Original subtitles

رسانه اینترنتی مای موویز mymoviz10.pw جامعترین سایت فیلم و سریال

‫کلاشینکف

‫در این فیلم، شخصیت نقش اول را ‫با اسامی مختلفی خطاب میکنند: ‫میشا، میخاییل، مایکل، ممیشا ، میشکا، میشانیا

‫میشا! میشا!

‫میشا! میشا! بیا بریم.

رسانه اینترنتی مای موویز mymoviz10.pw جامعترین سایت فیلم و سریال

‫بریم بریم.

‫یالا، بریم.

‫بریم بازی کنیم.

‫نزدیک تر.

‫سال 1941

‫نزدیک تر، کولیا!

‫بزنش!

‫چپ! به چپ بچرخ.

‫گلوله های انفجاری!

‫نشونشون بده، کولیا! نشونشون بده.

‫صبور باش، صبور باش، عزیزم.

‫- اون به هوش اومده. ‫- آره دارم میبینم.

‫آفرین، راننده تانک!

‫بخواب، بخواب، بخواب... ‫بخواب، بخواب، بخواب. بلند نشو.

‫- بخواب، بخواب. باید بگیری بخوابی. ‫- «گاپونین»

‫- همه چیز درست میشه. ‫- رفیقام اینجا هستن؟

‫- همه چیز درست میشه. ‫- ستوان ارشد، گاپونین.

‫وایسا.

‫سلام، ستوان. جوخه ی 12 کجاست؟

‫نصف روزه که دارم دنبالشون میگردم.

‫لعنت بهش، سروان.

‫- حمله دیگه شروع شده. ‫- بچه ها، ما دنبال جوخه ی دوازدهم هستیم.

‫- ما خبر نداریم. ‫- ستوان، مراقب باش.

‫هنوز یه سری آلمانی این اطراف هستن.

‫متوجه شدم، سروان.

‫یالا، یالا، یالا...

‫- دوباره! ‫- یالا! - یه ذره به خودتون فشار بیارید.

‫بریم. بریم.

‫برو!

‫نه، دیگه نمیشه.

‫گندش بزنن...

‫اونجا یه روستا هست. ‫شاید اسب داشته باشن.

‫باید بریم اونجا.

‫اسمت چیه؟

‫گروهبان یکم، «کلاشینکف».

‫- اسم کوچیکت چیه؟ ‫- «میخاییل».

‫همراه من بیا.

‫اون چیه؟ یه مسلسل جدیده؟

‫آره، دیگه خط تولیدش متوقف شده.

‫میگن دیگه تا چند وقت دیگه، بجای تفنگای معمولی، ‫همه از اینا میگیرن دستشون.

‫خوبه.

‫چقدر میلرزه؟

‫چی؟

‫چقدر میلرزه؟

‫فقط خدا میدونه.

‫بیا بریم حیاط جلویی. ‫از اونجا همه چیز رو بررسی می کنیم.

‫تو...راننده تانک...

‫با فاصله ی 50 متری از من بیا.

‫اگه اتفاقی افتاد...

‫- یوحان! یوحان! ‫- پشت سرت!

‫توی آلونک!

‫زنده ای؟

‫اسلحه اتوماتیک امتحانش رو خوب پس نداد.

‫- در جالب ترین لحظه، گیر کرد! ‫- آره، دیدم.

‫داخلش آب رفته.

‫گیر کرده اونجا و بخاطر همین گلوله ها یخ زدن.

‫فنرش هم خیلی ضعیفه.

‫سوزن گلگدن به گلوله ها نمیرسه. ‫بد درستش کردن.

‫عجب نوآورهایی داریم!

‫- از این چیزا سر در میاری؟ ‫- آره، در واقع من یه...

‫مخترع هستم.

‫اوه، جدی؟ ‫خب حالا چی اختراع کردی؟

‫همه چیز.

‫همشون رو که یادم نمیاد.

‫آخرین اختراعت چی بود؟

‫آخریش؟

‫رخت آویز!

‫رخت آویز! عجب آدمی هستی تو. ‫خیلی باحالی، "راننده تانک"!

‫سلام بر عزیزانم:

‫مامان، خواهرم، خواهرهای کوچیکم.

‫حتی مامان بزرگ «شورا»، خاله «تاتیانا» ‫و همه ی اقوامی که...

‫نسبت به سرنوشت گروهبان یکم، کلاشینکف، ‫بی تفاوت نیستن.

‫میخواستم به عرضتون برسونم که ‫تانک من توی نبرد مورد اصابت قرار گرفت.

‫چند نفر مثل قهرمان ها مُردند.

‫خوشبختانه من زنده موندم. ‫فقط یه مقدار شونه ام آسیب دید.

‫از اونموقع برای درمان، داخل بیمارستان بودم.

‫سال 1942

‫چون صدمه ای که من دیده بودم به نظر جدی میومد، ‫دکترم «پاول ایوانویچ»...

‫منو فرستاد خونه، تا حالم کاملاً خوب بشه.

‫پس من از منطقه خارج شدم. ‫از طرف «میخاییل».

‫کس دیگه ای هم هست که زخمی شده باشه؟

‫تویی که دستت زخمی ـه! بیا اینجا.

‫بیا داخل.

‫- جایی که زندگی میکنی خیلی دوره؟ گروهبان. ‫- «آلتای».

‫اونجا درس میخوندم. ‫من از قزاقستان اومدم.

‫من اونجا کار میکردم.

‫- میدونی ایستگاه «ماتای» کجاست؟ ‫- ماتای؟

‫واسه قبل از جنگ ـه.

‫ایستگاه راه آهن بود.

‫به هرحال از اونجا انداختنم بیرون.

‫برای چی؟

‫خب، یه مقدار شرایط رو تغییر دادم...

‫و در واقع، مسئولین اونجا خیلی ازم خوششون نمیومد.

‫چیکار کردی؟

‫از بچگیم به اسلحه ها و شاتگان ... ‫خیلی علاقه داشتم.

‫حالا دارم به یه جور اسلحه ی خودکار فکر میکنم.

‫- خودکار؟ ‫- یه جور مسلسل خودکار.

‫ایناهاش.

‫الان دیگه مطمئنم کسی اخراجت نمیکنه.

‫اتفاقاً گروهبان یکمِ عزیز، یه چیز باید ساخته میشد ‫تا ضامنِ سلامتی ما باشه.

‫سرزمین مادریمون همین الان به اختراع تو نیاز داره.

‫ایستگاه ماتای.

‫گروهبان! داره کجا میره؟

‫مامان، من رو بابت این موضوع ببخش. ‫ولی فعلاً نمیتونم ببینمت.

‫میخواستم بیام پیش تو ولی نیومدم.

‫دلم برات تنگ شده. ‫ولی باید رشد کنم!

‫میدونم وقتی توی خونه هیچ مردی نیست، ‫یه مقدار زندگی برات سخت تره...

