Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Nederlandse ondertitels: Rustroest.
Het is een geschenk van God.
Ik ben uitverkoren om ons uit de woestenij te leiden.
God keek neer op dat kleine huisje in Ierland en zei...
"Dat jongetje daar...
dat ga ik gebruiken om de Ierse muziek te redden...
en het populairder te maken dan ooit tevoren."
Waarom zou God dat doen?
Omdat God Iers is!
Het is komt vast doordat ik op eerste kerstdag ter wereld kwam...
dat ik voor het geluk geboren ben.
Daar dank ik God voor.
Ik ben geboren in Royal Tunbridge Wells.
Het idee dat mijn verjaardag belangrijker is dan de geboorte van Jezus...
vond ik belachelijk.
De geboorte van onze Heer, ja...
en het was een blije dag.
Geloofde je in de kerstman?
Nee, natuurlijk niet.
Zo dom was ik niet.
Mijn ouweheer gaf het toe toen ik een jaar of twee was.
Hij zei: "O ja, ik ben de kerstman."
Ik ben een cultfiguur geworden.
Zie je jezelf zo, als een cultfiguur?
Als een verdomd groot commercieel succes.
Wil je een plaat opzetten?
Wat Northern soul? Tamla Motown?
Als we klaar zijn met filmen, zetten we...
Nee, nu.
Nu? - Ja.
Of ik zeg geen woord meer.
Oké.
POT MET GOUD
Een paar rondjes met Shane MacGowan
Een van mijn vroegste herinneringen...
is van een sepiabruine boerderij in Tipperary.
Die boerderij heette de Commons.
Er was een schuur.
Er stond een grote iep...
en een paar stukken land.
Tipp is erg behoudend...
en ook erg republikeins.
Je had de krant en de radio...
en dat was onze blik op de wereld.
Tipperary 1961. We woonden allemaal in een gele onderzeeboot.
We gingen eropuit met paard en wagen...
en water haalden we uit de pomp.
Zo kwam je in die tijd aan water.
We pisten uit de voordeur...
en scheten buiten op het land
Er was geen elektrisch licht.
Ik weet nog dat we elektriciteit kregen.
Er was een ongelooflijk aantal mannen in dat huis...
om van de vrouwen maar te zwijgen.
Je had de familie van mijn moeder in Tipperary, de Lynches.
En mijn grootmoeder...
en die had drie zussen en vier broers.
Pak aan.
Als kind was mijn oom John mijn grootste held.
Hij was de eigenaar van het huis en de boerderij.
Hij was een echte Ier.
Shane had altijd een pet op als hij hier was.
Je moest een pet hebben...
want alle mannen droegen er een.
Oom John was een man van weinig woorden.
Het enige dat hij altijd zei, was "fuck."
Af en toe ging zijn pet af...
om er een vlieg mee dood te slaan en dan zette hij 'm weer op.
En dan zei ie, "Fuck."
"Fuck" is het populairste woord in de Ierse vocabulaire...
en ik leerde het al heel jong zeggen.
Mijn tante Ellen kon verdomd goed concertina spelen.
Ze had een echte Ierse ziel...
en ze overleed in de sterfkamer...
met een portret van Jezus die op haar neer keek.
Mijn tante Nora, bij wie ik sliep...
rookte als een ketter.
En ik was als de dood dat ze in haar slaap zou overlijden.
Ik hielp oom John altijd op de boerderij.
Het hooi van het land halen.
Het graan binnenhalen.
Eieren rapen.
Ik hielp hem met het slachten van kalkoenen en ganzen.
Dat vond ik fascinerend...
want ze wisten dat ze eraan gingen
Ik hield ze vast terwijl ze het mes erin staken.
Als ze leegbloedden, zagen ze er erg stoned uit...
net zoals junkies.
Ik ben om te beginnen blij je te zien.
Is dat zo? - Zeker.
Fijn. - Goed je te zien.
Mooi.
Ik dacht aan de eerste keer dat we elkaar ontmoetten.
In Londen.
We liepen naar Downing Street...
om te onderhandelen met Tony Blair en z'n mensen.
Ons onderhandelingsteam had een vergaderruimte nodig...
en Gerry O'Boyle was zo aardig...
een achterkamer in Filthy McNasty's beschikbaar te stellen.
Jij was daar op een morgen.
Ik was er met Martin McGuinness.
Maar ik weet nog dat ik je zei dat we naar Blair gingen.
O ja.
En jij zei tegen me, "Zeg 'm, 'Tiocfaidh ár lá'."
"Onze tijd kom nog wel."
Wat ik ook heb gedaan.
Tiocfaidh ár lá.
En hij zei dat de Pogues voor hem...
nooit meer hetzelfde zouden zijn.
Wat was dat nummer dat je over de grote hongersnood hebt geschreven?
O, "The Dunes."
Dat nummer vertelt het verhaal van de mensen...
die doodgingen van de honger.
Ze werden begraven in het zand van de duinen, aan het strand...
omdat er geen fatsoenlijke plek was om ze te begraven.
Stem van Ronnie Drew...
Ik ging erheen samen met een vriend.
We waren gewoon maar wat aan het dollen.
En we klommen tegen die duinen op...
en we schopten het zand weg en de beenderen kwamen tevoorschijn.
Dat was afschuwelijk.
We raakten in paniek.
We konden ons niet bewegen. We waren doodsbang.
En het leek of de lucht donker werd.
Er hing een afschuwelijke atmosfeer.
Ik vergat mijn tante Monica te noemen.
Zij probeerde te zorgen dat ik naar bed en in bad ging.
Ik was een ongehoorzaam kind en dat wilde ik niet.
Dus dat deed ik niet.
En iedereen zei "laat dat kind toch."
Ze geloofden in een kind z'n gang laten gaan...
zolang het maar naar de mis ging.
Ik groeide op als een devoot rooms-katholiek.
De rooms-katholieke mis is een van de mooiste dingen die een mens kan meemaken.
Ik werd gewoon high als ik de hostie kreeg.
Je at en dronk het bloed van Christus.
Mijn tante Nora, die de religieuze leider in huis was...
leerde me de catechismus.
Ze maakte een godsdienstwaanzinnige van me toen ik vier was.
Ze kocht sigaretten voor me.
Gokte op paarden met me.
Ze gaf me sterke drank.
Ze gaf me chocolade.
En als ik bezopen was en rookte als een schoorsteen...
ging ze me het evangelie leren.
Ik weet niet of ze dat allemaal deed om me te manipuleren.
Ik denk dat ze gewoon zichzelf was.
De hele familie vond dat ik priester moest worden.
Want ik was een erg intelligent kind...
en het betekende meer aanzien voor iedereen als ik priester werd.
Tot mijn elfde heb ik dat serieus overwogen.
Het gaat wel, eerwaarde.
Ik zag dat priesters een vrij makkelijk leven hadden.
Gratis wonen, erg veel drank...
en de muziek en de schoonheid van de mis.
Wat smerig.
Shane, in godsnaam! Niet weer! Naar binnen nu!
Ik geloofde niet dat ik in de hel kwam.
Niemand zei me ooit dat ik een slecht kind was, behalve Monica.
Omdat ik mijn zusjes gezicht in een koeienvlaai drukte.
Ze zeiden dat ik niet in de hel kwam, omdat ik niks verkeerd deed.
Drinken is geen zonde.
Roken ook niet.
Gokken is geen zonde.
Dus wat mij betreft, kwam ik in de hemel.
Ik wilde al mijn ooms en tantes weer zien in het hiernamaals.
We werden allemaal engelen.
We zouden voor eeuwig in Gods licht leven.
Dat klonk behoorlijk saai, eigenlijk.
Maar je kon alles krijgen wat je wilde.
Er was drank en sigaretten in de hemel.
Dat hadden ze mij verteld.
Er zijn hier veel mensen overleden tijdens de grote hongersnood.
De bevolking werd gehalveerd.
Veel mensen werden gedwongen te vertrekken.
En veel mensen overleden in de doodskistschepen...
op weg naar Amerika.
Ik probeer de term "hongersnood" te vermijden...
want het was natuurlijk geen hongersnood.
Er werd nog steeds voedsel geëxporteerd...
uit Ierland terwijl de mensen lagen dood te gaan.
Maar Ierland was een ongelooflijk vruchtbaar land.
Zeker.
Daarom kwamen de Engelsen hiernaartoe.
In de Commons was het alle avonden kerstfeest.
Het begon met mijn oom John...
die stout meebracht uit de kroeg.
Er viel altijd wel iets te vieren.
Met drank, roken, gevrij, kaartspelen, dansen.
Dat ben ik met de jongens...
Iedereen zong, iedereen speelde een instrument.
Ik werd op de tafel gezet toen ik een jaar of drie was...
en ik moest een paar liedjes zingen.
In het begin vond ik dat best eng...
maar als ik eenmaal bezig was, ging het prima.
Ze hadden door dat ik wel talent had.
Dus ik wist al heel jong dat ik iets kon.
Zijn poriën absorbeerden al die prachtige...
traditionele Ierse muziek...
en zang en dans toen hij nog erg jong was.
Tommy Keane, de melkboer...
kwam altijd iedere morgen stomdronken om drie of vier uur langs...
zette me op zijn knie...
als de vrouwen net bezig waren het vuur uit te maken.
Dus ze besloten maar niet naar bed te gaan...
en Tommy een fles stout te geven.
En dat betekende dat ik ook nog een stout kreeg.
Het begon toen ik jaar of vijf was.
Hij werd eruit gegooid.
Ik werd altijd een beetje dronken.
Maar al gauw kon ik twee flessen Guinness per avond aan.
Als iemand ze ernaar vroeg...
zeiden ze altijd, "Ach weet je...
als je ze genoeg geeft als ze jong zijn...
drinken ze later niet zoveel."
Ik leerde er respect voor te hebben.
Ik had het niet nodig.
Ik was er niet aan verslaafd...
toen.
Ik moet wat te drinken hebben.
Hoe gaat het, alles goed?
Prima.
Ik ben zo goed als gestopt.
Ik weet nog de eerste keer dat ik dronken werd van de whiskey.
Dat was die Tom Callaghan...
die kerel die mijn tante Monica het hof maakte.
Hij leerde me een tractor een heuvel op te rijden...
en een wheelie te maken.
Hij kocht op een keer een flesje Powers voor me...
bij Hannigan's in Killbaron.
Hij zei, "Zeg tegen niemand dat je die van mij hebt."
Uit een klein flesje Powers gaan twee dubbele.
