Original subtitles

Toen ik bijna 50 jaar geleden bultrug walvissen begon te bestuderen,

was er weinig financiering voor zo'n onderzoek.

Ik wil de Pacific Life Foundation bedanken voor hun onge�venaarde vrijgevigheid

ter ondersteuning van het behoud van bultrug walvissen

en andere zee zoogdieren.

Een betere toekomst mogelijk maken is wat Pacific Life doet,

en hun steun aan een gezonde oceaan biedt voordelen voor ons allemaal,

walvissen en mensen.

Onze planeet bevat een soort parallel universum.

Een wonderlijke plaats waar reuzen vrij rondzwerven.

Gedurende duizenden jaren hadden we alleen maar vragen over bultrug walvissen.

Nu, door hun wereld te verkennen,

hebben we een verrassend inzicht in hun leven.

Een 40-ton volwassen exemplaar lijkt gewichtloos in zijn oceaan.

Hoewel langer dan een schoolbus, is deze 20-meter lange reus zeer lenig.

Met een spanwijdte groter dan de meeste Learjets,

zijn bultruggen prachtige acrobaten.

Vaak gezien in ondiepe wateren,

duiken deze zoogdieren af en toe tot een diepte van 300 meter.

Elke bult op hun hoofd bevat ��n stijf haar,

die hen helpen om hun omgeving te voelen.

Vandaag zijn ze gevierd ...

maar het was niet altijd zo.

Walvissen werden honderden jaren gevangen en verwerkt tot olie om onze steden te verlichten.

Wanneer walvisjagers exploderende harpoenen ontwikkelden,

hadden deze reuzen geen kans.

We hebben de bultrug walvis bijna uitgeroeid op de planeet.

Dan, tijdens de Koude Oorlog, heeft een Amerikaanse marine-waarnemer,

die het gezoem van Sovjet-duikboten opnam,

iets mysterieus gehoord.

de buitenaardse roep van de bultrug.

Bultruggen rijgen hun liedjes aan elkaar

in een doorlopende rivier van geluid.

De muziek van de diepte.

In de 70-er jaren, wanneer deze opnames werden onderzocht

door wetenschappers Roger Payne en Scott McVay,

ontdekten ze dat de schijnbaar willekeurige geluiden

eigenlijk precise ritmische patronen waren van geluid, of 'liedjes'.

Toen opname albums werden vrijgegeven,

bewogen de bultrug liedjes miljoenen harten.

Mensen uit vele landen kwamen bij elkaar

om een verbod op het doden van walvissen te ondersteunen.

Het liedje van de bultrug

Hielp ons om eindelijk te begrijpen

dat walvissen prachtige, complexe wezens zijn

waardig om beschermd te worden, waardig om te leven.

Dit was ons keerpunt.

Bultrug Walvissen = Humpback Whales

De Zuidelijke Stille Oceaan.

De bultrug bevolking hier was zwaar getroffen door de walvisvangst.

In Tonga waren er nog slechts ongeveer 50 volwassen vrouwtjes over.

In 1978, toen de koning van Tonga het doden van walvissen verbood,

begonnen de bultruggen zich hier langzaam te herstellen, ��n kalf tegelijk.

Vandaag zijn er in Tonga ongeveer 2.000 bultruggen,

een fractie van wat er eens was, maar het is een start.

De terugkeer van de bultrug heeft nu de walvisobservatie aangewakkerd.

Het toegenomen toerisme heeft de levensstandaard verbeterd

voor de lokale bevolking, zoals Ali Takau.

Mijn grootvader was een walvisjager.

Hij heeft bultruggen gejaagd om onze familie te voeden.

In plaats van het doden van walvissen, werkt Ali hard om ze te redden.

De toekomst van onze bultruggen hangt af van deze kinderen.

Ik vertel de kinderen over de walvisjacht vroeger,

opdat we nooit weer dat soort doden hebben.

