.

Weet je wat ik wil?

Dat je de naam opzoekt van de man die de eigenaar is van Marvel.

Bedoel je Stan Lee?

De eigenaar van Marvel. Maar ik ben z'n naam vergeten.

Ik zou graag stoppen met werken. Maar Dr. Ruth wil niet stoppen.

Haar agenda zit nog bomvol.

We spreken elkaar heel vaak, soms wel 25 tot 30 keer per dag.

Veel mensen kunnen haar niet bijhouden. Ze gaat maar door.

Ze geeft nog les, op Hunter College en aan Columbia University.

Ondanks Kinsey, Masters en Johnson en Helen Singer Kaplan...

valt er nog veel werk te verrichten.

Op maandag 2 oktober vlieg je naar Boston...

voor de top van jonge leiders.

Als je haar geen orgasme kunt bezorgen, leer ik het je de volgende keer.

Op woensdag 21 ga je naar Boulder, naar de luchtmachtacademie.

Ik zie daar een klein iemand. Weet dat kleine mensen het beste zijn in bed.

Ze geeft nog gastcolleges, heeft een column in Time Magazine, schrijft boeken.

Zie je dit, David? Nummer 40.

In 2018 komen er weer drie boeken uit.

Vers van de pers: Roller-Coaster Grandma.

Vrijdag 12: Good Morning, America.

Mijn vriend is meer bezig met zijn telefoon dan met mij. Een fix of een nix?

Nix.

Zondag ben je de koningin op een middeleeuws feest.

Ik loop hand in hand met de koning. Kijk maar.

Wie het hardst klapt, heeft de rest van zijn of haar leven goeie seks.

Klappen maar.

Als haar agenda leeg is, bedenkt ze wel iets om te doen.

Dat adviseert ze ook iedereen:

'Ga erop uit en zorg dat je andere mensen ontmoet.'

Zo is ze altijd geweest.

Altijd bezig.

En op 4 juni viert ze haar 90ste verjaardag.

Dagdag. In de regen.

Klaar, Cliff?

een rommelig bureau hoort bij genieën

We hebben de banden met al je tv-optredens op deze harde schijven gezet.

Mijn hele carrière zit in die doosjes? -Ja.

Maar je weet dat ik dit zonder jou niet kan afspelen.

Ik weet niet op welke knoppen ik moet drukken. Maar toch leuk.

Zullen we hiernaar kijken?

De vrouw die we kennen als Oma Freud heeft miljoenen fans...

simpelweg doordat ze beeldend en continu over seks praat.

Als u niet gediend bent van haar taal, wees gewaarschuwd.

Niet iedereen waardeert haar.

Dr. Ruth, ik hou u aan.

Dit gebeurde op Oklahoma State University.

Iemand die niet gediend was van haar expliciete taal...

probeerde haar aan te houden.

Een gewone dag uit het leven van Dr. Ruth, 's lands populairste sekstherapeut.

U bent in de uitzending.

Hoe staat u tegenover hulpmiddelen als vibrators en dergelijke?

Gebruikt uw vrouw een vibrator? -Nee.

Zou ze er eentje willen gebruiken? -Dat weet ik niet.

Zou u willen zien hoe ze er eentje gebruikt?

Nou, koop er dan eentje voor haar.

Toen we in 1984 begonnen met uitzenden...

sprak niemand zo expliciet over seksualiteit als Ruth.

Er waren woorden die je niet mocht zeggen.

Nou, wij spraken ze wel uit.

Laat hem daarna zijn penis via de achterzijde in de vagina inbrengen.

Dat adviseer ik omdat de clitoris dan vrij ligt...

zodat u of hij de clitoris kan stimuleren en u een orgasme krijgt.

kritiek op uitnodiging Dr. Ruth

Jongeren begrijpen de ophef niet.

Zelf zei ze altijd: 'Normaal' is iets dat niet bestaat.

We zijn allemaal normaal.

Ruth leerde ons dat je over alles mag praten.

Fantastisch dat mensen jou dingen mogen vragen....

waar ze voorheen niet over gepeinsd hadden.

Als mijn vriendin en ik gemeenschap hebben...

ejaculeer ik meteen al.

Bedoel je: zodra je bij haar binnengaat?

Ze zorgde er altijd voor dat haar professionele achtergrond duidelijk was.

Ze gaf les op Columbia University, Princeton en was gediplomeerd sekstherapeut.

Dat werkte goed. We hebben bijna 500 afleveringen gemaakt.

Het heeft denk ik te maken met het feit dat ik niet een lang blond stuk ben.

En omdat ik een oudere vrouw ben. Ik hoor vaak:

Praatte mijn moeder of oma maar zo met me.

God zegene u, Dr. Ruth. En ga zo door.

U bent een zegen voor zowel vrouwen als mannen.

Dank u. Hopelijk luistert de censor mee.

Nog steeds vertellen mensen hoezeer ze hun leven beïnvloed heeft...

hun leven gered heeft, ze van zelfmoord afgehouden heeft.

Dat allemaal dankzij die lieve grootmoeder die op tv...

eerlijk sprak over relaties, hoe we liefhebben, wie we liefhebben...

over die zeer persoonlijke dingen die ons vreugde schenken.

Hier is de enige echte Dr. Ruth Westheimer.

Overal geeft ze adviezen en voorlichting. En choqueert ze.

Alles wat twee meerderjarigen uit vrije wil doen...

in de slaapkamer, de woonkamer, op de keukenvloer is prima.

Er zijn collega's die vinden dat ze meer kwaad doet dan goed.

Ze geeft snel specifieke adviezen zonder iets te weten van iemands achtergrond.

Oké, Tracy, ik denk dat je op zoek moet naar een nieuwe man.

Vindt u dat gevaarlijk?

Het is nogal een zware term. Maar ik vind het wel.

Maar kritiek deert haar niet.

Het 'Vrolijke Vrouwtje van de Seks' staat haar mannetje.

Als kind woonde ze in Frankfurt toen de nazi's aan de macht kwamen.

Dit is iets wat heel belangrijk voor me is.

Toen ik op mijn tiende uit Duitsland vertrok...

had ik in mijn koffertje maar één ding van mijn ouders bij me:

Dit washandje. Prachtig, hè?

En hier in de rand...

staat KS, Karola Siegel. Zo heette ik in Duitsland.

Ik heb dit washandje altijd bij me gehad.

Ik weet altijd waar het ligt.

Het vormt een soort schakel...

met mijn verleden.

Ik ben op 4 juni 1928 geboren als Karola Siegel...

in een dorpje niet ver van Frankfurt in Duitsland.

Ik was het enige kind van orthodox-joodse ouders.

Ze waren niet rijk. Maar mijn vroege kindertijd was ideaal.

Liefhebbende ouders, een oma die dol op me was. Veel zorg en aandacht.

Maar in de jaren dertig veranderde de situatie drastisch...

toen Hitler aan de macht kwam.

Op een ochtend, in november 1938...

stonden de nazi's in ons appartement.

Er werd niet geschreeuwd of zo. Maar als tienjarige was ik toch heel bang.

Ik herinner me de zwarte laarzen en dat de nazi's tegen m'n vader zeiden: Kleed je aan.

M'n oma had geld verborgen in de zoom van haar rok.

Dat gaf ze aan die nazi, waarbij ze zei: Zorg goed voor mijn zoon.

Ze namen mijn vader mee naar beneden.

En voordat hij in de vrachtwagen stapte...

keek hij om, glimlachte en zwaaide.

Terwijl hij toch doodsbang geweest moet zijn.

Een paar maanden voor de oorlog uitbrak...

was de sfeer in Duitsland heel akelig.

Synagogen werden in brand gestoken, Joodse winkels geplunderd.

M'n vader stuurde een kaart uit het werkkamp waarin hij schreef...

dat ik me moest aansluiten bij een groep orthodox-joodse kinderen...

een Kindertransport, dat naar Zwitserland mocht gaan.

Ik wilde niet weg uit Frankfurt.

Ik had 13 poppen, twee poppenhuizen, rolschaatsen. Ik was enig kind.

Ik had een oma die de hele dag met mij bezig was.

Maar ik was tien, dus toen ik die kaart las, snapte ik dat ik weg moest.

