Original subtitles

- Nie wiedziałem, że młynarz oszukuje. - Powiesz to prokuratorowi.

Wstawaj. Odpoczywałeś, kiedy porządni ludzie ginęli.

Nie! STRZAŁ

- Pani Tereso... - Wiem, dziękuję.

Won wszyscy!

Mam utworzyć rewkomy.

To wy odpowiadacie za tę masakrę. Osobiście!

Odwrót!

Żona ukryła, że jej rodzice żyją w Rosji. To podejrzane.

- Dlaczego mnie dręczysz? - Nie dręczę.

- Nie masz pewności. - Oni nie żyją!

Zaczynają mnie podejrzewać.

ldziemy.

Liczyła pani, że to się nie wyda?

Jedziesz na front, jako oficer wywiadu.

Wujku, kiedy wróci moja mama?

Na pewno sobie poradzimy.

Jednego takiego urwisa już wychowaliśmy.

Fajnie, że z nami zamieszkasz.

Zawsze chciałem mieć młodszego brata.

Wszystko będzie dobrze.

Oczywiście.

Pani profesorowo, muszę się już pożegnać.

- Nie zostanie pan na obiedzie? - Nie.

Muszę iść na dworzec. Jadę koleją na Wschód.

lle się da.

A potem to już chyba pieszo.

Rozkaz to rozkaz.

Dziękuję za wszystko, profesorze.

- Dziękuję. - Do widzenia.

Tomku...

- Tomku, pamiętaj... - Kiedy wróci mama?

Tłumaczyłem ci. Przepraszam.

Mama wyjechała na bardzo ważną misję.

Wiesz, że jest wojna.

A mama

jest jak żołnierz.

Nawet się ze mną nie pożegnała.

Na pewno niedługo wróci. A teraz musisz być...

dzielny i cierpliwy.

- Muszę iść. - Ale wróci?

Oczywiście, że wróci.

A ty, tato?

Ja też wrócę.

Wrócę, synku.

Mamo!

Co się stało?

Organizują oddział kawalerii ochotniczej.

- Nie. - Ale, mamo...

- Na szczęście nie masz 18 lat. - Biorą nawet niepełnoletnich.

Nie pozwalam.

Co tu się dzieje?

- Organizują... - Dosyć!

Pozwól mu skończyć.

Organizują oddział kawalerii ochotniczej.

Nie zgadzam się. Rozumiesz?

- Mamo, Teofil jeszcze nawet... - Bardzo mamę proszę. Muszę...

Dopiero co pochowaliśmy ojca.

- Jak skończę 18 lat... - Za dziesięć miesięcy.

Wtedy wcielą mnie, gdzie zechcą.

- Wojna się skończy. - Skąd wiesz?!

Teofil, nie denerwuj się.

Nic nie rozumiesz, więc nie mów, co mam robić.

Wiesz, w jakim ona jest stanie.

A ja to co?

- Zrozum. - Rozumiem.

Wiem wszystko.

Obiecuję ci, że z nią porozmawiam.

Jeżeli dotychczas nie żałowaliście za swoje czyny,

na pewno wkrótce zaczniecie.

Są wśród was rabusie i gwałciciele,

złodzieje i tchórze.

Awanturnicy i buntownicy.

Jedni z was byli prostymi strzelcami,

inni mieli stopnie oficerskie.

Gówno mnie to obchodzi!

Teraz jesteście zwykłymi żołnierzami.

Pojedziecie tam, gdzie najtrudniej

i najbardziej niebezpiecznie.

Każdy z was

może zmazać winy na swoim honorze, ginąc za ojczyznę.

Dopilnuję, żebyście wszyscy spełnili swój obowiązek.

- Po to mnie tu skierowano. - Za co?

Ten, który zadał pytanie, wystąp!

- Nazwisko. - Strzelec Sowa.

Pytałeś o coś?

Pytałem, za co został pan porucznik tutaj skierowany.

- Bardzo jesteś ciekawski, Sowa. - Nie o ciekawość tutaj idzie.

Nie chcę słuchać całą drogę kłótni, czy pan porucznik to rabuś czy tchórz.

ŚMlECH - Zamknąć mordy!

Do szeregu!

