Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
زیرنویس از: محسن جوان
آبراموف، لطفاً در رو باز کن.
آبراموف، منم، نومنکو، سرایدار ساختمون.
در رو باز کن.
لطفاً در رو باز کن.
به دستور کمیساریای خلق در امور داخلی، شما بازداشتید.
- با ما بیاین. - مگه من چیکار کردم؟
ماده ۵۸. فعالیتهای ضدانقلابی.
میشه لباسم رو بپوشم؟
- با ما بیاین! - ببرینش!
میشه لباسم رو بپوشم؟
اعتراف
مسکو، ۱۹۳۸ زندان لوبیانکا
دو سالی میشه که اینجام، رفیق.
نه!
بریم.
منو از اینجا ببرین بیرون!
من چیکار کردم؟
مگه من چیکار کردم؟
زندانیای که اسمش با «آ» شروع میشه!
- چی؟ - اسمت رو بگو.
- الکسی آبراموف. - آبراموف، بیا بیرون!
پروفسور، چقدر خوبه که میبینمتون.
ولادیمیر استپانوویچ، من...
چقدر وقته همو ندیدیم.
خیلی وقته، پروفسور.
بارها بهتون فکر کردم.
حیف شد که تو چنین شرایطی همدیگه رو میبینیم.
ترجیح میدادم تو شرایط دیگهای میدیدمتون.
منم همینطور، قطعاً.
راستش رو بخوای، اصلاً نمیدونم چرا منو آوردن اینجا.
ولودیا، منو از تو رختخوابم بیرون کشیدن...
و بدون اینکه چیزی بهم توضیح بدن آوردنم اینجا.
جای تأسف داره.
ولی خب، روال کار همینه.
اینجا با کلی از دشمنان حکومت سر و کله میزنن
و همهشون هم ادعای بیگناهی میکنن،
اعتراض میکنن و گریه و زاری راه میندازن.
البته.
روزهای قدیم یادتون میاد، پروفسور؟
توی دانشگاه؟
معلومه. تو... یکی از بهترین دانشجوهای من بودی.
تولستوی، داستایوفسکی.
اگه درست یادم باشه، استاد رو خیلی تحسین میکردید.
اسم اون شخصیت توی جنایت و مکافات چی بود؟
راس...
راسکولنیکف.
راسکولنیکف.
هیچوقت درکش نکردم.
بعد از کشتن اون پیرزنه قسر درمیره،
صدها صفحه به خودش عذاب میده
و آخرسر هم اعتراف میکنه.
چرا اعتراف کرد، پروفسور؟
تا روحش رو پاک کنه.
آره.
روح.
اگه درست یادم مونده باشه، خیلی راجع بهش حرف میزدید.
روح جاودانه، روح غیرمادی.
همیشه از خودم میپرسیدم این روح از چی ساخته شده.
به نظرم این جور استدلال کردن از سر تنبلی ذهنیه.
من فقط اون کتاب رو درس میدادم.
هیچوقت نگفتم که باهاش موافقم.
آره، نگفتید.
حرفش رو نزدید.
حالتون خوبه، پروفسور؟
آره، معلومه. خوبم.
ببخشید.
هنوز کسی بهتون نوشیدنی تعارف نکرده؟
نه.
پس، الان ترتیبش رو میدم.
میخواید یه چیزی بنوشید؟
آره.
به یه نوشیدنی احتیاج دارم.
خیلی خب.
همکارم الان میره میاره.
ودکا؟
آره، از سرم هم زیادیه.
واسه مهمونمون یه بطری ودکا بیار، و البته یه لیوان.
چشم، رفیق ستوان.
طولی نمیکشه.
زنده کردن خاطرات قدیم با شما خیلی خوبه،
ولی دیگه باید بریم سر اصل مطلب.
آره، آره.
دلم میخواد بدونم چرا اینجام.
البته.
ولی خودتون که میدونید، نمیدونید؟
نه.
بیمقدمه و بیدلیل منو آوردن اینجا.
فقط همین رو میدونم.
فکر نکنم اینطور باشه، پروفسور.
این مرد رو میشناسید؟
یکی از همکارهای قدیمیتونه.
پدر نیکولای میکولسکی.
از کلیسای ارتدکس.
بیخیال، پروفسور. میشناسیدش.
توی دانشگاه میشناختمش.
آره. الان یادم اومد.
باهاش ملاقات داشتید؟
نه. سالهاست که ندیدمش.
هیچوقت هم تو مراسم مذهبیش شرکت نکردم.
اگه درست یادم باشه، تو دانشگاه خیلی با هم صمیمی بودید.
میرم ببینم نوشیدنیتون چی شد.
نه.
نه.
مطمئنم که دیدم یکشنبهها به دیدنش میرفتید.
شطرنج بازی میکردیم.
دوران خوبی بود.
یادتونه تا دل شب مینشستیم و از پوشکین حرف میزدیم؟
آره، پوشکین.
آخرین بار کِی پدر میکولسکی رو دیدید؟
ولودیا...
... سالهاست که پدر میکولسکی رو ندیدم.
خواهش میکنم.
تو منو میشناسی.
بهشون بگو بذارن برم.
روال کار اینطوری نیست، پروفسور.
نبودنتون تو خونه و بودنتون تو اینجا بیدلیل نیست.
من بیگناهم.
البته.
من هیچوقت نگفتم گناهکارید.
ولی دلیلی داره که اینجایید.
مگه اینکه فکر کنید حکومت اشتباه کرده.
نه. معلومه که نه.
شاید یه سوءتفاهمی پیش اومده.
هیچ سوءتفاهمی در کار نیست.
یا نکنه فکر میکنید من اشتباه کردم؟
پس یالا، بهم بگید.
چرا اینجایید؟
نمیدونم.
فکر کنم میدونید.
پدر میکولسکی رو دیدید، مگه نه؟
نه.
هیچ دلیلی نداشت که ببینمش.
سالهاست که از دانشگاه اومدم بیرون.
میدونم. پروندهتون رو خوندم.
وزارت حمل و نقل، درسته؟
تحصیلات و جایگاهتون خیلی بالاتر از این پُسته، اینطور نیست؟
همه ما باید به خلق خدمت کنیم.
پروفسور.
دروغ گفتن روح آدم رو به خطر میندازه.
اگه درست یادم باشه، این چیزی بود که بهمون درس میدادید.
خیلی چیزها هست که روح رو به خطر میندازه.
مثلاً چی؟
میشه نوشیدنیم رو بهم بدی؟
البته.
فقط یه کم.
کجا بودیم؟
روح.
مفهوم عجیبیه، این روح.
با پدر میکولسکی راجع به همین حرف میزدید؟
گفتم که باهاش ملاقات نکردم.
مطمئنید؟
مطمئنم.
چرا به من دروغ میگید، پروفسور؟
میدونید که ما از قبل جوابش رو داریم.
پس واسه چی میپرسی؟
چون مهم اینه که اون جواب از دهن کی دربیاد.
اگه من بگم، هیچ ارزشی نداره.
ولی اگه شما بگید، قضیه فرق میکنه.
اما من هیچی نمیدونم.
حیف شد.
به نفعتونه هر چی میدونید به ما بگید.
از شبنامههای پدر میکولسکی برام بگید.
