All language subtitles for Pożegnania (1958) (1080p_25fps_H264-128kbit_AAC).polaco

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American) Download
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[muzyka]

[muzyka]

[muzyka]

[muzyka]

[muzyka]

[muzyka]

H

>> [muzyka]

[muzyka]

[muzyka]

[muzyka]

>> Czy wreszcie zapłaciłeś czesne? Słyszysz

co do ciebie mówię?

>> Czy wreszcie zapłaciłem czesne? Słyszę.

Jutro zapłacę.

>> Jutro. Wszystko jutro. Nie jesteś w

stanie załatwić najprostszej sprawy. Nie

nadajesz się do życia.

>> Nie nadaję się do życia.

>> Co?

>> Nie masz wytrwałości.

Zapalasz się do wszystkiego i wszystko

rzucasz w połowie. Bieganie po jakichś

boiskach, boksach, foksach, od co ci

odpowiada?

Masz w sobie zupełnie za nic

doświadczenie ojca.

No tak.

Zresztą rób jak uważasz.

Jesteś już w tym wieku, że nie mogę cię

do niczego przymuszyć. A dzień dobry

państwu.

Czy można tutaj państwo powiedz

przepraszam

Co pan wychodzi? Przecież wszyscy

czekają. Zaraz będzie podwieczorek.

Kiedy pan wróci?

>> Nie wiem.

Czy ma pan zapałki?

>> Chodźmy gdzieś potańczyć. Zobaczysz jak

nam będzie dobrze razem

>> tańczyć?hm.

>> Ja nie umiem tańczyć. A w ogóle wątpię,

żeby nam mogło być dobrze razem.

Dobranoc pani.

>> Dobranoc kochanie.

Kieliszek koniaku, proszę.

Niech pan mi rzuci zapałki.

>> Cóże

czy napije się pani ze mną? Nie

napiję się.

>> Co pani pozwoli?

>> Cokolwiek.

>> Koniak.

>> Dobrze.

>> Koniak. Pozwoli pani, że się

przedstawię?

>> Nie. I koniaku też nie chcę. Napiję się

czystej wódki i sama zapłacę. [muzyka]

Pani już.

>> Pani jest zabawna.

>> Nudzi mnie pani.

>> Dlaczego?

>> Dlatego.

>> Ale dlaczego?

>> Bo zadaje pan wciąż pytania.

Chce pan? Postawię panu wódkę.

>> Bardzo chętnie.

Zgadza się pan, żeby fordanserka

stawiała panu wódkę,

>> a teraz pani zadaje pytania.

>> Nie jest pan takim [muzyka] osłem, jak

myślałam.

>> Co pani robi?

>> Zastanawiam się, jak się z tego

wszystkiego wydostać.

>> Z czego?

>> Z wszystkiego.

Pani Jziu, dwie wódki.

>> To te, które pani mi stawia.

>> Ani mi się nie rozmyśliłam się.

>> Zje pani coś?

>> Parówki.

Parówki.

Jak pani ma na imię?

>> Sznafa.

Ale zawsze marzyłam, żeby nazywać się

Lidia. Byłam kiedyś na takim filmie jak

Fowadis.

Bohaterka była piękna i szlachetna.

Miała na imię Lidia.

Tu w tym lokalu. Nazywam się Lidka.

>> A pani też chciałaby być piękna,

szlachetna?

Każdy człowiek dąży do doskonalenia się

i do uzyskania wewnętrznego piękna i

szlachetności.

>> Kto pani to powiedział?

>> Ksiądz.

>> Przychodzi tu ksiądz

>> też pan mądry. Ksiądz jak do powszechnej

chodziłem.

Nie chciałam pana naciągać na wódkę, bo

mi pana żal.

Pan albo przepija drobne oszczędności,

albo sprzeniewierza cudze pieniądze.

>> Skąd pani wie?

Tu mamy wprawne oko.

>> Nie, tym razem nie. Dziś przepijam

czesne.

>> Tak, pani Juziu, dwie wódki na koszt

tego pana. Oczywiście.

Czemu pan się smuci?

>> Zostanie pan foranerem. Będziemy tu

razem pracować,

>> kiedy ja słabo tańczę.

Spróbujmy.

[muzyka]

Czy może pan zostać tutaj całą noc i być

ze mną? Żebym nie musiała obsługiwać

żadnego z tych głupców.

>> Dobrze, zostaję.

>> Tylko niech pan się we mnie nie zakocha.

Z takim jak pan to wszystko możliwe.

>> Po pierwsze za dużo pani gada, a po

drugie marnuje się pani

>> marnuje się. Zaraz mi pan powie, że

jestem inna niż wszystkie i że chciałby

pan uciec ze mną wiejskie zacisze. Niech

pan lepiej idzie do domu.

>> Nie pójdę do domu,

bo w domu czuję się mniej więcej tak jak

pani tutaj. O ucieczce w jakieś wiejskie

zacisze możemy ewentualnie potem jeszcze

pomówić.

>> Chodźmy tańczyć.

Staruszek [śpiewanie] portier

z uśmiechem dawał klucz.

Na schodach niecierpliwie

całowałeś pokryją moje włosy.

[śpiewanie]

Czy więcej złotych liści było, czy twych

pieszczot mili dzisiaj nie wiem już.

Odszedłeś potem nagle drzwi otwarte liść

powiedł

mi do nóg [śpiewanie]

i wtedy zrozumiałam

to się kończy pożegnania [muzyka] czas

już przekroczyć próg

pamiętasz [śpiewanie]

była jesień pokój numer osiem korytarza

[śpiewanie] mrok

już nigdy nie zapomnę hoteliku podróż

[muzyka] różami, choć już minął rok.

To są straszne Udają wielkie

damy, ale kradną gdzie się da i każda

sprzeda się za kawałek guzika.

Ja niedługo będę taka sama.

Dobrze, że pan przyszedł. Właśnie takie

coś jak pan jest mi dziś potrzebne.

Takie i to i owo.

Pierwszy raz mam wrażenie, że jestem tu

dla przyjemności.

[muzyka]

Kochany, wróć [śpiewanie]

do mnie. Ja tęsknię za tobą

i niech rozstania,

kochany,

nie dzielą nas już.

Pociągi [śpiewanie] wstrzymać.

[muzyka] Niech nigdy już listonóż

złych listów nie przynosi [śpiewanie]

[muzyka]

pod hoteli

króz.

Kim pan właściwie jest?

>> Ba, sam chciałbym to wiedzieć.

>> Tak pan mówi czasem [muzyka] jak poeta.

Bez sensu, ale ładnie.

Niech pan powie, co pan właściwie robi

[muzyka] w życiu.

>> Szukam pozytywnych wartości.

>> Co to znaczy?

>> Nic nie znaczy. Tak sobie powiedziałem.

>> No to co to za sens [muzyka] tak sobie

mówić?

>> Przecież jesteśmy tu dla przyjemności,

>> prawda?

Odszedłeś potem nagle [śpiewanie]

drzwi otwarte, liść powiewem wiatru padł

mi do nóg

i wtedy zrozumiałam.

To się kończy pożegnania, czas już

przekroczyć [śpiewanie] próg.

Pamiętasz, była jesień, pokój numer

osiem, korytarza [muzyka] mrok.

Już nigdy nie zapomnę hoteliku

podróżami, choć [śpiewanie][muzyka] już

miną rą.

>> Dlaczego pani nie chciała, żebym się

przedstawił? No bo by pan powiedział, że

pan się nazywa Fikusiński albo

Pikusiński, znowu by się zaczęła ta sama

Hece co wieczór.

>> Pan nie wie, co oni są głupi.

Oni nawet może nie są tacy głupi, ale

tutaj to specjalnie przychodzą po to. Ja

ich dobrze znam.

>> Dobrze, że jesteście.

Litka. O, ty jesteś prosta dziewczyna,

ale inteligentna i bardzo cię lubię.

Naprawdę.

Naprawdę lubię panią.

O,

gdzie pierwsze gwiazdy na niebie

zaświecą, tam pójdę aż za ciemnych skal

krawędzie. Spojrzę w lecące

po niebie lawędzie i tam polecę,

gdzie one polecą.

>> Ślicznie, mistrzu, kiedy pan to napisał?

To nie ja, to Słowacki.

