Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Do widzenia.
- Maurice, wypijesz kieliszek? - Nie dzisiaj.
- Spieszysz siê? - Lecê zobaczyæ czy córka zda³a.
Do jutra.
Lepiej by nauczyli j¹ gotowaæ.
- Czy ja potrzebowa³am matury? - Racja.
- Dzieñ dobry, pu³kowniku. - Dzieñ dobry.
Spocznij. Pañska córka zda³a?
Mam nadziejê.
Nie potrzebujê nadziei, by co przedsiêwzi¹æ
i nie muszê liczyæ na powodzenie, ¿eby wytrwaæ.
Stary ramol. Oby jej siê powiod³o.
Omdlenie jest niegrone, ale mo¿na siê przestraszyæ.
Mdleje na zawo³anie.
Przepraszam.
¯ona listonosza. A nie mo¿e przeczytaæ telegramu.
Kiedy siê ¿enilimy zemdla³a mówi¹c "tak".
Prawda?
- Cieszysz siê? - Jasne.
- Dzwoni³a do rodziców? - Ojciec jest w Nowym Jorku.
- A matka ma to gdzie. - Robimy przyjêcie wieczorem.
Skoro lubisz rodzinne spotkania. Idziesz ze mn¹ na obiad?
Do widzenia.
- Rozmawiasz z córk¹ dozorcy? - Jest bardzo mi³a.
To skandal, hañba!
- O co chodzi? - Pos³uchaj.
Jeste pasztetem, jêknê³a jego bdzi¹gwa. Ale chêtnie ciê strawiê.
Wiêc ruchy i chod ze mn¹ na siano.
Niewiarygodne. Co to ma znaczyæ?
Jeste obrzydliwy, rzek³a kochanka. Ale chcê siê kochaæ.
Na to facet:
Odkryj swe grudy, wyw³oko...
Piêknie.
I tak mo¿na zostaæ cz³onkiem akademii.
Kto to?
Co za ¿ycie.
- Pewnie ten Jankes. - To ja. Jerome K. Smith!
Wiemy.
Wracaj do siebie.
Po 10 wieczór lokatorzy powinni siê przedstawiaæ.
- Nie mieszkasz tu. - A gdzie?
Na parterze na lewo, nie na prawo.
Wracaj do domu.
Jestem w domu. Bierzesz mnie za Amerykanina?
Nie mo¿esz tu spaæ!
- Ciszej! - Bo oberwiesz z ty³u!
Wszystkiego najlepszego! Niech ¿yje Francja!
U nas nie sypia siê u dozorcy!
- W Ameryce nie mamy dozorcy! - To jak wrócisz do siebie?
Czas na drzemkê.
Wypijmy kieliszek, za zdrowie Ameryki!
Napijemy siê u ciebie.
Niech ¿yje Francja!
Nie, têdy.
Winda nie dzia³a. We Francji nic nie dzia³a.
W Ameryce naciskasz guzik, winda rusza.
Wszystko samo siê uruchamia.
I co z tego? Mieszkasz na parterze.
- Daj mi klucze - Gdzie je tu mia³em...
15 franków.
- Obudzisz moj¹ ¿onê. - Zgubi³e klucze.
Wola³bym zgubiæ ¿onê.
- Kochanie. - Ja ci dam kochanie!
Dziêkujê, panie Maurice. I przepraszam.
Spójrz co zrobili stra¿acy. Gdzie idziesz?
Zamieniæ dwa s³owa z powodzianinem.
Zachowuj siê spokojnie.
Dzieñ dobry pani Smith.
- Znowu pani¹ k³opocê. - Ale¿ sk¹d.
- Po¿yczy mi pani talerze? - Oczywicie.
Niezdara ze mnie, t³ukê wszystko.
- Moja córka da pani. - Bardzo dziêkujê.
- Drobiazg. - I przepraszam za wczoraj.
M¹¿ stara siê pochowaæ swoje ch³opiêce ¿ycie.
wiêto! Trzeba urz¹dziæ pañstwowy pogrzeb.
Czego pan chce?
Przepraszam, ¿e przeszkadzam w rodku dnia.