کدوم شبنامهها؟
پروفسور، ما رفقای قدیمی هستیم.
لازم نیست چیزی رو از من قایم کنید.
ما میدونیم که خبر دارید.
فقط لازمه که شما برامون تأییدش کنید.
چه بلایی سر پدر میکولسکی میاد؟
چند سالی میره اردوگاه کار اجباری، در خدمت خلق.
میتونه اونجا به کارهای مذهبیش برسه.
ما یه اردوگاه مخصوص داریم واسه کسایی که
این افیون تودهها رو ترویج میدن.
نمیدونم داری از چی حرف میزنی.
راستش رو بخواید، تعجب میکنم...
که الان انقدر واسه کمک کردن به حکومت دستدست میکنید.
قبلاً بارها به ما کمک کردید.
اولیش، سال ۱۹۲۲.
پروفسور کولچوک. ریاضی درس میداد، نه؟
بعدیش، سال ۱۹۲۷. پروفسور استروم، از دانشکده ادبیات.
اگه درست یادم باشه، رقابت سرسختانهای با استروم داشتید.
نامزد دریافت نشان «ستاره سرخ کار» نشده بود؟
شعرش درباره لنین حسابی تحسین شد.
راستش، به نظر من که خیلی ملالآور بود.
کی حوصله داره یه حماسه ۳۰۰۰ بیتی درباره انقلاب کارگری بخونه؟
میگن حتی خود لنین هم از خوندنش خسته شده بود.
چه اتفاقی برای استروم افتاد؟
خودکشی کرد.
آره، درسته.
چطوری؟
خودش رو دار زد.
آره.
میگن یه نامهای از خودش به جا گذاشت که هیچوقت منتشر نشد.
لااقل شعرش زنده میمونه.
ازش خوشتون میاومد؟
اونقدرها نمیشناختمش. فقط به سؤالهای «چِکا» جواب دادم.
ولی الان حاضر نیستید این کار رو بکنید.
چون این دفعه واقعاً هیچی نمیدونم.
پروفسور، شما بیشتر از چیزی که به رو میارید با کولچوک و استروم صمیمی بودید.
لابد کلی دنبال دلیل و توجیه گشتید
تا به استروم و بقیه خیانت کنید.
ولی در نهایت، همهش از سر حسادت بود، مگه نه؟
خجالت نکشید. رسم دنیا همینه.
توی وجود انسان آتیشی میسوزه که سعی میکنه با منطق خاموشش کنه.
که البته بیفایدهست.
از قرار معلوم، هنوزم پوشکین میخونی.
آره، میخونم.
میتونید برید خونه.
همین امشب.
برگردید به آپارتمانتون.
ودکا بنوشید.
پوشکین بخونید.
فقط چیزی که نیاز داریم رو بهمون بدید.
میخوای دروغ بگم؟
بهت گفتم که من هیچی نمیدونم.
یه توهم که آدم رو بالا ببره، میارزه به ده هزار تا حقیقت.
به خودتون دروغ نگید.
کسی که به خودش دروغ میگه و به دروغهای خودش گوش میده...
کارش به جایی میرسه که دیگه نمیتونه حقیقت رو تشخیص بده،
نه در درون خودش و نه در اطرافش.
احترام خودش و دیگران رو از دست میده.
و از اونجایی که دیگه برای هیچکس
احترامی قائل نیست، عشق ورزیدن رو هم کنار میذاره.
وقتی هم که عشقی در کار نباشه، خودش رو تسلیمِ
هوسها و لذتهای دمدستی و پیشپاافتاده میکنه...
تا سر خودش رو گرم کنه. و توی این هرزگی و فساد...
... در نهایت تبدیل به یه حیوون میشه.
و تمام اینها از عادتِ دروغ گفتن به دیگران
و به خودِ آدم شروع میشه.
دوباره داستایوفسکی.
آره، داستایوفسکی.
یه بار با لنین رفته بودم به یه ضیافت.
چه افتخاری.
صحبت به داستایوفسکی هم کشید.
تروتسکی هم اونجا بود.
اون عوضی به لنین گفت که طبق نسخه اون
از ماتریالیسم دیالکتیک، همهچی قابل توجیهه،
دقیقاً مثل نظریه راسکولنیکف توی جنایت و مکافات.
لنین از کوره دررفت.
بعد اون پیرمرد، در حالی که از عصبانیت میجوشید، گفت:
«قراره دنبالهروی احساساتِ آبکی و خزعبلاتِ
اون فئودورِ روشنفکرِ نالان باشیم،
که میخواد مشکلات انقلاب رو
توی استفراغی از موعظههای اخلاقی خفه کنه؟
یا شاید هم...
عدم تعادل روحی و روانی اون، واسه آدمهایی مثل تو جذابه.»
و تروتسکی چی گفت؟
تروتسکی...
خندید.
و همهمون خندیدیم.
لنین واسه خودش پدیدهای بود.
از کجا میدونی که داشت شوخی میکرد؟
شوخی نمیکرد.
ولادیمیر، تو یکی از بهترین دانشجوهای من بودی.
نظرت راجع به تحلیل لنین چیه؟
چه اهمیتی داره که من چی فکر میکنم؟
چون با وجود همه اینها، تو یه روح داری.
تو انسانی.
همهمون انسانیم.
ولی تعجب میکنید اگه ببینید چقدر راحت
تبدیل به گوشت گندیده میشیم.
واسه من از روح حرف نزنید.
من اونقدر گوشت گندیده
توی گِل و لای دیدم که دیگه چرندیات اون بچه رو باور نکنم.
چی سرت اومده؟
شما هیچوقت منو نشناختید، پروفسور.
میشناختمت.
نه، پروفسور. فکر میکردید که منو میشناسید.
از روح حرف میزنید، یه چیز گنگ و نامفهوم.
ولی میدونید کی منو واقعاً میشناسه،
اونم تا مغز استخونم؟
مرگ.
مرگ. منو خیلی خوب میشناسه.
توی سنگرها همراهم بود،
تماشام میکرد و بهم میخندید وقتی که داشتم سعی میکردم
دل و روده رفقام رو برگردونم تو شکمشون.
ولی میدونید چیه؟
مرگ معلم فوقالعادهایه.
بهم یاد داد که در نهایت، ما هیچی نیستیم جز چربی، استخون،
غضروف و یه بوی گندِ تعفن.
از دست من عصبانی هستی؟
نه، پروفسور. شما و آدمهایی مثل شما زیادی نرم و لطیفید.
شکم نرم، دستهای نرم، دل نازک.
منم قبلاً همینطور بودم. ولی دیگه نیستم.
واسه همینه که قراره هر چیزی که لازم دارم بدونم رو بهم بگید.
چی ازم میخوای؟
بگید که پدر میکولسکی داره با سرمایهدارها
همکاری میکنه. که دشمن حکومته.
ولی اون دشمن حکومت نیست.
دشمن حکومته. خودتون هم اینو خوب میدونید.
درِ کلیساش رو تخته کردیم...
ولی اون هنوزم داره شبنامه پخش میکنه...
با جملاتی از کتاب مقدس. یه احمق داره از یه دیوونه نقلقول میکنه.
بلند شید.
بیاید اینجا.