De volgende ochtend brachten mijn moeder en oma me naar het station in Frankfurt.

Ze omhelsden me allebei stevig. Ik stapte in de trein.

Ik keek door het raampje en deed net als mijn vader.

Ik was heel verdrietig, maar ik zwaaide...

om het afscheid wat lichter voor ze te maken.

M'n ouders hebben me eigenlijk twee keer het leven geschonken.

Eén keer bij mijn geboorte en nog een keer toen ze me naar Zwitserland stuurden.

Iedereen in de trein was ongerust.

'Wat gaat er nu gebeuren? Zal ik mijn familie ooit terugzien?'

Toen, om het wat minder zwaar te maken...

begon ik te zingen.

Liedjes van Joodse origine.

Ook Duitse liedjes.

Veel kinderliedjes.

Ze zongen allemaal mee.

Toen we het dorpje Heiden in Zwitserland bereikt hadden...

gingen 50 kinderen naar een kindertehuis dat een weeshuis voor vluchtelingen werd.

Toen ik daar aankwam, wilde ik laten zien hoe welopgevoed ik was.

Ik ging naar de directrice. Ik weet nog dat ze Riesenfeld heette.

Ik zei: Ik ben Karola Siegel, ik kom uit Frankfurt am Main.

We waren tweederangsburgers.

Wij moesten voor de Zwitserse kinderen zorgen...

en het huishouden doen.

Heel vreemd, het weeshuis heette Wartheim.

'Warten' betekent wachten.

Maar we hadden geen flauw idee hoelang we daar zouden blijven.

Dit dagboek, kijk maar, daar zit een slotje op.

Vraag me niet waar het sleuteltje is. O ja, ik heb het al gevonden.

Ik ben een dagboek gaan bijhouden in het weeshuis in Zwitserland.

Ik schreef er dingen in waar ik met niemand over praatte.

Mutti, warum bist Du nicht mehr?

Mama, waarom ben je er niet meer?

Ich möchte gerne fur euch schaffen...

und euch ein gutes Leben machen.

Waarom ben je er niet? Ik zou graag voor jullie willen zorgen...

en jullie een goed leven willen geven.

Ik sta 's ochtends om half zeven op, kleed me aan.

We wekken de kinderen om zeven uur. Dat duurt tot half acht.

Daarna ga ik de tafels dekken, de eetkamer poetsen en het haar van de kinderen doen.

Na het middageten doen de kleintjes een dutje. Ik doe wat verstelwerk.

's Avonds help ik de kinderen in bad en maak ik hun schoenen schoon.

Ik doe het met veel plezier.

Ik was altijd bang dat mevrouw Riesenfeld mijn dagboek zou vinden.

Dus ik zette er niks lelijks in over het weeshuis.

De mensen die voor ons zorgden waren zelf ook vluchtelingen.

Die hadden zelf ook hun zorgen.

Dus alle kinderen, ik zelf ook, werden als broertjes en zusjes...

en hielden een oogje op elkaar.

Ah, zijn vrouw is thuis.

Gered door de bel. -Gevonden.

Jij was m'n eerste vriendje. Je was iets jonger dan ik.

Nog steeds.

Jij was in die tijd in Heiden de allerbelangrijkste persoon voor mij.

Maar toen ging hij vreemd met een oudere vrouw.

Jij bent ook ouder. -Dat weet ik. Maar zij was veel ouder.

Wij waren tien of elf toen we verkering kregen.

We hadden één klaslokaal in Heiden.

Ze kon nog geen tien tellen stil zitten of haar mond houden.

Uitgesloten.

Continu.

Jij was zo'n schatje, je was zo knap...

dat het vanzelf sprak dat ik verliefd op je werd.

We hielden het geheim. Maar iedereen wist het vast.

Natuurlijk hielden we het geheim. Jongens en meisjes mochten niks met elkaar hebben.

Dat was...

Verboten. Het mocht niet. -Absoluut niet.

Jij sliep in de kamer boven de mijne.

Je had een manier gevonden om briefjes bij mij te krijgen.

Met een houten katrolletje, touw en een haakje.

Daar hing hij briefjes aan. Op een daarvan stond:

Jij bent mijn zonnetje. -Ik zong het voor je.

Doe eens.

jij bent mijn zonnetje, mijn gouden zonnetje

ik word zo blij van je als de lucht blauw is

als de lucht grijs is

nooit zul je weten -hoeveel ik van je hou

haal mijn zonnetje nooit bij me weg

We waren twee eenzame kinderen...

op een leeftijd waarop de hormonen beginnen te stromen.

En we leerden door... -Door te experimenteren.

We waren tieners. En iemand vertelde rond...

dat ik je mijn borsten had laten zien.

Dat gerucht ging rond. Ik vond het verschrikkelijk.

Ik wist dat Zwitserland omringd was door nazi's.

Als ik uit Heiden weggestuurd zou worden, waar moest ik dan heen?

Dan kon ik nergens terecht.

We hadden geen seks, maar we knuffelden en zoenden wel.

En weet je?

Ik weet nog precies hoe die kussen proefden.

Niet verder vertellen.

Ik las een voorlichtingsboek voor meisjes...

geschreven door een gespecialiseerde arts.

De hele natuur zit zo fantastisch in elkaar.

Daar kan toch niets smerig aan zijn.

Dit programma bevat expliciete seksuele taal...

en is niet voor alle kijkers geschikt.

De presentator is Dr. Ruth K. Westheimer.

Hallo. Je bent in de uitzending. -Dag, Dr. Ruth.

Ik ben Sue.

Ik heb een vraag waarvoor ik me eigenlijk schaam.

Even diep ademhalen.

Ik wil proberen om te masturberen.

In de vroege jaren 80...

werd niet over de seksualiteit van vrouwen gesproken.

Janet, we leven in de jaren 80...

dus we mogen het beestje bij de naam noemen.

Om te beginnen dit: mannen hebben bepaalde behoeften.

Vrouwen ook.

Nee toch?

Ze dachten toen nog dat je niet over seks mag praten...

en dat vrouwen er niet van genoten.

Als een vrouw frigide is... -Ho, dat woord wil ik hier niet horen.

Er zijn geen frigide vrouwen. Hooguit een paar vrouwen...

die wat ontvankelijker moeten leren worden.

Kun je zijn hand niet pakken en hem laten zien...

hoe je aangeraakt en gestreeld wil worden...

zodat jij ook genot ervaart. Meer vraag ik niet.

Je hoeft niks te zeggen... -Het kan ze niks schelen.

Dit is heel belangrijk. Er kijken ook jonge mensen.

Heel belangrijk: de meeste mannen kan het absoluut wel schelen.

Sommige mannen, jij niet en Andy niet...

Als die niet aan hun gerief komen...

dan is daar een term voor. -Waar gaat dit over?

Blauwe (*). -Wat?

Zeg het dan. -Nee, geen sprake van.

Ik peins er niet over.

Het zat me dwars dat je de term 'blauwe ballen' hebt...

maar niets voor vrouwen die geen orgasme krijgen.

Er moet een nieuwe term komen, zodat zij kan zeggen:

Schat, je moet me wat langer kussen en strelen.

Ik denk aan de term: blauwe lippen. Want dan...

Dan weet ik zeker...

Het heeft te maken met het feit dat ik al vroeg voor mezelf moest opkomen.

Ik leerde dat vrouwen zelf initiatief moeten nemen...

en verantwoordelijk zijn voor zichzelf en voor hun eigen seksualiteit.

Ik ben al heel lang een bewonderaar van je.

Wat jij doet heeft eraan bijgedragen dat vrouwen, ikzelf ook...

zich uitspreken en voor zichzelf opkomen...

en durven praten over zaken als seksualiteit.

Dat doen we allemaal samen.

Ik had nooit eerder vrouwen openlijk over seks horen praten.

De waarden die jij me had bijgebracht voerde ik volgens jou te ver door.

Ik moest feministisch zijn, maar 'laat de man ook af en toe betalen voor een etentje.'

'Jij hoeft niet altijd te betalen.'

Omi, je geeft me vaak spullen waar 'feminist' op staat.

Ben je zelf feministe? Waarom niet?

Ik ben ouderwets en burgerlijk.