Ik liep er een tijdje mee rond en dacht erover 'm op te drinken.
En op een dag dacht ik, "Wat kan het schelen?"
En dronk het midden op de dag.
Ik nam een flinke slok en dacht, "Godallemachtig."
En ik werd helemaal warm.
Toen dronk ik de rest op.
En ik liep gewoon het erf van de boerderij op.
Jullie stammen allemaal af van Keltische ganzen.
De boerderijdieren praatten tegen me.
En ik praatte terug.
Er was geen touw aan vast te knopen...
maar dat gold ook voor mijn gedachten.
Ik was compleet van de wereld.
En mijn oom John die met een emmer over het erf liep...
keek eens naar me en zei...
"Wat krijgen we nou, verdomme?"
Een goed glas bier is het helemaal...
Blijf vooral niet nuchter.
Dat staat me nog helder voor de geest...
de eerste keer dat ik dronken was van de whiskey.
Een paar flessen whiskey verder en ik ben er nog steeds.
Wat een teringherrie. Sorry daarvoor.
Ik nodig iedereen uit die er anders over denkt...
iedereen die durft te beweren...
dat "Shane's geheugen totaal naar de klote is...
door al dat gezuip..."
Ik daag ze allemaal uit.
Als je weer eens aan de Pirates wilt...
als hij tenminste nog wat voor je overlaat.
Hoe kom je erbij dat ik wakker kon blijven tijdens Pirates?
Dacht je dat ik dat wel kon?
Kom op, mannen! Geen gelanterfant!
Doorgaan, smerige Paddy's! Doorwerken!
De hongersnood was de druppel die de emmer deed overlopen...
en hoe lang het ook zou duren...
wat er ook voor nodig was...
de Britten moesten weg.
Medesoldaten van de Irish Volunteers...
en van het Citizen's Army...
Ierland zal vrij zijn!
Iedereen was destijds trots op de opstand.
En tegenwoordig heb je van die lamlullen, zoals Bon Geldof.
Die zegt, "Hoe durven ze die beslissing te nemen...
namens het Ierse volk...
om in opstand te komen en al die verwoestingen aan te richten.
Maar er was goddomme iedere 25 jaar een opstand...
sinds die vervloekte hongersnood.
Ik hield ervan doelloos rond te dolen over de landerijen.
Ik leefde in mijn eigen wereld...
waar je de kleuren horen kon...
en je je geluiden kon zien.
En toen begon ik muziek te maken.
Er zat een sprinkhaan op kniehoogte.
En het was geweldig...
want alles was overwoekerd.
Het was een soort jungle.
We deden altijd twee spellen.
We speelden oorlog in Vietnam...
en we speelden de Black and Tan oorlog.
Dat was de IRA tegen de Britten.
De meisjes moesten de Britten spelen.
De Britten recruteerden gajes uit de gevangenissen...
om dienst te nemen bij de Black and Tans.
Het was gewelddadig, onmenselijke tuig...
dat was veroordeeld voor moord op hun vrouw...
verkrachting en kindermoord.
Ik stond uiteraard altijd aan de goede kant.
Ik was de Vietcong in de Vietnamese oorlog...
en ik was de IRA in de Tan oorlog.
Vuur!
Dus ik won altijd.
De onafhankelijksoorlog begon in Tipperary...
vlak buiten ons hek.
Ik kreeg altijd verhalen te horen over de Tan oorlog...
van de ouderen...
want de Commons was een veilige plek voor de IRA.
En mijn oom Mick was commandant geweest.
Ik vroeg om een boek over de revolutie.
Iedereen keek naar oom John, die de baas in huis was...
en hij zei...
"Geef die jongen een boek."
En ze gaven me 'Mijn gevecht voor de Ierse vrijheid' van Dan Breen...
dat erg gewelddadig was...
en erg beeldend.
De mannen kwamen met paard en wagen de stad binnen.
Als ze de stad binnenkwamen, moesten ze van de Tans in een rij gaan staan...
met hun gezicht naar de muur...
en speelden ze Russisch roulette met ze.
Iene miene mutte...
sla een Paddy op zijn teen...
als ie schreeuwt, laat je 'm gaan...
zo niet...Bang! Bang!
Willen jullie verkracht worden...
voor of nadat je wordt doodgeschoten?
En daar hadden ze dikke pret om.
Een hele Tan divisie werd uitgeschakeld door de IRA.
Ze werden begraven bij ons huis.
We namen ze te grazen.
De Britten waren vertrokken.
Het is niet voor niets dat ik zo'n minachting voel voor de Engelsen.
Ze kunnen niet in de schaduw staan van de mensen die mij de eerste zes jaar...
van mijn leven in Tipperary hebben grootgebracht.
Als je jong bent, lijkt het of er geen eind aan de zomer komt.
Eindeloze dagen...
want in Ierland is het 's zomers tot 23.00 uur licht.
Alles is een avontuur...
en je verlangde ernaar...
want als je in Engeland was...
moest je van alles doen wat je niet leuk vond...
zoals school.
Shane was erg gehecht aan het huis...
want zelfs toen papa en mama op het punt stonden te vertrekken...
bleef Shane hier tot het allerlaatst...
tot hij terug móést om naar school te gaan.
En papa en ik haalden hem van de bus.
En hij had nog steeds z'n pet op...
en hij stonk naar rook.
En hij was verdrietig dat hij weg moest.
Het had een enorme invloed op hem.
Het maakte dat hij zich echt Iers voelde...
en deel van het oude Ierland...
omdat wij het staartje daarvan nog hebben meegemaakt.
En ik denk dat dat vooral heeft bepaald wat hij is geworden.
Hoe oud was je toen je naar Londen ging?
Wat, de eerste keer? - Ja.
Het lijkt wel een verhoor.
Oké, dat zal ik niet doen.
Kunnen we ergens anders over praten?
Ander onderwerp.
Waar wil je dan over praten?
Wat dacht je daarvan!
O, en cheddar, graag.
In Engeland was ik niet gelukkig.
Ik kreeg mijn eerste zenuwinzinking toen ik zes jaar oud was.
Spanningen, depressie, paranoia.
Ik wist toen niet dat dat een zenuwinzinking heette.
Ik huilde mezelf in slaap en dacht aan Ierland.
Dat was een afschuwelijk ander leven.
Ik heb op drie scholen gezeten in Engeland.
De ene was een kloosterschool in Tunbridge Wells...
waar les werd gegeven door franciscaanse nonnen.
Ik had totaal geen Engelse vriendjes.
Maar ik had altijd geleerd trots te zijn dat ik Iers was...
en me over mijn afkomst niks te laten aanleunen.
IEREN HOEVEN NIET TE REFLECTEREN.
We waren Iers, ja.
We waren ontegenzeggelijk Iers.
Pap draaide alle platen van de Dubliners...
en al die protestsongs. We konden ze woordelijk meezingen.
Mijn vader was een linkse, socialistische IRA aanhanger.
We stonden boven de wet, hè?
Dat maakte dat we vrije mensen waren.
Mijn moeder was erg bekend in Ierland.
Topmodel. Iers meisje van het jaar in 1954.
Ze was het meisje met de St. Patrick lach...
hier met de Ierse wolfshonden.
Ze is gewoon erg knap.
Ze is net een filmster.
Mijn moeder kon erg goed zingen.
Ze heeft heel wat prijzen gewonnen met haar traditionele Ierse liedjes...
en ze heeft me er veel geleerd.
Ze dacht dat ik zou kunnen worden waar zij nooit de kans voor kreeg...
namelijk een bekend traditioneel zanger.
Het waren fantastische ouders...
die vergeefs probeerden hogerop te komen.
Mijn moeder geloofde het sprookje...
dat als je naar Engeland ging, je kostje was gekocht.
Ze probeerde een burgergezinnetje van ons te maken.
Het was erg moeilijk...
om werk te vinden in Ierland.
Veel mensen gingen naar Engeland om een bestaan op te bouwen.
Mijn vader had een goede baan.
Hij had een wiskundeknobbel...
die hij gebruikte om veel geld te verdienen met gokken.
Maar als je Iers was...
werd je nooit geaccepteerd door de middenklasse in Engeland...
zelfs al had je vader een bovengemiddelde baan.
Geen zwarten, geen Ieren, geen honden.
Ze hadden hier de gewoonte Paddy's in elkaar te slaan...
Paddy, Paddy!
dus ik kreeg regelmatig een pak slaag.
Er was één uitzondering...
zo'n echte crimineel die van reggae hield...
en daar hield ik ook van.
Dus werden we goede vrienden.
En ik werd geïntroduceerd in zijn bende...
door een vuilnisbak op mijn kop te zetten...
en daar een half uur lang op te rammen.
Vanaf toen genoot ik zijn bescherming...
en hij maakte me z'n minister van folteringen.
Dus na school moest ik dat met die vuilnisbak doen...
om anderen mores te leren.
Ik nam wraak op die Engelse klootzakken die mij in elkaar hadden geslagen.
Ik pakte brandnetels en haalde die over hun ballen...
draaide hun tepels rond...
en schold ze uit.
En toen had ik Markies de Sade nog niet gelezen.
Dat lezen heeft ie van vader.
Hij las James Joyce, Flann O'Brien...
en Graham Greene.
Dat is een Ierse karaktereigenschap.
We zijn een literair volk...
zelfs als we ongeletterd zijn.
Deze foto is genomen in Holmwood House...
in Tunbridge Wells, omdat hij een literaire prijs...
had gewonnen van de Daily Mirror...
en wel de hoofdprijs.
Het was een school voor voorbereidend onderwijs.
Zij hanteerden de stelling dat...
ze een Engelse heer van je konden maken.
Hiep hiep hoera!
Wilde je een Engelse heer worden? - Nee, en ook geen Ierse heer trouwens.
Ik denk dat toen ik Marx, Trotsky had gelezen...
ik m'n geloof ben kwijtgeraakt.
Het was alsof ik door de bliksem werd getroffen.
Ik dacht gewoon, "Het is allemaal een hoop flauwekul".
En ik werd een afvallige.
Ik probeerde echt weer te geloven, maar dat lukte niet.
Ik werd atheïst.
Dat beangstigde me.
Het betekende dat ik die prachtige oude mensen nooit meer zou zien na de dood.
En sommigen waren al dood.
Toen we 13 waren, gingen we naar Londen.
We woonden in de Barbican, één grote betonnen jungle...
en mam werd depressief.
Het werd één grote ellende...
want Therese kon niet omgaan met het feit dat Londen één grote bouwput was.