رو زانوهاتون بشینید.
زانو بزنید، لطفاً.
بخونید.
با صدای بلند بخونید، پروفسور، درست مثل کاری که سر کلاس میکردید.
همیشه صدای خیلی دلنشینی داشتید.
«مسیح بالاتر از حزب است.
او به دنیا آمد تا گناهان ما را ببخشد.
نه برای اینکه ما را مطیع یک ماشین بیهویت کند.»
حرفهای ضدانقلابی.
ولی آیا حقیقت دارن؟
حقیقت چیه؟
پیلاطس هم همین سؤال رو پرسید.
و مردم خواستن که باراباس رو آزاد کنن.
مردم همیشه باراباس رو انتخاب میکنن.
پروفسور، حالتون بده؟
میخواید بنوشید؟
نه، خوبم.
- مطمئنید؟ - آره، حالم خوبه.
به نظر میاد به یه نوشیدنی احتیاج دارید.
خیلی خب.
اشکالی نداره اگه من بنوشم؟
من الکل نمیخورم.
پروفسور...
پروفسور، شاید فکر میکنید که حق انتخاب دارید.
و شایدم تو فکر میکنی که ندارم.
انتخابهای شما محدوده.
ما تو یه سیستم مادی زندگی میکنیم.
این سیستمه که تعیین میکنه ما کی هستیم.
اراده ما مال خودمون نیست.
سیستم اون رو هم تعیین میکنه.
در جواب سؤالتون، من با لنین موافقم.
راسکولنیکفِ توی جنایت و مکافات یه احمقه!
واسه چی باید به خاطر کشتن یه پیرزن احساس گناه کنه؟
راسکولنیکف میتونست پیشگامِ
یه سیستم فکری کاملاً جدید باشه.
ولی واسه یه فاحشه گریه و زاری کرد و آخرشم افتاد زندان.
ولی روحش رو حفظ کرد.
روح وجود نداره!
کافیه، ستوان.
باهاتون کار دارن.
فعلاً کافیه.
بازم با هم حرف میزنیم.
راه بیفت.
من دیمیتریام.
اونی که اون پایینه، الکساندره.
و اون یکی هم...
که داره سعی میکنه بخوابه، بوگدانه.
چقدر وقته اینجایی؟
من؟
سه روز.
الکساندر یه ماهه که اینجاست،
و بوگدان رو هم دو هفته پیش آوردن.
واسه همینه که انقدر بداخلاقه. نه، بوگدان؟
خفه شو، احمق.
آره خلاصه، بوگدان خیلی آدم خوشمشربی نیست.
اسمت چیه؟
الکسی آبراموف.
الکسی. از آشناییت خوشبختم.
حیف که تو چنین شرایطی با هم آشنا میشیم.
چیکارهای؟
تو وزارت حمل و نقل کار میکنم. تو چی؟
من پیانیست کنسرتم.
پارسال، استالین اومد به کنسرت من توی تئاتر بولشوی.
تو دیمیتری شاراپوفی؟
آره، خودمم.
ولی چرا؟ واسه چی اینجایی؟
داستانش مفصل و غمانگیزه.
و قابل پیشبینی.
اون بدبینه.
واقعبینم.
احمق.
چه باهوش باشی چه احمق،
الان دیگه فرقی نمیکنه.
آدم باهوش اسیر دست آدم احمق میشه.
زیادی حرف میزنی.
یه وطنپرست واقعی شوروی.
خفه شو.
قزاقِ احمق.
فکر میکنی این مسخرهبازیهات چیزی رو عوض میکنه؟
تو هم اینجا با ما زندانی هستی.
میدونی...
آروم باشین، آقایون.
اگه نتونیم به همدیگه اعتماد کنیم، پس به کی میتونیم اعتماد کنیم؟
به اونایی که تو راهروئن که قطعاً نمیشه.
هیچ ایدهای دارین کِی آزادمون میکنن؟
چه خوشبین.
اینجا هیچ جوابی وجود نداره...
به جز همون جوابهایی که خودشون میذارن تو دهنت.
ببخشید آقایون. من باید دراز بکشم.
اولین شبت کنار سرمایهدارهای خونخوار.
خوب بخوابی، آبراموف. ساسهای لوبیانکا واسه دیدنت لحظهشماری میکنن.
خیلی شبیه هتل ریتز نیست، نه پروفسور؟
از کجا میدونی من چیکاره بودم؟
سر یکی از کلاسهات تو دانشگاه نشسته بودم.
چرا منتقلت کردن به وزارت حمل و نقل؟
فکر کنم میخواستم از نزدیک و عمیق...
با جابهجایی جمعیت شهری آشنا بشم.
به خاطر مشروب بود، نه؟
تو چی؟ تو چرا اومدی به این هتل؟
فعالیتهای ضدانقلابی.
فرار کردن ازش سخته، میدونی؟
تقریباً به همه میتونن این تهمت رو بزنن.
کمکم دارم متوجه میشم.
من عضو دفتر سیاسی حزب بودم.
خیلی به رهبرها و مقامات بالا نزدیک بودم.
اینطوری نیست که امروز توی روشنایی باشی...
و فردا توی تاریکی مطلق.
انگار همیشه هوا گرگومیشه.
تا حالا مردن یه بچه از گرسنگی رو دیدی، پروفسور؟
نه.
هیچوقت.
من دیدم.
توی اوکراین.
توی اوکراین؟
توی اوکراین، سال ۱۹۳۳، زمان قحطی بزرگ.
اون بچهها... اولش فکر میکنی دیدن این چیزها عوضت میکنه.
بار اول، انگار دنیا رو سرت خراب میشه.
ولی بعدش، میفهمی که دنیا همینطوری به چرخیدنش ادامه میده.
ما رو فرستادن تا مطمئن بشیم
که کل محصول برداشتشده میره به شهر.
واسه این کار، باید از شر کولاکها خلاص میشدیم.
کولاکها ضدانقلاب بودن.
اصرار داشتن که مزرعهها...
و زمینهاشون رو واسه خودشون نگه دارن.
ولی همهچی متعلق به خلق بود.
اوایل، کولاکها مقاومت میکردن.
بعضی وقتها التماس میکردن که نکشیمشون.
اینطوری کار سختتر میشد. در نهایت تونستیم
یه راه راحتتر واسه خلاص شدن از شرشون پیدا کنیم.
یه گلوله...
بدون هیچ سؤال، التماس یا اتلاف وقتی.
صاف تو پسِ گردن.
دنبال گندم میگشتیم، ولی پیداش نمیکردیم.
وقتی چیزی پیدا نمیکردیم،
پستوها، آشپزخونهها و انبارهاشون رو خالی میکردیم.
همهچی رو بردیم.
هر کی حتی یه دونه گندم قایم میکرد...
تبعید یا اعدام میشد.
ولی بازم گندم بیشتری در کار نبود.
کار به جایی رسید که حتی بذرها رو هم جمع کردیم و فرستادیم شهر.
مادرها و بچهها التماس میکردن که برن شهر.
ما هم قبول نمیکردیم.
هر چی بیشتر التماس میکردن، غذای کمتری بهشون میدادیم.
مادرها نوزادهاشون رو میذاشتن تو قطارها،
به این امید که دل یه نفری به رحم بیاد.