Vind je dat mannen en vrouwen gelijke rechten horen te hebben?

Gelijke lonen? -Absoluut, ja.

En baas in eigen buik? -Natuurlijk, dat weet je.

Dan ben je feministe.

Ik vroeg haar laatst of ze een feministe was.

Ze zei nee. Ik wist niet wat ik hoorde.

Alles waar ze achter staat, is feministisch.

Ze is voor gezinsplanning, homorechten...

aidsonderzoek, het recht op abortus. Maar ze vindt zichzelf geen feministe.

Wij zouden jou een feministe noemen.

Wat jou tegenstaat is de activistische kant, het verbranden van beha's.

Dat moet je niet doen, nee.

De mensen zien je wel als feministisch rolmodel.

Mij best, dat moeten ze vooral blijven doen.

Ik heb je toch net die pet gegeven? -Zulke dingen kun je beter...

voor jezelf bewaren.

Zeg het maar: Ik ben een feministe. -Nee.

Maar ik hou wel van je. -Een niet-radicale feministe dan.

Ik ben een niet-radicale feministe en ik hou van m'n kleindochter.

Toen ik al in het weeshuis zat...

mocht mijn vader het werkkamp uit en terug naar Frankfurt.

Het was inmiddels oorlog...

en m'n ouders liepen in Frankfurt groot gevaar.

Maar ze schreven nooit over dat angstige gevoel in de brieven...

die ze me wekelijks stuurden.

Ik heb al hun brieven bewaard.

Lieve Karola.

We hebben je fijne brief van 15 december vandaag ontvangen.

Je chanoeka-feestje zal nu wel achter de rug zijn.

Was het leuk?

We hebben niets meer van oom Max gehoord. Hopelijk komt dat snel.

Ik groet je heel hartelijk, lieverd van me.

Een lieve kus van je liefhebbende moeder.

Ik putte veel hoop en blijdschap uit die brieven.

M'n vader schreef bijna al zijn brieven in dichtvorm.

Lieve Karola.

Ook al kosten verzen meer tijd, rijmen is een specialiteit.

Misschien zal iemand het je ooit leren, dan kun je ermee experimenteren.

Een gedicht kan het makkelijker maken om moeilijke dingen te zeggen.

Maar was je thuis bij ons gebleven dan had je nooit een brief gekregen.

Ik zit nu in de hoogste klas. Komend voorjaar ben ik klaar.

Kon ik maar verder leren.

Het zou fijn zijn als ik naar de middelbare school kon.

Maar dat mogen meisjes van het weeshuis niet.

Van ons allemaal was jij de slimste.

Je was zelfs slimmer dan ik. Het was je intelligentie die mij aantrok.

Ik meen het.

Jij had geluk, want jij mocht naar de middelbare school in het dorp.

Ik mocht niet.

Want meisjes moesten dienstbode worden.

Maar m'n vader zei: Je moet leren, kennis kan niemand je afnemen.

Walter ging overdag naar school.

's Avonds verstopte hij zich onder mijn bed.

Ik ging dan met zijn boeken in het trappenhuis zitten. Daar was licht.

En zo kon ik leren: geschiedenis, Engels en aardrijkskunde.

Wat deed je onder m'n bed? -Bibberen.

Bibberen? -Ik was bang om betrapt te worden.

Riesenfeld kwam een paar keer binnen...

om te zien of alles in orde was.

En ik lag daar, doodsbang dat ze er zou kijken.

Wat ik overdag geleerd had...

leerde ik haar 's avonds.

Ik gaf de kennis door en zij nam het allemaal in zich op.

Dat lukt niet, als je niet intelligent bent.

Ik ben de Zwitsers dankbaar. Ze hebben me onderdak en eten gegeven.

Anderzijds gebruikten ze mensen als Riesenfeld...

om dit weeshuis te bestieren. Stom mens: in plaats van te zeggen...

'je ouders hebben zich opgeofferd voor de vrijheid van hun enige dochter'...

zei ze dat onze ouders niet van ons hielden.

Als zij een kind had, zou ze dat nooit laten gaan.

Bepaalde dingen kan ik nooit vergeven.

Gisteren ben ik 13 geworden.

Ik mocht met de grote meisjes mee naar het zwembad.

Ik durf al van de driemeterplank.

Lieve Karola. Ik kijk uit naar de dag dat ik je dagboek kan lezen.

Ik hoop dat je mag slagen in het leven, altijd gezond en tevreden mag zijn.

Je verjaarscadeau komt nog. Het kan even gaan duren.

Ik besefte voor het eerst dat er iets vreselijks gebeurd was...

toen er geen brieven meer kwamen.

Ik heb al zeven weken geen post gekregen van m'n ouders en m'n oma.

De laatste brief dateert nu al van ruim negen weken terug.

Vandaag zit ik hier drie jaar.

Nu moet ik naar bed.

Welterusten, mama, papa, oma en iedereen.

Mijn hele familie.

Gisteren hebben we 12 kinderen opgehaald die illegaal naar Zwitserland gevlucht zijn.

Een Hongaars meisje vertelde over de ellende die ze gezien had.

Massamoorden, gaskamers en andere gruwelijke dingen.

Ik heb al ruim vijf jaar niets meer van mijn familie gehoord.

Ik zou mijn ouders zo graag terugzien.

Ik wist toen niet hoe dierbaar ze me waren.

Ik mag de moed niet opgeven. Maar ik vraag me af of ik ze ooit nog zal zien.

Ik heb veel respect voor u en ben blij dat u onze gast bent.

Geweldig om kennis te maken. -Insgelijks. Ik heb van je gehoord.

Het is 12 uur. Dit is WNYC, ik ben Jonathan Capehart.

Bij ons in de studio de beroemde seks- en relatietherapeute Dr. Ruth Westheimer.

In haar laatste boek... -Wacht, Jonathan.

Spreek het woord seks met iets meer gevoel uit.

Spreek het uit alsof je het meent. Met meer warmte...

wat opgewondener, wat hitsiger. Nog een keer.

Goed, mevrouw.

Bij ons in de studio de beroemde seks- en relatietherapeute Dr. Ruth Westheimer.

Beter? -Fantastisch.

Ik wil u persoonlijk bedanken.

Toen ik u als jonge homo op de radio hoorde...

was het fijn om iemand positief te horen praten...

over iets waarmee ik in het reine probeerde te komen.

U schrijft ergens dat een van uw minst favoriete woorden het woord 'normaal' is.

Waarom? -Niemand weet wat normaal is.

Even over wat je daarnet zei, Jonathan.

Toen ik in 1981 bij WYNY begon met mijn radioprogramma Sexually Speaking...

sprak niemand over homoseksualiteit.

Het enige wat ik altijd gedaan heb...

is zeggen dat je altijd respectvol moet blijven.

'Normaal' is iets dat niet bestaat.

We hebben een beller uit Brooklyn: Michelle.

Ik luisterde in de jaren 80 als tiener naar u op de radio.

Rond seks hing veel schaamte. Door niet te oordelen hebt u mijn leven gered.

Dat is mooi om te horen. -U bent een engel.

Goed om te horen. Dan ben ik een Joodse engel. Prima. Dank je wel.

Inhakend op Michelle, hoe is het om van mensen die u nooit ontmoet hebt...

zulke dingen te horen? Van 'dank u' tot 'u hebt mijn leven gered'?

Jij weet dat ik 1 meter 40 ben.

Ik voel me dan 1 meter 80.

Maar ik ga niet zeggen: Wat heb ik dat goed gedaan.

We moeten blijven praten over seksualiteit...

en over seksueel overdraagbare aandoeningen.

Vandaag gaan we het hebben over een ernstig onderwerp, de aidscrisis.

En hoe die met name de homogemeenschap treft.

Het Centrum voor Ziektepreventie heeft een onderzoek gepubliceerd...

waaruit blijkt dat de leefstijl van sommige homo's...

heeft geleid tot een epidemie van een zeldzame vorm van kanker.

Een heel impopulair onderwerp.

Homo's waren toen een minderheid waarop werd neergekeken.

Misschien straft God ons zo...

voor onze promiscue samenleving en losbandige manier van leven.

Dat is de tol die we betalen als we Gods wetten overtreden.