Er werd volop gebouwd en de Barbican was een enorm fort.
Het heette acute situationele angst...
wat in feite betekende dat ze het maar niks vond in Londen.
Net als ik.
Het hele gezin raakte emotioneel ontwricht.
We hadden het ook vaak leuk, begrijp me niet verkeerd...
maar op een gegeven ogenblik...
ging ik me gedragen als de doorsnee tiener.
Het was een heerlijk joch, toen hij jong was.
We waren als vrienden, tot zijn twaalfde.
En toen ontdekte hij Creedence Clearwater Revival etc.
Hij wilde gewoon de hort op met de jongens.
Klootzak!
Lijmsnuiven of wat hij destijds ook uitvrat.
En toen was voor mij de maat vol.
Ik vond het totaal weggegooide tijd...
om naar die Westminster kutschool te gaan.
Hij won een soort studiebeurs.
Mam was blij dat hij erheen ging.
Pap niet omdat hij het beschouwde...
als een groot geprivilegieerd Brits bastion.
Ik werd daar verschrikkelijk gepest.
Ze dachten, "Kijk eens aan, een slimme Paddy."
Dit was zo rond de tijd van Bloody Sunday?
De Times schreef een kritisch stuk over het optreden van het leger...
en ik zei, "Hier, moet je zien wat de Times ervan vindt."
En wat zeiden ze?
Ik werd in elkaar geslagen.
Toen zetten we onze meningverschillen aan de kant...
en zetten een drugshandeltje op.
We voelden ons helemaal te gek...
door drugs te verkopen aan die rukkers op school...
die zelf niets voor elkaar kregen.
Veel kochten pillen voor als ze uit dansen gingen...
en ook als ze examen moesten doen.
De speed maakte dat wat makkelijker.
Er was een erg begaafde leerling...
en die vroeg mij en Charlie...
om wat speed om examen te doen.
Maar Charlie had de pillen door elkaar gehaald...
en gaf hem en paar slaappillen...
Voor het examen?
Hij schreef alleen z'n naam en viel toen in slaap.
Hij viel in slaap bij het begin van het examen.
Ze kwamen erachter wie het was.
We moesten bij de directeur komen.
Hij heette Ray. Een echte lul.
En hij zei, "Ik heb liever niet dat Shane volgend jaar terugkomt."
Ik zei, "Prima, ik wil trouwens ook niet dat ie teruggaat...
naar deze domme kutschool."
Toen ik van school werd getrapt...
hoefde mijn moeder alleen maar de hoek om te gaan...
naar de supermarkt...
en ze regelde een baantje voor me.
Tien pond per week, toen ik 14 was in 1972.
Geen belasting, want het was zo in het handje.
Dat regelden Ieren zo onder elkaar...
om ervoor te zorgen dat de Britse overheid...
nooit een cent belasting van ons kreeg.
Toen had ik andere baantjes.
Ongeschoold werk in de bouw.
Toevallig had mijn moeders broer...
de boerderij een paar jaar eerder verlaten.
Zo. - Ja.
Het klassieke verhaal, niet?
De eerste nacht bracht hij door op de wc's in Euston Station.
Hij begon als sjouwerman.
Maar omdat hij goed de baas kon spelen...
werd hij onderaannemer...
en nam andere Paddy's in dienst.
Hij verdiende snel veel geld.
Ik heb altijd een haat-liefde verhouding gehad met Londen.
De eerste paar jaar haatte ik Londen.
Het veranderde toen ik een tiener werd.
Ik ging graag uit 's avonds.
Ik hield van de drugs, de drank, de feesten...
de optredens, de meiden...
Alles wat je in Ierland niet te vaak meemaakte.
Daardoor werd het wat dragelijker.
Het enige dat hier de moeite waard is, is het nachtleven.
Mijn ouders gingen scheiden.
Daar zat ik middenin...
en het maakte me kwaad.
Shane was door eigen toedoen...
tamelijk onhandelbaar aan het worden.
Hoeveel zit daarin?
Hij gebruikte erg veel drugs...
en dat maakte dat hij zich wanhopig ongelukkig voelde.
Vader en moeder waren erg ruimdenkend.
Veel van zijn drugsmaatjes bleven bij ons in de flat slapen.
Ik vond dat maar niks, nee.
Maar zij vonden dat als ze het dan toch deden...
dan maar liever thuis.
Op een avond scoorden ik en Jez, een hippievriend van me...
wat erg sterke lsd in de Roundhouse.
Jez had een meisje versierd dat Sarah heette.
Ze was erg knap...
En we gingen naar mijn huis.
Mijn vader en moeder waren thuis.
We draaiden zachte muziek.
We begonnen te trippen...
Maar toen begon Sarah door te draaien.
Ze had een bad trip.
Ze rende de kamer uit...
naar het balkon...
op de 16e etage.
Ze wilde eraf springen.
Toen kwam mijn vader eraan...
en die was niet in een te beste bui.
Witheet.
Wakker geworden.
En hij zei...
"Wat doet die slet in mijn flat?"
En ik zei...
"Luister pap, we hebben allebei lsd genomen."
En hij zei: "lsd? Wat moet je met lsd?"
Ik moest hem aan z'n verstand brengen dat ouders...
er niet zo goed uitzien als je aan het trippen bent.
Als hij niet ophield met schreeuwen, zou ze springen.
Ik zag uiteindelijk kans haar ervan te overtuigen niet te springen...
en hem om weer naar bed te gaan...
wat enorme inspanning kostte.
Dat was de gevaarlijkste situatie waarin ik ooit ben verzeild geraakt.
Daarna neukte ik haar.
En dat was fantastisch...
omdat ze steeds van kleur veranderde terwijl ik bezig was.
Sarah was mijn eerste serieuze vriendin...
en ze was erg aardig.
Ik vond het allemaal echt eng.
Ik dacht dat ie elk ogenblik kon overlijden.
Hij had mams roze jasje aan...
droeg make-up, ging naar Piccadilly Circus...
en kwam niet naar huis.
Even snel iemand aftrekken in de oude hoofdstraat.
Toen je schandknaap was?
Hoeveel vroeg je?
Shane, ik ben nooit zo slim geweest...
om er zelfs maar aan te denken om schandknaap te worden.
Dat had jij niet nodig.
Shane heeft dat wel gedaan.
Gewoon... Ik bedoel...
Ik heb nog nooit... - Alleen aftrekken.
Gewoon handwerk.
Worden we gefilmd?
Ja. - Echt?
Waar is de camera?
Ik kreeg een zenuwinzinking nadat mijn moeder er een had gehad.
Drugs openden de deur naar mijn onderbewuste...
en lieten me opnieuw kennismaken met de schoonheid van gebrandschilderd glas...
en de pracht van de mis en religie in z'n geheel.
En toen mijn tante Nora overleed...
kon ik gewoon niet geloven dat ik haar nooit meer zou zien.
Ik hervond mijn geloof tegelijk met een fanatieke steun aan de IRA.
En toen ik een jaar of 16, 17 was...
was ik weer praktiserend katholiek.
We hadden een rare huisarts.
Hij deed regelmatig een greep in zijn eigen medicijnkast.
Hij schreef mijn moeder zware doses van van alles voor.
Die pikte ik van 'r...
en dan had ik er steeds meer van nodig.
De dokter schreef me 100 milligram valium per dag voor.
Dat is een zware dosis.
Niet zo zwaar als die van haar.
Zij zat aan de echte zombiemiddelen.
En ik schopte haar als ik 's morgens wakker werd, om te zien of ze nog leefde.
Dat zorgde voor heel veel spanning...
en ik had een paar bad trips.
Er hing een Hendrix poster aan de muur.
Met bevreemdende ogen.
Of je God in de ogen keek.
En hij begon te bewegen...
en hij begon te praten met die coole stem van 'm...
"Hoe is het ermee?"
Zet wat van mijn muziek op!
Ik had steeds flashbacks...
en het werd een beetje beangstigend.
Ik zag steeds hiëroglieven als ik in bed lag.
Ze leken een betekenis voor me te hebben...
maar ik kwam er niet achter welke.
Ik werd er stapelgek door.
Het was alsof ik lsd had genomen, als dat niet zo was.
Ik was bang om alleen te zijn.
Ik moest een keer bij mijn ouders slapen.
Ze gingen met me naar een psychiater.
Ik werd opgenomen op de drugsafdeling van een psychiatrisch ziekenhuis...
dat Bedlam heette.
Ik stemde ermee in om daar zes maanden te blijven...
om van de drugs af te komen.
De behandelingstherapie was schilderen...
maar mijn schilderijen joegen de andere patiënten zo veel angst aan...
dat ik een eigen kamer kreeg en een gitaar om op te spelen.
Wat was het eerste nummer dat je schreef?
"Instrument of Death."
Ik vermoord je met mijn gitaar...
Ik breng je in vervoering met mijn gitaar.
Het is een instrument des doods.
Het ging over My Lai.
My Lai? In Vietnam?
Ja, waar ze die gruweldaden hebben begaan tegen de Vietnamese burgers.
Ze deden dingen als een handgranaat in hun kut stoppen.
Ik wist eigenlijk niet of het wel goed met me ging, tot ik eruit kwam.
Shane, tijd om naar huis te gaan.
Ik zat vol woede...
en toen kwam er een ongelooflijk woedende band op mijn pad.
Het leek wel voorbestemd...
dat een van de eerste bands die ik zag toen ik eruit kwam...
een stel was dat eruit zag alsof...
ze in het gekkenhuis thuishoorden.
Punk is het beste dat me is overkomen.
Toen ik de Sex Pistols zag, veranderde mijn leven.
En dat van vele anderen.
Het gaf niet dat ze er niet uit zagen.
In punk ben je voortdurend creatief.
Je hebt altijd haast.
Je leven bestond uit naar optredens gaan.
Er ontstonden voortdurend nieuwe bands.
Je hele leven was één grote achtbaan...
één en al opwinding.
We kwamen thuis op een zondagavond...
en Shane zat daar met afgeknipt...
en witgebleekt haar.
Mam slaakte een gil, volgens mij. Maar later zei ze tegen hem...
"Met zo'n kapsel moet je wel zorgen dat je beroemd wordt."
Dichterbij het totaal overboord gooien van alle ballast kwam je niet.
En ik ben erg blij dat ik erbij was.
We braken met alle remmingen die ze erin hadden geramd.
We doorzagen die vervloekte conditionering.
Katholieke punks zoals Johnny Rotten en ook ik...
gebruikten veel crucifixen en dat soort afbeeldingen.