یه خانوادهای بود که دو تا بچه داشتن.
پسره هنوز پنج سالش نشده بود.
دختره حدوداً هشت سالش بود.
مادرشون زن خوشگلی بود.
شوهرش رو تو همون موج اول دستگیریها بردن.
آب شدن و تحلیل رفتنش رو به چشم دیدم.
اولش خوشگل بود...
بعد لاغر شد...
تا جایی که فقط یه اسکلت ازش موند
... با چشمهایی که از تب و گرسنگی میسوخت.
یه روز، از جلوی خونهش رد شدم.
دیدم دو تا پا جلوی در ورودی تو هوا معلق مونده.
مرده بود.
جنازهش کاملاً خشکیده بود...
و چشمهاش، بیروح و خالی.
رفتم داخل و...
... بچههاش رو دیدم. پسره...
داشت...
گوشتِ پای مادرش رو با دندون میکَند و میخورد.
وقتی منو دید، مثل یه حیوون وحشی خرناس کشید.
دیگه شبیه آدمیزاد نبود.
دختره داشت زخم رو میمکید...
و سعی میکرد خونش رو بخوره.
خب، بعدش از «چِکا» اومدی بیرون؟
معلومه که نه. آدمیزاد به همهچی
عادت میکنه.
و حالا اینجایی.
آره، اونم به یه دلیل مسخره.
اگه پدرم بود حتماً خندهش میگرفت.
توی یه روستای یهودینشین خاخام بود.
وقتی بهش گفتم که مارکسیست شدم و مارکسیسم وعده
یه دنیای جدید برای کل بشریت رو میده...
بهم خندید.
گفت: «تورات به ما یاد میده
که از خدا بترسیم.
این سرآغازِ خِرَده.»
همیشه یه احمق بودی.
بعدش از کتاب پیرکی آووت نقلقول کرد،
یعنی «اخلاق پدران»، که یه متن مقدسه.
کسی که میگه «مال من، مال تو،
و مال تو، مال من»، یه نادونه.
خب، بعدش چی شد؟
یه روز اومدن و متهمم کردن
به فعالیتهای ضدانقلابی.
با کدوم مدرک؟
با فامیلیِ یهودیم.
که زیادی شبیه فامیلیِ تروتسکی،
زینوویف یا کامنف بود.
باورم نمیشه.
فکر میکنی ماشینی
که استخونهای بچهها رو آسیاب میکنه تا به کارگرهای ذوبآهن نون بده...
از متنفر بودن از یهودیها ابایی داره؟
یه جای کار میلنگید.
میگن تو آمریکا حتی یه آدم عادی هم میتونه ماشین داشته باشه.
دروغه.
و اگه راست باشه چی؟
غیرممکنه.
حقیقت داره. و تقصیرش باید بیفته گردن یه نفر.
که خب قطعاً گردن لنین، اون پیرمرد مقدس، نمیفته.
گردن استالین هم نمیفته. شاید تقصیر خدا باشه.
ولی خدا رو که خیلی وقت پیش کشتن.
پس قوم برگزیدهش چی؟
همون یهودیهای زرنگی که پول نزول میدن،
رسم و رسوم عجیبی دارن و هوای همدیگه رو دارن.
ولی چرا تو؟
چرا تو رو انتخاب کردن؟
تو که مارکسیستی.
مارکسیسم بهم یاد داد که هیچکس به چیزی که لیاقتش رو داره نمیرسه.
فقط به چیزی میرسه که سیستم بهش میده.
پدرم یه داستان دیگه هم از پیرکی آووت برام تعریف کرد،
درباره یه خاخام که لب رودخونه بود.
یه جمجمه رو دید که رو آب شناوره و گفت:
«تو دیگران رو غرق کردی، واسه همین غرقت کردن.
و در نهایت، اونهایی هم که تو رو غرق کردن
خودشون غرق میشن.»
همهمون به سزای اعمالمون میرسیم.
پس بچههای اوکراین چی؟
نمیتونم سرنوشت اونها رو توجیه کنم.
فقط سرنوشت کسی رو میفهمم که بذرهاشون رو دزدید.
کارگران جهان، ریدم توش!
هیچوقت چراغ رو خاموش نمیکنن؟
توی اتحاد جماهیر شوروی، نور همیشه میدرخشه.
آبراموف!
موفق باشی.
نگران ما نباش.
وقتی برگردی، ما هنوزم اینجاییم.
شاید.
امیدوارم استراحت کرده باشید.
نور چراغها خیلی تند و کورکننده بود...
آره، دوست داریم حواسمون به کسایی که تو سلولها داریم باشه.
میفهمم.
لابد دلتون میخواد برید خونه، پروفسور،
با اینکه اینجا خیلی خوب ازتون پذیرایی کردیم.
به حرفهامون فکر کردید؟
آره، ولی هنوزم...
نمیتونم چیزی رو که نمیدونم بهت بگم.
زندگی راحتی نداشتید، پروفسور.
طبق پروندهتون، توی وزارت حمل و نقل بودید،
اونم به مدت ۱۱ سال. ولی اینم حقیقت داره
که حکومت ما بخشنده است.
حکومت به آدمهای وفادار پاداش میده.
بهم اجازه دادن که یه پیشنهادی بهتون بدم.
هنوزم تو بعضی محافل براتون احترام قائلن.
هنوزم کسایی هستن که کتابهاتون رو میخونن.
اینو میدونستید؟
چطوره دوباره برگردید و تو دانشگاه درس بدید؟
و از اون گذشته...
به عنوان رئیس دانشکده ادبیات.
هنوزم به مباحث کاملاً مسلطید، پروفسور.
دیروز توی صحبتمون اینو نشون دادید.
تصورش رو بکنید. برگشتن به دفتر کارتون. یه آپارتمان جدید.
ما فقط به اطلاعات نیاز داریم.
قبلاً هم این کار رو کردید.
حرف بزنید تا حکومت مقامتون رو بهتون برگردونه.
چند کلمه حرف کافیه.
فقط چند کلمه.
و نابود کردنِ پدر میکولسکی.
اون همین الانشم نابود شده.
لازم نیست شما هم به سرنوشت اون دچار بشید.
پروفسور؟
یه چیز دیگه هم هست.
خانوادهتون.
خانوادهم چطور مگه؟
ما همهچی رو میدونیم.
همونطور که گفتم، عادتمونه که از همهچی باخبر باشیم.
به شما انگ ضدانقلاب زدن...
ولی ما میدونیم که این اتهام دروغه.
شما از اون قماش نیستید.
و الان میتونید ثابتش کنید.
چرا زندگیتون رو پس نمیگیرید؟
آنیا و ساشا.
آنیا دوباره ازدواج کرده.
اونش... مشکلی نیست.
اون هنوزم عاشق شماست.
ما میدونیم.
ما حواسمون به این جور چیزها هست.
و ساشا...
ده ساله که باهاش حرف نزدید، درسته؟
میدونید که خیلی خوب پیشرفت کرده.
توی «کومسومول» خیلی سریع بالا رفته.
بهزودی یکی از اعضای ردهبالا و محترم حزب میشه.
از نزدیک دیدمش.
پسر خوبیه.
میتونید دوباره کنار جفتشون باشید.