Met mijn achtergrond van Duits-Joodse vluchteling nam ik dat hoog op.

Ik voelde me solidair...

met mensen die als inferieur gezien werden.

Dag, Dr. Ruth. Mijn vriendin heeft veel homoseksuele vrienden.

Ze rookt hun sigaretten, drinkt uit hun glazen, eet van hun broodjes.

Kan zij mij met aids besmetten?

Als gezonde vent wil ik geen aids krijgen doordat zij met homo's omgaat.

The Dr. Ruth Show was enorm populair toen de aidscrisis uitbrak.

Het waren verdrietige tijden. Mensen overleden bij bosjes.

En wij maakten een programma over seksualiteit.

Er zijn mensen die zich aangetrokken voelen tot hun eigen sekse.

Ik ben er vast van overtuigd dat wij als samenleving...

deze mensen in hun waarde moeten laten.

Ik ben kwaad. Iedereen zou kwaad moeten zijn.

Ik zie mensen eenzaam sterven, zonder hun familie.

Ik zie verdriet, heel veel verdriet.

Het is een virus, een epidemie.

Het overgrote deel van de mensen die aan het aidsvirus bezwijken...

zijn homo's, drugsverslaafden...

Ik ga mijn tijd niet verdoen met het wijzen naar bevolkingsgroepen.

Laten we voorlichten en een geneesmiddel zoeken.

Als Amerika's sekstherapeute vertrouwden de mensen haar.

Door haar veranderde de beeldvorming rond hiv en aids.

Het stemt me bedroefd...

dat aids nog steeds aanwezig is.

Dus wees voorzichtig. Weet met wie je het doet.

En als je de ander niet heel goed kent, gebruik dan een condoom.

Veel vrienden van me zijn aan die rotziekte overleden.

Maar ik ben altijd optimistisch.

Ik ben ervan overtuigd dat er een geneesmiddel gevonden wordt.

Daar is ze.

Heb je al iets te drinken gehad?

Je haar zit vreselijk. Je moet naar de kapper.

Is het zo erg? -Je ziet er niet uit.

Ik ben pas nog naar de kapper geweest.

Ik heb helemaal geen tijd voor de kapper.

Maar m'n beste vriendin moppert meteen dat m'n haar er niet uitziet.

Het was 8 mei 1945.

Ik was... Kartoffeln schälen?

Ze was aardappelen aan het schillen. -Voor het hele weeshuis.

Toen hoorde ik dat de oorlog voorbij was.

Mijn eerste gedachte was:

En mijn ouders?

Het weeshuis ontving lijsten met namen van overlevenden.

In plaats van de kinderen een voor een bij zich te roepen...

zetten ze ons in één lokaal, waar de namen voorgelezen werden.

Mijn familie stond op geen van de lijsten.

We vroegen ons af wat er met ons zou gebeuren.

Hoe nu verder?

We waren geen Duitsers meer. We waren niet Zwitsers geworden.

We moesten allemaal een trein in.

Daarvandaan zagen we nog een treinwagon, vol nazi's.

Duitse krijgsgevangenen die uit het raam keken.

Ik weet nog wat ik dacht: Misschien hebben jullie mijn familie wel vermoord.

We kwamen in Marseille aan. Ik had nog nooit een zee gezien.

Ik dacht alleen maar: Hemeltje, kijk toch eens.

De kleine 17-jarige Karola Siegel uit Frankfurt am Main...

gaat per schip naar Palestina.

We gingen naar een kibboets, een collectieve nederzetting voor Joden.

Duitsland werd daar gehaat. Terecht.

De mensen die voor ons zorgden, zeiden:

De naam Karola kan niet meer. Te Duits.

Dus ik zei: Als Karola niet meer mag, dan maar mijn tweede voornaam Ruth.

Want ik hoopte nog steeds, tegen beter weten in:

Als familieleden het overleefd hadden, wisten die dat mijn tweede naam Ruth was.

Zo zouden ze me vinden.

Prachtige beesten.

Marga?

Dit herinnert me aan de eerste nacht van m'n leven.

Hij heette Kalman.

Hij was ontzettend knap.

Hij diende in het leger.

Hij kwam zijn broer Shaul opzoeken, mijn toenmalige vriendje.

Met hem zoende ik alleen.

Had je verkering met z'n broer?

Wat een stomme vraag.

Ja. Maar ik ruilde Shaul in voor zijn jongere broer Kalman.

Shaul zei tegen z'n jongere broer:

Zorg goed voor haar.

Ik wilde ergens alleen met hem zijn.

Dus Kalman en ik klommen op net zo'n hooiberg als die daar.

Helemaal naar boven.

Dat was de allereerste keer dat ik echt met een jongen heb gevreeën.

Een fijne herinnering? -Heel fijn.

Maar we waren nog jong. En zoals zoveel jeugdliefdes...

duurde het niet eeuwig.

Een paar maanden later zei hij...

dat we er een punt achter moesten zetten.

Ik wilde wel altijd samen blijven.

Maar dat wilde hij niet. Ik zou een last voor hem zijn.

Waarom?

Ik gaf hem alle liefde die ik in me had. Maar hij gaf er niets voor terug.

Eén woord komt steeds weer terug:

Alleen.

Ik ben zo alleen in deze wereld.

Ik mis m'n ouders vreselijk.

De nazi's legden alles grondig vast.

Jarenlang wilde ik niet zwart op wit zien...

wat er met m'n ouders gebeurd was.

Maar hoe zwaar het me ook valt, ik voel me verplicht...

om te weten wat het lot is geweest van mijn familie.

Ja, wanneer hebben m'n ouders me over de Holocaust verteld?

Wanneer heeft m'n moeder verteld dat ze haar ouders op haar 10de voor 't laatst zag?

Ik kan me niet echt een bepaald moment herinneren.

Gaandeweg besefte ik als kind dat ik geen grootouders van moederskant had.

Als ik ernaar vroeg, gaf ze antwoord.

Maar ze kwam niet zelf met informatie op de proppen.

Wat is uw meisjesnaam? -Siegel. S-I-E-G-E-L.

We hebben heel wat Siegels.

Zoek op Julius Siegel.

M'n vader Julius.

Dat is 'm. Wat staat hier? Lijst met...

Met vermoorde Duitse Joden.

Overleden in Auschwitz, in 1942.

Jeetje.

De meisjesnaam van m'n moeder was Hanauer, Irma.

Daar is ze. Geboren Hanauer.

Wat staat hier? -Geboren in Wiesenfeld...

Net als ik. -In 1903.

Voor de oorlog woonde ze in Frankfurt am Main. Later in het getto van Lodz.

Verder niets bekend? -In de Holocaust vermoord.

Maar het is niet bekend waar.

Jeetje.

Triest.

Van m'n moeder is geen sterfdatum bekend.

Er staat alleen 'verschollen'. Een rotwoord.

Het betekent 'verdwenen'. Alsof ze van de aardbodem verdwenen is.

Ze is ergens vermoord. Maar niemand weet waar. Niks.

Van m'n vader weet ik nu dat hij in Auschwitz vermoord is.

En ik heb een datum.

We gaan het vastleggen.

De K staat voor Karola.

U bent een overlevende. -Zo noem ik mezelf niet. Ik noem mezelf...

een Holocaust-wees. Ik heb niet in een kamp gezeten, maar heb het wel overleefd.

'Bedankt dat jullie de herinnering aan de Holocaust levend houden.

Als ik niet naar Zwitserland gestuurd was, zou ik nu niet meer leven.

Ik ga straks huilen, zonder iemand in de buurt.

Jekkes, Duitse Joden, huilen niet in het openbaar.

Dr. Ruth K. Westheimer.'

Ik denk dat het trauma van het onvoorstelbare verlies van haar ouders...

diep in haar gevoelswereld heeft ingegrepen.

Ze staat het zichzelf niet toe:

Eens flink huilen om zwaar leed kwijt te raken.

Ik weet niet of ze dat wel eens doet. Ik weet het niet.

Ik ga niet verder. Daar staat dat ze een hond hebben.

Er is geen hond.

Nee? Hoe weet je dat? -Ik ben er net geweest.

Ik vertrouw niemand.