‫ولی اگه به خواسته های خودم احترام نذارم، ‫اونموقع چطوری جلوت سرم رو بالا بگیرم؟

‫پات رو میبوسم. ‫دوست دارت، میخاییل.

‫«پاول آندرویچ» کجاست؟

‫- «پاول آندرویچ» ‫- کی؟ پاول آندرویچ؟

‫- پاول آندرویچ کجاست؟ ‫- پاول آندرویچ!

‫تو چی میخوای؟

‫گروهبان یکم، کلاشینکف. ‫به علت آسیبی که دیدم توی مرخصی هستم.

‫کلاشینکف، کلاشینکف... ‫اون فامیلی واسم آشناست.

‫من تو رو میشناسم؟

‫من واستون توی واحد 38 کار میکردم. ‫بخش دیگ های بخار.

‫- فهمیدم. میتونی چکش دستت بگیری؟ ‫- نه.

‫- استراحت کن، استراحت کن...وقت منو نگیر. ‫- یه لحظه صبر کن! - نه دیگه!

‫- پاول آندرویچ! ‫- بهت گفتم برو استراحت کن دیگه! کاری ندارم بهت بدم.

‫بله. چرا محموله ی من نرسید؟

‫کجا میتونم اون سوپاپ های لعنتی رو پیدا کنم؟

‫باید شکایت کنم ازتون؟ ‫باشه پس.

‫منتظرم. سریعتر بیاید.

‫پاول آندرویچ!

‫وقتی توی بیمارستان بودم، با خودم فکر کردم...

‫شرایط خط مقدم اصلاً خوب نیست.

‫آلمان ها خیلی مجهز هستن و اگه بخوام واضح تر بگم...

‫ما به شدت از اونا عقب تریم.

‫ارتش سرخ به یه مسلسل خوب نیاز داره تا بتونه ‫این جنگ رو پیروز بشه. منم یه ایده هایی دارم.

‫- واقعاً؟ ‫- بله.

‫حالا چرا این اسلحه ی خودکار رو توی این انبار نسازیم؟ ‫هان؟

‫گفتی خودکار؟ بسازیش؟ اینجا؟

‫الان تو رو یادم اومد، کلاشینکف.

‫- تو همونی هستی که توی محیط کار، یه سلاح ساخت؟ ‫- دقیقاً خودم هستم.

‫و میدونی دوست من...

‫وقتی اونا اون تفنگ دست ساز رو توی ‫آزمایشگاه لعنتیِ من پیدا کردن چی شد؟

‫دو روز تمام، بازرس ها نذاشتن ‫آب خوش از گلوم بره پایین.

‫«کِی ساختیش؟ کی اجازه ش رو داده؟ چرا؟ کجا؟»

‫بخاطر اون اعصاب خوردی ها، 5 کیلو وزنم کم شد!

‫تازه اون تفنگ اصلاً شلیک نمی کرد.

‫به همین سادگی!

‫چرا میتونی باهاش شلیک کنی. ‫من یه قطعه ش رو برداشته بودم.

‫میخواستم اسلحه بی نقص باشه. ‫اون قطعه رو برداشتم تا مجبور نباشم زودتر تحویلش بدم.

‫درباره ی بازرس ها هم باید بگم واقعاً متاسفم.

‫نظرت درباره ی مسلسل خودکار چیه؟

‫بیا امتحانش کنیم! ها؟

‫میدونی چیه، مخترع...

‫گمشو از اینجا برو بیرون.

‫ستوان، ماشین سرهنگ دوم، «بصار» آماده ست. ‫کجا باید بریم؟

‫- اونو بیار دم دفتر فرماندهی. خودش بهت میگه. ‫- متوجه شدم.

‫ببینم...یه مهره ی بزرگ داره میاد؟

‫خیلی خیلی بزرگ! گفتن که امروز صبح، ‫یه بازرس خیلی مهم داره میاد «آلما-آتا».

‫اسمش «خاسانوف» یا «بصاروف» بود.

‫از خط مقدم میای؟ اونجا اوضاع چطوره؟ هوا داغه؟

‫مثل کوره می مونه.

‫سرهنگ دوم، اجازه هست؟

‫سرهنگ دوم، من گروهبان یکم کلاشینکف هستم. ‫اجازه میدین یه صحبتی باهاتون بکنم؟

‫تو چرا اومدی اینجا، "رانند تانک"؟

‫مرخصی استعلاجی گرفتم. ‫میخواستم باهاتون صحبت کنم، سرهنگ.

‫حرفت رو بزن، گروهبان. من عجله دارم، سریع باش.

‫خب...

‫میدونی، من متقاعد شده بودم...

‫ولش کن. من از سال 1938 توی ارتش بودم.

‫از روزهای اول جنگ توی جنگ بودم. ‫4 تا تانک رو منهدم کردم.

‫7...نه 8تا ضدتانک رو منهدم کردم.

‫تازه بیشتر هم میتونستم بزنم ولی خب دستم اینجوری شد. ‫الانم که اینجا هستم.

‫بعضی وقتا مجبور بودیم با دستای خالی حمله کنیم ‫و با دشمن بجنگیم...

‫اونوقت اگه یه آلمان با یه مسلسل...

‫که 80تا گلوله داره بیاد طرف، ‫میتونه در عرض یک ثانیه بهت شلیک کنه.

‫اونوقت ما تفنگی داریم که باید مدام خشابش رو پر کنیم...

‫- اصل حرفت رو بزن، گروهبان. ‫- باشه.

‫از طرف بصاروف... ‫تو خیلی کله شقی! مگه نه؟

‫خیلی خب.

‫منو به «ژیگالوا» وصل کن.

‫«سانیچ»، الان یه نفر به اسم کلاشینکف میاد پیشت...

‫یه گوشه بهش جا بده.

‫آره، میزکار و ابزار و همه چیز.

‫آره، باشه.

‫نیروی انسانی ندارم بهت بدم. همشون همینا هستن. ‫همه ی متخصص هامون دارن کار میکنن.

‫پاول آندرویچ، این موضوع خیلی مهمه!

‫مهمه؟ فکر میکنی ما داریم اینجا چیکار میکنیم؟

‫مهمه! چی میخوای از جون ما؟ ‫میخوای مادرت بره روی اون لوکوموتیوها کار کنه؟

‫یه نفرم نمیدم بهت. دیگه هم در موردش حرف نزن. ‫تموم شد رفت!

‫گوش کن...میخوای راستش رو بهت بگم؟

‫تو چه جور مخترعی هستی، کلاشینکف. هان؟

‫قشنگ معلومه که بصاروف دلش واست سوخته.

‫یه پسره ی مجروح رو جلوی خودش دیده...

‫اونوقت برگه ای که جلوش آوردی رو سریع امضا کرده ‫تا از شرت خلاص بشه.

‫نمیخواد کار کنی. خواهش میکنم از اینجا برو.

‫کلاشینکف.

‫ما اومدیم کمکت. شنیدیم میخوای تفنگ درست کنی. ‫درسته؟

‫- اونوقت به متخصص نیاز داری. درسته؟ ‫- بله.