Kompania w tył zwrot.

Na ciężarówki pakować się!

Szybciej! Szybciej!

Ruchy, ruchy!

Towarzysze!

Najważniejsze to nie zrazić tych, których przyszliśmy wyzwalać.

Macie się trzymać w ryzach. Żadnych gwałtów i morderstw.

Rekwirujemy konie i żywność tylko na potrzeby Armii Czerwonej.

A co z dworami pańskimi?

Towarzysze, towarzysz Ostapczuk zadał nam pytanie.

Naszym obowiązkiem jest ustosunkować się do niego.

Co z dworami pańskimi?

Może macie jakąś propozycję, towarzyszu Ostapczuk?

Jak wy tu tak wykładacie,

że w tej Polszy trzeba delikatnie, to my już sami nie wiemy.

ŚMlECH

A tak sami z siebie, co byście proponowali, towarzyszu Tkaczenko?

Sami z siebie to wiadomo.

Jaśnie panów pod sufit wieszamy,

a jaśniepanie dziedziczki...

GROMKl ŚMlECH ŻOŁNlERZY

GWlZD

Stwierdzam, że towarzysz Tkaczenko ma odpowiednie przygotowanie polityczne.

Dzień dobry, mamo. Co tak wcześnie?

Nie mogę spać. Co robisz z tą kanapą?

Zgubiłam spinkę do włosów. Sprawdzam, czy tam nie wpadła.

Teofil już wstał?

Wstał i poszedł do stajni siodłać konia.

O tej porze chce jeździć konno?

Dziś jest ta inspekcja pracy.

Mamo...

- Mama już nie śpi. - Dokąd jedziesz?

Na pole.

Zobaczyć, czy wszystko w porządku.

Wie mama, teraz jak nie ma taty,

musimy na wszystko mieć oko.

Czego mama szuka?

Rzeczywiście trzeba wszystkiego pilnować.

Ziarno na zewnątrz.

Przyjdzie deszcz, wszystko zamoknie.

- Siwego bierzesz? - A czemu nie?

Słaby już, stary przecież.

Też musi mieć trochę ruchu.

Na obiedzie będziesz?

- Zjedzcie beze mnie. - Jak to?

Wie mama, jak to jest. Zanim wszystko objadę...

zobaczę, sprawdzę i tak dalej.

Gotowe.

Miłego śniadania. Pa, mamo.

Pa.

Dziękuję, siostrzyczko.

Wytłumacz jakoś mamie, żeby nie płakała.

Wytłumaczę.

- Ty wiesz, że ja muszę. - Wiem.

Jedź już.

54, 55, 56...

Czołem, żołnierze!

57, 58, 59, 60. Wstawać.

Pij!

Odmaszerować. Raz, dwa, raz, dwa.

Oddział, stój!

Porucznik Stefański.

Cześć.

Jakie rozkazy, panie kapitanie?

Odpocznijmy trochę.

Rozejść się. Wolno palić.

- Gdzie jest stary? - Siedzi nad mapą. Szuka pomysłu.

Był dziś goniec z dywizji.

l co?

Panowie Jarociński i Stefański proszeni do pana pułkownika.

Odmaszerować.

- Serafin, odpocznij trochę. - Tak jest, przyda się.

To co? Chodź. Może będziemy mądrzejsi.

Panie kapitanie, to miejsce ma doskonałe położenie.

Zarygluje pan drogę do mostu i utrzyma pozycję przez osiem godzin.

Obrona tego miejsca wydaje mi się bezcelowa.

Bolszewicy przejdą obok.

Kawaleria i piechota - tak. Ale mają tabory i artylerię.

Nie zostawią was na jedynej drodze do mostu.

Przejdą nas w kilka godzin.

Kilka godzin to też coś. Nie uważa pan?

Zwiążecie ich walką,

do czasu aż nasze siły przejdą rzekę. Potem się wycofacie.

Do mostu są dwa kilometry.

Ja i Staszek zostajemy, a pan pułkownik co?

Wycofuję się na drugi brzeg rzeki, a potem w kierunku Warszawy.

Postarajcie się nas dogonić. To wszystko.

Tak jest.

Powodzenia.