Johnny beschuldigde mij ervan dat ik Brits was...
omdat ik een shirt van de Britse vlag droeg...
en daarna veranderde in een Ierse republikein.
Hij had er niet verder naast kunnen zitten.
Ik liep rond met "IRA" op mijn voorhoofd.
En dat was tijdens een bomaanslag.
Je moest altijd zijn voorbereid op geweld.
De vroege punktijd was een gevecht dat ik won.
Mijn punkalias was Shane O'Hooligan.
Ik werd al snel een bekend punkgezicht...
toen ik in mijn oor werd gebeten.
Ik stond vooraan bij een Clash optreden in het ICA.
Ik was wat aan het dollen met een meisje...
door elkaar in de arm te bijten...
tot die onder het bloed zat.
Uiteindelijk ging ze wat te ver...
en beet me in de kant van m'n hoofd die het dichtstbij was.
Het bloed spoot eruit...
en iemand nam er een foto van.
En voor ik het wist...
stond er een grote, bloederige foto in de NME.
KANNIBALISME BIJ CLASH OPTREDEN
Mensen spraken me aan op straat en zeiden...
"Krijg nou wat, jij bent die gast die in zijn oor is gebeten.
Helemaal te gek, man!"
Ik denk dat hij had ontdekt waar hij zich thuisvoelde.
Ik denk dat hij zijn mensen had gevonden.
We vonden allemaal dat punk Shane goed deed.
Hij kon zich erdoor uiten...
op een erg positieve manier...
want het had alles met muziek te maken.
Ik was het gezicht van '77.
Ik werd gerespecteerd en met ontzag behandeld door andere punks.
Ik was altijd op de juiste plek op de juiste tijd.
Ik werd geïnterviewd door de Evening Standard.
Ik bracht mijn Bondage fanzine uit.
Ik had het helemaal gehad met al die andere bladen.
Wat is er mis met Sniffin' Glue?
Het is net zoiets als de Financial Times.
Het is een instituut.
Ze steken hun nek niet meer uit.
Zo rond begin '77...
begonnen zoveel mensen een band, dat wij dat ook maar deden.
Dat was ik en een meisje, Shanne.
Jullie twee!
Weg met dat schaap!
Shanne en ik lieten elkaar uit aan een hondenriem.
Shanne was ook erg bekend...
maar ze kwamen wel gewoon langs bij Tunbridge Wells.
Pap en ik gingen met hen uit...
en dan zat iedereen ze aan te staren.
Maar pap had iets van...
"Lazer op!" weet je?
Mam was altijd trots. Ze...
deed zo als iemand naar hen keek.
Hij was erg gelukkig.
Hij begon toen met de Nipple Erectors.
Shanne ontdekte dat als ze met mijn tepels speelde...
die erg hard en stijf werden.
Zo kwam ze aan die naam...
waar ik de rest van mijn leven niet meer vanaf zou komen.
We waren niet slecht...
maar niet om over naar huis te schrijven.
Maar toen dachten we, dit is 't.
We hebben het voor mekaar.
Maar we waren allemaal rond de twintig.
Je dromen waren als rook uit een opiumpijp.
En toen punk voorbij was, bleven wij achter met...
een heleboel bordeelsluipers...
een paar flacons Crazy Color haarverf...
en onze dromen in duigen.
En een uitkering.
UITGEBLUSTE STERREN
SHANE MACGOWAN Dichter en Dronkelap woonde hier 1979-1982
We woonden in een kraakpand in Burton Street in Kings Cross.
We hadden allemaal een uitkering.
En we moesten de nacht voor de uitkeringscheques kwamen...
wakker blijven...
omdat anders de eerste die op was ervandoor ging...
alle cheques ophaalde...
alle handttekeningen vervalste en al het geld uitgaf...
voordat de anderen op waren.
Dus donderdagnacht was een spannende nacht.
Hoeveel geld kreeg je?
Tien pond per dag.
Hoeveel gaf je uit aan drank?
Tien pond per dag.
Hoeveel vrouwen had je gemiddeld per week?
Zeven.
Niemand zou kunnen beweren dat ik erg knap was.
Ik denk dat ze me woest aantrekkelijk vonden.
Ik kon goed lullen.
Je bent van nature niet echt knap...
maar de vrouwen liggen aan je voeten.
Veel vrouwen vinden je onweerstaanbaar, om wat voor reden ook.
Ben je je daarvan bewust?
Dat is me opgevallen, ja.
Shane MacGowan!
Ja, de mooie Shane MacGowan.
Ja, de mooie Shane.
Hoe lang kennen wij elkaar, Shane?
Dat moet al zo'n 30 jaar zijn.
Of langer.
Jij bent niks veranderd...
want jij bent echt een schatje.
Een mannelijk schatje.
Jij bent zo schattig, dat ik er onpasselijk van word.
Toen je in Kings Cross woonde...
wist je toen dat W.B. Yeats daar om de hoek had gewoond?
Nee, maar dat interesseerde me geen reet.
Je bent nooit erg aardig over hem.
Ik vind hem ruk.
Dat meen je niet!
Zeker wel.
En hoe zit het dan met "An Irish Airman..."?
Eén goed gedicht!
Shane leest "An Irish Airman Foresees His Death" van W.B. Yeats.
Ik vind gewoon dat Yeats enorm overschat wordt.
Ik vind zijn goede werk fantastisch, maar het meeste is klote.
Yeats is wel Ierlands beroemdste dichter, helaas.
Omdat hij Ierlands minst Ierse dichter is.
Hij was Iers, maar hij was geen Paddy.
Hoewel hij van goeden huize was...
schaamde Yeats zich er een beetje voor dat hij Iers was.
Hij was een West Brit.
Toen de opstand uitbrak...
was Yeats geschokt.
Want hij was gesteld op orde.
Hij kon niet omgaan met anarchie.
Hij kon niet tegen een beetje geweld.
Hij hield er niet van als zijn mooie kleren vuil werden.
Het was een tijd waarin alles weer erg saai was.
Het waren de nadagen van New Romantics en zo.
Het was de tijd van één flikker en iemand met een syntheziser.
Het enige alternatief waren die wereldmuziekbands...
die Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse muziek speelden.
Ik dacht, "Wij hebben onze eigen oorspronkelijke...
etnische volksmuziek binnen handbereik."
De Ierse diaspora in Londen.
Ik dacht, "Als ze etnische muziek willen horen...
kan dat voor hetzelfde geld onze etnische muziek zijn."
Dat is me met de paplepel ingegoten.
Ik zat te wachten tot iemand dat zou doen, maar dat gebeurde niet...
dus toen deed ik het maar.
Eigenlijk zijn Jem, Spider en ik de band begonnen...
niet ik alleen.
Spider kende ik al heel lang...
en Jem kwam erbij op banjo.
Het idee was de traditie eens flink op te schudden.
Wat we vanaf het begin wilden...
was dat het ballen en het juiste gevoel had.
Op de een of andere manier werkt dat binnen de groep.
Chemie, of hoe je dat ook wilt noemen.
Spider leerde tin whistle spelen...
en hij speelde er vaak op door de telefoon voor mam...
en dan zeiden ze, "Luister, Therese..."
En zij zei, "Erg goed, Spider!"
We hadden gewoon iets in ons hoofd en dat probeerden we...
en voor we het wisten...
moesten we een naam bedenken.
Die naam bedachten we gewoon in een opwelling...
want de volgende dag hadden we ons eerste optreden.
Dus we zeiden gewoon, "Bekijk het, we heten Pogue Mahone."
Dat betekent, "Lik mijn reet."
De Blarney Stone kussen
Het was mijn kruistocht om Ierse muziek weer populair te maken.
En door die Ierse muziek, de taal populair te maken...
en de literatuur.
De Ieren weer zelfvertrouwen te geven.
En de hele wereld te laten weten...
wat een enorme culturele rijkdom we de wereld hebben gegeven...
voor zo'n klein land.
Een zee van vurige vlammen rees op uit de stenen vloer...
en een bron ontsproot...
en vormde in de grot een stroom in mijn richting.
Plotseling gleed mijn voet weg...
waardoor ik akelig met mijn gezicht op de grond viel.
Ik proefde het hete water dat uit het vuur stroomde.
Wat denk je dat het was?
Whiskey.
Zeg mij eens, Shane MacGowan...
ben je hier voor de whiskeyrivier...
of voor de pot met goud?
Ik vond het een goed idee om de traditie naar de 20e eeuw te brengen...
en met name naar Londen.
Want de meeste Ieren zaten in Londen.
In alle bars in Camden, in Cricklewood...
en Kilburn speelden Ierse bands.
Hoe ontstond de wisselwerking tussen punk en Ierse muziek en zo?
Ierse muziek is een soort punk.
Het is aards...
Menselijk.
Wist je niet dat het woord 'punk' van het Ierse woord 'poncánach' komt?
Nee.
En het woord 'poncánach' werd gebruikt om Amerikanen te beschrijven.
Er zijn veel Ierse woorden in de Engelse taal.
Het woord 'galore' (in overvloed)...
Galore, ja.
komt uit het Iers.
Whiskey galore.
We wilden vanaf het begin al origineel materiaal spelen...
om de traditie voort te zetten.
Je kunt de traditie niet voortzetten door alleen maar oude nummers te spelen.
Toen ik vannacht lag te slapen...
droomde ik dat Behan tegenkwam.
Ik schudde hem de hand...
en we brachten de dag samen door.
Toen ik zijn mening vroeg...
over de zin van het leven...
wist hij niet veel te vertellen...
en zei alleen maar...
Ik ga, ik ga...
waarheen de wind me voert.
Ik ga, ik ga...
waar de whiskey rijkelijk vloeit.
De eerste Pogues song die ik schreef, was "Streams of Whiskey."
En toen dat nummer af was, was ik er erg tevreden over.
Ik dacht, "Ik heb in ieder geval een Iers nummer geschreven."
Ik schreef het in mijn flat in Kings Cross, met een fles cider.
Ik droomde ervan dat ik het geld had om whiskey te kopen.
Het was geïnspireerd op Flann O'Brien's "The Poor Mouth"...
waarin hij de grot binnengaat.
Ik had ook een boek gelezen over Brendan Behan.
Vandaar mijn ontmoeting met Brendan Behan in die song.
Hij was bij de IRA.
Hij was de Ierse schrijver met wie ik me het meest identificeerde.
Zijn levensstijl en zijn boeken.
Zijn hele persoonlijkheid.