‫ولی پاول آندرویچ گفت... ‫- پاول آندرویچ گفت در زمان ساعت کاری!

‫بعد از ساعت کاری که میتونیم.

‫ژنیا کراوچنکو.

‫مسئول ماشین آسیاب.

‫دیمیتری کوزمیچ، تراشکار درجه یک.

‫ماتویچ، ولودکا، سانیا، عمو میشا...

‫خیلی بزرگ شدی.

‫- اجازه هست؟ ‫- بله.

‫در مجموع، داداش کلاشینکف...

‫هممون خیلی دوست داریم توی این کار سخت ‫بهت کمک کنیم.

‫- پس... ‫- طرح هایی داری که جزئیاتش بیشتر باشه؟

‫آره میدونم طراحیم بدرد نخوره.

‫پس باید چشمی درستش کنیم و خودمون تنظیمش کنیم.

‫مامان، باورت نمیشه که...

‫توی این ایستگاه کوچیک چه آدمای بزرگی زندگی میکنن.

‫اصلاً نمیتونم فکرش رو بکنم که ‫بدون اونها چیکار باید میکردم.

‫اگه ایده ی به این ذهن خلاق من برسه...

‫سریع میرم سراغ بچه های آلما-آتا و ازشون کمک میگیرم. ‫اونا بهم قول دادن کمکم کنن.

‫متاسفم که بهت جزییات کارم رو نگفتم. ‫این یه راز ـه. ولی کارم خیلی مهمه.

‫اول برای خودم و بعد برای کشورمون.

‫پاهات رو میبوسم. زنده و سرحال باشی. ‫دوست دارت، میخاییل.

‫- یوجین، یالا. ‫- یالا!

‫قزاقستان. آلما-آتا.

‫همینجاست؟

‫ممنونم.

‫ببخشید...

‫ببخشید، سرهنگ دوم، بصاروف کجاست؟

‫- نمیشناسمش. ‫- معاون کمیسر ارشد ارتش جمهوری رو نمیشناسی؟

‫اینجا چه خبره؟

‫- سلام. من باید با سرهنگ دوم بصاروف صحبت کنم. ‫- سرهنگ بصاروف خط مقدم هستن.

‫- خط مقدم؟ ‫- درسته.

‫صبر کن...حالا جایگزینش کیه؟

‫چرا دنبالش میگردی؟

‫موضوع در سطح ملی ـه.

‫این.

‫با رفیق هامون انجامش دادیم. ‫توی یه کارگاه توی وقت آزادمون!

‫- آه، دستم! زنگ بزن ماتای! ‫- همینجا بتمرگ.

‫زنگ بزن ایستگاه ماتای، رییس اونجا «کروتور» ـه.

‫زنگ بزن، اون همه چیز رو توضیح میده.

‫هی!

‫هی!

‫مورد اضطراری چیه؟

‫یه راننده تانک، یه اسلحه خودکار آورده.

‫سعی کرد به زور بره پیش فرمانده. ‫تهدیدمون کرد و ما جلوش رو گرفتیم.

‫- ازش بازجویی کردین؟ ‫- منتظر شما بودیم.

‫جالبه.

‫کار کارخونه نیست.

‫دست سازه!

‫میخوام برم مرکز فرماندهی. ‫امروز دیگه برنمیگردم.

‫فردا همه چیز رو بررسی میکنیم.

‫برو به کارگاه «گروخوایا».

‫اونجا فردی به اسم «آندری ایوانویچ قزاقوف» ‫رو پیدا میکنی.

‫- اینو بهش بده و بگو «لبدف» گفت آزمایشش کن. ‫- چشم.

‫آتش!

رسانه اینترنتی مای موویز mymoviz10.pw جامعترین سایت فیلم و سریال

‫برو نگاه کن.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫خوبی؟

‫زدم توی 2. بدک نبود، «آندری ایوانویچ».

‫- گرچه میشه بهتر از اینم بشه. ‫- بیا.

‫- این معجزه از کجا اومده؟ ‫- فقط خدا میدونه!

‫دست ساز ـه.

‫سرگرد آوردش.

‫یه مکانیزم بازگشت جالب داخلش تعبیه کرده. ‫اینطور فکر نمیکنی؟

‫میبینی؟ ‫روشش کاملاً فرق میکنه.

‫میخوای امتحانش کنی؟

‫چرا که نه؟

‫کی ساختتش؟

‫خودمم برام سواله.

‫دارید به چی میخندید؟

‫از دستمون عصبانی نشو، گروهبان. ‫ولی اصلاً بهت نمیاد یه مخترع باشی.

‫عین این بچه دهاتی های پنج ساله می مونی.

‫اهل روستایی؟

‫توی حومه ی شهر میشینم.

‫- مخترع... ‫- خبردار!

‫سرگرد، در زمان انجام وظایف من ‫هیچ اتفاقی رُخ نداد.

‫- راحت باش. ‫- چشم!

‫خب، مخترعتون در امن و امان ـه.

‫آزادش کنید.

‫- فامیلی؟ ‫- کلاشینکف.

‫تو آزادی، "مخترع کلاشینکف"

‫- ببریدش. ‫- بیا بریم.

‫ایده ت جالبه ولی باید یادت باشه:

‫نشونه گیریش رو تقویت کن، ‫ساختنش رو راحت تر کن...

‫خبری از مسابقات دولت شوروی برای ‫طراحان اسلحه داری؟

‫اگه میخوای تفنگت تولید باشه ‫باید توی اون مسابقه برنده بشی.

‫ما نمونه ت رو تکمیل میکنیم و ‫به ژنرال «کورباتکین» نشونش میدیم،

‫ایشون فرمانده بخش مرکزی آسیا هستند ‫و فرد باهوشی اند.

‫اگه اون از اسلحه ت خوشش بیاد، بهت زنگ میزنه.

‫خب، چی میگی؟

‫چی میتونم بگم؟

‫داشتم به این فکر میکردم که یه موقع زندان نیوفتم،

‫حالا یهویی دارید بهم پیشنهاد میدید که نشونه گیریش رو ‫تقویت و ساخت و سازش رو راحت تر کنم؟

‫آره؟

‫معلومه که آره!

‫نگرانی؟

‫اینم از ژنرال.

‫خبردار!

‫فرمانده ارشد...

‫- کلاشینکف کدوم یکی از شماست؟ ‫- منم.

‫اختراعت رو نشون بده.

‫گلگدن اینجوری باز میشه. ‫گلوله ها داخلش میرن و جداگونه شلیک میشن.

‫- پس نوبتی میرن اینجا. ‫- توی هر خشاب چندتا گلوله جا میگیره؟

‫این چهارده تا جا میگیره. اینجوری میره جا... ‫و اینجوری هم میاد بیرون.

‫میخوایم 70 تا گلوله توی هر خشاب داشته باشیم ‫ولی فعلاً هنوز آماده نیستیم.

‫بیا بریم.

‫خشاب.

‫دوربین.