تو نمیتونی همچین چیزی رو تضمین کنی.
آنیا...
چرا تو رو آوردن اینجا؟
چون یه زمانی شوهرم بودی.
ولی تو که دیگه از تمام این ماجراها خلاص شدی.
همونطور که گفتم، یه زمانی شوهرم بودی.
حالا دیگه چی از جونت میخوان؟
میخوان که پدر میکولسکی رو لو بدم.
همونی که تو دانشگاه بود.
چرا این کار رو نمیکنی؟
نمیتونم.
نمیتونی یا نمیخوای؟
نمیتونی یا نمیخوای؟
چقدر خوبه که دوباره میبینمت.
این همه سال گذشته و تو هنوزم همونقدر خوشگلی.
الکسی، اومدم باهات حرف بزنم.
میخوای خبرچین بشم؟
این قضیه فقط مربوط به تو نیست، الکسی. چیزهای بیشتری وسطه.
منظورت خودتی.
جایگاهت.
موقعیتت.
به چی تهدیدت کردن؟
میخوان بفرستنت به یه آپارتمان کوچیکتر؟
تهدید کردن که مقام شوهرت رو ازش میگیرن؟
خوب میدونیم که تو همچین شرایطی چیکار میکنی.
داری بیانصافی میکنی، الکسی.
واقعاً؟
آپارتمانمون رو ازمون گرفتن.
شغلت رو ازت گرفتن.
ولی من پات موندم.
واسه یه مدت کوتاه.
همونشم زیادی بود.
اون غرور و تکبرت، اون کوتاه نیومدنهات.
آنیا، فراموش کردیا.
من کوتاه اومدم.
خیلی وقتها کوتاه اومدم.
و در نهایت، همهش بیفایده بود.
خودم رو فروختم.
بزرگترین گناهم همین بود. خودم رو نابود کردم و
به خودم خیانت کردم، و همهش هم هیچ و پوچ بود.
به درک، هم خودت و هم اون نقلقولهات.
و اون اخلاقیاتِ ظاهری و توخالیت.
هیچ دردی ازت دوا نمیکنه.
نه از من. و نه از هیچکس دیگه.
میفهمی؟
پس چیکار باید بکنم؟
هر کاری. هر چی که لازمه.
واسه چی؟
به خاطر من.
باید پیشم میموندی.
تلاشم رو کردم.
مستیها و خشمهای کورت رو یادت رفته؟
این تنها خاطره کودکیه که تو ذهن ساشا مونده.
بچگیای که تو براش ساختی.
حالا هم میخوای آیندهش رو ازش بدزدی.
کدوم آینده؟
اینکه بشه مأمور حزب
و واسه کسایی کار کنه که منو آوردن اینجا؟
به خاطر من نه. به خاطر ساشای خودمون.
خواهش میکنم. تازه اول زندگیشه. بذار زندگیش رو بکنه.
mohsenejavan@gmail.com
نه، آنیا.
شاید از خودم متنفرم که کنارش نبودم.
که تو یه جنگل پر از گرگ، بیدفاع ولش کردم.
نذار اون تاوانش رو پس بده.
قراره یه پُست خوب تو حزب بگیره.
به استالین وفاداره.
استالین هم اینو میدونه. حتی اسمش رو هم بلده.
اون هنوز یه بچهست.
دیگه ۲۰ سالشه.
داره راه خودش رو باز میکنه. میتونه زندگی بهتری از ما داشته باشه.
به عنوان یه مهره بیارزش؟
به دور و برت نگاه کن.
همهمون مهرهایم.
همهمون مهرههای دستِ حزبیم.
تو هم بودی.
همین چند وقت پیش.
کولچوک یادمه.
اونم زن داشت.
و بچه.
وقتی ازت خواستن، خیلی راحت لو دادیش.
تو میخواستی که من اون کار رو بکنم.
معلومه.
کاری که حزب میگه رو انجام بده تا پاداش بگیری.
سرپیچی کن تا مجازات بشی.
حزب مثل مادره. ما فقط بچههاشیم.
ما انسانیم.
تو انسان نیستی.
تو یه مستِ بیمصرفی که بوی گندِ شکست میده.
و تو هم یه زمانی خوشگل بودی.
اگه حتی یه ذره دوستم داشتی، اگه ساشا رو دوست داشتی،
کاری که ازت میخوان رو انجام بده.
نه.
الکسی، اوضاع میتونه عوض بشه.
همهچی میتونه دوباره درست بشه.
میتونیم دوباره مثل سابق بشیم.
نه، دیگه خیلی دیر شده.
واسه ما خیلی دیر شده.
ولی واسه ساشا نه.
آینده اونم عین آینده منه.
یه سلول.
آینده تو هم همینه.
پس، فکر میکنی یه شهیدی؟
تو شهید نیستی.
این تو بودی که گند زدی به زندگیت
و حالا میخوای ساشا رو هم با خودت بکشی پایین.
من چارهای ندارم.
چاره داری!
اینکه همون یه ذره عزتنفسی که برام مونده رو هم نابود کنم.
دیگه هیچی ازت باقی نمونده.
تنها چیزی که برات مونده، تهِ بطری مشروبه.
کدوم پدری پسرش رو فدای یه شرافت پوشالی میکنه؟
شاید پدری که باور داره
یه روزی پسرش درکش میکنه.
ولی من هیچوقت...
... درکت نمیکنم.
فکر میکنی عوض شدی؟
فکر میکنی داری شجاعت به خرج میدی؟
این قهرمانبازی نیست!
بیفایدهست!
ظالمانهست!
یه آدم خودخواه که خودش رو پاک و بافضیلت میدونه...
در برابر کل کشور؟
تو دستتنها،
در برابر کل خانوادهت؟
تو یه احمقی.
منو از اینجا ببرین بیرون!
از قرار معلوم، دعوای عاشق و معشوق بود.
به یاد روزهای قدیم.
آزادش کن، ولادیمیر. اون کاری نکرده.
معلومه که نکرده.
میدونم.
درخواستت رو رد کرد؟
خواهش میکنم، دست از سر ساشای من بردار.
متأسفانه، این تصمیمش با مافوقهای منه.
اون پسرِ یه ضدانقلابه.
خواهش میکنم.
بستگی به پروفسور داره.
هنوزم میشه جلوی تمام اتفاقهایی که قراره بیفته رو گرفت.
بشینید.
خانم لبدف رو ببرید.
براش یه جا دستوپا کنید.
واسه چی؟ اون که کاری نکرده.
با یه ضدانقلاب نشستوبرخاست داره.
قطعاً بازجویی میشه،
درباره گذشتهش و روابطش.
بعدش هم نوبت ساشا میرسه.
ولی اون هیچی نمیدونه.
اون زن هنوزم عاشقتونه.
نه.
اومده بود راضیم کنه که به خاطر ساشا باهاتون همکاری کنم.
شاید بگه که به خاطر ساشا اومده.
ولی من میدونم عشق یه زن چطوریه.
و اون عاشقتونه.
اگه ازتون دور میموند، جاش خیلی امنتر بود.
میتونست امید داشته باشه که این دوری، ازش محافظت کنه...
ولی سریع پاشد اومد اینجا.
به این میگن عشق.