Mij werd een keer gevraagd of succes me had geïnspireerd?
Ik zei, "Nee, zo was ik altijd al."
Hij was erg onaangenaam.
Dat was ik ook.
Dus ik identificeerde me met hem.
En ik was ook een dronkelap...
dus ook in dat opzicht leek ik op hem.
Ik hou er niet van om te worden geïnterviewd.
Kenden je ouders Brendan Behan?
Kut. Al die vragen...
Hij was geobsedeerd door Behan.
Hij verafgoodde dat soort mensen...
dus dan heb je de neiging op ze te willen lijken.
Ik bewonder al die zuiplappen.
Ik bewonder alle creatieve mensen.
Het hoeven niet per se dronkelappen te zijn.
Joyce was een enorme zuiplap.
Hij verzon zijn eigen taal...
dat vind ik zo goed aan hem.
Hij reorganiseerde de Engelse taal...
omdat hij de manier waarop hij die moest schrijven maar niks vond.
Dus hij zei, "Flikker op.
Ik zet de regels overboord.
Ik schrijf zoals ik wil."
Virginia Woolf en DH Lawrence hadden een gloeiende hekel aan hem.
Ze walgden van de zogenaamde obsceniteiten in Ulysses.
Wat niets anders is dan wat mensen normaliter doen...
neuken...
tegen muren pissen...
zat worden in kroegen, vechten...
je aftrekken op jonge vrouwen.
En hij had talloze affaires.
In plaats dat hij ze gewoon versierde, deed hij dat zingend...
met z'n prachtige tenor.
Hij zong een oude Ierse ballade...
en de meiden storten zich in z'n armen...
en dan gaf ie ze een beurt.
Kom hier, dan zal ik 'm eens goed stijf maken voor je.
We zijn ermee begonnen...
omdat we genoeg hadden van al die andere hippe bands...
waar de kranten vol van stonden...
en die er goed van konden leven, terwijl dat niet zou mogen...
die überhaupt geen bestaan zouden mogen opbouwen...
als mens, althans een groot aantal ervan.
Op 1 maart regende het...
het gietregende erger dan ik ooit had meegemaakt.
Ik dronk tien pinten bier...
en vervloekte iedereen hier.
Ik wou dat het stopte met regenen.
En ik heb tien pond geleend...
je krijgt wat te drinken van me.
En moeder maakt me morgenvroeg wakker.
De originele bezetting was erg goed...
met excentrieke persoonlijkheden...
en elke avond waren we bezopen...
en gingen we los op het podium.
Ik peinsde er niet over om broodnuchter...
voor een dronken publiek te gaan staan...
en te doen of ik dronken was.
Treed je meestal dronken op?
Denk je dat je nuchter hetzelfde zou kunnen doen?
Zeker. We hebben ook wel nuchter opgetreden.
Als we het voorprogramma deden, voor dinosaurussen als de Clash of King Kurt.
En dan moesten we heel vroeg spelen.
En dan zag je alleen kans...
een paar biertjes tussen je broekriem te steken.
Eigenlijk zijn we nuchter beter...
maar het is minder leuk, dus worden we dronken..
De teksten gaan altijd over neuken, vechten...
drinken, doodgaan, leven.
De dingen die iedereen doet.
Altijd bij het begin van de zomer...
denk ik terug aan die plek...
waar ik ECT kreeg.
En de doorgesnoven psychoten...
met de dood in hun ogen.
En dat alles betekent niets voor me.
We spelen eigenlijk behoorlijk verknipte nummers.
Omdat je nu eenmaal verknipter bent als je in Londen woont...
dan in een leuk stadje in Tipperary of zo.
Ik heb geen stuiver...
om langs de donkere straten van Londen te zwerven...
Het is veel sneller en manischer, denk ik...
en de teksten die we schrijven...
gaan meer over Londen dan over Ierland.
Voor in Londen wonende Ieren was Shane MacGowan...
de eerste zanger, de eerste persoon uit hun midden...
die op uitdagende en poëtische wijze stem gaf aan een gemeenschap...
die nooit echt in staat was voor zichzelf op te komen.
Er zijn 45 miljoen mensen in Amerika die in Ierland hadden moeten zijn...
als de hongersnood er niet was geweest.
Ik vind het geen gezonde situatie...
dat er maar 3½ miljoen mensen in Ierland wonen.
Dat zouden er 8 miljoen moeten zijn.
Dat zou gezonder voor de economie zijn.
Er zouden meer pubs zijn.
We zouden een beter voetbalteam hebben.
De Pogues hadden nooit in Ierland kunnen ontstaan.
Het moest gebeuren vanuit de diaspora.
Jimmy speelde harmonica...
in de pub waar ik ben geboren.
Hij speelde van 's avonds tot de vroege morgen.
Hij bracht de zielerust aan gestoorden...
en van de man met de trompet.
En iedereen was blij als het ochtend werd.
Er was een enorme leemte...
voor mensen die lekker uit wilden gaan...
uit hun dak gaan...
drinken en dansen en lol hebben met z'n allen.
In '84 verkochten we elke club in Londen uit...
omdat we daar de populairste liveband waren.
Iedereen ging uit zijn dak.
Binnen betrekkelijk korte tijd had de jeugd overal door...
hoe goed Ierse muziek is.
Het is allemaal voor jou, Shane!
Toen ik de eerste zevenduizend op de bank had...
dacht ik dat ik daar jaren mee zou kunnen doen.
Binnen een paar weken was het op.
Aan drugs en drank.
We hadden het al populair gemaakt in Engeland...
en ze zaten erom te gillen in Ierland...
en ze wilden die band weleens zien.
Er mag niet worden gefilmd in de Londense ondergrondse!
McCormack en Richard Tauber...
staan bij het bed te zingen.
Een glas punch aan het voeteneinde...
en een engel bij het hoofdeinde.
Aan weerszijde van je liggen duivels...
met een fles in hun hand.
Nog één druppel gif...
en je droomt van verre landen.
Als je jezelf onderpist in Frankfurt...
en een druiper oploopt in Keulen...
En je de rammelende dodentreinen hoorde...
en je ligt daar helemaal alleen...
Frank Ryan heeft whiskey voor je gekocht...
in een bordeel in Madrid...
En je slaat een bruinhemd op z'n bek...
omdat hij alle Joden vervloekte...
Aan het ziekbed van Cuchulainn...
knielen we en zeggen een gebed...
De geesten rammelen aan de poort...
en de duivel zit in de stoel...
Spider had het bed naast mij ondergezeken...
in een hotelkamer in Duitsland.
En zo kwam ik op het idee voor "Sickbed of Cuchulainn."
Een duister maar vrolijk nummer.
Het gaat over verlossing en wederopstanding.
Het is bitterzoet.
Weet je nog die donkere avond...
toen je de geesten hoorde jammeren...
en die luie dronkenlap "Billy in the Bowl" zong...
Ze namen je mee naar de nachtmis...
en lieten je in de steek...
Je deed een knoop in de collecteschaal...
en gaf over in de kerk.
Nu zing je een lied over vrijheid...
voor zwarten en Paki's en Schotten...
We halen je uit dat krot waarin je zit...
en stoppen je in een doos.
Ze brengen je naar Cloughprior...
en stoppen je onder de grond...
Je steekt je hoofd erbovenuit en schreeuwt...
"We doen nog een rondje."
Op het kerkhof van Cuchulainn...
knielen we en zeggen een gebed...
God is in Zijn hemel...
en Billy bij de baai...
Zijn jullie een traditionele band, Shane MacGowan...
of een balladegroep...
of een stel punkrockers, of wat zijn jullie eigenlijk?
Dat allemaal eigenlijk.
Klopt het of is het gewoon weer een krantenartikel...
dat jullie oorspronkelijke naam Pogue Mahone was...
en dat toen jullie voor de BBC optraden...
je je realiseerde wat dat betekent...
en dat jullie toen je naam moesten veranderen?
Ja, ze vonden het niet echt leuk, nee.
Ik kon me niet voorstellen dat de BBC daarover zou gaan lopen zeuren...
omdat ik dacht dat niemand bij de BBC zou weten wat Pogue Mahone betekende.
Op onze eerste plaat was "Pogue Mahone" tussen de uitloopgroeven gekrast.
Wat vind je van de kritiek die je krijgt...
dat je Ierse muziek in diskrediet zou brengen...
en dat je een karikatuur maakt van het dronken Paddy imago?
Nou, we zijn begonnen in Ierse pubs...
en dan werden we behoorlijk dronken.
Jij ook? - Soms wel, ja.
En vervolgens heeft hij die twee dingen op één hoop gegooid...
dronkenschap en Iers...
dus noemde hij ons dronken Paddy's.
Het is een manier om de Engelsen terug te pakken...
omdat ze alle Ieren Paddy's noemen.
Ik ben een rock 'n' roll paddy...
Drink een glas met me, ik ben een rock 'n' roll queen...
Je moet het ze goed inwrijven.
Een oud vrouwtje zegt tegen een Ierse knul...
"Kun je me helpen oversteken?"
Hij zegt, "Ja hoor, en loopt door."
Een Ier was op zoek naar werk... - Wil je Paddy?
Dan krijg je Paddy.
Ik ben een dwerg uit Ierland.
Pogues... Zatlappen of dronken Ieren. Hè?
's Avonds ga ik meestal uit.
Maar soms heb ik genoeg aan mezelf, dan wil ik rustig nadenken.
Dan koop ik een paar flessen cider en ga naar het park.
Zo heb ik heel wat zwervers leren kennen.
Die maakt het niet uit met wie ze drinken.
Die oordelen niet.
Het zijn erg interessante mensen.
Ze zijn niet altijd zwerver geweest.
Veel personages in mijn nummers...
zijn gebaseerd op mensen die ik heb ontmoet in het park.
Op een zomeravond, ik was stomdronken...
Ik kon bijna niet op mijn benen staan...
Een oude man stond te zingen in de hoek...
waar de waterlelies groeien...
En in de jukebox zong Johnny...
over A Thing Called Love...
En ze vroegen hoe gaat het met je, hoe heet je...
En wat weet jij daar nou van?
En het enige dat ik zag...
waren twee bruine ogen die me aankeken...
Maar toen we terugkwamen en nog eens goed keken...
Zag ik geen twee bruine ogen meer...
En ik ga op pad en zwerf wat rond...
Op zoek naar die twee bruine ogen...
Om goede muziek te maken...
moet je niet malen om een dak boven je hoofd.
Het maakt niet uit of je op straat moet slapen.