No ale my się jeszcze nie znamy, choć

musi pan mnie już chyba znać, co?

Ja pójdę pod koguta.

No

>> on nie jest taki głupi jak wszyscy inni.

Pani naprawdę naprawdę głupi życiu

normalnym inna niż wszystkie kobiety,

wśród których się obracam. Ja dopiero

przy pani wypoczywam, panie Basiu, bo

widzi pani, w gruncie rzeczy to ja

jestem taki prosty, swój chłopak i

najchętniej uciekłbym do jakiegoś

uroczego zakątka,

bo naturę kocham nade wszystko.

Głowę skłoniłbym na pani kolana i

czytałbym poezję. Ach, jak ja kocham

poezję.

>> Wszystko psia krew kocha.

Ona tymczasem mu daje obojętność i

kombinuje jak go strzelić na forsę, a on

rozczula się nad sobą i kombinuje jak i

gdzie by się z nią przespać.

To wielkie świństwo, taki nocny lokal z

fordanserkami.

Zimno mi się zrobiło.

>> Chodźmy stąd.

>> Dokąd?

jakieś zacisze do jakiegoś zakątka

wiejskiego.

>> Niech pan zaczeka na mnie wszak.

Panie Józefie.

Pan już wychodzi.

Teraz jest najlepszy nó.

>> Dobrze, dobrze. Przynieś mi płaszcz.

>> [muzyka]

[muzyka]

[muzyka]

[muzyka]

>> Idziemy już.

[muzyka]

Dokąd jedziemy?

>> Nie wiem.

Hej, jak się spało?

>> Znakomicie.

>> Znajdują się takie ciekawe rzeczy. O,

niech pan popatrzy.

Glizda jaka śmieszna.

Czego ona chce? Czego ona może chcieć?

Niech pani wyrzuci tego obrzydliwego

robaka.

A poza tym niech pani opuści spódnicę.

>> A co to panu przeszkadza? Gorąco mi.

>> Tak jest nieprzyzwoicie.

>> Nieprzyzwoite jest to, co się komu

widzi. Żebym sobie czegoś nie pomyślała.

>> Żartowałem. Tylko niech pani robi ze

spódnicą, co się pani podoba.

>> Wie pan, nie wrócę do Warszawy i wyleją

mnie z lokalu.

>> Wie pani, ja też nie wrócę do Warszawy i

wyleją mnie z domu.

>> To dobrze.

A co będzie wieczorem?

Do wieczora jeszcze daleko.

>> Do wieczora jeszcze daleko. Nigdy nie

myślałam, że można wyjechać tak sobie

parę kilometrów od miasta, pogrzebać

patykiem w wodzie, wyciągnąć się na

słońcu i będzie dobrze.

>> Annolitko, a gdzie pani mieszka?

>> Na ulicy Piw Paw pod numerem Nietraw.

>> Dawniej mieszkałam na Pradze, a teraz

mieszkam na trawie z glizdami, motylami,

panem.

Co pan taki ponury? To niezabawne, co

mówię?

>> Nie,

>> zły pan.

>> Tak.

>> Na co?

>> Jeść mi się chce.

Ona bez głupich żartów.

>> Wstawać, bo się spóźnimy.

>> Pojedziemy do Leśnej Podkowy.

>> Pojedziemy do Leśnej Podkowy.

>> Ech, zjadłbym dobry obiad. Chłodnik,

kurczęta i lody. Aha. Jeszcze sałatę.

>> Ja też bym zjadła dobry obiad. Chłodnik,

kurczęta i lody. Aha. I jeszcze sałaty.

>> Zdaje się, że po drug:00 powinna być

kolejka.

>> Zdaje się, że po drugiej powinna być

kolejka.

>> Niech się pani nie przedrzeźnia.

>> Niech się pani nie przedrzeźnia.

Głupi baran,

>> głupia koza.

Ah.

Czy można Mo coś u pana dostać?

>> Dostać? Nic jakoś nie ma.

>> Jak to nic? Nic zupełnie?

>> No może coś się znajdzie.

>> Kurczęta są?

>> Nie ma.

>> A może chłodnik jest?

>> Nie [śmiech] ma.

>> To może lody są.

>> Nie ma. No nic nie ma.

>> Jakaś kiełbasa?

>> Nie ma. Może być obiad.

>> A co jest na ten obiad?

>> Zaraz się dowiem.

Aha. Niech pan zaraz przyniesie dwa

jasne piwa.

>> [muzyka]

[muzyka]

>> Nie ma obiadu. Może być kiełbasa na

gorąco.

>> A piwa?

>> Jakie piwa?

>> Piwa zamawiałem przed chwilą.

>> Pan zamawia?

>> Ja

>> nie ma piwa. Może być tylko ciemne.

>> No niech będzie

>> ciemne.

>> No jasne, że ciemne.

>> Zaraz przyniosę. A te kiełbasę podać?

>> Podać, podać i to prędko.

>> A gdzie będziemy spać?

>> Znajdziemy jakiś pokój

>> w hotelu.

>> Tu nie ma hoteli. To są pensjonaty.

>> Pensjonat, [muzyka] czysta wykrochmalona

pościel.

Gramofon.

gospodyni w białym czepku. Nigdy nie

nocowałam w pensjonacie, [muzyka] ale

tak to sobie wyobrażam.

>> Dlaczego?

>> Nie wiem.

>> No widzi pan, jest obiad.

>> Przecież cały czas mówiłem, że jest.

>> Nie, pan mówił, że jest kiełbasa.

>> Kiełbasy nie ma. Jest obiad. Czy mam

zabrać?

>> Zostaw pan to. No

>> co jest na drugie?

>> Jest rzymska pieczeń

albo gulasz.

>> Co pani woli?

>> Co pani woli?

[muzyka]

>> [muzyka]

[muzyka]

>> Jak się pani podobało?

>> Owszem.

Chodźmy stąd.

Oh.

Tu tylko tu. [muzyka] Chodźmy się

dowiedzieć.

>> Dlaczego właśnie tutaj? Nie, tu mi się

nie podoba.

>> A mnie się właśnie podoba.

>> Co się podoba?

>> Ona się nazywa kwadis.

>> Kwowadis. Dużo mnie to obchodzi, że się

nazywa kwowadis. Przecież to obrzydliwa

rudera. Ale mam nadzieję, że nie będzie

tu pokoi.

>> Mam nadzieję, że będą i nigdzie indziej

spać nie chcę.

>> [muzyka]

>> Państwo, co?

>> Czy można tu u pani wynająć pokój?

>> A można państwo na długo?

A nie wiemy jeszcze.

>> Jak zechcemy. Nigdzie nam się nie

spieszy.

>> Państwo młode małżeństwo.

>> Tak. Idziemy prosto ze ślubu.

>> A to powinszować, powięszować,

poniszować.

Proszę, proszę. Państwo pozwolą.

>> Właśnie przyjechaliśmy tutaj w podróż

poślubną. Pracujemy na poczcie. Ja

sprzedaję znaczki, to znaczy znaczki

sprzedaje żona, a ja przyjmuję depesze.

Nie stać nas na daleką podróż do obcych

krajów.

>> A ja też jestem u Boga. Żadnemu bogatemu

pokoju bym nie wynajęła. Bogaty żyje

krzywdą ubogiego, a ubogi, ubogiemu

krzywdy nie da zrobić, prawda?

>> Naturalnie. Ubodzy ludzie są braćmi,

a z wyjątkiem oczywiście ubogich kobiet,

które są siostrami.

>> A tak, braćmi i siostrami. Tak. A rzeczy

państwa

>> nie ma rzeczy.

>> Jak to nie ma?

>> Ubodzy ludzie nie mają rzeczy. Powinna

pani o tym wiedzieć.

>> A prawda? No to zaprowadzę państwa do

pokoju.

Co się stało?

>> Nie, nic. Tu trochę ciemno. Żona

potknęła się. Czy pani zwariowała, co

pani strzeliło do głowy z tym ślubem?

>> Co? Może skłamałam? Przecież idziemy

prosto ze ślubu. A zresztą co to panu

szkodzi? Alans.

Proszę bardzo. Proszę.

To jest pokój wymarzony.

Wymarzony pokój dla młodego małżeństwa.

Zaraz pościele łóżko.

Czy państwo coś zjedzą tymczasem?