‫ژنرال، میخواین چایی بخورین؟

‫کلاشینکف!

‫چرا اینطوری هستی؟ ‫چرا این یونیفرم قدیمی رو پوشیدی؟

‫من یونیفرم دیگه ای ندارم، ژنرال.

‫بهشون بگو ژنرال دستور داده ‫تا بهت یه یونیفرم جدید بدن.

‫تو یه مخترع هستی ولی قیافه ت...

‫- خدا میدونه! ‫- متوجهم.

‫یادت باشه، کلاشینکف. تو یه مخترع تُرک هستی.

‫ما تو رو به عنوان نماینده ی بخش خودمون ‫به مسابقه ی ملی میفرستیم.

‫خودم توصیه نامه ای برات میفرستم.

‫ببین، کلاشینکف. منو ناامید نکنیا! ‫من بهت ایمان دارم.

‫ممنونم، کلاشینکف! من بهت ایمان دارم.

‫اون گفت...

‫اگه خدا بخواد به عنوان یه تُرک میری مسابقات.

‫نمیتونم بگم قبلاً بهش فکر نکرده بودم.

‫از طبیعت خواستم...

‫تا یه موهبت الهی بهمون بده.

‫نمیدونم از کجا اومد ولی مطمئنم ‫که این موهبت وجود داره.

‫واقعاً هست.

‫الان روبروی من مردی نشسته که...

‫خدای مهربان، پیشونیِ اون رو بوسیده.

‫«میخاییل تیموفیچ»، تو سکه ی طلای ما هستی.

‫متاسفم که خیلی وقته براتون نامه ننوشتم.

‫مثل یه دانه ی برف دارم واسه خودم میچرخم.

‫همش توی آسمون غلت میزنم و غلت میزنم ‫ولی هیچوقت زمین نمیام.

‫خانواده ی عزیزم، واقعاً میخواستم بیام به دیدنتون...

‫ولی دیگه اختیارم دست خودم نیست.

‫البته میتونم بیام و بغلتون کنم،

‫ولی میترسم که عواقب بدی برام داشته باشه.

‫ولی میترسم که عواقب بدی برام داشته باشه. ‫مسکو سال 1943

‫مسکو سال 1943

‫و واقعاً الان نیاز به دردسر ندارم.

‫زنده و سالم باشید. ‫دوست دارتون میخاییل.

‫- میری «شوکروف پالیگون»؟ - آره. ‫- گروهبان رو اونجا پیاده کن. - باشه.

‫یه ذره نون میخوای؟

‫خب...چی داری؟

‫نشونم بده.

‫- واسه خودته؟ ‫- واسه خودمه. - چقدر سنگین ـه.

‫120 گرم از یه اسلحه ی په په شه، سبک تره.

‫120 گرم...چقدر چشمگیر!

‫په په شه هم خیلی سنگین ـه.

‫میشه حداقل بکنیش یک کیلو؟

‫بدون فشنگ؟

‫بدون فشنگ.

‫اگه اونا قبول کردن و خواستن بسازنش، ‫باید یه نوشیدنی منو مهمون کنی.

‫و اگه واسه منو خواستن تولید کنن، ‫میری بالا میز و آواز میخونی.

‫قبول؟

‫- تو هم مخترعی؟ -آره.

‫- «الکسی سوداف». ‫- «میخاییل کلاشینکف».

‫- قشنگ آواز میخونی؟ ‫- خیلی خیلی قشنگ...

‫- بازم نون داری؟ ‫- بله.

‫شوکروف پالیگون، کارگاه «گلوتوین»

‫ممنون.

‫سلام.

‫لطفاً به گروهبان یکم کلاشینکف در همه ی موارد لازم،

‫برای ساخت طرح خود، کمک های لازم را برسانید.

‫- بدون آموزش؟ ‫- دقیقاً. بدون آموزش.

‫- پس نمیخوای آموزش ببینی؟ ‫- چرا نخوام؟ میخوام.

‫منظورم اینه که من حاضرم. ‫اگه آموزش لازمه، من حاضرم.

‫بیا بریم.

‫توی میدون مطالعه میکنی.

‫اختراعت رو توی مسابقه ی اصلی قرار میدیم.

‫توصیه نامه ت خیلی کمکت میکنه. بیا داخل.

‫اینجا جاییه که توش کار میکنی. ‫سروان.

‫- سرهنگ... ‫- همدیگه رو بشناسید.

‫مهندس ارشد، «وسیلی فدروویچ».

‫ایشون هم گروهبان کلاشینکف هستند. ‫مخترع با استعدادی از قزاقستان.

‫شرکت کننده ی جدیده. ‫بهش یه فضای مجزا بده...

‫و حمایتش کن.

‫- چشم قربان. ‫- گروهبان، برو.

‫- اینجا ما کارگاه ساخت سلاح «اشپاگینا» داریم. ‫- اشپاگینا؟

‫تو چرا تعجب کردی؟ ‫خط مقدم به یه مسلسل جدید نیاز داره دیگه.

‫بخاطر همین الان همه ی اسلحه سازها اینجا جمع شدن.

‫اون کورووین ـه، اون روکاویشنیکوف ـه.

‫اونجا هم کارگاه ساخت سلاح دگتیاروف ـه ‫که واسه «وسیلی الکسیویچ» ـه.

‫دگ...دگتیاریوف؟

‫آره.

‫ببینم...الان منظورت اینه که مسلسل من ‫در برابر اون تفنگ ها باید رقابت کنه؟

‫چیزی نیست گروهبان. ‫همه حق دارن برا خودشون افتخارآفرینی کنن.

‫مثل بقیه، یه سری امکانات بهت داده میشه.

‫دستگاه تراش خیلی شلوغه پس باید وایسی تا نوبتت بشه.

‫خب، مسئولیت همه ی اینا به من محول شده...

‫پس لطفاً همه ی طرح های پروژه ت رو واسم بفرست.

‫- طرح ها؟ ‫- آره.

‫- خب من هیچ طرحی نکشیدم. ‫- پس شروع کن به کشیدن. نقاشی بلدی؟

‫خب دیگه.

‫برو مستقر شو. من دوباره بعداً میام.

‫از غذات لذت ببر.

‫تو کلاشینکف هستی؟

‫اوهوم.

‫«یوکاترینا موسیوا»

‫لنیا ازم خواست تا توی کشیدن طرح بهت کمک کنم.

‫این اضافه کاری رو قبول کردم...

‫- ولی یه شرط داره. برای من مزاحمت ایجاد نکن. ‫- ببخشید؟

‫فردا ساعت هشت کارم تموم میشه. ‫با ساعت هشت و نیم که مشکلی نداری؟

‫- باشه. ‫- امیدوارم که بتونیم همدیگه رو درک کنیم.

‫منطقه ی «پولیگونو سوروفسکی»

‫هی، گروهبان.

‫سلام، سرگرد.

‫- اسلحه ت اونجاست؟ ‫- بله.