- Da mi pan list wieczorem. - Nie przychodzê jako listonosz.
Zap³acê za powód. Ale proszê daæ mi spaæ!
Nie chodzi o powód. Nie stojê tu jako dozorca.
wietnie. Wiêc jako kto?
Jako ojciec. Da³ pan to mojej córce?
Tak! To moja powieæ.
- Poprosi³a mnie o pracê. - Niech pan tak nie krzyczy.
To porz¹dny dom.
Proszê wejæ.
Nie wstyd panu dawaæ to maturzystce?
- Co? - Te wiñstwa!
Po to mnie pan budzi? Nie piszê dla dziewczynek.
Nie obra¿aj pan mojej córki. Ten ¿argon jest ¿a³osny!
- Sztuczny? - Pewnie.
Nikt mi w tym nie dorówna.
Jako pêdrak mieszka³em na ulicy Mouffetard.
Sprasowa³em raz dyniê pewnego frajera.
Bêd¹c jeszcze szczylem kiblowa³em 2 lata.
By³e cieniasem, skoro ciê przyskrzynili.
Zdoby³em 3 cizie z placu Pigalle. Piêæ wiosen je mia³em.
Od pyty to nie jest. Nie zbzikowa³y za tob¹.
I trzaska³e dziobem o swoich gównianych wiñstwach.
Co?
Nic nie chwytasz? Jeste ograniczony.
Tak siê be³kocze nie bêd¹c sutenerem spod pióra.
Gdybym chcia³ sam zabra³bym siê za pisanie.
Zabawny typ.
Nie zna francuskiego, a chce gadaæ ¿argonem.
Doszed³ pan do siebie, pu³kowniku?
Tak. Spieszê siê na spacer.
30 lat chodzê. Ale nie dla zabawy.
Wygl¹dasz na smutnego. Co nie tak?
Sprzeda¿ spad³a.
- Przecie¿ by³y ³adne zbrodnie. - Ju¿ nie s¹ tak op³acane.
Potrzeba ci katastrof, wojen, rewolucji.
G³owa do góry. Nasze spo³eczeñstwo postara siê, by wiêcej zarobi³.
- Tak s¹dzisz? - Jasne.
Wszyscy milionerzy zaczynali sprzedaj¹c gazety.
- Ja zacz¹³em od bycia milionerem. - To wszystko zmienia.
Do jutra.
Gazeta ''France Soir'' dla pana?
Dziêkujê.
Czeæ Toto.
Polecony do ciebie.
Spokojnie. Od poborcy podatkowego.
Podpisz.
Mog³e go zatrzymaæ dla siebie.
Do widzenia.
Do jutra!
Dacie mi wreszcie spokój?!
Panna Jacqueline. Proszê wybaczyæ mój strój.
Jaki¿ dobry wiatr tu przywia³ pani b³êkitne oczêta?
Czynsz kwartalny.
Widz¹c pani umiech pragnê, by koniec by³ pocz¹tkiem.
To napisa³ Victor Hugo. Ale intencja by³a dobra.
- Kiedy siê znów zobaczymy? - Dzi wieczorem.
- Rozumiem. - Zainkasowaæ czynsz.
Jest przeurocza.
Panna Jacqueline. Jaka mi³a niespodzianka!
Niemi³a. Chodzi o czynsz.
Chcia³bym, by to by³o codziennie.
Proszê tego nie mówiæ w³acicielowi.
- Gratulujê zdania matury. - Dziêkujê.
Teraz powinna pani uczyæ siê angielskiego.
Myla³a pani o mojej propozycji z lekcjami?
Tak. Postanowi³am uczyæ siê hiszpañskiego.
- Jerome! - Tak, kochanie?
- Co tam robisz? - Czynsz!
Dla niego to zabawne. Ale to ja p³acê.
Szczêcie, ¿e pani ma mê¿a z charakterem.
To on ma szczêcie, ¿e wysz³am za niego.
Proszê do mnie siê zwracaæ z czynszem.
Jak pani sprawi przyjemnoæ mogê przys³aæ ojca.
W³a!
- piewam pomimo migreny. - Co za praca.
- Jak posz³o? - S¹ uradowani.