Ik ben Dr. Ruth Westheimer. Ik heb uw mezoeza al gekust.

Welkom. -Hebt u nou honden of niet?

Nee.

Een paratroeper-baret. Cadeautje.

De politieke situatie in Palestina raakt gespannener.

Sinds het land in twee staten is opgedeeld...

voeren Joden en Arabieren een guerrilla-oorlog.

In Duitsland had ik gezien wat er met Joden gebeurt als ze geen eigen land hebben.

Ik ben opgeleid voor scherpschutter in de Hagana, het Joodse ondergrondse leger.

Bij het oefenen schiet ik bijna altijd in de roos.

Gisteravond stond ik op een dak op wacht met mijn machinegeweer.

Collega's doorzochten voertuigen op wapens.

Ik moet contact opnemen als er iets misgaat...

en indien nodig schieten.

Gelukkig heb ik nooit iemand hoeven neerschieten.

Dit stemt me bedroefd. Wie weet hoeveel mensen hiermee gedood zijn.

Genoeg zo.

4 juni 1948.

Ik word die dag twintig.

Ik kwam terug van mijn dienst als scherpschutter.

Terwijl ik naar dit pand loop, gaat het alarm af.

Ik wist wat dat betekende: ga de schuilkelder in.

Er sloeg een granaat in. Ik werd tegen een muur geworpen...

en een paar meisjes vlakbij kwamen om.

Een vreselijk tafereel.

Er werd gegild, overal lag bloed.

En ineens doodse stilte.

Een vriendin maakte m'n schoenen los.

Ik keek naar beneden en zag heel veel bloed.

Ik vroeg haar of ik doodging.

Ik werd linea recta naar het ziekenhuis afgevoerd.

Ik was zwaar gewond aan beide voeten.

Eén voet was er bijna afgerukt.

De bovenkant lag helemaal open.

Het scheelde weinig of beide voeten moesten geamputeerd.

De hele kelder stond vol bedden met gewonde soldaten.

Er was geen plek voor mij.

Ik werd op een boekenplank gelegd. Zo klein was ik.

Ik werd verzorgd door een knappe verpleger.

Ik deed alsof ik niet in staat was om zelf te eten.

Onzin. Er was niks mis met m'n handen.

Hij voerde me drie keer per dag.

Hij zorgde zo goed voor me dat ik mijn verdere leven...

kon waterskiën, gewoon skiën...

kon schaatsen...

en dat ik met de juiste partner nog steeds de hele nacht kan dansen.

Ryan, kijk maar. Ik kan nog steeds stevig doorlopen.

U schrijft in uw boek ook over blijven of opstappen.

Hoe weet je precies of je beter kunt blijven of opstappen?

Jonathan, ik denk dat je dat heel diep van binnen, in je ziel best weet.

Ik adviseer mensen die het gevoel hebben dat het niet goed zit in hun relatie...

om in therapie te gaan, iets te ondernemen.

En zo niet, ga dan uit elkaar om een nieuw begin te maken.

Ik spreek uit ervaring. Zelf ben ik drie keer getrouwd geweest.

Maar alleen mijn laatste huwelijk, met Fred Westheimer, dat 40 jaar duurde...

was goed.

Ik zeg altijd: Ik klets niet zomaar wat, ik heb dingen echt meegemaakt.

Echtgenoot nummer 1 was David Bar-Haim.

Hij diende in het Israëlische leger, was knap, intelligent...

Ik was blij met hem. Want ik dacht dat ik nooit zou trouwen.

Ik ben klein en ik vond mezelf lelijk.

Hij ging geneeskunde studeren in Parijs.

Ik ging achter hem aan.

Op de Sorbonne gold: wie geen middelbare- schooldiploma had vanwege de oorlog...

mocht een toelatingsjaar doen. Wie slaagde, mocht aan de Sorbonne studeren.

Voor mijn vader was opleiding belangrijker dan wat dan ook.

Dus ik wilde absoluut studeren.

Ik ging aan de Sorbonne psychologie studeren.

Fantastisch.

Ik herinner me de Salle Richelieu, waar ik college kreeg van grote namen...

als Piaget en Lagache.

Omdat ik zo klein was en de collegezaal bomvol...

zorgde ik ervoor dat een lange, knappe man...

me in de vensterbank zette, vlak bij de docent.

Daar hoorde ik alles en maakte ik aantekeningen. Zo haalde ik m'n examens.

Gaandeweg bleek dat David niet wilde doorgaan met zijn geneeskundestudie.

Hij wilde terug naar zijn leven in Israël.

Ik dacht dat ons huwelijk voor de eeuwigheid was.

Maar ik wilde m'n studie afmaken.

Hij stemde ermee in om te scheiden.

Daarna ontmoette ik in Parijs mijn tweede echtgenoot, Dan.

Hij was beeldschoon. We kregen een relatie.

Toen trouwde ik.

O nee, eerst raakte ik zwanger. En daarna trouwde ik.

Want als je zwanger bent, trouw je.

Toen Miriam geboren was, was ik in de wolken.

Aangezien ik zonder familie was opgegroeid...

was ik ontzettend blij met dat prachtige kleine meisje.

Ik wilde al m'n hele leven dolgraag naar de Verenigde Staten.

Maar ik dacht dat ik dat nooit zou kunnen betalen.

Maar er was geld beschikbaar gesteld...

voor iedereen die school niet had kunnen afmaken vanwege de Holocaust.

Zo had ik ineens 1500 dollar.

Toen zei ik: Dan, we gaan naar Amerika.

We scheepten in op de Liberté, een vierdeklas hut...

helemaal onderin.

We mochten niet naar de hogere dekken, we moesten in onze klasse blijven.

Ik dacht: Ho eens even, wie bepaalt of ik naar de eerste klasse mag?

Dus op een avond slopen we stiekem, tegen alle regels in, naar boven...

en bleven daar de hele nacht.

Want ik wilde de eerste aanblik van het Vrijheidsbeeld, niet missen.

Ik kende de dichtregel van Emma Lazarus:

'Give me your tired, your poor, your huddled masses.'

Toen ik dat wonder aan de horizon zag opdoemen...

dat vrijheidssymbool voor vluchtelingen...

wist ik dat ik thuis was.

Ik wil je iets laten zien.

Natuurlijk stem ik. Sinds ik Amerikaans staatsburger ben heb ik altijd gestemd.

Maar ik praat nooit over politiek.

Iemand die zoveel over seks praat als ik...

moet zich verre houden van politiek. Desalniettemin...

Dit is een cartoon...

uit de meest gelezen krant in Israël.

Ik zeg tegen de president van Noord-Korea en die van de VS:

Kalm aan, de grootte doet er niet toe.

Vanaf het begin heb ik op televisie nooit over politiek gesproken.

Wat vindt u van Donald Trump z'n seksueel getinte uitlatingen?

Geen commentaar.

Ze laat zich niet uit over politiek.

Ze heeft haar ideeën. Een goed verstaander ziet die wel...

Maar ze wil voorkomen...

dat patiënten of fans haar niet vertrouwen vanwege haar politieke standpunten.

Het is maar net wat je onder politiek verstaat.

Er belde een vrouw die overstuur was...

omdat ze een abortus had moeten ondergaan.

Ik vind dat abortus wettelijk toegestaan moet blijven.

Ik doe niet aan politiek. Maar ik heb nooit water bij de wijn gedaan...

bij tal van onderwerpen, abortus incluis. Ook toen dat nog veel weerstand opriep.

Binnen afzienbare tijd wordt abortus weer verboden...

en is het afgelopen met die kindermoord.

Ik vraag me soms af of voorstanders van abortus...

wel beseffen dat het ongeboren kind zelf geen enkele keus heeft.

Ik vind het stuitend dat abortus een politieke speelbal is geworden.

Ik zou het vreselijk vinden als abortus weer verboden werd.

Want toen het nog verboden was, hadden alleen vrouwen met geld er toegang toe.

Als die tijden terugkeren, is de ramp niet te overzien.

Dan slaan aborteurs er een slaatje uit en gaan we terug naar de breinaalden.

Ik ben van mening dat abortus toegestaan moet blijven.

Ze doet haar best om de dingen niet politiek te maken.