‫ما خوب ازت حمایت میکنیم؟

‫اونا دیگه کی هستن؟

‫اونا گروه اسلحه ی دگتیاریوف هستن.

‫کدوم یکیشون دگتیاریوف ـه؟

‫داداش، خود طرف که نمیاد برا تیراندازی.

‫ببین، به نظر میاد اسباب بازیت گیر کرده.

‫بله بله.

‫سلام.

‫- طبق قرار اومدم. ‫- سلام.

‫اسلحه ها رو بررسی کنید.

‫هدف هاتون رو بررسی کنید.

‫نمیدونم چطور ازت تشکر کنم.

‫نگران نباش اونا بخاطر این کارها بهم پول میدن.

‫صبر کن! جایی نرو. ‫الان برمیگردم.

‫بفرما. بگیرش.

‫شیرینی ـه. بگیرش. بگیرش.

‫در ضمن، میشه امروز دوباره ببینمت؟

‫فردا نتایج رو اعلام میکنن. ‫پس شاید دیگه هیچوقت نبینمت.

‫همراهم بیا.

‫خب فردا نتایج رو اعلام میکنن؟

‫اگه برنده نشی میخوای چیکار کنی؟

‫برمیگردم خط مقدم.

‫برات آرزوی موفقیت میکنم.

‫بابت شیرینی هم ممنون. ‫دخترم عاشق شیرینی جات ـه.

‫آره، من یه دختر دارم.

‫شوهرم داری؟

‫اون توی جبهه ست؟

‫من شوهر ندارم.

‫گروهبان کلاشینکف! بذار بهت تبریک بگم.

‫صبح بخیر سرگرد. ‫میخوای شروع کنم واست آواز بخونم؟

‫چی شده رفیق؟ داشتم شوخی میکردم.

‫الان یه مقدار حالم خوش نیست.

‫باید برم «تولا» تا اونجا اسلحه م رو آزمایش کنن.

‫تبریک میگم.

‫ببین...به همین راحتی ناامید نشو.

‫تو باختی. کسی هست که نبازه؟

‫نمیدونم چرا ولی بهت ایمان دارم.

‫یه چیزی توی وجود تو هست...

‫بیا.

‫کلاشینکف، من میدونم که بهمون نشون میدی ‫که واقعاً کی هستی. مراقب خودت باش!

‫- برای کی... ‫- این بدرد من نمیخوره سرهنگ.

‫ساکت باش!

‫میدونی، کلاشینکف. ‫اینجا کسی به طور اتفاقی نیومده.

‫سروان.

‫به گروهبان یکم توضیح بده که ماموریت جدیدش چیه.

‫سه روز توی پاسدارخانه وقت داره.

‫مسابقه ای برای یه مسلسل سبک اعلام شده.

‫میخوایم توی قزاقستان شروع به کار کردن بکنی.

‫اونجا اونا قدر تو رو میدونن،

‫و میتونی به آزمایش هات ادامه بدی...

‫و تغییراتی توی طرحت ایجاد کنی.

‫خب، موافقی؟

‫میشا!

‫میشا!

‫بله، موافقم.

‫قزاقستان، آلما-آتا. سال 1944

‫سلام.

‫بله؟

‫کلاشینکف...

‫- ژنرال... ‫- میدونم.

‫بهم تلگراف شد. مشکل چی بود؟

‫- موفق نشدم. ‫- به اندازه ی کافی خوب نبودی؟

‫نه به اندازه ی کافی.

‫حالا برای مسلسل سبک خوب میشی؟

‫اعتماد به نفست رو از دست دادی؟

‫خب پس کلاشینکف. اینجوری به هیچ جایی نمیرسی.

‫این کار به منابع زیادی نیاز داره. ‫منابع انسانی، مالی...

‫اونوقت تو شونه هات رو واسه من میندازی بالا. ‫(علامت عدم اطمینان در زبان بدن)

‫سلام. به ساشا بگو «یولیا آناتولیونا» منتظرشه.

‫نامه ت رو احتمالاً نزدیک به ده باری بشه که خوندم.

‫معلوم شد نه تنها بلد نیستی طراحی کنی...

‫بلکه توی نوشتنت هم ایراداتی داری.

‫ظاهراً وقتی بچه بودی، اختراع کردن رو ‫به مدرسه رفتن ترجیح میدادی.

‫نوشته بودی که منتظر این هستی تا منو ببینی.

‫نمیدونم چی جواب بدم، "گروهبان یکم"!

‫شاید بنویسم...

‫در اسرع وقت مسلسلت رو بساز و بعدش بیا.

‫سروان «لابوف» از امنیت ملی هستم. ‫دنبال «کالاشکین» میگردم.

‫خودم هستم. ‫کالاشکین نیستم، من کلاشینکف هستم.

‫گروهبان یکم... ‫فکر میکردم سنِّ تو بیشتر از این حرفا باشه.

‫این همون چیزیه که میخوای باهاش مسابقه بدی؟

‫به قول خودت، "این چیز" ‫توی جبهه خیلی منتظرش هستن.

‫فکرش رو میکردم.

‫نگران نباش، گروهبان. این اسباب بازیت رو ‫در امان تحویل میدیم.

‫همینجا صبر کن.

‫کلاشینکف.

‫کلاشینکف؟

‫میشان؟

‫میشانیا؟ آره؟

‫ساکت شو کوچولو، این برادرمه.

‫- ویتکا؟ ‫- سلام برادر.

‫تو...تو اینجا چه غلطی میکنی؟

‫میشانیا، مامان و آبجی چطورن؟

‫میشانیا! میشانیا!

‫میشانیا، چرا ساکتی؟

‫میبینم که مردم بهت احترام میذارن. ‫ولی خب من بدشانس بودم.

‫- از طرف من به مامان سلام برسون. ‫- مدارک شناسایی.

‫مدارک شناسایی.

‫چی شده، گروهبان؟

‫اون کی بود؟

‫هیچکس.

‫یه زن توی قطار اینو همراهش داشت.

‫میدونی چقدر واسش پول دادم؟ ‫اینقدر!

‫وقتی فهمید اوضاع ناجوره فرار کرد.

‫بیا یه حالی به خودمون بدیم.

‫- ممنون ولی من نمیخوام، سروان. ‫- ازت درخواست نکردم.

‫چی شده؟ یه سرباز دلش نمیخواد با یه افسر از ‫امنیت ملی شوروی هم سفره بشه؟

‫- من همچین حرفی نزدم. ‫- حرفش رو نزدی ولی فکرش رو کردی.

‫فعلاً که اینجا توی این خراب شده ‫هیچ کاری نمیتونیم بکنیم.

‫گروهبان، یه دشمن ایدیولوژیک، از یه آلمانی هم بدتره.

‫تغییر قیافه میده و تظاهر میکنه که یکی از ماهاست...

‫ولی وقتی پشتت رو میکنی... ‫از پشت بهت خنجر میزنه!

‫گندش بزنن...

‫هی گروهبان، چقدر دیگه باید بریم؟

‫- نمیدونم. ‫- چطور نمیدونی؟ گفتی یک کیلومتر و نیم مونده.