آزادش کن.
شما میتونید آزادش کنید.
و خودتون رو هم آزاد کنید.
فقط کافیه امضا کنید.
حتی لازم نیست بخونیدش.
شما رو به هیچی متهم نکردن.
فقط توش نوشته...
که وقتی مچِ پدر میکولسکی رو
در حال چاپ شبنامه گرفتید، شوکه شدید
و بلافاصله این خیانت رو به مقامات گزارش دادید.
امضا کنید تا همهچی برای زن و پسرتون تموم بشه.
ولادیمیر، تو آدم بدی نیستی. تمومش کن این بازی رو.
خیر و شر یه تجملاته که انقلاب دیگه جایی براش نداره.
اگه شر رو به اسم انقلاب انکار کنی، باعث نمیشه که از بین بره.
شر شکلهای مختلفی داره.
استثمار، نابرابری، قحطی و اشرافیت.
خیلی وقتها، لازمه که یه شر رو با یه شر دیگه از بین ببری.
این بهانهی تمام هیولاهاست.
همین هیولاها هستن که تاریخ رو تغییر میدن.
امضا کنید.
چقدر شما کلهشقید.
لااقل زنتون و پسرتون میدونن تقصیر کیه...
وقتی که بقیه عمرشون رو
توی یه گولاگ به کار اجباری بگذرونن.
آروم باش.
خوبی؟
چرا چیزی که میخوان رو بهشون نمیدی؟
خودت چی؟
نمیدونم.
شاید هنرمندِ درونم هنوزم باور داره که
یه معجزهای میشه و نجاتمون میده، یه چرخش ناگهانی تو پرده سوم نمایش.
فکر کنم پرده آخر واسه همهمون به یه شکل میفته پایین.
درست مثل ادبیات واقعیِ روسیه.
ولی که همهی هنرها تو روسیه متولد نشدن.
فرانسویها کمدی رو ترجیح میدن.
تا حالا پاریس رفتی؟
هنوز نه.
هیچوقت پام رو از روسیه بیرون نذاشتم.
چه حیف.
شهر شگفتانگیزیه. همهجاش پر از نور و روشناییه.
نورهاش مثل مسکو بیرحم و زننده نیستن.
نورهای گرم، زنهای خونگرم.
ساز زدنت رو از رادیو شنیده بودم.
خیلی قشنگ بود.
تو چرا اینجایی؟
زنهای خونگرم.
کاترینا سیدورووا، اون بالرین رو میشناسی؟
یه پوستر ازش تو مترو دیده بودم.
تو و اون با هم بودین؟
واسه یه مدتی، حزب تاییدمون میکرد.
یه زوجِ زیبای شوروی.
دو تا هنرمند که در عشق به خلق با هم متحد شدن.
ولی وقتی ازش خواستگاری کردم،
فهمیدم که یه مرد دیگه هم تو زندگیشه.
عاشقت نبود؟
چرا، بود.
ولی عشق چه ربطی به سیاست داره؟
حامیِ اون، یکی از کلهگندههای کمیساریا بود.
نمیدونم کی بود.
قول داد همهچی رو باهاش تموم کنه،
درست همون شب آخری که با هم بودیم.
تازه زدنِ قطعات شوپن رو تو یه کنسرت خصوصی تموم کرده بودم
که اومدن بهم گفتن...
باید ازم بازجویی بشه.
به چی متهمت کردن؟
فعلاً به هیچی.
فکر کنم فقط یه چشمزهره و اخطاره. حداقل امیدوارم که اینطور باشه.
اینجا کلی وقت واسه فکر کردن هست.
لااقل وقت واسه تمرین کردن زیاده.
بدون ساز چطوری تمرین میکنی؟
ساز من اینجاست، و اینجا.
میتونی صدای موسیقی رو بشنوی؟
معلومه.
اگه بتهوون میتونست، منم میتونم.
این تو، به یه چیز عجیب فکر میکنم.
به زیبایی.
زیباییِ موسیقی خودت؟
مال خودم نه. موسیقیِ بتهوون، باخ. حتی راول.
میگن استالین موتزارت رو ترجیح میده.
درسته. ولی واقعاً درکش میکنه؟
مگه چه چیزی واسه درک کردن داره؟
خب، پس حس کردنِ موسیقی.
واسم سخته باور کنم مردی که دستور تمام این کارها رو میده...
بتونه واقعاً...
بخش دومِ کنسرتو پیانوی شماره ۲۳ موتزارت رو حس کنه.
اون تراژدی و دلتنگیِ توش رو.
میگن نرون موقع سوزوندن مسیحیها چنگ مینواخته.
باور نداری که هنر و زیبایی، روح رو متعالی میکنن؟
تو روسی هستی، مگه نه؟
هنر و زیبایی فوقالعادهان...
ولی یاد گرفتم که همیشه هم...
نشونه شرافت و بزرگواریِ روح نیستن.
حتی نمیدونم واقعاً دل آدم رو عوض میکنن یا نه.
تا حالا نامههای چخوف رو خوندی؟
یکیش هست که همیشه یادم میمونه.
نوشته بود:
«چه روز قشنگیه.
نمیدونم چایی بخورم یا خودم رو دار بزنم.»
نه.
زیبایی هیچی رو عوض نمیکنه.
بعضی وقتها، فقط یه چیز خیلی عمیقتر رو پنهان میکنه.
مثلاً چی رو؟
مسئلهی شَر رو.
ما آدمهای بافرهنگ و تحصیلکردهای هستیم. ولی تمام این فرهنگ و کمالات...
چیزی از اتفاقاتی که داره اینجا میفته رو عوض میکنه؟
من مجبورم باور داشته باشم که هنر، دنیا و آدمها رو تغییر میده.
آدمهایی مثل استالین رو؟
فکر میکنی اون موسیقی رو نمیفهمه، یا اینکه شر رو نمیفهمه؟
یا اینکه در نهایت، کارهایی که ما میکنیم اهمیتی نداره
و فقط زیباییه که باقی میمونه.
چه ایده رمانتیکی.
بتهوون مرد.
باخ هم همینطور. ولی زیبایی موندگار شد.
میدونی...
یه جورِ دیگه از زیبایی هم هست.
شاید...
یه زیبایی که هیچوقت نمیمیره.
هنر؟
یه زیبایی فراتر از این دنیا وجود داره.
منظورت بهشته؟
همون خیالبافیهای کوتهفکرانهی یه مشت احمق؟
افیون تودهها.
واقعاً همینطوره؟
یعنی ما از تمام کسایی که قبل از ما اومدن عاقلتریم؟
دیمیتری، باخ به بهشت اعتقاد داشت.
میگفت موسیقی واسه ستایش و جلالِ خداست.
قدرتِ موسیقیش هم از همین جا میاد.
میپرسی آیا هنر ما رو متعالی میکنه یا نه. نمیدونم چی جواب بدم.
چرا موسیقی چایکوفسکی که اشک ما رو درمیاره،
باید ما رو به سمت فداکاری سوق بده؟
ولی ما خودمون رو فدای یه چیزی بزرگتر از خودمون میکنیم...
چون میدونیم یه چیزِ بزرگتر وجود داره.
چرندیات.
ما خودمون رو فدای چیزهای همین دنیا میکنیم.