>> A można coś u pani dostać na kolację?

>> A oczywiście. U mnie wszystko można

dostać, co tylko państwo zechcą. A może

pan kupi zegar? Mam śliczny zegar w sam

raz na prezent ślubny dla małżonki.

>> A może ma pani psa na sprzedaż?

>> A

oczywiście

mam psa na sprzedaż. Zaraz go przyniosę,

zaraz go pokażę.

>> Czy pani oszalała z tym psem?

>> A co, psami nie wolno sobie kupić? Ja

też chcę mieć coś takiego do hodowania.

Nie mogę przecież hodować sobie glizdy i

chodzić z nią na spacer.

>> Niech pani przestanie się wygłupiać.

Niech pani wreszcie zdejmie z głowy ten

idiotyczny wianek.

Powiedziałbym, że jesteśmy kolegami z

poczty. Wtenczas dostalibyśmy osobne

pokoje.

Pani nas pożeniła.

>> A co panu wspólny pokój przeszkadza? Już

panu zbrzydło moje towarzystwo? Przecież

to nie wypada. Aha, znowu ma pan złe

myśli.

>> Oto pies dla pani.

>> Aż to jest kot.

>> Kot? Ale on jest bardzo mily. Umie dużo

sztuczek i przywiązuje się. Radzę niego

pani weźmie zamiast psa. Dużo lepiej

tanio oddam.

>> Nie, ja chcę psa.

A to jest gramofon, o który państwo

prosili.

A widzę, że się państwu podoba. Nigdy w

życiu nie rozstałabym się z nim, gdyby

nie to, że państwo są po ślubie. Taniu,

oddam 30 zł.

>> Niech pani czym prędzej zabierze ten

przedmiot.

>> To niech będzie pięć. Oddam za pięć kota

i gramowe.

>> Błagam panią, niech pani już pójdzie.

Chcemy zjeść kolację.

>> To [śmiech] poszukam coś innego.

>> Niech pani nie szuka.

Kwowad z psia krew.

>> A mnie się tu właśnie podoba. Jak się

panu nie podoba, to niech pan wraca

zaraz do Warszawy.

Ta kobieta jest śmieszna. Jak pan myśli,

co ona zajedna?

>> Jej mąż był bogatym kupcem.

Kochali się bardzo, kupili sobie ten dom

i chcieli w nim spędzić samotne chwile.

>> Nie, właściwie byłoby wszystko dobrze,

gdyby w niej nie rozbudził się instynkt

posiadania. zaczęła bardziej kochać swój

dom niż swojego męża. Bogaty kupiec

zamartwiał się, aż pewnego dnia

powiedział:

"Idę do kina, niedługo wrócę".

Ale nie wrócił już i wszelki słuch po

nim zaginął.

To było lat temu 40.

Żonie kupca pomyliło się w głowie i

odtąd błąka się po zapuszczonym domu.

Dom ludzie omijają z daleka.

>> A to heca. Skąd pan to wie?

>> Skąd mogę wiedzieć? Domyślam się tylko.

Pewnie jest pani zmęczona.

Mnie też chce się spać.

Niech pan zaczeka chwilę na korytarzu.

Jeszcze by pan diabła zobaczył.

Halo

Poproszę Warszawę 243.

>> Frania,

>> co pan też wyrabia? Państwo tak się

martwią.

>> A czy są w domu?

>> Ale gdzie szukają pana po mieście?

>> To dobrze, Franiu. Niech im Frania

powie, że jestem w Podkowie leśnej willi

Kwowadis.

Aha. I może Frania dodać, że jestem tu z

Forderką

i że jej towarzystwo bardzo mi

odpowiada.

>> Pani od dawna jest fordoncerką.

>> A co to pana obchodzi?

>> Nie odpowiada się tak niegrzecznie

mężczyźnie, z którym spędza się noc

>> od trzech tygodni.

Niedługo

>> starczy.

>> A czy chciałaby pani

zupełnie zmienić życie?

>> A ja nie wierzę,

>> żebym chciała.

>> Nie, nie wierzę, żeby można się

odmienić. Wtedy trzeba by w ogóle

zmienić wszystko.

>> Nie rozumiem.

>> Ja też nie.

>> To znaczy, że mam wrócić do tej budy i

zostać dziwką. Tak,

>> ale nie, nie, nie. Broń, Panie Boże.

>> No więc co? Mam czekać, aż pan zmieni

świat i pozwoli mi chodzić po ziemskim

raju w charakterze anioła.

>> Ja nie pozwolę się pani zmarnować.

>> Ja się będę pana o to pytać. Misjonarz z

Kołomyi.

>> Dobrze.

>> Dobranoc.

>> Dobranoc. [muzyka] Płyna noc.

Proszę pana,

śpi pan

>> prawie.

Proszę pana, [muzyka] niech mi pan

powie. Taka glizda, wie pan,

jak ona tak chodzi, tak się rusza, to

chyba dlatego, że czegoś chce, nie?

Wiem, czy na przykład ona wie czego

chce, czy nie wie.

>> A czy pani wie czego pani chce?

>> Tak w ogóle to chyba nie.

>> No właśnie. A rusza się pani? Nawet głos

pani wydaje

wtedy, kiedy pani powinna już dawno

spać.

Et tam,

dobranoc.

Śpi pan?

To niech pan sobie śpi.

Jak się spało?

Dobrze.

Całą noc śniło mi się, że jestem glizdą

i że prowadzi mnie pani na smyczy po

lesie.

Co znaczy ta marynarka?

>> Guzik panu przyszywam. Warto o tym

gadać?

>> Nie, nie warto. Głodny jestem.

>> Zaraz poproszę gospodynię, to przyniesie

panu śniadanie.

>> Na miłość boską, niech pani tego nie

robi.

>> Proszę.

O, dobrze, że przyjechałeś.

Właśnie chciałem z tobą pomówić. Panno

Litko, pozwoli pani, że przedstawię pani

mojego ojca. Ojcze, to jest panna Litka

Genowe.

Ja bardzo przepraszam, ale jak się pani

właściwie nazywa, bo jeszcze nie miałem

okazji?

>> Pandalińska.

Bądź Oskar usiąść.

Aha, właściwie nie ma na czym. Pan

Nolitko

>> to może ja wyjdę.

>> A nie, nie przeciwnie. Wolałbym, żeby

pani została.

>> Co to wszystko ma znaczyć?

>> Nic specjalnego.

No być może pozory świadczą przeciwko

nam. A zresztą chociażby.

>> Zresztą chociażby.

Proszę cię, ubierz się natychmiast i

wracaj ze mną do domu.

>> Co do pani zaś, gotów jestem udzielić

wszelkiej satysfakcji za krzywdy, jakie

wyrządził mój syn.

>> Krzywdy, jakie wyrządził mi pański syn,

obliczałam na 2354

zł 17 gr. Ja bardzo proszę nie robić

sobie kpin.

Niechże pani zrozumie. Przecież wy nie

pasujecie do siebie i wasz stosunek nie

przyniesie nikomu szczęścia.

Pani staje na drodze jego kariery.

>> Jakiej kariery? Kariery?

>> Nigdy nic nie wiadomo, prawda? Jakąś tam

karierę w końcu będziesz musiał zacząć

robić. Nie będę robił żadnej kariery.

Niech się pani nie patrzy.

>> Twoje pojęcie o moralności jest

przestarzałe.

>> Moralność jest jedna, zawsze na czasie.

>> O ile jest nią życzliwość dla ludzi, to

owszem.

>> Jajko chce być mądrzejsze od kury. Jak

zwykle jesteś nieżyciowy idealista.

No więc posłuchaj. Oto dziewczyna, którą

spotkałem wczoraj w nocnym lokalu. Gdyby

okoliczności życiowe złożyły się dla

niej inaczej, byłaby wartościową

dziewczyną. Tam, tam w tej budzie ma

tylko jedno wyjście. Zostać dziwką. O,

>> na miłość boską, jak ty się wyrażasz i

to przy kobiecie.

>> On ma rację. Zostanę dziwką bez względu

na to, co postanowi pański szlachetny

synalek.

>> Posłuchaj uważnie. Nie wrócę do domu,

póki nie obiecasz mi, że zajmiesz się tą

dziewczyną. Dasz jej uczciwą pracę i

szansę porządnego życia.