Ze zei: Ik doe niet aan politiek, ik ben sekstherapeute. En dat blijft zo.

Vertel wat er gebeurd is.

Sinds m'n abortus, ben ik zo...

zo down.

Alsof ik de verkeerde keuze gemaakt heb.

Je gebruikt altijd anticonceptie. -Ja.

Die heeft dus niet gewerkt.

Leg de fout dus niet bij jezelf.

Haar politieke engagement...

ligt in de enorme positieve invloed die ze gehad heeft.

Ze benadert mensen op een heel humaan niveau...

dat hun politieke of godsdienstige overtuigingen overstijgt.

Ze praat met hen van mens tot mens.

Toen Dan en ik net in New York waren...

woonden we hier in een appartement op de derde verdieping.

Een flat met één slaapkamer.

Al snel besefte ik dat Dan en ik niet voor altijd bij elkaar konden blijven.

Ik verveelde me met hem, hij was geen intellectueel.

Onze oude auto mocht hij houden. En ik hield het kind.

Ik was ineens een alleenstaande moeder...

in een land en met een taal die ik niet kende.

Miriam in m'n eentje grootbrengen viel niet mee.

Ik verdiende één dollar per uur als dienstmeisje.

Maar ik moest snel Engels leren.

Ik las romannetjes. Ik las ze helemaal uit omdat ik wilde weten hoe het afliep.

Ik kende in die tijd, de jaren 50, geen andere alleenstaande moeders.

Ik had in die tijd geen rooie cent.

Maar ik maakte wel lol in het leven.

Ik had ieder weekend feestjes.

Iedereen bracht iets te eten mee. Ik hoefde alleen maar chips te kopen.

Ik weet nog dat ik het enige kind was in een kamer vol volwassenen...

die dansten en kletsten en lol hadden. Ze nam me altijd overal mee naartoe.

Wanneer ze moe was, legde ik haar op bed...

met jassen om haar heen, zodat ze niet zou vallen. Ze sliep door alle herrie heen.

Ik was m'n tijd enigszins vooruit als alleenstaande moeder.

Oeps, dit is niet niks.

Ik heb iets doms gedaan.

Ik heb jullie vader of moeder nooit laten winnen. Nooit.

Waarom niet? -Zo leer je tegen je verlies kunnen.

Schaakmat.

Goeie zet.

Wacht even. -Doehoeg.

Vreselijk. Kunnen ze wel. -Geven we elkaar een hand?

Heel slimme kleinkinderen heb ik. Bravo.

Kijk eens...

Dit zijn m'n vier kleinkinderen. Ze skiën allemaal.

Ik was vroeger dol op skiën. Ik was er heel goed in. Zwarte piste.

En zo heb ik Fred ontmoet.

Een vriendin had een auto.

Met een paar mensen legden we botje bij botje.

Ik bracht m'n kleine meid naar vrienden. En dat weekend ging ik skiën.

Ik had een vriend, hij heette Hans.

Hans en ik wilden samen met een sleeplift omhoog gaan.

Maar hij was zo lang: als ik goed zat, hing 't ding bij zijn enkels...

en als hij goed zat, hing het bij mijn nek. Het ging gewoon niet.

Iemand stelde me daar voor aan Manfred Westheimer...

de voorzitter van de Joodse skiclub, die in dezelfde lodge logeerde.

Ik kijk eens goed naar dat kleine mannetje.

En ik zeg tegen Hans: Ik ga naar boven met die kleine.

Hij was niet zo klein als ik, dat is niemand.

Op weg naar boven kwam ik erachter dat hij 35 was, niet eerder getrouwd...

en dat hij ingenieur was. Ik viel meteen op hem...

en besloot ter plekke dat ik met hem wilde trouwen.

Ik deelde mijn kamer met een andere vrouw uit de groep.

Toen ik om 2 uur 's nachts op de kamer kwam, na 'n hele avond kletsen met Fred...

zei ze: Blijf van die man af...

hij is van mij.

Ik lachte en dacht: Dat zullen we zien.

En wie trouwde met hem? Ik.

U bent in de uitzending.

Dag, Dr. Ruth. Ik ben George. -Hallo.

Ik heb een vriendin met twee kinderen...

Is ze gescheiden? -Ja.

Ik geef heel veel om haar.

Ze heeft twee beroerde relaties gehad.

Mijn vraag is: Wat voor problemen kunnen we krijgen als wij samen verder gaan?

Dat iemand twee slechte relaties heeft gehad...

wil niet zeggen dat een derde relatie niet fantastisch kan zijn.

Dus vooruitlopen op vreselijke dingen die zouden kunnen gebeuren...

daar schiet je niks mee op.

Ik hoorde je net zeggen, George, dat je veel van haar houdt.

Dan zou ik niet gaan inzitten over haar verleden.

Pak een spons en veeg alles weg.

Oké?

Dit is uw derde huwelijk. De eerste keren waren geen succes.

Klopt, maar wij zijn nu 23 jaar getrouwd.

Bijna 24.

Is het een blijvertje? -Dat denk ik wel.

M'n eerste twee huwelijken waren gelegaliseerde romances.

Maar met Freddie was het de ware liefde.

Hij had m'n dochter Miriam geadopteerd en was dol op haar.

En samen kregen we een zoon: Joel.

We moesten groter gaan wonen...

en verhuisden naar het appartement waar ik altijd ben blijven wonen.

Zelfs toen ik Dr. Ruth was, was ik blij dat ik er was blijven wonen.

Want hier voel ik me thuis.

Moment, alstublieft.

Heeft u een pizza besteld? -Dan eten we pizza.

Lieve Joel. Jongen van me.

Mijn Joel is er. Jullie mogen naar huis.

Ik wil je iets laten zien. Ik heb een album gevonden...

Geen idee wie dat is. Vast een of andere aanbidder...

die ik vergeten ben.

Dat is Joel. Jij was het snoezigste baby'tje van de wereld.

En wanneer gaat dat ding eraf?

Het oorringetje? -Honderd jaar geleden...

verscheen Joel bij ons buitenhuis met een oorringetje in.

Ik heb twee uur niet tegen 'm gepraat. -Twee dagen.

Gaan jullie maar. Ik was zo verdrietig toen jullie weggingen.

Ja, het was heerlijk om hier te logeren. -Ineens was de flat zo leeg.

Ik ben geen oma die in 'n schommelstoel zit te wachten tot de kleinkinderen langskomen.

Maar het was ook niet fijn dat jullie ineens vertrokken waren en ik alleen was.

Ze is niet graag alleen. Dat weten jullie inmiddels wel, hè?

Vroeger bruiste ze ook altijd van de energie.

Als je op zaterdagochtend wakker werd, had ze altijd wel plannen.

We gingen skiën of een uitstapje maken. Ze zat altijd vol energie.

Maar ze was ook altijd enorm gefocust op haar carrière.

Onze moeder was het tegenovergestelde van een huisvrouw en thuismoeder.

Ik denk echt dat ik geen goeie moeder geweest was...

als ik niet op academisch niveau bezig was geweest en niet gewerkt had.

Ik ging werken voor Planned Parenthood...

een toen nog onbekend centrum voor geboorteregeling.

Ik werkte in East Harlem. In Harlem waren toen veel rellen.

Ze reed met anderen mee of ging met het openbaar vervoer.

Ook 's avonds was ze vaak weg. Mijn vader...

in mijn ogen altijd de stabiele, evenwichtige ingenieur...

kookte voor ons en zo.

Ik leidde mensen zonder middelbare school op...

tot voorlichters op het gebied van geboorteregeling. Heerlijk werk.

Zo ontstond mijn belangstelling voor het onderwerp gezinsplanning.

Thuis praatte ze eigenlijk amper over seksualiteit.

Wel had ze een doosje met anticonceptiespullen.

Dus als er voorgelicht moest worden op mijn meisjesschool...

nam ik dat doosje mee en legde uit: Dit is een spiraaltje, dit een condoom...

Ik denk dat ik dat thuis gaandeweg had opgepikt.

Bij mijn weten heeft ze me nooit echt voorgelicht.

Wel liet ze bewust allerlei boeken rondslingeren.

En die las ik.

Al sinds mijn kindertijd was opleiding het allerbelangrijkste voor me.