بهشتی وجود نداره.
تنها چیزی که مهمه، قدرتِ اراده انسانه.
این حرفیه که استالین میزنه.
و تو باهاش مخالفی؟
تو یه آدم بیمصرفی.
نشستی اونجا و داری از خماریِ مشروب میلرزی.
سر تا پات پر از استفراغ خودته.
و دلت رو به ایده بهشت خوش کردی.
آره، دلگرمم میکنه.
ولی این دلیل نمیشه که دروغ باشه.
فقط یه حقیقت وجود داره.
و تنها حقیقت اینه.
همیشه همین بوده. قدرت.
واسه همینه که تو، دیمیتری و این یهودیه الان اینجایین.
پس عشق چی؟
خب که چی؟
عشقِ کی؟
عشقِ کمیسر به اون بالرینِ جندهی دیمیتری؟
عشقِ تو به کتابها؟
متفکرهای مردهای که فکر میکنن خیلی مهمن
اگه یه نفری نوشتههاشون رو بخونه،
اونم وقتی که کرمها دارن جنازهشون رو میخورن؟
این چیزها پشیزی نمیارزه.
فقط یه عشق اهمیت داره.
عشقِ حکومت به آیندهش.
حکومت؟ حکومت همون مردم و آدمها هستن.
فقط آدمها.
نه.
حکومت، روحِ یک خَلقه.
تو فکر میکنی تکتک افراد مهمن.
فرد هیچ ارزشی نداره.
چیزی که مهمه، روحِ خلقه.
و این روح، خودش رو تو صفحات تاریخ نشون میده.
هنوزم داری از کسایی دفاع میکنی که انداختنت زندان.
آره.
این حکومتیه که بهش خدمت کردم و ساختمش.
هی یهودی، منم تو اوکراین بودم.
ولی مثل تو واسش آبغوره نمیگیرم.
نمیشینم یه گوشه و زانوی غم بغل بگیرم.
کاری بود که باید انجام میشد.
لازم بود که کولاکها و بچههاشون از صفحه روزگار محو بشن.
چرخ آهنین تاریخ، سنگها رو له میکنه.
و حالا اون سنگ تویی.
آره، من یکی از اون سنگهام.
و به اون چرخ احترام میذارم.
خانواده نداری؟
نه، ندارم.
هیچکس قرار نیست برات گریه کنه.
گریه کردن بقیه چه اهمیتی داره؟
آدمِ مرده دیگه رفته تو تابوت.
فلسفه خشن و بیرحمانهایه.
تنها فلسفه موجوده.
واقعیته.
پس تمام این چیزها به چه دردی میخوره؟
دیمیتری به هنر اعتقاد داره.
الکساندر به عدالت اعتقاد داره.
تو به چی اعتقاد داری؟
به نون.
آبراموف!
پروفسور، به نظر ناخوش میاید.
آنیا حالش خوبه؟
جواب این سؤال کاملاً به خودتون بستگی داره، پروفسور. ولی فعلاً،
داره توی امکاناتِ وسیع ما بهراحتی استراحت میکنه.
یه مهمون دیگه براتون آوردم.
ساشا؟
پدرت رو یادت میاد؟
لعنت بهت.
پسرم.
لعنت به تو!
آدم اینطوری با پدرش حرف نمیزنه.
زندگی مامان رو که نابود کردی. حالا میخوای همون بلا رو سر منم بیاری!
نه، ساشا. اینطور نیست.
الان دیگه میدونم تو کی هستی.
یه آدم مست. هنوزم همون مستِ قدیم هستی!
فکر کردی یادم رفته که به خاطر همین اخراجت کردن؟
به خاطر هیچچیز تو این دنیا، دست از سر اون بطریِ گوه برنمیداری!
تو یه پیرمرد خودخواهی.
میتونستی با چند کلمه حرف مادرم رو آزاد کنی،
ولی نمیخوای.
قضیه به این سادگیها هم نیست، ساشا.
مشکل اینه که تو کلهشقی.
همیشه همین بودی.
فکر کردی یادم رفته چطور همیشه ساز مخالف با ما میزدی؟
من داشتم از تو دفاع میکردم.
داشتم از چیزی دفاع میکردم که باید واسه تو هم مهم باشه.
بهم گفتن.
از پدر میکولسکی دفاع کردی.
از خرافات و حماقتِ مذهبی دفاع کردی.
و از حقیقت.
و شرافت.
نه، نه.
تو بویی از شرافت نبردی.
چطور جرئت میکنی از شرافت دم بزنی؟ دورویِ ریاکار!
میخوای چیکار کنم؟
اعتراف کن.
به چی اعتراف کنم؟
به هر چی که اونا میخوان.
ساشا.
دیدن اینکه به چه آدمی تبدیل شدی، عذابم میده.
معلومه که باید عذابت بده!
مادرم رو آزاد کن.
به وظیفهت به عنوان یه مرد عمل کن.
یه مرد؟
پس تکلیف پدر میکولسکی چی میشه؟
یه بتپرست. یه بازمانده از گذشته.
توی یه کلیسای زیرزمینی مراسم راه میندازین،
و کلمات احمقانهی یه قومِ عقبمونده رو زیر لب زمزمه میکنین؟
من پسرتم.
مادرم یه آدم واقعیه. میتونی آزادش کنی.
فقط کافیه اون کلمات رو به زبون بیاری.
ببخش که ناامیدت کردم، ساشا.
همین الانشم داری ناامیدم میکنی!
نباید میذاشتم مادرت بره.
نباید میذاشتم تو رو با خودش ببره.
باید مجبورمون میکردم که کنار هم بمونیم،
توی همون آپارتمانِ نکبتبار، با اون شغلِ بیآیندهی من.
باید مشروب رو میذاشتم کنار
و به وظیفهم عمل میکردم.
باید بهت یاد میدادم.
من یه استادم.
دقیقاً چی رو بهم یاد میدادی؟
اینکه، واسه انسان بودن...
باید به چیزی بزرگتر از حزب ایمان داشته باشی.
بزرگتر از فولاد، قدرت، ماشین،
و کارخونههای ذوبآهن. حتی بزرگتر از نون.
باید باور داشته باشی که انسان بودن یه معنایی داره.
انگار که خودت بلدی چطوری انسان باشی.
قبلاً بلد نبودم.
چی عوض شده؟
نمیتونم بهت بگم.
تو... تو...
منظورت اینه که نمیخوای بهم بگی؟
آره.
آره.
پس، برو به جهنم.
البته اگه اصلاً وجود داشته باشه.
رفیق ستوان، من دیگه هیچ حرفی با پدرم ندارم.
مطمئنی؟
شاید آخرین باری باشه که میبینیش.
پسرتون کلهشقه.
میدونم به کی رفته.
ولی نگران نیستم.
وظیفهش یادش میاد.
بقیه کجان؟
اینجا، آدمها میان و میرن.
کجان؟
الکساندر رو بردن.
کجا؟
همین چند دقیقه پیش بود.
اگه خوب گوش بدی، شاید هنوزم صداش رو بشنوی.
الان دیگه پیش پدرِ خاخامشه.
هیولا. چیکار کردی؟
من؟
من کاری نکردم.