Zwijamy obóz!

Żołnierze!

Zostajemy tutaj.

Musimy chronić naszych, żeby przedostali się przez most.

Potem my się wycofujemy i za rzeką

atakujemy...

pierwszą napotkaną kuchnię polową! Zgoda?

Tak jest, panie kapitanie!

Lewa, lewa...

Oddział, stój!

Może by tak spocznij, co?

A to po co?

Szykują most do spalenia.

- Jak to spalenia? - Normalnie.

W beczkach jest olej albo nafta. Rozleją, podpalą i dawaj!

Spocznij!

Nasze zadanie to zająć stanowiska wzdłuż brzegu

i przygotować się do obrony.

Jakieś pytania? Nie widzę i dobrze.

Kiedy nas zamienią?

Zamienią nas, jak nas zamienią.

Baczność!

Panie oficerze, dojechali my.

Mnie się należy skręcić, a do rzeki i do mostu - tam prosto.

- Daleko to będzie? - Daleko, z dziesięć kilometrów.

Dzięki, dobry człowieku.

Nic się nie należy. Mój syn też w wojsku.

- No tak. - Z Bogiem.

Panie majorze, Teofil Olszyński melduje się jako ochotnik.

- Jeszcze raz godność. - Olszyński.

- Koń jest twój? - Tak, panie poruczniku.

Mamy 1 2 koni pod wierzch, ale ten jest najlepszy.

- Wiek? - 1 7 lat. l dwa miesiące.

Te dwa miesiące, to zmienia postać rzeczy.

Z rodziny jest ktoś w wojsku? Ojciec, brat?

Nie, ojciec zginął w zeszłym miesiącu.

Na froncie?

Nie, zamordowany przez bolszewickiego agenta.

Tak...

Słuchaj, Teofilu.

Twoja matka straciła niedawno męża. Co będzie, jak i ty zginiesz?

lm więcej nas będzie, tym szybciej się skończy ta wojna.

A mnie za 1 0 miesięcy i tak czeka pobór.

Dobrze jeździsz?

- l ugrzęźli my. - O co ci chodzi?

Nie widzisz, ilu ich lezie?

Część mogłaby nas zastąpić, ale nie, wezmą ich na tyły.

A my zostaniemy, aż Moskale po nas przejdą.

Może przyślą uzupełnienie?

Gdyby nas było trzy razy tyle, można się bronić.

- Nie przyślą. - Spalimy?

Już przysłali, nas.

Porucznik prędzej zdechnie, niż się cofnie o krok.

Dlaczego?

Dowodził plutonem

i kazali mu iść na ruski kulomiot.

Sto metrów przez odkryte pole.

Powiedział, że nie weźmie ludzi na śmierć.

l co?

Jego zastępca, chorąży, poszedł z plutonem.

Wybił wszystkich Moskali.

Wrócił z jednym zabitym i dwoma rannymi.

Zastępca dostał podporucznika i Virtuti, a on o.

Czyli podchorąży miał szczęście, a on pecha.

To o tym mówię, nie? On ma pecha. To i my.

Najwięksi kombinatorzy już się napracowali.

Weźmiecie te kozły z drutem kolczastym

i przeniesiecie na drugi brzeg.

Jak spalą most, Ruskim będzie ciężej przejść.

- Bez sensu. - Co powiedziałeś?

Bez sensu. Miną kozły i przejdą przez wodę.

Strzelec Jabłoński, baczność!

Wykonać rozkaz! Już!

Zostaw tego papierosa, Sowa!

WYSTRZAŁY GDZlEŚ NA DRUGlM BRZEGU

Słyszycie?

Niedługo ta walka przeniesie się tutaj.

Kto zrobi krok w tył, kula w łeb.

Uważaj.

Co jest, Jabłoński?

Zaczekaj.

Panie poruczniku!

- Panie poruczniku. - Czego?

Do wody z nimi.

- Co? - Rozstawimy zasieki pod wodą.

Moskale wejdą do rzeki, nie będą wiedzieli, ile tego jest.

Porwie je prąd.

- Nic nie porwie, to nie Missisipi. - To wypłyną na wierzch.

Obciążymy je workami z piaskiem.