In 1967 begon ik aan een promotie- onderzoek aan Columbia University.

Via Planned Parenthood kon ik beschikken over de data...

van 2000 vrouwen...

en hun ervaring met anticonceptie en illegale abortus.

Daar schreef ik mijn proefschrift over.

Ik was 42 toen ik promoveerde.

Toen ik voor Planned Parenthood werkte...

vroegen mensen mij van alles.

Over voortijdige zaadlozing, over geen orgasme kunnen krijgen...

Vragen aangaande seksualiteit waar ik het antwoord niet op wist.

Ik besefte toen dat ik niet genoeg wist en moest doorgaan met leren.

Aan Cornell University doceerde een beroemde sekstherapeute:

Dr. Helen Singer Kaplan.

Zij had als eerste een methodiek ontwikkeld om seksuele stoornissen te behandelen.

Seksuologie is een complexe tak van de psychiatrie.

Vrouwen die geen orgasme krijgen, moeten eerst leren om zichzelf te bevredigen.

Ik werd toegelaten om bij haar door te leren voor sekstherapeute.

Ik belandde in de zevende hemel.

Het Hebreeuwse woord voor kennen, in de Joodse traditie, is 'ladaät'.

Iemand kennen.

Het betekent ook seks. En dat is fantastisch.

Want seks betekent 'elkaar kennen'...

de tijd nemen om naar elkaar te luisteren en met elkaar te praten.

Doordat ik na mijn tiende geen ouders meer had...

was ik me heel sterk bewust van het belang...

van aangeraakt worden, liefde te krijgen.

Dat was een van de redenen...

dat ik zoveel interesse had voor zaken aangaande het gezin, relaties.

En uiteindelijk ook voor seksualiteit.

Bij dr. Helen Singer Kaplan leerde ik in de praktijk.

We zaten in een vertrek met een doorkijkspiegel...

en gaven sekstherapie.

Ik heb zeven jaar met haar samengewerkt.

Het was mijn droom om in de hulpverlening te werken.

Toen mijn opleiding erop zat, opende ik een eigen praktijk...

voor psychoseksuele en relatietherapie.

Tot 1981.

In dat jaar werd alles anders.

Je bent niks veranderd.

Dit is Betty Elam. Zonder haar was ik niet Dr. Ruth geworden.

Ik werkte nog steeds aan Cornell University met dr. Helen Singer Kaplan...

toen we een brief kregen:

Of een van ons wilde komen praten over de noodzaak van seksuele voorlichting.

Niemand wilde, omdat er geen betaling tegenover stond. Helemaal niks.

Toen zei ik: Dan ga ik wel.

Ik sprong in het diepe.

Het weerbericht...

Betty kwam enthousiast op de redactie terug en zei:

Ik heb zo'n bijzondere vrouw ontmoet.

Ze is heel klein en heeft een zwaar Duits accent.

Zoals zij over seks praat is ongekend. We moeten iets met haar.

Als muziekzender hadden we andere prioriteiten.

Maar radiostations waren in die tijd verplicht...

om een aantal uur per week te besteden aan maatschappelijke thema's.

De meeste zenders deden dat op tijdstippen dat weinig mensen luisterden.

Zo'n programma was nooit eerder gemaakt.

Ik kreeg veel kritiek. Maar dat gaf niet.

Als vrouw op de werkvloer ben je aan negatieve reacties gewend.

Ruth kan reuze charmant zijn. Bovendien had ze de juiste opleiding hiervoor.

Samen hebben we ervoor gezorgd dat Sexually Speaking een kans kreeg.

We zonden uit vanuit Rockefeller Plaza. Ze had geen ervaring met radio.

Onze juristen waren nogal huiverig over de adviezen die ze zou geven.

We namen het programma op, zodat er op hun aangeven in gesneden kon worden.

Goedenavond, ik ben Dr. Ruth Westheimer. U luistert naar Sexually Speaking.

Bent u er nog? U bent hierna.

In de studio hadden we zo'n twaalf telefoonlijnen. Ik nam op met:

Met Sexually Speaking. Heeft u een vraag?

Ze wilde zich laten verrassen.

Ze hoorde de vragen zelf ook voor het eerst.

U bent in de uitzending. -Dr. Ruth? Ik ben John, uit Georgia.

Ik zit ergens mee. -Vertel maar.

We namen het programma op donderdag op en zonden het zondagavond om 12 uur uit.

Daar zat het min of meer verstopt.

Want wie is er zondagavond laat nog op?

Het perfecte tijdstip om een programma uit te zenden...

dat controversieel kan zijn.

Ik weet van een man...

die alleen een erectie kan krijgen...

als zijn partner schoenen met hoge hakken draagt.

In die tijd kon je bij NBC vanuit willekeurig welke studioruimte...

met andere studio's in het gebouw meeluisteren.

We hadden geen reclame gemaakt, maar het ging als een lopend vuurtje.

We merkten dat om 11 uur op donderdagavond bij NBC...

Hallo. U zit in de uitzending.

alles plat lag omdat iedereen meeluisterde naar de opnamen van Ruth haar programma.

Dr. Ruth, ik hoorde dat vrouwen in hun leven maar een x-aantal orgasmes kunnen krijgen.

Moge God dat verhoeden.

Dat is een mij onbekend gerucht. Luister goed, Jeff...

Het waren op zedelijk gebied andere tijden.

Je kon met niemand over die zaken praten.

En ineens had je die vrouw op de radio die zei hoe het zat.

Als hij ontdekt dat ik zwanger ben, dan...

Je móet met iemand praten.

Mensen die inbelden hadden moeite met Westheimer.

Het is een lange, niet-Amerikaanse naam.

Ze noemden me Dr. Ruth. Dat vond ik best.

Nu worden al die beroemdheden op de televisie...

bij hun voornaam genoemd.

Maar mooi dat ik de eerste was.

Zo meteen meer telefoontjes.

Iedereen bij de zender was enthousiast.

Dus toen durfde ik voor te stellen om live uit te zenden.

Dat vonden ze goed.

Van een kwartier gingen we naar een uur, en toen twee uur.

Wie zondagavond na een weekend weg naar huis reed...

zorgde ervoor om tien uur in de auto te zitten.

Ik lag op bed de Playgirl te lezen, in de lingerie van mijn kamergenoot z'n vriendin.

Ik lag te masturberen. Komt m'n kamergenoot binnen.

Ik heb een vibrator.

Inmiddels gebruik ik die liever dan dat ik seks heb met een man.

Ik heb een extreem grote penis.

Zo'n 35 centimeter.

De meeste meisjes met wie ik uitga, zijn daar nogal huiverig voor.

Tegen middernacht waren de mensen thuis.

Tegen die tijd waren ze prettig seksueel opgewonden.

We hadden niet verwacht dat het zo'n doorslaand succes zou zijn.

We vonden het een tof idee.

Maar niemand had gedacht dat het een radiostation kon maken of breken.

Maar het werd ons bekendste programma.

Wij waren de zender met Dr. Ruth.

Binnen een jaar luisterden in New York meer mensen op zondagavond naar Ruth...

dan naar het gemiddelde ochtendspitsprogramma. Ongehoord.

NBC contracteert Ruth Westheimer

Dr. Ruth biedt raad bij de daad

Ze werd pas echt bekend toen ik net studeerde.

Ik kwam eens op zondagavond terug in m'n studentenhuis...

Er zijn heel veel vrouwen die met veel plezier de Playboy lezen.

Ik hoorde de stem van m'n moeder uit tig radio's in het huis komen.

Ik wist niet wat ik hoorde. Ma?

10 uur 's avonds. Weet u waar uw kind naar luistert?

Opeens stond ze midden in de aandacht.

Interviews, een boekencontract.

Ze ging reizen en lezingen geven. Toen kwamen de talkshows op tv.

Ze zat bij Letterman, bij Arsenio, bij Carson.

En dan die bakerpraatjes: je kunt er blind van worden...

Haargroei in je hand krijgen. -Noem maar op.

Of haar verliezen. -Ook, ja.

Ze vochten om haar.

Ze deed steeds meer tv:

Quantum Leap, Lifestyles of the Rich and Famous, Hollywood Squares.