Mijn baan neemt toeristen en wetenschappers

naar zee om de bultruggen te zien.

Nu begint deze prachtige walvis soort zich te herstellen.

Elk kalf is kritisch voor de kwetsbare opleving van Tonga.

Na een volledig jaar van zwangerschap,

bevalt de moeder van een 4-meter lange baby.

Hoe is het om een pasgeboren bultrug te zijn,

drijvend in een grote blauwe wereld,

waar je enige ori�ntatiepunt de berg is die je moeder is?

Bultruggen delen deze idyllische wateren

met een hele gemeenschap van het zeeleven.

De zuigvissen komen mee voor de rit.

Zelfs als de moeder slaapt,

gaan de pasgeborenen niet ver weg van moeder's melk.

Maar na een paar weken worden de kalveren stoutmoediger,

en trekken ze er alleen op uit.

Ze zijn zo nieuwsgierig.

en ze hebben zoveel energie.

Deze pasgeborenen leren door hun moeders gedrag na te doen.

In hun eerste jaar verdubbelen ze in grootte.

Zodra ze het onder de knie hebben,

zijn ze niet te stoppen.

Elk kalf blijft bij zijn moeder

gedurende een jaar om te leren over de wereld.

Hoe duizenden kilometers te migreren,

wat te eten en hoe het te vinden,

wie te vertrouwen en wie te vrezen.

Walvisjagers zoals mijn grootvader jaagden op moeders en kalveren,

omdat ze zo langzaam bewegen.

Ik hield altijd van mijn grootvader,

maar hij begreep de noodzaak niet om te stoppen met het doden van walvissen.

Het moorden stopte hier in Tonga, maar niet overal.

Drie landen ... Japan, Noorwegen en IJsland ...

laten nog steeds commerciele en wetenschappelijke walvisvangst toe.

Vandaag doden minder mensen opzettelijk de walvissen,

maar we vermoorden ze nu zonder het te weten.

Wanneer een schip botst met een walvis,

is de impact vaak fataal.

En het aantal schepen op de oceanen is verdubbeld

in de laatste 12 jaar.

Er is iets wat we kunnen doen aan deze fatale botsingen.

Een oplossing is het vertragen van schepen,

of om hen weg te leiden van de routes van walvissen.

Hier in Tonga hebben moeder walvissen

maanden bijna niets om te eten.

Om voedsel te vinden, gaan de bultrug walvissen van Tonga naar het zuiden

naar de koude, overvloedige wateren van Antarctica.

Veel bultruggen in het noorden van de Stille Oceaan migreren naar Alaska.

Dr. Fred Sharpe heeft het gedrag bestudeerd

van de walvissen hier voor de afgelopen 25 zomers.

Meestal eten de bultrug walvissen in Alaska enkel krill.

Deze kleine garnaalachtige schaaldieren zijn hier in overvloed,

in water verrijkt door opwellende koude stroming vol voedingsstoffen.

De kleine krill zou moeilijker zijn om te vangen

indien de walvisvissen tanden hadden, maar die hebben ze niet.

Ongeveer drie uur ver ...

In plaats van tanden, hebben de bultruggen baleinen.

Het is een soort filter die neerhangt van het gehemelte van hun mond.

Het laat het water door, maar laat ze toe

om lekkere hapjes te vangen, zoals de vis en de krill.

Als we proberen om grote voederplaatsen te vinden,

is het bijna zoals thuis komen bij familie.

Fred heeft deze bijzondere walvissen al zo lang bestudeerd ...

Bubbles! Bubbles!

dat hij vaak kan vertellen wie er is, gewoon door te luisteren.

We weten wie wie is,

omdat elk van deze walvissen een onderscheidende staartvin heeft.

Ze zijn een soort van vingerafdruk.

Geen twee zijn precies hetzelfde.

Dus ... ik doorloop de afdrukken.

Dit is Melancholy.