>> Ale czy ty myślisz, że ona wytrzyma na

uczciwej posadzie?

>> Wytrzyma. Zresztą, czy zdaje ci się, że

zmienisz świat? Jeśli jedną dziewczynę

wyciągniemy z błota, świat już taki jest

i nie może być inny.

No, no, no. Niech się pani uspokoi.

Zrobimy coś dla pani.

>> Dajcie mi święty spokój. Wynoście się

obaj.

>> O to on. Ja go kupię.

A

>> to jest pan Wojciech Fondaliński,

ojciec mojej żony.

>> Co to za błazzeństwa? Chciałam prosić za

tego pieska.

>> Czy możesz, ojcze?

Ale rzeczywiście.

Ojciec żonę robi kombinacje z

bokmacherami. Dzięki temu zarobił

ostatnio dużą sumę.

Przyjechał, żeby nas stąd zabrać do

obcych krajów.

>> Ile za tego pieska i w ogóle płacę cały

rachunek?

>> Za pieska 30 zł.

>> Wykluczone

>> 15 razem z kotem i gramofonem.

>> Nie,

>> to niech będzie pięć. Ale bez kota i

gramofonu.

>> Bez kota i gramofonu. Siedem.

>> Proszę pani, oto należność.

Idźcie razem na śniadanie.

Ja się umyję, ogolę, skoczę do fryzjera

i przyjdę na stację.

Jak śliczny, prawda?

>> Uroczy, pannolitko, uroczy.

Oto mój adres, pannolitko.

Więc spotkamy się.

>> Warszawski.

>> Pójdę po gazety.

>> Kurar warszawski.

>> [muzyka]

>> Chodźmy.

[muzyka]

Do widzenia.

[muzyka]

Wszędzie piszą o wojnie. To śmieszne.

Wojny przecież nie będzie. [muzyka]

Co to? Panna Litka z nami nie jedzie?

Nie, ona zostaje tutaj.

>> [wiwaty]

>> Nie zamierzam czekać dłużej.

>> Przecież mówiłem pani, że w Podkowie

Leśnej mieszka moja ciotka. Ciągle pan o

tej ciotce, a pieniędzy nie ma. Ja już w

ogóle nie wiem, czy była taka ciotka.

Nie ciotka, a pieniędzy nie widzę.

>> Co to ma znaczyć?

>> Co? Na przykład

>> niech się pani natychmiast wynosi z

mojego pokoju szybko.

>> Ten pokój to nie jest pana pokój. Co

najwyżej odnajmowany pana pokój. Ale

skoro pan nie płaci, to nawet go pan nie

odnajmuje i w ogóle to żaden pana pokój.

>> No, no, no, no.

Jak mi pan tu tu położy pieniądze, to

dam klucze i wtedy będzie pana

odnajmowany pokój.

>> No

czy to wszystko co ma mi pani do

powiedzenia?

>> Nie pamiętam, żebyśmy kiedykolwiek

mówili o czym innym.

>> Niech panią pan Bóg ukaże.

>> Niech pan nie bolszewikami nie straszy.

M.

Awekch niestety nie będą mogli dzisiaj

przyjść. Musieli zapłacić zastępców, bo

umówili się z Leonami na bridgea dawno

już.

>> Ale jutro będą, co?

No powiedzieli, że będą na pewno.

>> O cóż pan tu robi? Wyjeżdża pan gdzie?

>> A wyjeżdżam.

>> Aha. A dokąd, jeśli łaska?

>> Chyba do Krakowa.

>> Do Krakowa? No. No tak, tak. Ale, ale

droga niebezpieczna

w Skierniewicach dzień w dzień cały

pociąg wygarniają.

>> Ach, tak.

>> No,

>> a jak jest tutaj co?

>> No cóż, tak jak pan widzi. O, niech pan

spojrzy tylko. O, to jest sędzia Sądu

Najwyższego.

Sędzia Sądu Najwyższego, panie, z łopatą

idzie kopać ry. kopać rowy strzeleckie.

Czy to niebajeczne czasy, co?

>> A pan profesor?

>> Tak, tak.

Bajeczne czasy,

ale

zobaczy pan, wszystko będzie dobrze.

>> Naprawdę? A ma pan jakieś wiadomości?

>> Nie, nie, tylko

tak sobie nagle pomyślałem, że

będzie dobrze. Zobaczy pan, że będzie

dobrze. Do widzenia. Do widzenia.

>> Do widzenia.

>> Po towar, co?

>> A po towar? Tak.

>> Czym pan kombinuje? A czym się da?

Kiełbasa, jajka, masło.

>> A wie pan, wziąłbym trochę tego od pana.

Ona nudzi i nudzi, żeby jej taki kiosk

zafundować. Wszystkie powiada mają, a

ona nie. Może by pan coś przywiózł, co?

>> No czemu nie? Znaczy ja nie mógłbym tego

u pana zostawić. Nie chcę dźwigać, a mam

jeszcze sprawę do załatwienia.

>> Proszę bardzo. Niech pan zaniesie na

dyżur

>> tam.

>> Dziękuję.

>> [muzyka]

>> Czy zostałem pani Siekierzyńską. Zaraz

zobaczę

kogo mam oznajmić.

Proszę powiedzieć, że siostrzeniec

przyjechał.

Pani prosi.

Ach, ty nic, poniu. Tak długo musi

czekać stara ciotka, która cudem uszła

śmierci, ażeby się nią siostrzeniec

zainteresował.

No opowiadaj o sobie. W powstaniu brałeś

udział? Nie, nie bran.

>> To bardzo niedobrze. Twój pradziadek

brał udział w powstaniu. Twój dziadek. A

ty co? Nic.

To wina twojego ojca.

Czy dawno miałeś wiadomości od matki?

>> Gdzieś przed powstaniem.

No cóż, siedzą dalej w Londynie. Powodzi

im się dobrze, ale martwią się o mnie.

Ojciec trochę chorował.

>> A możesz sobie oszczędzić szczegółów o

zdrowiu twojego ojca? A martwić się

trudno. Jeżeli ktoś zostawia swoje

dziecko na pastwę losu, to trzeba się

potem martwić.

>> Ależ ciociu, w chwili ich ucieczki ja

byłem na froncie, a poza tym ostatecznie

ja już nie jestem małym dzieckiem,

prawda?

>> Dobrze, już dobrze. Każdemu smarkaczowi

zdaje się dzisiaj, że jest dorosły.

Mizerny jesteś, a nie dorosły.

Powergos,

wyglądasz bardzo źle.

Schowaj sobie ten mały krążek. Albo nie,

tyle pieniędzy jeszcze zgubisz albo

przypijesz. Masz.

>> Dziękuję.

>> Masz gościa, Walerciu.

>> Ależ moja droga Różo, to jest mój

siostrzyniec.

>> Mój Boże. Pamiętam doskonale.

Nosiłam pana na rękach, kiedy to było w

18.

Ależ nie w 16 roku, 28

lat temu. Moja Walerciu, proszę bardzo,

nie krępować się moją osobą.

>> Ja już chyba pójdę.

>> Dokąd?

>> Po prostu nie chciałbym przeszkadzać.

>> Przeszkadzać? Nie wiem, chyba róży.

Różo, czy my ci nie przeszkadzamy? Moja

Walerciu, jeżeli nie przestaniesz do

mnie w ten sposób mówić, zmusisz mnie,

żebym zabrała swoje rachunki. No dobrze,

już dobrze, moja Różo. Ty nawet nie

jesteś w stanie ocenić, co to za

nadzwyczajna osoba. To róża zawsze i

wszędzie myśli tylko o innych, a nie o

sobie. [śmiech] Zupełnie z takiej

sytuacji jak Polska.

>> Naprawdę Walerciu, przestań, bo mnie

złość. Ty nawet nie pozwolisz, ażeby ci

przyznać co należy. A jednak ja zawsze

będę krzyczała, że jesteś perlą i

wyjątkiem.

>> No jesteś nareszcie. Dwa dni czekamy na

ciebie. Karty pijaństwo.

>> Nic z tego, co ciocia podejrzewa.

Bawiłem się z kotkiem.

>> Mirek, co ty za głupstwo opowiadasz? Im

dłużej trwa to wszystko, tym chętniej

bawię się z kotami.