Toen reclamespotjes, bijvoorbeeld voor Pepsi, met Bo Jackson.

En dat voor Herbal Essences dat veel aandacht trok.

Als je de shampoo al zo lekker vindt, probeer dan de douchegel eens.

Ze ging ook acteren.

Noem je dat kussen?

Ze kreeg een eigen sitcom...

deed een film met Gérard Depardieu en Sigourney Weaver.

Zet me neer.

Ze kreeg zelfs een eigen bordspel.

De gewone vrouw die iedere dag met de metro naar haar werk ging...

had nu vaak een auto met chauffeur en kreeg betaald voor haar optredens.

En ze kreeg haar eigen tv-shows.

Ze kon amper nog over straat zonder aangeklampt te worden.

Ik kijk graag naar u op tv.

Het ontplofte.

Maar ze wilde zichzelf blijven. Zoals ze zei: Op een dag kan het, poef, weer weg zijn.

Ze is nog steeds niks veranderd.

Dr. Ruth, houden u en uw man zich thuis aan uw eigen adviezen?

Ik wil niet dat hij ooit samen met mij in een tv-programma komt.

Want dan zegt hij tegen jullie en Phil: Luister niet naar haar, ze kletst maar wat.

Om mee te beginnen.

Klopt het dat ze maar wat kletst?

Het is een leuke tekst.

Vindt u het niet vervelend...

dat er grapjes over haar gemaakt worden, dat ze geïmiteerd wordt bij Johnny Carson?

Geïmiteerd worden is het mooiste compliment, zei iemand ooit.

Dus dat vind ik niet vervelend. Ze is heel kordaat en rechtdoorzee.

Ze deinst niet terug voor controversiële onderwerpen...

ook al hebben die met seks te maken. Als je dat al controversieel kunt noemen.

Dit was Fred Westheimers lievelingsbankje.

Hij was dol op dit park.

Bijna iedere dag na zijn werk zat hij hier.

Op een avond in 1997...

kwam ik thuis van een feest ter ere van de Oscars.

Fred zei: Ruth, ik heb een beroerte gehad.

Ik belde een ambulance.

Hij werd naar het ziekenhuis gebracht en lag tien dagen in coma.

Hij werd geopereerd. Maar ze konden hem niet redden, hij overleed.

Ik was heel verdrietig. Hij had z'n kleinkinderen zo graag zien opgroeien.

Hij is te vroeg gestorven.

De enige keer dat ik haar heb zien huilen, was toen m'n vader overleden was.

Toen hij zijn laatste adem had uitgeblazen, zag ik haar huilen.

Dat was de enige keer.

Wanneer iemand overleden is, zitten Joden sjivve.

Het is een tijd van bezinning. Je blijft zeven dagen thuis en staat stil bij de overledene.

Maar zij ging na een paar dagen weer aan het werk.

M'n moeder heeft veel tragische dingen meegemaakt:

De Holocaust en het verlies van haar ouders, m'n vaders dood.

Ze kan het werken maar niet laten. Ze is nu bijna 90...

en blijft maar bezig.

Ik denk dat dat deels komt doordat ze geniet van haar werk.

Maar ik denk dat het ook haar manier van overleven is.

Ik denk dat ze bewust of onbewust kon kiezen: doorgaan of eraan onderdoor gaan.

Zijn er dingen uit uw verleden waarover u niet wilt praten?

Natuurlijk. Er zijn dingen die een mens niet deelt.

Niet eens met de partner of de kinderen.

Een voorbeeld: mijn familie is uitgeroeid in concentratiekampen.

Bij bepaalde aspecten van het verdriet en de eenzaamheid...

wil ik niet te vaak stilstaan. Want niemand kan daarbij helpen.

Wij kunnen makkelijk zeggen dat ze haar gevoelens verdringt...

of dat ze dieper moet graven.

Dit is haar manier van overleven.

Mensen mogen helemaal zelf weten...

hoe ze net als zij alles uit het leven halen...

Ik vind het prima.

4 juni 2018

Dr. Ruth wordt vandaag 90

Nog meer bloemen? Jeetje, van wie zijn die?

Prachtig.

Dit is geen kattenpis.

The New York Times, de allerbelangrijkste krant van de hele VS.

Op mijn verjaardag, op de voorpagina.

Niet ergens ver weggestopt.

Kijk nou toch...

'Op haar 90ste praat ze nog steeds van 's ochtends tot 's avonds over seks.'

Oké, we gaan. Kom op.

Ik weet nog...

Toen ik negen was, voordat ik naar Zwitserland ging...

In de boekenkast van mijn ouders lag een boek, op de bovenste plank.

Toen ik alleen thuis was, klom ik op een krukje om het te bekijken.

Het heette Het volkomen huwelijk.

Er stonden allerlei standjes in.

Ik dacht: Dus dat doen m'n ouders.

M'n ouders hebben nooit geweten wat er van me geworden is.

Maar zij hebben me geholpen te worden wie ik ben.

Dank je, Vincent. Zorg dat je te eten krijgt.

Men vraagt ons vaak: Hoe is het om een kleinkind van Dr. Ruth te zijn?

Onze oma is heel grappig.

Ze wandelt, skiet en zwemt en geeft ons goeie adviezen.

Gefeliciteerd, fantastische omi.

Wie Ruth goed kent, weet...

dat ze haar kennis niet met haar familie deelt.

Er was één uitzondering: toen ze mijn klas rond m'n 10de voorlichting kwam geven.

Ik ben daar nog niet overheen.

Alle gekheid op een stokje: gefeliciteerd, omi.

Ik ben blij met jou als oma. En miljoenen mogen blij zijn met jouw adviezen.

Ruth werd in de jaren 80 Dr. Ruth.

Maar ruim 30 jaar later is ze nog steeds een leermeester en inspirator voor ons.

Vanavond willen we je vertellen...

hoeveel invloed jij en jouw leven nog steeds hebben.

Ik wens je nog veel gezonde en gelukkige jaren.

Kleinkinderen.

Als ik terugkijk: het was precies 70 jaar geleden, op mijn 20ste verjaardag...

dat ik in Jeruzalem gewond ben geraakt en beide benen had kunnen verliezen.

En het is 80 jaar geleden dat ik uit Frankfurt vertrokken ben...

op de vlucht voor de nazi's.

Ik zou nu tegen dat meisje zeggen:

Ook al heb je allerlei dramatische gebeurtenissen meegemaakt...

kijk toch eens wat er van je leven geworden is.

Jullie moeten wel eten.

Geef me even een hand.

Heb je wat gegeten?

Gezien mijn achtergrond en wat ik allemaal overleefd heb...

ben ik verplicht om alles uit het leven te halen...

en iets te betekenen in deze wereld.

Een regenboog. Kijk dan.

Een regenboog brengt geluk.

Daar zie ik koeien.

Een, twee, een heel stel.

Fred had willen stoppen om met ze te praten.

Zie je die sneeuw?

Sneeuw in augustus.

Er is een Amerikaanse term die ik nooit gebruik, maar nu wel:

Cockteasing.

Dat heb je me nog nooit horen zeggen, hè?

Moeten we over praten.

Ryan, dit moet je proeven. Heel bijzonder.

Hoeveel mensen zijn bevriend...

met een topadvocaat?

Mag ik zeggen hoeveel je verdient? -Nee.

Ik weet wat je uurtarief is. Maar ik zeg niks.

De laatste.

Hoor je me zo? -Ja, je klinkt prima.

Niet vergeten dat dat ding continu aanstaat.

Het ligt hier vol koeienpoep.

Ik heb in New York twee poppenhuizen. Ik wil er zo eentje.

Ik hou van alles wat klein en volmaakt is, net als ik.

Hier ben ik. Waar is de cameraman?

Kijk eens wat ik voor jullie gestolen heb.

Snoep voor allemaal. Niet geleend. Je mag het opeten.

De laatste, zei je. Nog eentje?

Waarom schrijf je nog steeds boeken op je 89ste?

Wat een stomme vraag. Volgende vraag.

Ook al praat ik de hele dag door, ik ben eigenlijk heel gesloten.

Jullie krijgen niet te horen hoeveel geld ik heb...

of met wie ik het bed deel. Dat was het. Dahag.