Je moet de drang voelen te worden gehoord.
Je moet die niet te stoppen drang van binnen voelen...
als een opkomende misselijkheid.
Je moet het uitschreeuwen.
Voor een goede muzikant komt de muziek op de eerste plaats...
en zo is het voor mij altijd geweest...
als ik goede muziek maakte.
Ik leef m'n leven gewoon als een echte Ier.
Prop zoveel mogelijk plezier in het leven als je kunt...
en wapen je tegen de pijn die je dientengevolge moet lijden.
En wacht tot die wordt weggenomen door plezierige dingen.
De duivel leidde me door de steeg...
Bij de Kardomah en de Centrale...
Naar de steegjes in de sloppen...
Waar zwarten uppers en downers verkopen...
Toen de Pogues uit elkaar gingen, was ik een paar jaar erg gelukkig.
Ik vond het fantastisch.
Want je stond voortdurend onder spanning...
dat alles steeds beter moest.
Ik werd beschouwd als de leider.
Niet dat ik dat erg vond.
Ik weet nog de eerste keer dat ik...
mensen zijn naam hoorde roepen. - Shane!
Ze deden het voorprogramma voor Elvis Costello...
en ik hoorde, "Shane! Shane! Shane!"
Ik dacht, "O, lieve help!"
We hadden een tour met Costello gedaan.
We hadden hem een paar keer van het podium gespeeld.
We zijn drie keer bijna uit de tour gegooid.
Een keer omdat we IRA slogans op onze jassen hadden gespoten.
Een keer omdat we alles in hun kleedkamer hadden opgezopen terwijl hij optrad.
En een keer omdat Jem zand in Steve Nieve's piano had gedaan.
Toen hij erop wilde spelen, hoorde je alleen maar zand knarsen.
Wat we ook uitvraten, we konden niet uit de tour worden verwijderd...
want Costello wilde niet dat de band werd ontslagen...
want dan kreeg hij met Cait te maken.
Het was voor iedereen behalve voor een blinde chimpansee....
zonder oren...
duidelijk dat we heel groot zouden worden.
En toen zo'n beetje begon Frank Murray bij ons rond te hangen...
hij dronk met ons mee en was aardig.
Hij wilde met alle geweld een rockster worden.
Dus ik heb eigenlijk wel met hem te doen.
We hadden Red Roses for Me gemaakt en ze kregen de mogelijkheid...
en we waren klaar voor Rum, Sodomy and the Lash.
En Costello produceerde 'm.
Ik hou al erg lang van je...
Al die jaren, al die dagen...
En ik heb gehuild om al jouw zorgen...
En gelachen om die maniertjes van je...
Costello zat gewoon te flikflooien met Cait in de studio...
als hij aan het werk moest zijn.
En hij werd alsmaar dikker...
toen hij stopte met speed en gezond ging eten.
Ik weet niet of je je die cornetsolo...
in "A Rainy Night in Soho" nog herinnert?
Nee.
Die was perfect.
Costello hoorde die en zei, "Dat vind ik maar niks.
Ik vind dat er een hobo in hoort."
Toen ontplofte ik.
Wat gebeurde er? Veranderde Costello het?
Nee, ik schopte hem eruit.
O, juist, oké.
Ik zei 'm met zijn dikke reet op te rotten uit de studio...
en niet meer terug te komen.
Toen ik dat nummer hoorde...
vond ik het prachtig... Maar het verbaasde me niet.
Ik vond het prachtig. Al zijn nummers, ja.
Ik vind hem echt een groot dichter...
die er ook muziek bij kan maken...
dat is een grote gave.
Shane MacGowan de visionair...
de dichter van de band, ik vind hem...
één van de beste schrijvers van de eeuw.
Iedereen noemde me altijd dichter.
Maar het is erg vervelend dichter te worden genoemd, als je muzikant bent...
want dat betekent dat je net zo goed geen muziek had hoeven schrijven.
Je staat op de cover, hè?
Ik wilde niet steeds op de voorgrond staan...
en geniaal worden genoemd.
Toen dat begon...
wist ik dat ik op moest passen.
Ik ontstijg de middelmaat, een held.
Als je eenmaal uitverkoren bent...
komt de groepsharmonie onder druk te staan.
Ze geloofden wat de pers over mij schreef.
Ik geloofde het niet.
Gefeliciteerd.
Shane, gebeurt het vaak dat je die krijgt?
Ik weet niet, dat is de derde geloof ik.
Wat ga je ermee doen?
Verpatsen!
Oké, voor hoeveel?
Daarvoor 200 pond.
Verkocht!
Ik raak van alles kwijt.
Maar als ik een song kwijt ben, schrijf ik gewoon weer een nieuwe.
De nummers zweven gewoon door de lucht.
Daarom zijn ze vaak zweverig.
Het enige dat we hoeven te doen, is ze uit de lucht te plukken.
En dat doe ik de hele tijd.
Want als ik 'm niet zelf pak...
zweeft ie verder en gaat Paul Simon ermee aan de haal.
Ik had wel verwacht dat het zou aanslaan...
aan de oostkust van Amerika.
Want ik wist alles van de New Yorkse Ieren...
en die uit New Jersey en iets van de Ieren aan de oostkust.
Ik heb daar familie wonen.
Hier moest je maar eens een nachtje over slapen, jongen.
Ik ben bezeten van Amerika omdat...
het voor mij altijd een droomwereld is geweest.
Al die Ieren die naar Amerika gingen.
Al die dromen die ze hadden.
De helft overleed onderweg op de boot.
Het was een mooie tijd voor de groep.
Het is onze "Bohemian Rhapsody."
Ik vind dit zo'n mooie zin...
"Ik had het ver kunnen schoppen."
En dan zegt zij...
"Ja, dat geldt voor iedereen."
Daar gaat het om.
Ja, ik was daar ook best wel van onder de indruk.
Ik was Kirsty erg dankbaar.
Ik geloof niet dat het zo'n grote hit was geworden...
zonder haar.
Ik was een tijdlang neerslachtig...
nadat Kirsty overleed.
Maar nu zie ik het gewoon als eerbetoon aan Kirsty.
Fairytale is hét kerstnummer van de 21e eeuw.
Ik dacht dat het met Ierse muziek in ieder geval 10 of 20 jaar goed zat.
Maar ik zat er uiteraard helemaal naast.
In de jaren 80 pleegde de IRA een groot aantal bomaanslagen.
Londen en Engeland waren erg anti-Iers.
Wat onterecht was...
want ze beseften niet hoe onrechtvaardig...
het er hier aan toe ging.
Dat zette uiteraard kwaad bloed...
en maakte dat je terugvocht.
Zes mannen in Birmingham...
Vier in Guildford...
Werden opgepakt en gemarteld...
en opgesloten door de overheid...
En het tuig kreeg promotie...
Maar zij zitten nog steeds vast...
Omdat het Ieren waren op de verkeerde plaats...
en de verkeerde tijd...
Met "Birmingham Six" was ik in een stadium beland...
waarin ik me het kon permitteren nummers te zingen over de wreedheden...
die werden begaan door de Britten.
Het laatste dat ze wilden was dat iemand als MacGowan...
het publiek iets bijbracht over de zes van Birmingham.
Ik kan hem niet genoeg bedanken.
Op last van de overheid...
kunnen we delen niet uitzenden.
Shane, waarom heb je dit specifieke nummer geschreven?
Ik probeerde ze vrij te krijgen.
Want ik geloof dat ze onschuldig zijn.
Er was een enorme toeloop...
want ik had niet kunnen bedenken toen ik dat nummer schreef...
dat ze ooit vrij zouden komen.
Het schrijven van protestsongs zoals jij deed...
wekte veel fysiek geweld op.
Ik weet nog dat we in elkaar werden geslagen.
Dat verbaasde me niks.
En ik kreeg een flink pak slaag...
en werd achtergelaten in het toilet, ja.
Maar dat kon je niet schelen?
Nee.
Maar je vermaakte je ook in je tijd in Londen...
want er is veel goeds in de Britse of Engelse cultuur.
Zeker.
Te veel om op te noemen.
We zijn niet anti-Brits, we... We willen gewoon...
dat ze ons met rust laten.
Ik ben niet anti-Brits, nee.
Maar tot aan het derde album liep alles gesmeerd.
En toen ging het verschrikkelijk mis.
Wat hem echt veranderde...
was de 1988 tour, na "Fairytale"...
toen ze zoveel succes kregen...
en ze op wereldtournee gingen.
Ik geloof dat ze dat hele jaar drie weken vrij hadden.
Dit nummer heet "If I Should Fall From Grace with God".
Waarvan ik weet dat het nooit zal gebeuren.
Als ik Gods genade zou kwijtraken...
Kan geen dokter iets voor mij doen...
Als ik word begraven onder de groene zoden...
Maar de engelen wachten me niet op...
Laat me dan maar, jongens...
Laat me liggen in de modder, bij de drooggevallen rivierbedding.
De Pogues wisten van geen ophouden.
We deden 363 optredens in één jaar.
Gewoon te veel.
Krankzinnig.
Er mocht niet één optreden uitvallen...
want er mocht geen gelegenheid voorbijgaan om geld te verdienen.
Ik denk dat hoe je er ook aan toe bent...
optreden zal je.
Ja, ze zorgen er wel voor dat je het podium op gaat.
Ik heb geen noemenswaardig sociaal leven.
Dat had ik wel.
Dat is niet goed.
Laat ze maar, jongens...
Laat ze liggen in de modder, bij de drooggevallen rivierbedding...
Mijn vriendin zag ik nooit.
Mijn vrienden zag ik nooit.
Ik wilde de rest van mijn leven niet in een bus doorbrengen...
of in een hotelkamer...
of in een kleedkamer backstage wachtend tot je op moet...
voor die twee uur die al die flauwekul rechtvaardigen.
Als je iedere avond van de week optreedt...
is het niet speciaal meer...
en je merkt dat je op de automatische piloot gaat...
en dat betekent dat je het publiek belazert...
en ook jezelf.
Hij vertelde me in 1988 dat hij uit de Pogues wilde stappen.
En ik zei, "Serieus?" Want ik wist het niet...
en hij zei, "Ja", maar ik heb het gevoel dat dat niet kan...
omdat ik me verantwoordelijk voel. Ze zijn als familie voor me."
Ze hadden hem nodig en dat wist ie.
Ik had het touren niet meer nodig.
Ik verdiende genoeg met schrijven.
Frank Murray zei me, "Wat is er aan de hand met Shane?"