Ik heb hem echt leren kennen in de afgelopen 20 jaar,

van het bestuderen van zijn gedrag en hem zelfs geschetst.

Ik zie vaak Melancholy met een ander mannetje, die wij Gier noemen.

Veel walvissen eten individueel,

maar Melancholy en zijn ploeg hebben een echt leuke strategie uitgewerkt.

Ze kunnen meer vis vangen door samen te werken als een team.

Wanneer we de voedingsoproepen horen en we zien de walvissen samenkomen,

weten we dat de show begint.

Wat er daarna gebeurt is ��n van het meest ongelooflijk

en complex dieren gedrag ooit waargenomen.

Het heet 'groep bubble-net voeding'.

De eerste stap is altijd de gesynchroniseerde duik.

Sommige walvissen duiken diep

onder de school van haring

om ze naar het oppervlak te drijven.

Met hun lange borstvinnen,

kunnen ze een snel bewegende prooi voor blijven.

De bubbelspecialist blaast een stroom bellen,

en vormt een spiraalvormige luchtmuur.

Dat werkt als een net om de vis bijeen te houden.

De aangewezen zanger begint oorverdovende geluiden te maken ...

jaagt de vis naar het oppervlak.

De mond van de bultrug is zo breed,

dat een kleine auto erin zou passen.

Ze kunnen tot een ton vis eten op een enkele dag.

Dat is als 8000 hamburgers.

Wanneer het koud wordt hier in de herfst,

maken Melancholy, Gier en alle andere walvissen zich op om te vertrekken.

Ze reizen duizenden kilometers naar het zuiden naar hun warmwater broedgebieden

Zoals Costa Rica, Mexico en Hawaii.

Sommige bultruggen migreren 8.000 km enkele richting per jaar ...

��n van de langst bekende migraties van zoogdieren.

Er zijn 15 verschillende populaties van bultrug walvissen,

gelegen in alle oceanen van de wereld.

Ze voeden zich in polaire en subpolaire gebieden,

en fokken en bevallen in de tropen.

Elke winter zijn de Hawaiiaanse eilanden

de grootste verzamelplaats van bultruggen in de Noordelijke Stille Oceaan.

Duizenden walvissen.

Humpbacks kunnen tot 80 jaar of ouder worden.

Ze lijken even nieuwsgierig naar ons als wij naar hen zijn.

Andere walvissen en dolfijnen zingen,

maar bultruggen maken een grotere verscheidenheid aan geluiden

dan elke andere walvis ...

inclusief knorren ...

kreunen ...

plops ...

snuiven ...

en blaffen.

Wanneer bultruggen springen of opduiken,

laten ze het er gemakkelijk uitzien.

Geen andere walvis springt zo hoog zo vaak.

We weten niet precies waarom ze het doen,

maar we zijn blij dat ze dat doen.

Op een rustige ochtend in Hawaii, kan je honderden bultruggen horen

in hun verborgen wereld hieronder, allemaal tegelijk zingend.

Een herinnering aan hoe hun liedjes onze harten veranderden zo veel jaren geleden.

Vandaag laat Dr. Jim Darling de hydrofoon in het water zakken,

net zoals hij deed decennia geleden toen Roger Payne hem hier eerst uitnodigde

om bultrugwalvissen op te nemen.

Voor wetenschappers als Jim, is het vinden van zangers niet makkelijk,

maar er zijn aanwijzingen.

Wanneer walvissen duiken, laten ze een gladde vlek op het oppervlak ...

onderzoekers noemen het een voetafdruk.

Soms als Jim naar beneden kijkt door de voetafdruk ziet hij een zanger.

Alle zangers in Hawaii beginnen elk fokseizoen met hetzelfde liedje.

Ongelooflijk, als een zanger zijn lied verandert,

nemen ze allemaal dezelfde veranderingen aan.

Door het laatste nummer te vergelijken met eerdere versies,

kan Jim precies bepalen wat is veranderd.