Gdy by³am w twoim wieku te¿ mi siê umiechali.
- W³o¿yæ to do szafy? - Oczywicie.
Nie ma dozorcy.
Dzieñ dobry, panie Durand List od poborcy.
Jest pan mi³y. Przykro mi, ¿e mêczê tym pana.
Có¿ mo¿e pan zrobiæ...
Podpis, proszê.
- Wypije pan kieliszek wina? - Nie odmówiê.
Nie przynios³em nic dobrego.
Nie zaprzeczê. Proszê usi¹æ.
Wszystko gotowe. Oczekujê dziecka za 2 tygodnie.
- Da ci mocno za skórê. - Zw³aszcza ch³opiec.
Woli pan...
Nawet zaprowadzi³em ¿onê do radiestety.
- Nie wie pan o czym mówi. - Dlaczego?
Mogê zapewniæ, ¿e córka bêdzie lepsza.
Zw³aszcza dla ojca. Nie rób pan nic g³upiego.
- Ale ch³opiec... - Jest mniej uczuciowy.
- Za to m¹drzejszy. - Tak mówi¹ mê¿czyni.
Jest zabawniejszy. Robi psikusy.
I wojny. Prze¿y³em ju¿ dwie.
Oczywicie.
To daje do mylenia.
Chce pan go widzieæ jak zostanie poborc¹?
Nie, tylko nie to!
Ale syn zachowuje potem nazwisko.
Nie trzeba rezygnowaæ ze swojego.
S³usznie.
Proszê mi wierzyæ. Tylko dziewczynka.
Racja. Pomówiê z ¿on¹.
Nie ma jak przejæ!
Teraz auta jad¹.
Najpierw powinna przejæ poczta.
W ka¿dym kraju ma pierwszeñstwo. Tylko ty tego nie wiesz.
Dzieñ dobry, panie Durand.
Sta³o siê! Wypije pan kieliszek rumu?
Nie odmówiê.
- Co siê sta³o? - Niech pan siada.
Za chwilê ¿ona uczyni mnie matk¹.
Znaczy ojcem. W³anie zostajê ojcem.
To ci nowina.
Nie wiedzia³em, ¿e to takie stresuj¹ce.
Proszê zostaæ. Opatrznoæ pana tu zes³a³a.
Raczej poborca podatkowy.
Bardzo pan prze¿ywa³ narodziny swojej córki?
- ¯ona znios³a to dobrze? - wietnie.
- Co siê sta³o? - W¹troba.
Przez te emocje dostanê ¿ó³taczkê.
Sta³o siê to tak nagle.
Powiedzia³em, ¿e nazwiemy j¹ Valentine. I zaczê³y siê bóle.
- Valentine? - Tak.
- Woli pan córkê? - Tak.
Pan mnie przekona³. ¯ona te¿ siê zgodzi³a.
Zmieni³em zdanie. Wola³bym mieæ ch³opca.
Teraz mi pan to mówi?
Córka to same k³opoty.
Mówi³ pan, ¿e jest spokojniejsza.
Ch³opiec nie mo¿e byæ spokojny?
Gdy dorasta³em nie by³o nikogo bardziej spokojnego ode mnie.
Jak mia³em 10 lat, bawi³em siê lalkami.
Ojciec ba³ siê, ¿e stanê siê zniewiecia³y.
Bardzo siê pan zmieni³.
Gdy dziewczynka siê zakocha, mo¿na spodziewaæ siê najgorszego.
- Ch³opiec te¿ mo¿e siê zakochaæ. - A czy zostanie niezamê¿n¹ matk¹?
Ma pan racjê.
Ale wojna nudzi ch³opca.
Gdy bomby fruwaj¹, niebezpiecznie byæ na ty³ach.
Prawda. Pope³ni³em g³upstwo.
Lepiej by siê urodzi³ liczny ch³opczyk.
- Dwie dziewczynki. - Bliniaczki?
- Ca³kiem mo¿liwe. - Oczywicie.
- Bliniaczki. - Napijmy siê.
Dziewczynki s¹ urocze.
Proszê podpisaæ i iæ je uca³owaæ.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.