En ik zei, "Luister, Frank, ik denk dat hij eigenlijk...
de behoefte heeft om ermee te kappen."
En Frank ging uit z'n dak. Hij begon me van alles te betichten...
"Je bent niet goed wijs, je bent stapelgek."
Maar ik begreep niet wat een dreiging dat inhield.
Ik ontmoette mijn liefje...
Bij de muur van de gasfabriek...
Ik droomde weg bij het oude kanaal...
Ik kuste mijn meisje bij de muur van de fabriek...
Smerige ouwe stad...
Frank wilde niet dat ik stopte met touren.
Ik smeekte hem.
Ik zei dat ik me voortdurend ziek voelde.
Het is niet gezond avond aan avond te spelen.
Van het ene kutoptreden naar het volgende.
Frank was een creatief manager.
Maar het ging erom dat hij 20% van de bruto opbrengst kreeg...
van elk optreden dat we deden.
En nog eens 20% van wat ik schreef.
Maar ik kon hem niet tegenhouden.
Omdat ik geen van hen...
zo ver kreeg tegen hem in te gaan.
Hij zei, "Luister, hij is gek geworden.
Hij gebruikt te veel drugs.
Hij is onbetrouwbaar geworden."
Het ging er wild aan toe op tour.
Het was in Wellington in Nieuw Zeeland.
En de speed daar is absoluut belachelijk...
je wordt onmiddellijk knetterstoned, net als bij lsd.
Het hotel was op een Maori kerkhof gebouwd.
En ik hoorde de Maori krijgers naar me roepen.
"Laat zien dat je achter ons staat."
En ik zei, "Hoe?"
En ze zeiden, "Trek al je kleren uit en verf jezelf blauw".
Dat begon ik te doen...
en Joey zei, "Waar ben je in godsnaam mee bezig?"
En ik zei, "Het moet van de Maori krijgers".
En hij zei, "Ik ga naar bed."
Ik verfde de badkamer.
De hele hotelsuite blauw geverfd.
Ik raakte in een diepe, psychedelische slaap.
De volgende morgen kwam Frank binnen.
Ik was poedelnaakt, blauwgeverfd...
en Frank zei, "In godsnaam, Shane...
kun je in elk geval dat blauw van je afhalen?"
Hij stond zowat te janken, het was prachtig.
Toen hij terugkwam van die tour, was hij veranderd.
Hij was weggegaan en niet teruggekomen.
Hij was gewoon niet teruggekomen.
Niet de Shane die ik kende.
Hij ging veel te ver...
Toen hij populair werd, ja. Met "Fairytale."
Het leek wel of hij z'n verstand was verloren.
Ik weet niet wat er met hem gebeurd was.
Er was gewoon geen land met hem te bezeilen.
En toen kreeg ik van de dokters te horen dat hij nog zes maanden had.
Hij was gewoon totaal van de wereld.
Je bent er geweest, Shane!
Wat krijgen we nou!
Hij zwierf langs de straat, zwart geverfd...
met een soort religieuze symbolen...
mandala's en een wezenloze blik in z'n ogen.
Ik had hem zover dat hij zich liet opnemen in het St. John of God's ziekenhuis...
en dat viel niet mee.
Gewoon verschrikkelijk...
en toen hij de ambulance inging, zei hij tegen me...
"Ik wist dat je dom was, maar niet dat je zó dom was."
En dat was typisch Shane.
Ik begon de boel alleen maar te verzieken...
toen ik een hekel begon te krijgen aan wat we aan het doen waren.
We waren een rockband geworden.
We waren geworden waar we de pest aan hadden.
Waar we ons tegen hadden verzet.
En ik moest de rotzooi zingen die zij wilden spelen.
Ik heb altijd een hekel gehad aan "Fiesta".
Ik bracht niet in praktijk wat ik van anderen wel verlangde.
Dat was de oorzaak van mijn zelfhaat.
Zeg jij het maar.
Ik was bang dat ik te horen zou krijgen...
dat we geen Ierse muziek meer zouden spelen.
Het maakt niet uit. Ze zijn niet van hier.
Ik geloofde nog altijd in de kruistocht.
Als je bedenkt dat we een missie hadden...
deed ik wat ik heb gedaan voor Ierland.
Dat mag afgezaagd klinken, maar zo is het.
Ik heb water bij de wijn gedaan.
Ik had nooit van het pad moeten afwijken.
Er is deze hele eeuw al een Ierse revolutie gaande.
Het gaat niet alleen om de Britten weg te krijgen...
het is een revolutie van de geest.
Jij zegt 't.
Het zijn klootzakken! Laat ze oprotten.
Ik heb me altijd schuldig gevoeld dat ik m'n leven niet heb gegeven voor Ierland.
Ik schaamde me dat ik niet de ballen had bij de IRA te gaan.
En de Pogues was mijn manier om die schaamte te overwinnen.
Ik had niet deelgenomen aan die revolutie als muzikant.
Ik had geen enkel doel meer in het leven.
Ik vond de drugs en de drank veel belangrijker dan de muziek...
omdat we niet meer de muziek speelden die ik wilde.
Daarna begon ik ook met heroïne.
Heroïne is de drug die je gaat gebruiken...
als het leven zo ondragelijk is...
dat je het compleet moet blokkeren...
en zo raakte ik verslaafd aan heroïne.
IN EEN BLAUWE ADER
Als het zomer is in Siam...
En de maan vele kleuren heeft...
Als het zomer is in Siam...
En het leven voortdurend verandert...
Als het zomer is in Siam...
Dan weet ik dat ik echt leef...
In de zomer in Siam...
Maak 'm af!
Ik herinner me een avond in de bus toen Terry Woods...
liet zien hoeveel overredingskracht hij had...
door ons uit het hoofd te praten om Russsich roulette te gaan spelen.
Zo ver was het met mij al gekomen.
Het kon ons allemaal geen reet meer schelen.
We wisten niet wat we deden en waarom we dat deden.
En het had mij niks uitgemaakt als ik mezelf door mijn kop had geschoten.
Ik moest een optreden in Japan missen omdat ik uit de bus was gevallen.
Ik raakte in coma.
De volgende dag hadden we een groepsvergadering.
Ik moest gaan zitten, zodat het leek alsof ze me gingen vertellen...
dat ik terminale kanker had of zoiets.
Ze staarden allemaal naar hun schoenen.
Darryl moest zeggen dat ik werd ontslagen.
Ik zei, "Is dat alles? Mooi!
Waarom hebben jullie zo lang gewacht?"
Ik was eruit. Daar ging het om.
Ik hoefde niet meer op tournee.
Het voelde of er een last van m'n schouders was.
Het voelde of ik zweefde.
Ik was vrij.
Ik kon het niet geloven.
Ik dacht dat ik droomde.
Ik had een jaar vrij kunnen nemen...
en terugkomen met een nieuwe band, terwijl ik nog steeds populair was.
Maar dat deed ik niet.
Ik nam een paar jaar de tijd om een nieuwe band samen te stellen.
Ik deed alles verkeerd.
Ik was vooral bezig mezelf te vermaken.
Seks, eten drugs, drank.
Alles eigenlijk dat ik op tournee had moeten missen.
Ik begon een nieuwe band...
die uiteindelijk de Popes werd.
Toen ik vannacht lag te dromen...
Van een reis over de zee...
James Mangan bracht me troost...
Met laudanum en Poitin...
Het was mijn begeleidingsband, ze werkten voor mij.
En ik schreef alle muziek...
en die speelden zij dan erg goed.
Als ik niet in de haven ben...
Voor de boot die om drie uur vertrekt...
Neem dan die slang met granaatrode ogen mee...
Die ik van m'n moeder heb...
Ik hield van de poëzie en van de levensstijl van Mangan.
Ik bewonder hoe hij zijn leven heeft geleefd.
Hij was een republikeinse, drankzuchtige junkie.
Hij is niet oud geworden.
Maar voor mij kwam m'n gezondheid altijd op de eerste plaats.
Je bent een groot songwriter. Ben je het daarmee eens?
Meer dan al die onzin die er altijd over je wordt geschreven.
Ik wil niet opscheppen.
Ja, ik vind dat ik een hoop goeie songs heb geschreven.
Ben je nu dronken? - Ben ik dronken?
Nou ja, ik bedoel... - Nee, ik ben niet dronken.
Je hebt er een paar op. - Zeker.
Heb je jezelf niet in de hand?
Jawel, want ik drink niet om dronken te worden.
Snap je wat ik bedoel? Ik drink om te ontspannen.
Sommige poëzie en teksten die je schrijft...
gaan veel verder dan de doorsnee hits.
Hoe is dat mogelijk, terwijl het lijkt...
of je elk ogenblik over de rand kunt vallen?
Hoe doe je dat? Waar doe je dat?
Nou, op dit ogenblik zit ik gewoon.
God zij dank, zou ik willen zeggen.
Had je beter niet geboren kunnen worden?
En je kent me, ik zit je niet te fokken.
Ik ben eerlijk gezegd blij dat ik ben geboren.
Ik zie er ook niet naar uit om dood te gaan.
Je hoort altijd, "O, Shane MacGowan, die heeft nog zo'n twee weken."
Dat moet jij toch ook horen?
Ja, maar jij kende me in 1976, toen hoorde je dat ook.
Word je het kwaadst als ze het over je drankgebruik hebben?
Nou, het wordt een beetje vervelend na 15 jaar.
Ik zal er niet op doorgaan. In plaats daarvan...
wil ik het over lsd hebben.
Heb je echt een Beach Boys album opgegeten?
Ik dacht dat ik de Russische ambassadeur kon overtuigen...
van de minderwaardigheid van het Amerikaans imperialisme.
Dat is best wel logisch, eigenlijk.
Shane MacGowan, dames en heren!
Ik heb totaal geen zelfvernietigingsimpulsen.
Iedereen met een doodsverlangen, zou dood moeten zijn.
Zo moeilijk is dat niet.
Als ik echt dood wilde, zou ik dat allang zijn.
Ik geloof zeker niet dat hij dood wil.
Eerder het tegenovergestelde.
Hij is, denk ik, één van die mensen...
die de dood totaal niet accepteert.
Hij heeft oprecht de wens te leven...
en mens te zijn.
Dat lijkt niet zo, omdat de doktoren hem zeggen...
dat hij moet stoppen met drinken en dat doet ie niet...
en dus denken mensen dat hij dood wil.
Maar zo is het helemaal niet.
Hij vindt het leven alleen niet leuk zonder drank.