>> Mirek, mój Boże, człowiek ma teraz tak

głowę zajętą, że zapomina o

najprymitywniejszych obowiązkach

gospodyni. Pan pozwoli, mój

siostrzeniec,

to jest Mirkuł, siostrzeniec mojej

drogiej kochanej Walerki.

>> Bardzo mi miło pana poznać.

>> Mam nadzieję, że się zaprzyjaźnicie.

Jestem pewna, że przyjaźń z panem

przydałaby ci się, ty niesworny,

niedobry chłopaku.

i cieszyłbym się bardzo.

[muzyka]

Mirek, co ty wyprawiasz? Co to wszystko

ma znaczyć?

>> Kochanie, bardzo cię przepraszam.

spotkałem tego, no wiesz ten i

poszliśmy.

Ale

>> ale ja nie myślę słuchać twoich brednic,

znosi twoich wariaj. To się za często

powtarza. To się musi skończyć.

>> Litko, mamy gościa. Pozwól, siostrzeniec

mojej drogiej Walerki.

>> My się znamy.

>> Ach, znacie się już. No to tym lepiej.

>> Ja przepraszam,

ale muszę iść.

tym lepiej.

Już pan odchodzi. Myślałam, że zje pan z

nami śniadanie.

>> Bardzo dziękuję, ale wstałem dzisiaj

[muzyka] wcześniej, zjadłem śniadanie w

domu.

>> Miałam na myśli duże śniadanie, ale

skoro pan się spieszy, mam nadzieję, że

nas pan jeszcze kiedyś odwiedzi. Idź

już, idź, a nie zapominaj o starej

ciotce.

Jeżeli miałby pan coś do wymiany,

twarde, miękkie, sypanki czy w całości,

bez różnicy, najlepiej pan to u mnie

załatwi.

>> A górale wymienia pan?

>> Czemu nie? A dużo tego?

>> Tymczasem tylko dwa.

>> Bardzo proszę. Placę po 450. [muzyka]

>> Przyzna pan, że dobrze płacę gdzie

indziej zdarli [muzyka] bez pana.

Proszę.

Dziękuję.

>> Co ci jest?

>> Nic.

>> Naprawdę bardzo cię przepraszam.

>> Daj mi już spokój. Jestem dzisiaj

rozdrażniona. Przez ciebie tak głupio

zachowałam się wobec niego.

>> Wobec kogo?

>> Tego. Tego się strzęca ciotki Walerci.

Proszę cię, dogoń go i przeproś.

>> Albo zaproś go do nas na kolację.

No idź już prędzej.

Czy naprawdę panu tak bardzo się

śpieszy?

>> Przepraszam, że pana zatrzymuję.

>> Czy śpieszę się? Nie, właściwie wcale

się nie śpieszę. Czy jest dziś coś, do

czego w ogóle można się spśieszyć?

>> Jeżeli pan istotnie się nie spśieszy, to

może pan przyjmie zaproszenie na jeden

kieliszek albo coś takiego.

>> Bardzo chętnie. Tylko nie zgadzam się,

że

>> nie zaczynajmy przyjaźni od ceregili. Ja

zaproponowałem moje na wierzchu. Zgoda.

>> Zgoda.

>> Właściwie co chciałem pana przeprosić.

Moja żona była trochę zdenerwowana.

Zdaje się, że powiedziała panu coś

nieprzyjemnego.

>> Ach, to głupstwo. W rozdrażnieniu często

tak bywa.

>> Wyznaliście się przed tym, prawda?

>> Tak.

A jak to się stało, że w tym zamęcie

trafił pan tutaj?

>> Jak się stało?

Byłem w Pruszkowie. Ach, to koszmar. A

muszę przyznać, że mnie wydał się dość

sielankowy. Siedziałem 2 lata w

Oświęcimiu. 2 lata

Oświęcim.

Jak czuje się człowiek, kiedy po latach

tego piekła wraca znowu do wolności?

>> Czy ja wiem? Widzi pan, człowiek na

szczęście posiada dar zapominania, bez

którego nie mógłby w ogóle żyć.

Pamiętam tylko, że może to dziwne, ale

nie umiałem już cieszyć się wolnością

proporcjonalnie do tego, jakiej

pragnąłem.

Po powrocie wynająłem pokój i spędzałem

w nim całe tygodnie, patrząc w sufit,

nie myśląc, nie cierpiąc nawet. Zdawało

mi się czasem, że wszystko się już

skończyło.

No zresztą obóz był chyba tylko

pośrednią przyczyną takiego stanu. A co

było przyczyną istotną?

>> Nie wiem, ale chyba wszystko. Życie

przed wojną, wojna, teraźniejszość,

życie.

>> Ja pana rozumiem. Wie pan, czasami mam

ochotę pożegnać [muzyka] się ze

wszystkimi bliskimi,

ze wszystkimi i uciec

wszystko jedno dokąd, ale nie mogę się

zdecydować.

Nikt nie może tego zrozumieć.

>> Ja słucham, słucham.

>> To nie jest tylko kwestia okupacji.

Myślę Niemcy,

historia się już dla nas skończyła.

Łapanki okrucieństwa to może jeszcze nam

zagraża, ale wewnętrznie.

Wewnętrznie. Już się nie liczy, prawda?

>> No chyba tak.

>> No tak, ale co dalej?

Do czego wracać po tym wszystkim?

Przed wojną także chciałem uciekać od

swojego świata, tak jak i teraz.

Ciotka moja miała rację.

Przyjaźń z panem dobrze mi zrobi.

>> A nie, nie, nie. Dziękuję. Chodźmy. Ja

jeszcze mam coś do załatwienia przed

trzecią, [muzyka] a pan już ma pewnie to

duże śniadanie. A ja wiem, wasze pory

posiłków są nienaruszalnie święte. Wasz?

O, niech będzie nasze.

>> Wyszłam was szukać.

Felik mówi, że jest jakaś panka.

>> Spokojnie, jak w niebie. Feliks rozsiewa

paniczne wieści, żeby uzyskać zwyżkę na

giełdzie.

>> O, Felik jest w ogóle niemożliwy. Ja bym

go tam dawno wrzuciła. Zaprosiłeś pana

do nas.

Przyjdzie pan

>> naturalnie.

Dziękuję pani.

>> A więc możemy czekać na pana dziś

wieczór.

>> Dziś wieczór. Niestety dziś wieczór

byłoby mi trochę trudno.

>> A może jutro?

>> Jutro. Owszem, jutro mogę. Do widzenia.

>> Bardzo się cieszę, że pan przyjdzie do

nas.

>> Ja również.

>> No zapłać.

I chodźmy już wreszcie stąd.

Czy Feliks mówił dziś młodej pani, że są

łapanki?

>> Nie, proszę pana, nie wiem nic o żadnych

łapankach i w ogóle młodszej pani

hrabiny dziś nie widziałem.

Panie hrabiny,

>> co? Proszę

>> gówno.

To pan.

>> Ja.

>> A żona?

Idzie za panem.

>> Rozłączyli nas, a nie mam gdzie

mieszkać. Pomyślałem sobie, może pani

wynajmie mi pokój.

>> A naturalnie, że wynajmę.

Obszemu nie wynajęłabym, ale panu

wynajmę.

Ale muszę się strzec. Obcych nie

wpuszczać. Chcą mi wszystko zabrać.

>> Kto? Niemcy?

>> Nie,

oni.

>> Oni

>> oni jeszcze ich nie ma. Ale niedługo tu

przyjdą. A tymczasem muszę się strzec,

bo tu chodzą ich szpiegi.

A po ślubie to pan nie miał rzeczy?

>> To

to Szaber z Warszawy.

>> A Szaber? Tak, tak. Myślałam, że to

Szaber.

A żona jak się znajdzie, to tutaj

przyjdzie.

>> A tak, tak. Umówiliśmy się, że jak się

zgubimy, to właśnie odnajdziemy się tu u

[muzyka] pani.

>> A to dobrze, że u mnie. Dobrze. Bardzo

dobrze.

A pies,

>> pies,

pies też przyjdzie.

>> Jak on się chowa?

>> Znakomicie. [muzyka]

Od tej pory już sześć razy się

oszczenił. A bardzo piękne szczeniaki.