‫ما رو داری کجا میبری، گروهبان؟

‫متاسفم سروان، شاید راه رو اشتباه اومده باشیم.

‫شایدم از عمد راه رو اشتباه اومدی!

‫- منظورت چیه؟ ‫- همون که شنیدی!

‫اونی که توی ایستگاه قطار بود، صدات کرد "داداش".

‫کلاشینکف، من هیچوقت اشتباه نمی کنم.

‫وقتی یه دشمن ایدیولوژیک رو از یه مایلی ببینم میفهمم.

‫تو کی هستی؟

‫گروهبان یکم، کلاشینکف.

‫خیلی خوب فیلم بازی کردی. ‫به طور مثال یه مسلسل ساختی!

‫ولی نمیتونی منو گول بزنی.

‫من دهنِ توِ ضدانقلابی رو ...

‫به کی میگی "ضد انقلابی"، آشغال؟

‫کلاشینکف.

‫گروهبان! گروهبان!

‫حالا چیزی برای گفتن داری؟

‫حالا چیزی برای گفتن داری؟

‫تنها گناهی که من دارم اینه که ‫فرزند یه کشاورز بی آبرو هستم.

‫الان میدونم که طرف کدوم جناح هستم،

‫و من مسئولیتی در قبال برادرم ندارم.

‫آخرین بار، سال 1936 دیدمش.

‫اون زنده ست و بخاطر همین موضوع شکرگذارم.

‫فراموشش کن.

‫با توجه به نتایج مسابقه، کمیسیون تصمیم گرفته:

‫هیچکدوم از مسلسل های دستیِ نمونه برای تولید ‫برگزیده نشن...

‫- چون هیچکدوم از اونها استانداردهای لازم رو ندارن. ‫- این اصلاً قابل قبول نیست.

‫ساکت! دوستان. ساکت!

‫مسابقه تموم شده ولی...

‫جنگ هنوز تموم نشده.

‫بنابراین، تک تک فینالیست ها فرصت دارن ‫تا به کار خودشون ادامه بدن...

‫و اسلحه های مدل جدید بسازن.

‫دیگه میتونید برید.

‫دکتر، بنویس که من حالم خوبه.

‫خواهش میکنم! من فرمانده ی هدایت تانک هستم. ‫اصلاً به دستم نیاز ندارم.

‫چیزی که مهمه اینه که بتونم درست ببینم ‫و دستورات لازم رو بدم.

‫میدونی دید من چقدر قویه؟ ‫خط آخر رو واست میخونم.

‫ای، ام، دابلیو، آی، اِن، بی، اِن، کا... ‫(حروف انگلیسی برای معاینه ی چشم)

‫مشتت رو گره کن.

‫حالا بازوت رو باز بکِش.

‫بکِش، بکِش. بیشتر! بیشتر!

‫خوبه...حالا بیارش پایین.

‫- سروان... ‫- برو پی کارت، گروهبان.

‫بهت میگم از اینجا برو.

‫میشا! کلاشینکف!

‫گروهبان!

‫دکتر چی بهت گفت؟

‫متوجهم.

‫بیا بریم یه سیگار بکِشیم.

‫منم قبول نکردن.

‫خیلی ساده ست. من نمیتونم از اینجا برم. ‫اگه برم احساس خفگی میکنم.

‫به طراحی های مسلسلت نگاه کردم.

‫یه کارهایی میشه کرد. آره.

‫از اخلاق کاریت خوشم میاد.

‫حتی «روخوف» ناراضی نیست ‫که توی دفتر کنار ما کار میکنه.

‫مطمئن باش که زیر نظر من اگه همه چیز خوب پیش بره، ‫بهت بخش خودت رو میدم.

‫نمیخواد با عجله جوابش رو بدی. بهش فکر کن.

‫قشنگ فکر کن.

‫من بهت ایمان دارم.

‫هممون بهت ایمان داریم.

‫خودت به خودت ایمان داری؟

رسانه اینترنتی مای موویز mymoviz10.pw جامعترین سایت فیلم و سریال

‫بعضی وقتا با خودم فکر میکنم اگه از قطار ماتای ‫نیومده بودم پایین و رفته بودم خونه، زندگیم چطور میشد؟

‫احتمالاً زندگیِ بهتری میداشتم.

‫الان فصل قارچ هاست.

‫دوست دارم یه سبد قارچ از توی جنگل بیارم.

‫و همه ی خانواده، کنار هم بیان تمیزش کنن.

‫تو، مامان، به آبجی غُر بزنی که ‫چرا قشنگ قارچ رو تمیز نکرده.

‫و اگه اون نوشیدنی سازه نمُرده بود، کلی بهونه های مختلف میورد ‫تا یه جور از زیر کار در بره.

‫اونوقت تو دلت واسش میسوخت و ولش میکردی که بره.

‫- میشکا! ‫- دوست دارم که تمام زندگیم...

‫- ... در کنار تو بشینم! ‫- اونجا چی قایم کردی؟

‫کجا؟

‫بیا، بهت نشون میدم.

‫چی؟

‫دوباره داری یه چیز جدید میسازی؟

‫- به مامانی کمک میکنی؟ ‫- نمیتونم.

‫میشا...

‫مامان، بالاخره اومدی؟! ‫این میشا ـه.

‫سلام «گالینا فیودورونا».

‫سلام، سلام.

‫امروز نون نخریدم.

‫خب میشه یه قرص کامل نون گرفت.

‫اهل کجایی؟

‫آلتای.

‫پس اینجا موقتاً پست میدی؟

‫اینطور به نظر میرسه.

‫و وقتی که کارت تموم بشه برمیگردی به خونه ت ‫که توی آلتا ـه.

‫مامان!

‫عذر میخوام. شکی ندارم که آدم خوبی هستی.

‫من عاشق دخترتون هستم. میخوام اون همسرم بشه.

‫کاتیا، باهام ازدواج کن.

‫پیروزی! پیروزی!

‫پیروزی، برادران!

‫- چی شده؟ ‫- پیروزی!

‫- چی؟ پیروزی؟ ‫- پیروزی! پیروزی!

‫پیروزی!

‫پیروزی! برادران! پیروزی!

‫پیروزی، پیروزی، پیروزی!

‫ برای دست آوردهای فاتحانه مون ‫ به شما تبریک میگم.

‫ پیروزی در جنگ بزرگ وطن!

‫بیا داخل.

‫سلام، سرهنگ.

‫اوه، کلاشینکف. بیا بیا.

‫- بخاطر پیروزی تبریک میگم. ‫- شما هم همینطور.

‫چرا یونیفرم رژه ی خوشحالی رو نپوشیدی؟

‫ساعت دوازده یه رژه قراره برگزار بشه.

‫من هیچوقت از این لباس ها نداشتم.

‫- یه سوال داشتم. ‫- میشنوم.