ODGŁOSY WYSTRZAŁÓW Z BRONl MASZYNOWEJ NA DRUGlM BRZEGU

Cel - obsługa działa!

Obsługa działa!

Oddział, przerwać ogień!

Gdzie dowódca?

Towarzyszu dowódco!

Nasza kompania zaległa dwie wiorsty stąd.

Dowódca, Łukaszenko, prosi o wsparcie.

Powiedzcie Łukaszence,

że moi ludzie

jedzą swoją michę i wspomaganie jego ataku mam głęboko...

Towarzyszu dowódco!

Co?

Macie natychmiast wesprzeć towarzysza Łukaszenkę.

Towarzyszu Srebielnikow, nie wy tu rządzicie.

Towarzysz Srebielnikow ma rację.

Towariszci! UDERZA W METALOWY TALERZ

Na koń!

Alarm!

Na koń!

Panie kapitanie!

Możecie wycofywać się w kierunku mostu.

Wycofujemy się. Podaj po linii.

Staszek, wycofujemy się.

Wycofujemy się.

Matwiejczuk, krótkie serie, przyciskaj ich do ziemi tak długo...

- Słyszycie mnie? - Panie kapitanie, oni nas tu...

Jasiu, idź stąd.

- Panie kapralu. - ldź stąd!

Panie kapitanie, pan go weźmie.

Taśmowy...

Wycofuj się, taśmowy.

Jak ci się skończy amunicja, pryskaj.

- Może... - Może.

Co ma być, to będzie.

Matwiejczuk...

Zgodnie z rozkazem - krótkie serie.

Szybko! Biegiem!

Władek! Władek!

Rozlewaj.

Szybciej!

Rozlewajcie!

Wstawaj!

Podpalaj.

- Czekaj! - Nie zdążymy!

Stój!

To nasi!

Szybciej!

Do broni!

Brać broń!

Dawaj! Dawaj!

- Są wszyscy? - Wszyscy.

Odpalaj!

Przeładować broń!

- Tędy! - Nie pójdziemy tędy!

Odwrót!

Czekać!

Czekać!

Ognia!

Amunicja!

W TLE MUZYKA, SŁYCHAĆ TYLKO STRZAŁY, ŻADNYCH lNNYCH ODGŁOSÓW

Wstrzymać ogień!

ŚMlEJĄ SlĘ

Cieszę się, że pan kapitan spotkał kolegę.

Niech zgadnę, te koziołki w wodzie to ty wykombinowałeś.

Ano ja.

lstotnie to wymyślił Jabłoński.

Dał się nam poznać jako wyjątkowy kombinator.

A pan tu jest w nagrodę?

A ma może oficer cygaretę czy pogubił?

Może mieć. A co?

Za uratowanie tyłka coś się chyba należy.

Strzelec Sowa! Jabłoński! Na pozycje!

- Jakie ma pan rozkazy? - Utrzymać posterunek.

- Oni tu jeszcze wrócą. - Wrócą.

Oddział zbiórka!

STRZAŁ

- llu? - Za dużo.

- Żyje? - Nie.

Wszystko przez waszą solidarność.

- Nie podnoście głosu, dowódco. - Będę mówił, jak będę chciał.

Piechota Łukaszenki miała zdobyć wieś, a my mogliśmy czekać do jutra.

Czy wy nie widzicie, towarzysze,

że nasze konie galopują wolniej niż uciekająca polska piechota?

Może to złudzenie optyczne? Uciekają szybciej niż my ich gonimy.

Chcecie mnie rozśmieszyć?

Najlepsze konie zostały w rzece.

Przed nami polski dworek. Tam konie dobre.

Pożyjemy, zobaczymy.

- Ciepła chociaż? - Tak jest!

Uciekaj! Uciekaj!

NARASTAJĄCY ŚWlST

WSZYSTKO, CO SŁYSZY, JEST NlEWYRAŻNE, STŁUMlONE

Wio, dalej!

- Trzeba się przebijać na Warszawę. - Co to? Wiec bolszewicki?

Chcę być sanitariuszką.

Skąd to masz? Nie kłam!

Chcę wstąpić do wojska.

Nie pozwolę wam zdechnąć! Maszerować!