Ik heb alles in de hand.
Ik heb dat jarenlang niet gehad...
maar het lukt me altijd om vlakbij de rand een stap terug te doen...
voor ik in het ravijn stort.
Het is waar dat ik het meestal niet in de hand heb.
Maar dan kan ik evenzogoed songs schrijven.
In feite is het dan makkelijker voor me.
Ik zal er zijn als ze ontwaken uit hun dromen...
Ik ben er als ze stoppen met schreeuwen...
In het uur van de dood, zal ik ze verzorgen...
Zo heb ik meer tijd om ze te vervloeken...
En de maden uit hen te zien kruipen...
En de engelen boven hen te horen roepen...
Ik sleep ze met mij mee naar de verdoemenis...
Lach naar ze als ze me vergeven...
Ik injecteerde in mijn voeten, tot ze allebei waren opgezwollen.
Er waren vier man nodig om me naar de dokter te dragen.
Want ik kon geen stap meer zetten.
De dokter zei, "Als je 2 dagen later was gekomen...
had ik je benen moeten afzetten".
Moeders ogen zijn als vurige diamanten...
Maar de maan schijnt niet...
Deze roos is verlept, moge God genadig zijn...
Voor de zondaar aan de poort van de hel vannacht...
Ik ben geen junkie meer...
maar als ik een volle spuit in handen kreeg...
zette ik 'm zo in mijn arm.
Echt?
Dat verdien ik omdat ik me al zo lang goed heb gedragen.
En weer terug naar Mayo om af te kicken.
Christina Galler.
Ja, zij heeft me eraf geholpen.
Ik had er genoeg van mezelf te haten...
Je zei dat het voelde...
alsof ze alle kwaad uit je zoog.
Dat klopt, ja.
Heroïne, al die moordneigingen...
al die aanslagen die ik in gedachten had.
Al die berovingen die ik moest wreken en zo, ja.
Wat ik wil zeggen, is...
Shane is onze zoon, die zeer getalenteerd is...
van wie we erg veel houden...
die buitengewoon betrouwbaar is...
en op wie we vanzelfsprekend erg trots zijn.
Was u een lastpak toen u jong was?
Nee.
Ik vermaakte me gewoon prima, net als Shane.
Waar is de pub?
Ik had gewild dat bepaalde dingen anders waren gelopen...
maar ik heb nergens spijt van.
Daar heb ik korte metten mee gemaakt.
Als dat betekent dat als ik uitga, ik een stuk in m'n reet krijg...
dan krijg ik maar een stuk in m'n reet.
Waar is de pub?
Waar is de pub?
Waar is ie? - Hier, hier.
Ik drink niet te veel.
Je drinkt niet genoeg.
Ik drink wel genoeg.
Ik denk dat het het beste is niet precies genoeg te drinken.
Schaam je je als je aan al die mensen denkt...
die zeggen dat je jezelf kapotmaakt...
door te veel te drinken?
Dat is mijn zaak of ik mezelf kapotmaak.
Maar dat doe ik niet...
omdat ik erg gek op mezelf ben.
Dus als ze zeggen dat je alcoholist bent, klopt dat niet?
Ik ben waarschijnlijk wel alcoholist.
Ik drink goddomme als sinds m'n zesde.
Hij heeft overdreven met de drank, te veel drank.
Word je kwaad als mensen je de les proberen te lezen?
Uiteraard, ja.
Ik ben een grote jongen, ik weet wat ik doe.
En hoe ga je daarmee om?
Ik zeg dat ze dood kunnen vallen.
We houden allemaal onze kwetsbaarheid verborgen bij wat we ook doen.
Die van hem maskeert hij door een soort agressie.
Waarom flikker je niet op?
Hij moet kappen met de morfine.
Ik vind...
dat ie een prachtig karakter heeft.
Hij komt uit een erg goed nest.
Hij was de gevoeligste, grappigste...
ruimdenkendste en intelligentste persoon die je kon tegenkomen.
Dat is de essentie van wie hij is en dat noemen wij karakter.
Eeerlijk gezegd, zijn het de drugs en de drank...
die het lastig maken.
Dat creëert afstand tussen hem en ons en de mensen.
Ben je op zoek naar de pot met goud?
Ik ben figuurlijk gesproken mijn hele leven....
al op zoek naar de pot met goud.
Allemaal voor jou, Shane!
Ik ben ernaar op zoek.
Ik ben op zoek naar geluk.
Jinksy is dood.
Frank is dood.
Veel mensen die belangrijk voor me waren, zijn dood.
Mijn moeder is dood.
Slaap lekker en moge God altijd over je waken...
En vergeet niet een afscheidsbrief te schrijven...
Slaap lekker en moge God altijd over je waken...
En vergeet niet een afscheidsbrief te schrijven...
Als ik het moeilijk heb, blijf ik bidden
Ik bid tot de wind en de regen.
En ik bid tot mijn overleden familieleden...
die heilig voor mij zijn.
In deze dimensie zijn ze dood...
maar hun geest niet.
Die is overal om ons heen.
Ik bid tot hen als ik in de stront zit of depressief ben...
of bang.
Als ik diep in put zit en me erg ziek voel.
Als ik het niet meer zie zitten.
Ze geven me inspiratie.
Ze geven me kracht.
Als ik de weg kwijt ben...
helpen zij me die terug te vinden.
Je lijf heeft jarenlang nogal wat te verduren gehad.
Je bent aangereden door taxi's...
Allerlei ongelukken.
Hoe voel je je fysiek nu?
Je conditie is niet al te best, toch?
Niet echt.
Nee?
Ik voel me niet breekbaar of geknakt of zo.
Nee?
Ik probeer gewoon de balans te vinden...
om terug te komen.
Heb je het gevoel dat je dat kunt?
En je bent natuurlijk vorig jaar getrouwd.
Wat vind je daarvan?
Het is...
geweldig.
Je kunt een kreng van een wijf zijn.
Maar je bent echt heel aardig.
Dank je.
En knap.
Dank je. - En statuesk.
Ben je tevreden over wat je hebt bereikt?
Nee, ik wil nog meer doen.
Wil je nog een nummer schrijven dat net zo succesvol is...
als "Fairytale of New York"?
Ik wil helemaal niks schrijven als "Fairytale of New York".
Waarom niet?
Omdat ik er de pest aan heb.
Je moet meer schrijven, er is geen excuus.
Nee, ik doe mijn best.
Ben je nu ergens mee bezig?
Ik heb momenteel geen inspiratie.
Hoor je die merel zingen?
Blackbirds singing at the dead of night...
Hoor je 't?
Ik heb echt genoten van het concert voor je 60e verjaardag.
Dank je.
Ons lied is bijna ten einde...
Misschien komen we nooit achter de betekenis...
Maar er is een licht dat me leidt...
Jij bepaalt mijn dromen...
Alleen over jou droom ik...
Het was fantastisch om zoveel goede mensen mijn nummers te horen doen.
Daar word je altijd vrolijk van.
Als het goed wordt gedaan...
en dat deden ze zeker die avond.
Er waren geweldige mensen.
Een hele nieuwe generatie die de traditie voortzet.
Moge de hoeren van het rijk 's nachts niet kunnen slapen...
zwetend van de zonden die ze op hun geweten hebben...
En in Ierland zijn er weer acht doden...
Tegen de grond geschopt en een schot in het achterhoofd...
En wanneer vieren we je 70e verjaardag?
Over een jaar of negen.
Zeker.
Mr. Shane MacGowan!
Als het zomer is in Siam...
En de maan veel kleuren heeft...
Als het zomer is in Siam...
En het leven voortdurend verandert...
Als het zomer is in Siam...
Dan weet ik dat ik echt leef...
In de zomer in Siam...
In de zomer in Siam...
In de zomer in Siam...
Hoe vaker ik naar je nummers luister...
hoe meer ik vind ik dat ze ons zelfbewustzijn hebben vergroot.
Ons gevoel van Iers zijn hebben vergroot.
Het heeft onze cultuur verdiept.
Je hebt ons verdrietig gemaakt, je hebt ons blij gemaakt...
je hebt ons laten lachen, je hebt ons laten nadenken...
want je nummers gaan over verlossing...
over verdriet, het verhaal van de gewone man.
Een patriot en een geweldig Ierse muzikant.
Hij is de redder van de Ierse muziek.
Ik denk dat hij zo graag herinnerd zou willen worden.
Dames en heren, dit was een eerbetoon...
aan één van onze grootste schrijvers.
Dus het is me een groot genoegen aan te kondigen...
dat de National Concert Hall vanavond een speciale Lifetime Achievement Award...
uitreikt aan Shane MacGowan.
Als erkenning van zijn unieke bijdrage...
aan de kunst der songwriting.
En de prijs zal worden uitgereikt door...
de beschermheer van de National Concert Hall, de president van Ierland...
Michael D. Higgins.
Als mensen in de pub onze nummers beginnen te zingen...
dan ben je deel geworden van een traditie.
Dus ik heb iets bereikt...
waarop ik zelf erg trots ben.
Van harte gefeliciteerd, Shane!
Bedankt.
Vrolijk kerstfeest. Gelukkig nieuwjaar.
Voor God en Ierland.
Is er nog iets anders dat je graag zou willen in je leven?
Ja, ik zou graag weer veel nummers willen schrijven.
En ik wou dat ik kon poolen.
ONVOORWAARDELIJKE EXCUSES. Ik liet mijn hart spreken...
toen ik dit eruit spuwde... Ik wist zelf niet waar ik mee bezig was...
Aan hen die dat kunnen accepteren... in het bijzonder de Pogues familie...
Inclusief Frank... Bied ik onvoorwaardelijke liefde...
Voor hen die dat niet kunnen...
Ik zie jullie aan de poort van de hel... Shane MacGowan.
Voor Vic, mijn meisje met de groene ogen...
Veel fans van je zullen deze film zien.
Wat zou je willen dat ze na afloop bijblijft?
Ik zou willen dat ze slim genoeg zijn om erachter te komen...
of ik de kluit heb belazerd of dat zij dat hebben gedaan.
Wat voor de hand ligt met iemand als Julian aan het roer.
Sommigen baden en vloekten daarna...
Baden weer en bloedden nog meer...
En het enige dat ik zag...
Waren twee bruine ogen die me aankeken...
Maar toen we terugkwamen en nog eens goed keken...
Waren er geen bruine ogen die op me wachtten...
En ik zwerf wat rond...
Op zoek naar twee bruine ogen...
Nederlandse ondertitels: Rustroest.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.