‫بعد از اون همه زحمتی که کشیدیم... ‫میخوایم الان همش رو بر باد بدیم؟

‫همه ی امیدم...همه ی روحیه مون رو؟

‫چرا میخندین؟

‫بفرما، بخونش.

‫امروز رسید.

‫فرمانده کل: ‫ارتش و ناوگانی با مجهزترین سلاح ها آماده کن.

‫در واقع میخواستم اینو برای همه بخونم.

‫ولی حالا شخصاً بهت گفتم.

‫میتونی به کارِت ادامه بدی.

‫ولی الان یه بخش مخصوص خودت داری.

‫اینو نگاه کن.

‫یه بار دیگه انجامش بده.

‫- سلام رفقا. ‫- سلام الکسی ایوانوویچ.

‫لعنت بهت، کلاشینکف...

‫عجب پیشرفتی داری میکنی!

‫- دارم تلاشم رو میکنم. ‫- شنیدم داری روی یه مسلسل جدید کار میکنی.

‫بله.

‫لنیا، بیا یه نگاه به این بنداز.

‫ای ام کا... هنوز برنده نشدی؟

‫نه، ولی اگه اونا پروژه رو تایید کنن...

‫ساده تر...باید ساده تر باشه.

‫هر چی شیارهای اینجا بیشتر باشه، ‫استفاده کردن ازش سخت تر میشه.

‫این تفنگ باید مثل یه شلیک ساده باشه.

‫دقیقاً مثل یه شلیک!

پی.پی.اس تو خیلی عالی ساخته شده.

‫- اون سفارشی که ارتش داده رو دیدی؟ ‫- بله.

‫ماه آینده یه مسابقه برگزار میشه برای ‫معرفی یه مسلسل جدید.

‫و این به این معنیه که به قول تو، ‫اون اسلحه ی عالیِ من...

‫خیلی زود از موزه سر در میاره.

‫پیشرفت خودت رو ادامه بده، کلاشینکف. ‫با چیزی متوقف نشو.

‫پس ما دوباره با هم مسابقه میدیم؟

‫اگه تو برنده بشی، ‫یه بطری نوشیدنی آمریکایی ازم میگیری.

‫چرا عصبانی هستی؟ ‫فقط یه ساله که اونجایی.

‫- موضوع این نیست. ‫- پس چیه؟

‫تراشکاری...کارخونه ی سلاح سازی... ‫کی اونجا مراقب اوضاعه؟

‫- ژنرال دگتیاریوف. ‫- مگه چیه؟ - اون رقیبِ منه.

‫فکر میکنی میذارن تنها کار کنم؟ ‫فراموشش کن.

‫اون بهمون یه میز و یه چکش میده ‫و انتظار داره واسش اسلحه بسازیم.

‫- میشا، تو موفق میشی. تو پشت کار خوبی داری. ‫- پشت کار؟

‫تازه بهترین طراح اسلحه در کل شوروی هستی.

‫- اینطور فکر میکنی؟ ‫- مطمئنم.

‫نظرت درباره ی بهترین توی جهان چیه؟

‫دیگه خیلی خیالبافی نکن.

‫کورورف سال 1947

‫- مدارک شناسایی. ‫- وایسا.

‫- میتونید برید. ‫- یالا، یالا.

‫کلاشینکف، سلام.

‫اونا به من محول کردن تا به کار تو رسیدگی کنم. ‫السکاندر زایتسف هستم.

‫اگه مشکلی نداشته باشی ما قراره با هم کار کنیم.

‫مشکلی نداری؟

‫نه اشکالی نداره.

‫خب من فقط دو هفته ست که اومدم اینجا ‫ولی نگران نباش...دیگه به اینجا عادت کردم.

‫آره، مدیرها هنوز منو یادشون نمیاد.

‫اونا منو به عنوان یه دستیار میبینن. ‫ولی برام مهم نیست، من آدم حساسی نیستم.

‫اون دیگه کیه؟

‫خود دگتیاروف ـه.

‫عجب لیموزینی داره.

‫خود استالین بهش هدیه داده.

‫میشناسیش؟

‫استالین؟

‫نه، دگتیاروف رو میگم.

‫نه، فکر کنم به زودی همدیگه رو ببینیم.

‫کاتیا، یه خبرایی ـه. من خیلی خوشحالم.

‫از درون احساس خوشبختی میکنم.

‫خبرها رو یواشکی بهت میدم.

‫به نظر همه چیز داره جور میشه.

‫جدی میگم.

‫همه ی کارها داره میوفته روی غلتک.

‫سودایوف راست میگفت. ‫همه چیز باید ساده باشه.

‫مثل یه شلیک ساده.

‫با خودم فکر کردم و راه حلش سریع به ذهنم رسید.

‫به! انگار با یه تبر زدن توی سرم.

‫خیلی درست و حسابی خواب ندارم. ‫میدونی چون نگرانم.

‫خیلی میترسم.

‫اینقدر که اینجا ترسناکه، تانک نبود.

‫ولی در عین حال، خوشحالم.

‫منتظر دسته ی اول هستیم.

‫همه چیز روبراهه؟

‫- چی؟ ‫- آره.

‫ولی الان داریم مدل های وسیلی الکسوویچ ‫رو تست میکنیم.

‫خب ما هم یه ذره تیراندازی میکنیم.

‫چرا در میزنی؟

‫من مخترع، کلاشینکف، هستم. ‫میخوام تفنگم رو تست کنم.

‫امروز مدل های ژنرال دگتیاروف تست میشه.

‫بهت گفتم که.

‫باشه.

‫روز خوشی داشته باشین.

‫آره، آره، آره...یادم می مونه.

‫چیه؟ اوه آره. تنها کاری که میتونم بکنم ‫اینه که بذارمت داخل لیست چهارشنبه.

‫- اون که میشه پس فردا! ‫- آره، پس فردا میتونی نمونه ت رو تست کنی.

‫انگار متوجه نیستی. تا وقتی که تستش نکنم ‫شب ها نمی تونم راحت بخوابم.

‫مخترع عزیز، تا روز چهارشنبه محوطه ی تیراندازی ‫در اختیار ژنرال دگتیاروف ـه.

‫یه مجوز خروج اسلحه بهم بده.

‫میرم توی جنگل یا توی معدن سنگ امتحانش میکنم.

‫بذار برم تست کنم تا ببینم همه چیز رو ‫درست انجام دادم یا نه.

‫نمیتونم کمکت کنم.

‫بیرون بردنِ اسلحه از اینجا غیر قانونی ـه.

‫- میتونی یه مقدار مهمات بهم بدی؟ ‫- مهمات؟ چرا؟

‫هی، احمقا! دارین چیکار میکنن؟

‫همین الان تیراندازی رو تمومش کنین.

‫میشا...

‫اسلحه رو بنداز زمین!

‫اسلحه رو بنداز زمین!

‫کی شلیک کرد؟

‫سمت چپ.

‫ژنرال، گروهبان یکم کلاشینکوف میخواد شما رو ببینه.

‫بفرستش داخل.

‫- سرگرد، شما میتونی بری. ‫- اطاعت.