Jim's collega, Dr. Meagan Jones,

helpt hem te zoeken naar die veranderingen in het liedje.

Twee jaar geleden heeft Jim een lied opgenomen met een onderscheiden uitdrukking.

Dat is heel anders.

We begonnen het "chuckles" te noemen omdat het ons deed lachen.

Maar dit jaar beginnen de chuckles te verdwijnen.

Na jaren van studie, waren wetenschappers verrast om te ontdekken

dat de zangers allemaal mannetjes waren.

Terwijl de mannen druk bezig zijn met zingen, wat doen de vrouwtjes dan?

Dr. Meagan Jones bestudeert het gedrag van vrouwelijke bultruggen.

Het is niet makkelijk, omdat ze 90% van hun tijd onder water doorbrengen,

uit het zicht.

Dus ze krijgt alleen een korte blik.

Een van de belangrijkste vragen die ik probeer te beantwoorden

is hoe vrouwen hun partners kiezen.

Niemand heeft ooit paring waargenomen tussen bultruggen.

Maar we zien vaak een mannetje en vrouwtje samen rusten.

Vlak voor en net daarna,

zien we mannetjes die voor de vrouwtjes vechten.

Het door het gevecht getekend mannetje staat eigenlijk op wacht,

kijkend en luisterend naar zijn rivalen.

Wanneer indringers opdagen, tracht hij hen weg te jagen.

20 mannetjes volgen een vrouwtje.

Wij denken dat de mannetjes vechten voor de eerste plek, het dichtst bij het vrouwtje.

Het mannetje zal allerlei tactieken gebruiken om zijn positie te verdedigen.

Hij stoot bubbels uit.

Hij duwt ...

valt aan ...

en botst zelfs met andere mannen.

Leidt het vrouwtje deze mannetjes?

Of wordt ze achtervolgd?

We zijn niet zeker ...

Maar we denken dat ze zo spoedig mogelijk wil paren

omdat ze dan kan terugkeren naar Alaska en terug beginnen eten.

Voor walvissen zijn grotere moeders vaak betere moeders.

Ze moet over de beste fysieke conditie beschikken

als zij het volgende jaar bevalt.

Deze achtervolging duurt vier pittige uren.

We denken dat de competitie het vrouwtje toelaat

om de sterkste partner te kiezen.

Op een dag, toen de andere mannelijke rivalen weg zwommen,

bleef het mannelijke en vrouwelijke paar rond zwemmen

en toerde rond onze boot gedurende een uur.

Eerst dachten we dat het vrouwtje ondersteboven zwom

en de boot gebruikte om de man te ontmoedigen.

Maar als we het paar zagen cirkelen en dansen om elkaar en ons,

werd het duidelijk dat in dit geval, het vrouwtje hem volgde

en het mannetje haar volgde.

Was dit hofmakerij?

Probeerde ze hem te verleiden?

Dit is wat we denken dat er gebeurde, maar tot we de paring zien,

kunnen we nooit zeker zijn.

Voor mij zijn dit de beste dagen,

wanneer nieuwe waarnemingen leiden tot nieuwe vragen.

Wanneer Meagan walvissen bestudeert,

loopt ze soms in echt gevaar, zoals los, drijvend puin.

... grote bedreiging voor de dieren.

Meer dan de helft van deze bultrug walvissen dragen littekens

van verstrikt te zitten in touwen en visnetten.

Deze populatie groeit,

maar we denken dat over de hele wereld

de humpback populatie slechts 40% is van wat het ooit was

voordat de walvisvangst begon.

Sommige van de ernstigste problemen met walvissen

hebben geen onmiddellijke oplossing.

Maar wanneer individuele walvissen verstrikt raken,

kunnen sommige door reddingsploegen worden gered,

zoals die hier in Hawaii.

Joe, laten we zien of we kunnen weg zijn in vijf minuten.

GPS-co�rdinaten ingesteld.