>> To dziwne, [muzyka] bo to nie była

tylko pies. No ale teraz na świecie to

się dzieją takie rzeczy, że się niczemu

dziwić nie możesz.

Proszę bardzo. Proszę

pościel zmienić. Chyba nie. To jest ta

sama. To nikt od tego czasu nie był. O,

to jest klucz od drzwi na dole. Tylko

niech pan wychodzi ostrożnie, po cichu,

żeby oni [muzyka] nie zobaczyli, że ktoś

tu żyje i rusza się, [śmiech] bo

przyszli wszystko zabrali.

Heb

Jaśnie pan hrabia czeka na Jaśnie pana w

bawiarni.

>> Niech się pan nie wygłupia przede mną.

>> Czy zechce pan przyjąć mnie jako

pośrednika do tych spraw dolarowych?

>> Czemu nie? Jakby co, to proszę z tym do

mnie. Ja oczywiście [muzyka] od razu

jakiś procencik.

Hrabiatolo,

tak już od miesiąca i nie skarżę się.

Mówię ci, zastanów się nad tym

wszystkim.

>> Nie zostaniesz na kolacji.

>> O nie, nie, nie. O tam już o 6:00

czekają na mnie z pokerem. Pogadaj z

Litwką. Ona też twierdzi, że to jedyna

szansa i najlepsza.

Halo?

Mam nadzieję, że się jeszcze spotkałem.

Do widzenia.

A

Litka

żona zaraz zejdzie.

>> Co słychać u pana?

>> Mieszkam już w Podkowie. Mam tu znajomy

pensjonat, jeszcze sprzed wojny.

>> Dlaczego nie zajechał pan po prostu do

nas? Pana ciotka z pewnością nie byłaby

zadowolona.

>> Możliwe. Coraz bardziej zaczyna się

buntować przeciw charytatywności na

terenie własnym.

To ładnie, że pan o nas nie zapomniał.

Proszę, niech pan siada. Już za

chwileczkę podadzą kolację. Wiesz, te

dwa stare ptaki Asia i kocia wtargnęły

tutaj gwałtem i nie chcą się wynieść.

Ciotka udaje zachwyconą, ale widzę, że

się pieni.

Ja bardzo [muzyka] przepraszam, że

poruszam przy panu takie domowe sprawy,

ale dzisiaj są to sprawy powszechne.

>> Jakie sprawy? Proszę.

>> Był u ciebie ten pajac,

>> Tolo? Tak, był.

>> Pewnie cię namawiał na wyjazd do

Wiednia.

>> Tak.

A ty co o tym myślisz?

>> Wiedeń.

Czy ja wiem,

można by pojechać?

>> Tak naprawdę myślisz?

>> Owszem.

Słuchaj Mirku, jesteśmy niegrzeczni

wobec pana.

Czy mógłby nam pan coś opowiedzieć o

sobie? Jak się panu obecnie powodzi?

Bardzo ładnie, że jednak pamięta pan o

nas.

Moja Litko, gość pewnie głodny.

>> Jesteś nareszcie nic po nim.

[muzyka]

Słuchaj Litko, nie zaczekaliśmy na

Marynę, a to niedobrze.

>> Maryna prosiła, żeby nie czekać na nią

nigdy z posiłkami. Około 6:00 widziałam

ją, jak z kolejarzami piła wódkę.

Wysiżyla Maryna, albo po prostu

wariatka. Zawsze to mówiłam, ale zawsze

ją bardzo lubiłam i ceniłam i zawsze

lubię i cenię. Basta to jest osoba.

No oczywiście już wszyscy nad żarciem.

Niech pan nie robi hecy. Niech pan powie

co pan za jeden i już.

>> To jest droga Maryno syn mojej siostry

Mony.

>> Czy może mi pan przetłumaczyć na polską

mowę, co powiedziała ta papuga? Jestem

siostrzeńcem mojej ciotki Walerki.

>> Siostrzeniec Walerki. To pewnie nic

ciekawego.

Nalej mi wódki.

Nie, nie, zostaw.

Wy wszyscy nie powinniście za dużo pić.

Za bardzo byście się rozweselili po

stratach, jakieście ponieśli. Feliksie,

proszę tam popędzić kuchnię.

Nasz gość musi dziś jeszcze wyjechać.

>> Ja mieszkam już w Podkowie, nawet nie

bardzo daleko stąd. Willly Kwowadis.

>> Proszę mi podać chleb.

>> Proszę.

>> Wielka szkoda, że nie przyszedł pan

wprost do nas. Powiem, że to nawet

nieładnie z pana strony. Ach, różo.

Niepoprawna. niepoprawna w swojej

dobroci i gościnności.

>> No trudno, moja droga, ciasno u nas, ale

przecież nie można myśleć o własnych

wygodach, kiedy ludzie zostali dotknięci

taką straszną klęską.

>> Niepoprawna. Niepoprawna

Róża. Dokąd? Proszę cię, skończ

przynajmniej spokojnie obiad. Nie

słucha. poszła. Na pewno ktoś czegoś od

niej potrzebuje.

Nudzą mnie wasze gęby.

Idę sobie.

Proszę państwa,

dzisiaj mówi się dużo o komunizmie, a ja

twierdzę, że komunizm jest w ogóle

nieżyciowy. Na przykład ja. Dziś rano

rozlałem wodę z wazonu na parapet okna i

nie wytarłem, bo mi się nie chciało. A

gdyby to było moje w moim domu starłbym

natychmiast, bo się bał, że mi się okno

zepsuje. No proszę.

Proszę państwa, miła niespodzianka.

Szczęśliwie ocalał i odnalazł się nasz

drogi mistrz, którego sztukę tak cenimy

i kochamy. Proszę mistrzu, proszę się.

>> Niepokoi

>> nigdy ani słówka na jego temat nie

powiedziała

>> i nie puścimy pana stąd. Zostanie pan u

nas póki co.

>> Ani myślę opierać się. Nie wiedziałem co

ze sobą robić. Przypomniałam sobie pani

Miri i gościnny dom.

>> Rozgniewałabym się na pana, panie

profesorze, gdyby zapomniał pan o mnie.

A okręt sobie tonie.

Proszę państwa, jesteśmy kompletnie

zrujnowani.

>> Tylko cud nas uratował.

>> Uspokój się moja Celino, uspokój się.

Wszystkich nas los jednaki.

>> Och, Różo, moja różo, żebyś ty

wiedziała, co ja przeżyłam.

Mam nadzieję, że nie odmówisz nam dwóch,

najwyżej trzech dni gościny.

>> Oczywiście mój dom jest na usługi

uchodźców, ale obawiam się, że nie

będzie wam najwygodniej, bo tu coraz

ciaśniej.

>> Muszę już iść.

>> Jeszcze czas do godziny policyjnej.

>> Tak, ale mam się jeszcze z kimś spotkać.

>> Z kim?

>> Handlowe sprawy. Mam nadzieję, że

zobaczymy się w tych dniach.

Ma pan zapałki?

[śmiech]

Siostrzeniec Walerki.

Chodź pan na jedną wódkę.

>> Trochę już późno. Zbliża się godzina

policyjna. Już ja pana zaprowadzę. Niech

się pan nie boi.

Chodź pan.

Kto tam [parsknięcie]

>> pali się czy co?

>> W gardle pali. Otwieraj pan.

To pe

da nam pan coś

>> ćwiarteczkę bimbru i coś na zakąskę

>> zrobi się.

>> Ma pan pieniądze, bo ja nie

>> coś 500 albo 600 zł

>> starczy. Będzie mi pan stawiał. Odpłacę

panu dobrym słowem.

Właściwie niczego od pana nie chcę, ale

nie zawsze ma się ochotę pić samemu. No

>> jasne.

Damy sobie radę sami. To nie dom mojej

bratowej.

Kiełbasy.

Niech pan się napije.

Litka się w panu kocha.

A co to panią obchodzi?

>> Jeśli masz zamiar tak ze mną rozmawiać,

gówniarzu, to możesz zaraz iść do domu.

Niech pani przestanie. Ten temat mnie

nie interesuje.

A właściwie dlaczego pani interesuje się

litką i mną?

>> Ja się panem wcale nie interesuję.

[parsknięcie]

Pusta szklanka test trumna bez

nieworzyczyka.