‫تو رو یادم میاد، کلاشینکف.

‫خب، مسابقات 1943 رو «سودائوف» پیروز شد.

‫ولی مسلسل تو رو از خاطر نبردم.

‫قطعاً به عنوان یه مبارز نبرد، راستش رو بخوام بگم، ‫یه مقدار نقطه ضعف داشت،

‫ولی مثل یه اثر هنری که به صورت دست ساز ‫با آهن توی یه آلونک ساخته شده باشه...

‫منو تحت تاثیر قرار داد.

‫واقعیت داره که به مدرسه نرفتی؟

‫درسته. مدرسه نرفتم.

‫خودت یاد گرفتی!

‫بشین، گروهبان یکم، بشین!

‫میخوام اسلحه ت رو قبل از ‫اینکه تستش شروع بشه، ببینم.

‫- ژنرال... ‫- نگران نباش.

‫میدونم طراح ها دوست ندارن ‫طرح هاشون رو بهم نشون بدن.

‫نگران نباش. من ایده های هوشمندانه ی تو رو نمیدزدم.

‫اسلحه ی من دیگه سر هم شده و اونا میخوان ببرنش ‫توی میدون تیر تا امتحانش کنن.

‫فقط کنجکاوم.

‫جالبه.

‫تک تک جزییات در سر جای خودشون قرار دارن.

‫فکر میکنم فرستادنِ تفنگم به میدون تیر، بی فایده باشه.

‫این محصول خیلی نویدبخش تره.

‫محصول گروهبان یکم، کلاشینکف، چشم انداز خوبی داره.

‫ژنرال، مدل شما رو چیکار کنیم؟

‫درشون رو ببندید،

‫- تا کسی نبیندشون. ‫- اطاعت.

‫مدل بولکین.

‫حاضر.

‫تست رو شروع کنید.

‫روی هدف تمرکز کنید.

‫فشنگ منفجر نشد. موفقیت آمیز بود.

‫آزمایش مقاومت.

‫- حاضره. ‫- برای تست ببریدش.

‫روی هدف تمرکز کنید.

‫مشکل احتراقی داشت. ‫گلگدن قفل شد.

‫مدل کلاشینکف.

‫روی هدف تمرکز کنید.

‫- بدون نقص کار میکنه. ‫- به تست ادامه بدید.

‫آتش!

‫میشا!

‫خوشحالم.

‫من حامله ام.

‫موسکو، کرملین ‫سال 1949

‫- جایزه گرفت؟ ‫- سلام.

‫- تبریک میگم. ‫- ممنون.

‫تبریک میگم.

‫- تبریک میگم، گروهبان یکم. ‫- ممنونم.

‫ورونوف. خبر دار!

‫ارتشبدِ توپخانه، ورونوف! ‫(بالاترین مقام رسمیِ ارتش)

‫صبح بخیر، ارتشبد.

‫- کلاشینکف. ‫- سلام، ارتشبد.

‫- حالت چطوره؟ ‫- خیلی خوبم.

‫خوبه که خوبی. کارت عالی بود.

‫اولین مدال رو هیچوقت فراموش نمیکنی.

‫تصمیم گرفتی پولت رو کجا خرج کنی؟

‫هنوز بهش فکر نکردم، ارتشبد.

‫سرهنگ، من گروهبان رو با خودم میبرم. ‫امشب برش میگردونم.

‫- متوجه شدم، ارتشبد. ‫- برو داخل ماشین.

‫برو.

‫کلاشینکف، وقتشه که دیگه ترفیع بگیری.

‫باید از مقام گروهبانی یه مقام افسری بگیری.

‫تحصیلاتت در چد حده؟

‫درس رو تموم نکردم، ارتشبد. ‫تا کلاس هفتم خوندم.

‫تو مثل لومونسوف می مونی. ‫از آرخانگلسک تا مسکو رو پیاده اومدی. ‫(پدر علم و فرهنگ روسی)

‫- اهل کجایی؟ ‫- آلتای.

‫خیلی وقته نرفتی شهر خودت؟

‫اونقدر زیاد که میترسم اگه مادرم رو ببینم، ‫دیگه نشناسمش.

‫- پس باید بری. ‫- دیگه الان کی بهم اجازه میده برم؟

‫با خودم گفتم مسابقه رو که برنده بشم، ‫مرخصی میگیرم...

‫ولی از قضا، برای ده سال آینده کار دارم.

‫ما به وطن خدمت می کنیم، گروهبان.

‫ما به وطن خدمت می کنیم.

‫- الان آلتای خیلی زیباست. مگه نه؟ ‫- عالیه.

‫هنگ، به صف بشید! خبر دار!

‫رو به جلو!

‫ارتشبد توپخانه ی ارتش!

‫هنگ ترکیبی تفنگ داران به صف در اومدن.

‫فرمانده هنگ، سرگرد ایوانوف هستم.

‫صبح بخیر سربازها.

‫صبح بخیر، ارتشبد ارتش!

‫برای تست موفقیت آمیزِ اسلحه ی جدید تبریک میگم.

‫هورا!

‫ما به طراحان استثناییمون افتخار می کنیم.

‫سازندگان سلاح های مدرنی که به ما کمک کردند ‫تا باهاشون دشمن رو شکست بدیم.

‫نام سپهبد دگتیاروف...

‫سازندگان: توکاروف، سیمونوف و سودایوف...

‫تا ابد در تاریخ جهان اسلحه ها ثبت خواهد شد.

‫ولی امروز میخوام به شما...

‫مخترعی جوان اما با استعداد رو معرفی کنم.

‫کسی که مدال افتخار استالین رو دریاف کرد، ‫گروهبان یکم کلاشینکف!

‫سلاح AK-47ئی که اون ساخته، ‫آینده های جهان اسلحه هاست.

‫بابت خدمتتون ازتون ممنونم.

‫ما به اتحادیه ی جماهیر شوروی خدمت میکنیم.

‫تبریک میگم. حکم مرخصیت فردا امضاء میشه.

‫برو خونه، پسر.

‫از طرف من به مادرت سلام برسون.

‫- آزاد. ‫- آزاد.

‫بیش از 200میلیون نسخه از مسلسل او ساخته شد...

‫و تبدیل به نمادِ جنگ افزارِ قرن بیستم شد.

‫این مایه ی افتخار رییس جمهورهای بسیاری بود...

‫که با در دست داشتنِ این سلاح، عکس میگرفتند.

‫شاه ها، امیرها و شیخ ها بسیار شادمان میشدند...

‫که هدیه ی ارزشمندی معروف به «کِلاش» دریافت کنند.

‫او در زندگی خود تنها یک چیز میخواست:

‫که وطنی که در آن به دنیا آمد و ‫در آن بزرگ شد، کاملاً در امن و امان باشد.

‫این فیلم تقدیم به ...

‫میخائیل تیموفیویچ کلاشنیکف می شود.

رسانه اینترنتی مای موویز mymoviz10.pw جامعترین سایت فیلم و سریال