De meeste reddingsoperaties starten na een telefoontje van een schipper.

Het rapporteren van verstrikte walvissen is een belangrijke manier om bultruggen te helpen.

Op zoek naar uw positie.

Het team kwam bij de verstrikte walvis in iets minder dan een uur.

Deze jonge, energieke bultrug

trok meer dan 200 voet lijn en boeien erachter.

Elke verstrengeling is anders, zegt teamleider Ed Lyman

men moet zijn strategie blijven aanpassen.

Houd een oogje in het zeil. We willen hem niet verliezen.

Als deze jonge walvis niet bevrijd wordt door Ed's team,

kan hij sterven van infectie, hongersnood

of zelfs verdrinken.

Een sleutelgereedschap is hun greep.

Zo haken ze aan het voortgesleepte vistuig

ze trekken zich dan dicht genoeg om de walvis vrij te snijden.

Wij bevestigen een zender om de walvis te volgen, moesten we hem verliezen,

en boeien om het diep duiken van de walvis te beletten.

Zelfs met uitgebreide training,

is het gevaarlijk dat Ed en Joe zo dichtbij komen

bij een enorm dier onder stress.

Wij werken vanuit boten.

Mensen zijn gedood door in het water te springen om walvissen vrij te snijden.

Laten we hier voorzichtig zijn!

Als we tekenen van stress horen, zoals een trompet geblaas, gaan we terug.

Onze camera op stok geeft ons een onderwater zicht

en helpt ons om te zien wat er gaande is.

We moeten deze rommel er af halen.

Deze wonden zijn ... zijn erg.

Deze jongeren, ze zijn onvoorspelbaar.

Onze walvis maakt een plotselinge U-bocht en haakt het vistuig aan een andere boot,

dus keren we terug om de boot vrij te snijden.

Jij hebt het? OK goed. Volgende kant.

Zodra we die lijn doorsnijden, gaat hij er dadelijk vandoor.

Zelfs met al die boeien erbij, trekt de walvis ons gewoon te snel.

We doen eigenlijk wat de oude walvisjagers een Nantucket slee rit noemden.

Laat me je helpen.

- Hard lopen. - Ja.

Wij bevestigen een zeeanker om het te vertragen.

Ok�, ik heb mijn mes.

Je doet goed.

Ok�, ik ben gelijk naast je.

Ten slotte vertraagt de walvis genoeg om Ed een goede kans te geven.

Dus hij maakt zich klaar om het los te snijden.

Perfect. Precies daar.

En ... hier komt het.

Ok�!

- Ok�. - Oh, mooie snee!

Het ging allemaal goed vandaag, maar het lukt niet altijd.

Zelfs Ed's heldhaftige team kan niet elke walvis redden.

Maar jij en ik kunnen helpen om het aantal verstrengelde bultruggen te verminderen.

Moedig het gebruik van walvisveilig vistuig aan,

en hou de rommel uit de oceaan.

Ik heb ontzag voor de bultrug walvissen.

Eeuwenlang, brachten mannen in boten hen pijn en dood.

Het maakt ons zo gelukkig om het tij te keren en ze nu het leven te brengen in plaats van dood.

Het duurde honderden jaren om de mensen op de hele wereld wakker te maken

en het lied van de bultruggen te horen.

Vroeger, waren de bultruggen bekend als onze beschermers.

Nu is het onze beurt.

Toekomstige generaties wetenschappers hebben hun werk op hen afgestemd.

Elke nieuw inzicht dat wetenschappers in deze opmerkelijke walvissen verkrijgen

helpt ons hen te beschermen tegen de groeiende bedreigingen waarmee ze geconfronteerd worden.

Oceanen bedekken 71% van onze planeet,

en bultruggen zwerven overal.

Slechts ��n blik in hun oog zal je vertellen

We hebben nog veel te leren over hun wereld.

En te bedenken, we hebben die kans bijna gemist.

dutch translation: Mks33