>> Alitka

>> znowu

>> lubię ją i żal mi jej. Życie wykolowało

ją. Zrobiło z niej coś w rodzaju konika

cyrkowego.

Ja ją pamiętam jeszcze sprzed wojny.

Nawet z daleka wydawała mi się coś

warta. Zmartwiłam się, kiedy Mirek

porwał ją z tej knajpy i jak bledny

rycerz królewne ze szklanej góry.

>> A czy pani Róża wie, że Litka była

fordancerką?

>> W grobie by się przewróciła.

>> Jak to w grobie? Żyje przecież.

>> A tak, żyje, ale przebywa w grobie.

Trzeba było to podać w formie

zlagodzonej. Aktorka,

jest w was coś, nawet nie wiem czy

umiałabym to nazwać, coś co was łączy.

A wszyscy diabli. Litka jest zgubiona,

pan jest zgubiony i dajcie mi święty

spokój.

>> Tak, jesteśmy zgubieni.

>> Pan powinien uciec z nią na wieś.

Chodziłby pan w pole z kosą.

>> W pole z kosą.

Co? A może pani chce mnie namawiać na

sierp i młot?

>> Głupi pan jest. Ja nie jestem czerwona

hrabina i wcale nie mam zamiaru pozować

na taką.

Oni myśli, że uciekłam z własnej sfery.

To oni uciekli. Uciekli, zablłąkali się.

Ale dość tego. Dziękuję panu za

towarzystwo. la

la

la

la

Proszę pana,

>> co?

>> Jakiś pan przyszedł, chcę z panem mówić.

>> Kto taki?

>> Nie wiem, jakiś obcy mężczyzna.

zupełnie chłopcy.

Przyszedłem zawiadomić, że ciotka

szanownego pana poważnie zasłabła i

pragnie go zobaczyć.

>> A co się stało?

>> Miała atak sercowy. Upadła nawet wstając

od stołu.

>> Ach tak.

Proszę powiedzieć, że przyjdę.

Niestety pragnę zakomunikować, że

dzisiaj byłem ostatni raz w domu hrabiny

Róży.

>> Jak to

>> wymówiłem hrabinie?

>> Pan hrabinie.

>> Tak, dosyć zajmowałem się nią i jej

domem. Teraz, ponieważ Bóg poszczęścił i

zebrało się trochę grosza,

postanowiłem pracować na swoim.

Niech pan pójdzie ze mną, to coś panu

pokażę.

Jaśnie państwu będę służył w dalszym

ciągu,

ale w innym charakterze.

Proszę. Przekładam w restauracji

i panie majster na momencik. Proszę.

>> No jak tam idzie robota, panie

Grzebiński?

>> No posuwa się.

>> No a kiedy będzie gotowe?

>> We wtorek możesz pan otwierać

>> mur.

>> Panie, jak ja mówię, to nie ma mur, albo

nie mur. Będzie, mówię, to będzie. No to

fajno.

Przykro mi, że nie mogę panu w dalszym

ciągu służyć wymianą, ale żeby panu dać

jakiś ekwiwalent,

zaproponowałbym panu posadę u siebie.

>> No dlaczego nie? A co bym robił?

>> Podawałby pan gościom procent

[odchrząknięcie] za usługę i wyżywienie.

Hrabiatolo ubiega się u mnie o tę

posadel. Nie, nie mam zaufania. Wolę

pana, więc zgadza się pan.

>> Zgadzam się bardzo. Panu dziękuję.

>> Nie, nie ma za co. Pan był zawsze wobec

mnie fairplay.

>> No dobrze, a jak na to wszystko

zapatruje się pani hrabina?

>> Ona,

ona postąpiła wobec mnie zupełnie nie

fairplay. Pogniewała się i powiedziała,

żebym natychmiast opuścił jej dom.

mówiła jeszcze takie rzeczy, których

ze względu na szacunek dla pani hrabiny

nie mogę powtórzyć.

Oni to będzie moja teraz najlepsza

klientela.

Lokal będzie nazywał się Feliksa.

>> Dobry wieczór. Jak się pan miewa?

>> A dziękuję.

Na tyle dobrze, na ile dobrze w ogóle

można się dzisiaj czuć. A co u pani?

Psa pani wyszła wyprowadzić. Tak,

>> tak. Niech sobie pobiega. Robak.

>> Robak się nazywa.

>> Tak brzydko.

>> Robak, idziemy się przejść.

jesteś. Mogę umrzeć, a ty się mną nie

zainteresujesz.

Tym razem nic mi się złego nie stało,

ale niedługo już będzie koniec. Pawle,

jesteś moim najbliższym krewnym. żądam

ażebyś za moją trumną prowadził różę

jedyną na świecie osobę która mnie

naprawdę kocha tu masz masz za to, że

przyszedłeś zaraz kiedy się zawezwano do

starej umierającej ciotki

albo nie możesz zgubić

lepiej zabierze sobie wszystko

jak już umręci Czy

>> nie wiem czy byłam dla ciebie dobrą

ciotką, czy umiałam.

Ja w ogóle nie wiem czy byłam dobra dla

ludzi,

czy umiałam. Nie mogłam się z nimi

porozumieć, a oni ze mną. Ale chciałam,

naprawdę chciałam.

Jedź już, jedź już, jedź,

jedź.

Muszę trochę

odpocząć

w spokoju.

>> Jak się miewa ciotko?

>> Chyba lepiej.

>> Lepiej? A to dzięki Bogu. Niechż pan nie

odchodzi jeszcze. Każe Feliksowi Ach,

prawda. Ciągle zapominam, że Feliks

wyemancypował się. Słyszał pan o tym?

>> No i co pan o tym sądzi? No cóż, ja jego

inicjatywę popieram, ponieważ zatrudnił

mnie u siebie w charakterze kelnera. Ach

tak. A wie pan, mimo wszystko pan

kelnerem u Felik.

>> Nie, jednak cały świat przewraca się do

góry nogami.

>> Bo jakaś strzelanina na dworcu. Chodzą

teraz patrole.

>> Zbliża się godzina policyjna. Litko, ja

uważam, że pan nie powinien teraz iść.

>> Rzeczywiście nie puścimy pana.

>> Nie, nie pójdę jednak tutaj u państwa i

tak dojść zamętu.

>> Mirku, zatrzymaj pana, przecież to nie

ma sensu.

>> Naprawdę niech pan nie robi głupst.

Będzie pan spać tutaj.

A teraz chodźmy do mnie. Bardzo proszę.

>> Proszę.

>> Proszę bardzo.

Proszę bardzo.

Proszę, niech pan pozwoli.

No i co pan w końcu myśli o tym

wszystkim?

Co pan zamierza robić dalej?

>> Znaczy ja wiem.

Nie zastanawiam się nad tym. Trochę na

to za późno.

Pociąg już ruszył.

>> Można wyskoczyć

>> i kark skręcić.

Nie zastanawiać się nad tym należało

dużo, dużo wcześniej. Przed wojną

jeszcze.

Cóż, a teraz jedziemy tam, gdzie nas

wiozą.

Trzeba uciekać przed ciotką, przed

bolszewikami, przed wszystkim, co

będzie.

Tak.

Może nie będzie tego, co wyobrażaliśmy

sobie i przyzwyczailiśmy się uważać,

że jest polską.

Tak, to są właśnie te nasze sprawy.

Tolo ma jakieś kombinacje, żeby się

przedostać do Wiednia, [muzyka] a

stamtąd dalej uciec

>> przed [dzwonek] własnym cieniem chyba.

>> [dzwonek]

>> A zresztą nic panu nie będę radził.

Dobranoc.

A witamy.

>> Dobry wieczór. Jak się panowie czują w

tej miłej gościnie?

>> W domu powieszonego nie mówi się o

sznurze.

>> Tak, tak. Szczury uciekają z tonącego

okrętu. A i my pewnie też niedługo

uciekniemy z tego domu. Atmosfera się

zagęszcza proporcjonalnie do

zaludnienia,

a rabina niestety [parsknięcie] zaczyna

się zalamywać.

Chodźmy spać.

Pan młody człowieku, który oczekujesz

prawdopodobnie pereł naszego humoru,

będziesz w srodze zawiedziony.

No ja nie powiem dziś więcej ani słowa.

Niech to wszystko szlak trafi.

[parsknięcie]

Proszę wstawać panowie, już późno. czas

po sobie posłać

>> i pomyśleć, że kiedy byłem parę tygodni

temu zaproszony tutaj na na na na obiad,

to pani Róża robiła mi robiła mi

wymówki, że jaoręcznie wyniosłem leżak

do ogrodu parę tygodni temu. Cholera,

jak to profesorze pan nie wychowawca

młodzieży? Nie, to ostatnio raczej

młodzież mnie wychowywała. No w drodze

do Pruszkowa taki bardzo młody człowiek

z taką trupią główką tutaj na na czapce

to wpajał we mnie kopniakami sztukę

maszerowania w szeregu.

>> A propos profesorze, dziś pańska kolej

pompowania wody.

>> Ej, nie, niech pan za mnie napompuje

dzisiaj. Ja panu przy śniadanie oddam

moją kromkę chleba.

>> O, to godne uwagi. [śmiech]

A cóż to zamierza pan wylegiwać się do

południa? O, młody człowieku, musimy

zrobić na pana donosnę.

>> Nie ma wody w zbiorniku. Jeżeli panowie

chcą się umyć, wody trzeba napompować.

A jeszcze jedno. Bardzo proszę sprzątnąć

po sobie łazienkę. Tam znowu nalane.

>> A to to naprawdę to nie ja. Zachowa

przynajmniej trochę godności,

>> ale nie no to ja przy nie zupełnie

zmieniam się w sztubaka. A pan mi

wypomina, że jestem wychowawcą. byłym.

Jestem byłym wychowawcą, tak jak pan

jest byłym mistrzem i wszystko w ogóle

jest byłe. A zwłaszcza nasza gospodyni,

która żadną miarą nie chce uznać tego

czasu przeszłego. W każdym razie woda w

zbiorniku jest też byla. Zwracam panu

uwagę,

>> ale kromka chleba to nie jest była.

>> Rozmyśliłem się.

>> To to i ja się dziś nie będę mył. O,

>> jak to doktorze? Nie stosuje pan

higieny? Nie, nie, nie, nie, nie, nie

szanuję higieny tak jak pan ćwiczeń

pięciopalcowych. Idę teraz odetchnąć

świeżym powierzchni.

>> [muzyka]

[muzyka]

>> O, jak to miło, że znowu [muzyka] pan

gra.

>> Przepraszam, czy nie mogłaby pani na

chwilę wyjść stąd? Chciałem się [muzyka]

ubrać.

Niech się pan nie krępuje. Ja i tak

widziałam pana w kalesonach.

>> Jak pani stąd wyjdzie.

>> Śniadanie będzie za 20 minut. Może pan

się umyć tymczasem.

[muzyka]

Pani Róża zapytują uprzejmie. Czy nie

mógłby pan pójść [muzyka] uczyć się grać

gdzie indziej? Ma migrenę.

>> Migrenę?

Mój Boże.

Migrenę.

>> Jak to? Idzie pan bez śniadania?

>> Nie jestem głodny.

>> Czy mógłby pan chwilę ze mną

porozmawiać?

>> Nie.

Takie świni jak pan to nigdy w życiu nie

widziałam.

>> Przepraszam. Czego pani właściwie sobie

ode mnie życzy?

>> Czego pani sobie ode mnie życzy? Życzę

sobie, żeby nie był pan takim chamem.

Jak się rozłaszczę, to w pysk mogę dać.

Jeszcze nie wszystko zapomniałam.

>> [muzyka]

>> Trójka prosi o rachunek. Już idę.

Przyjaźnie

panienka. Potrzebuję coś jeszcze z

kuchni.

>> Nie, Feliksie. No to chyba kończymy.

[muzyka]

[muzyka]

Tam dopiszę jeszcze jedną [muzyka]

ćwiartkę. Nein, nein, kein

spät

bilen

[muzyka]

ja nauze.

>> Panna Miko jeszcze ćwiartka wódki.

>> Muszę się przed panem usprawiedliwić.

Ja się do cudzych spraw nie wtrącam.

>> Wiem, ale nie chciałbym, żeby pan o mnie

źle myślał,

>> więc domyślam się, że spotkaliście się w

tych wiedńskich sprawach.

Pękś.

Czy uważa pan, że jest w tym coś złego?

Przecież to nie jest paktowanie z

wrogiem.

Oni są czymś rodzaju

towarzystwa przewozowego.

Zresztą

nie jestem jeszcze zupełnie zdecydowany.

Litka,

>> co Litka?

>> Litka nie chce jechać,

ale ona niewiele rozumie z tych spraw.

Widzi pan? Wydaje mi się, że to jest

ostatnia szansa, żeby się stąd wyrwać.

Jak oni tu przyjdą,

nie wiadomo jak będzie. Może nie tak źle

jak mówią, ale

lepiej nie ryzykować.

Muszę się stąd wyrwać,

uciec z tego kraju,

zacząć nowe życie wśród innych ludzi i

innych spraw. [parsknięcie]

Dobra, że jeszcze jesteś tutaj. Bardzo

ważna sprawa. Słuchaj

>> panno Miko, niech pani mi naleje

kieliszek łódki. Głowa mnie boli.

Widzę, że pan ma jakieś zmartwienie.

Niech pan się zwierzy, to przyniesie

panu ulgę.

>> Czy często pan się kochał w życiu?

>> A co to znaczy kochać się?

>> Kiedy się czuje pociąg fizyczny, to nie

jest miłość. Miłość to pożądanie czyjejś

duszy.

Miłość panna Miko jest pożądaniem

fizycznym. Miłość wtedy jest czysta,

kiedy pożądanie czyichś kształtów

kojarzy się zapachem koniczyny

rozgrzanej ziemi.

A te rzeczy z duszą przychodzą dopiero

później, albo wcale nie przychodzą.

>> Aha, to tutaj para sobie gruchę.

>> Litka.

Uważaj Pindulo, bo pan misjonarz taką z

ciebie kurwę zrobi jak ze mnie zrobił.

>> Spokój się Litka. Co ty wygadujesz?

>> Milcz wygra, bo ci kudły powyrywam.

>> Nie ma żadnej litki. Tu jest geneta.

>> Zachowujesz się jak ulicznica. Zupełnie

pijana. Co ty oszalałaś?

Jakuję

>> mam tego wszystkiego dosyć.

Nka nie szans użyj rękoczynów.

>> Zostaw, zostaw.

>> Niech hrabina do końca pokaże swoją

rasę.

>> O, proszę pana, jakie szczęście pani

wróciła. Jest na dole. Co pan się nie

cieszy?

>> Owszem, właśnie skamieniałem ze

szczęścia.

>> Proszę pani, proszę pani, pan jest tu.

Proszę, prędzej. Właśnie skamienia. Ze

szczęścia

narobiłam wczoraj strasznych rzeczy.

Myślę, że nie wyrzuci mnie pan za drzwi.

Nie wiem w ogóle od czego zacząć.

>> Najlepiej niech pani wcale nie zaczyna.

To zupełnie niepotrzebne.

>> Przecież muszę wytłumaczyć się z tego

wszystkiego.

>> Może, ale nie przede mną.

>> Właśnie przed panem. Chciał pan, żebym

została porządną dziewczyną? I tak się

stało. A że u hrabiów taki sam bajzel, a

hrabiny nie gorsze od foranserek,

[muzyka] to już nie moja wina. Powiem

panu jeszcze

>> co.

>> Ja pana zawsze

bardzo lubię i nie chciałabym, żeby

między nami tak było.

Przepraszam.

I co dalej?

>> Muszę tymczasem z nim zostać.

[parsknięcie] 4 lata.

Tego nie rozwiąże jedna awantura.

>> Przecież on ucieka.

Jedzie do Wiednia.

>> Nie pojedzie.

>> Dlaczego?

>> Kocha mnie.

Znowu będę musiała pomóc mu się

rozpakować.

Pewnie już za mną goni, żeby mnie

przeprosić.

Do widzenia.

Dziękuję w ogóle za wszystko. H

pojechał jednak.

To przykre, ale w tej sytuacji nie

zajedzie daleko.

>> Będzie musiał wrócić.

>> To już nie ma żadnego znaczenia.

>> Daj mi już spokój z tym Mirkiem. Dobrze,

>> dobrze.

>> [muzyka]

[muzyka]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.