باور نمیکنم. تمام مدت نشسته بودی اونجا و داشتی گوش میدادی.
درمورد خودش و چیزی که نوشته بود بهشون گفتی.
همهچی رو گذاشتی کف دستشون.
چقدر تو احمقی، آبراموف.
عین بقیهی روشنفکرها،
شیفتهی مردهای شیشتیغکرده با ناخنهای سوهانکشیده میشی.
از هنر دم میزنن، از یه قطعهی شبانه تعریف و تمجید میکنن،
و احمقهایی مثل تو هم فکر میکنن اونا قدیسن.
کار من نبود. کارِ اون خبرچین بود، پروفسور.
دیمیتری؟
معلومه.
تو میدونستی؟
از همون اولش.
دستهای نرمی داره.
زیادی عاشق زیباییه که بخواد بذاره گیرِ زشتیها بیفته.
چه اتفاقی براش میفته؟
فکر کنم هیچی.
بیخیالِ اون دخترهی بالرین میشه.
دختره هم تو تختِ کمیسر میمونه تا وقتی که یارو ازش سیر بشه.
اگه شانس بیاره، میذارن دیمیتری برگرده
و دوباره اون پیانوی لعنتی رو بزنه.
و احمقهایی مثل تو هم به عنوان یه هنرمند میپرستنش.
پس تو چی؟
من خائن نیستم.
ولی خبرچین هم نیستم.
چرا؟
آدم باید با وجدان خودش زندگی کنه.
زن و پسرم رو بازداشت کردن.
تعجبی نداره.
اگه اعتراف میکردم میتونستم آزادشون کنم.
پس چرا اعتراف نمیکنی؟
چون پدر میکولسکی منو نجات داد.
اون کشیش تو رو نجات داد؟
چطوری؟
تو که هنوز اینجایی.
منو با مسیح آشنا کرد.
با یه چیزی والاتر و بالاتر.
کل عمرم رو پای مطالعه داستایوفسکی گذاشتم،
بدون اینکه بفهمم منظورش چیه.
میکولسکی برای اولین بار حقیقت رو نشونم داد.
همون کتاب قدیمیِ پر از افسانه؟
افسانهی واقعی اینه که فکر کنیم بشر جواب تمام سؤالها رو داره.
اینکه یه برنامهی پنجساله و خونریزیِ بیپایان، گناهان دنیا رو میشوره و میبره.
تا امتحانش نکنیم که نمیفهمیم، مگه نه؟
بالاخره میشکنی و کوتاه میای.
همه میشکنن.
شاید.
شایدی در کار نیست.
کوتاه میای.
اونا مجبورن بشکننت.
اون ستوانی که ازت بازجویی میکنه...
اونم چارهای نداره.
اگه شکست بخوره، میفرستنش سیبری...
یا تیربارونش میکنن.
آسیابهای حکومت کند میچرخن، ولی همهچیز رو نرم و پودر میکنن.
از قرار معلوم، تو هم آدم باسوادی هستی.
چه اهمیتی داره؟
کلمات. همهش کلمهست.
در ابتدا کلمه بود.
خیلی خب، پدر روحانی. خیلی خب.
تو و این چرندیاتت.
من میرم بخوابم.
باشه.
آبراموف!
متأسفم که کارمون به اینجا کشید، ولی واقعاً کلهشقید، پروفسور.
این آخرین ملاقات ماست...
چه خوب تموم بشه، چه بد.
پس، واسه آخرین بار...
بگید که میکولسکی اون شبنامهها رو نوشته.
دیر یا زود، اعتراف میکنید.
چرا کار رو واسه جفتمون راحت نمیکنید؟
انتظار این همه شجاعت رو ازتون نداشتم.
اصلاً و ابداً.
بهتون هشدار داده بودم.
وقتمون داره تموم میشه.
پروفسور، تا الان فقط از زندگی شما حرف زدیم.
ولی از وقتی که دانشجوی شما بودم، خیلی اتفاقها برام افتاده.
آخرین باری که همدیگه رو دیدیم،
از دانشگاه رفتم...
به خاطر خدمت سربازی.
مستقیماً فرستادنم خط مقدم.
کلی وقت واسه کتاب خوندن داشتم
توی سنگرها. کتابهایی که تو دانشگاه بهمون معرفی کردید
معرکه بودن.
درمورد چرنیشفسکی حق با شما بود. پیشپاافتاده و سطحی بود.
نقدی هم که به باکونین داشتید منصفانه بود،
ولی فکر کنم اونطور که باید و شاید، قدرِ
نحوهی پیشبینی اون از ماهیتِ حکومت مارکسیستی رو ندونستید.
اون وسطِ گِل و لای، خیلی به شما فکر میکردم.
دلم میخواست کنار هم بودیم تا راجع به تمام اون مسائل بحث میکردیم.
ولی حالا که وقت داریم...
بیاید اصلاً از اون راهب پیر حرف بزنیم.
از فئودورِ پیر، خیلی چیزها درمورد بازجویی یاد گرفتم.
داستانی که ایوان توی برادران کارامازوف واسه آلیوشا تعریف میکنه یادتونه؟
توی کتاب، دو تا برادر هستن، ایوان و آلیوشا.
ایوان مادیگراست.
آلیوشا معنوی و روحانیه.
ایوان واسه آلیوشا یه داستانی درباره مسیح تعریف میکنه.
مسیح به زمین برمیگرده.
ولی بلافاصله توسط «مفتش اعظم» دستگیر میشه...
یه مقام عالیرتبهی کلیسای رم در دوران تفتیش عقاید تو اسپانیا.
پروفسور...
یادتونه مفتش اعظم به مسیح چی میگه؟
میگه که مسیح
به انسانها آزادی رو هدیه داد، ولی اونا پسش زدن.
و دو دستی تقدیمش کردن به قدرتمندها...
به مردهایی مثل مفتش اعظم.
اونا هیچوقت آزادی نمیخواستن.
خوشبختی توی تسلیم شدن در برابر مصلحتِ جمعیه.
مفتش اعظم، مسیح رو سرزنش میکنه.
بهش میگه که اشتباه میکرده وقتی میگفته:
«انسان تنها با نان زنده نیست.»
نه، مفتش میگه حق با شیطان بود.
انسان فقط با نون زندهست.
غیر از اینه، پروفسور؟
سیستمِ مفتش اعظم بنا شده
بر پایهی معجزه، راز و اقتدار.
حق نداشت؟ سیستم ما هم دقیقاً همینطوره.
معجزهی ما فولادیه که از دلِ خون متولد میشه.
رازِ ما
دستوراتِ غیرقابلدرکیه که از اتاقهای تاریک صادر میشه،
جایی که یه قدرتِ بیانتها و ناشناخته توش فرمانروایی میکنه.
مگه رازی بزرگتر از این هم هست،
همون سؤالی که زندانیهای لوبیانکا میپرسن؟
«چرا من اینجام؟»
این همون سؤالیه که از خدا هم میپرسیم.
ولی ما اینجا جوابش رو میدونیم.
آینده این رو میطلبه.
خدای ما، آیندهست.
بیچونوچرا و شکستناپذیر.
آزادی شما تو مشت ماست.
الان دیگه به دستور ما زندگی میکنید.
فقط میتونید چیزی رو بگید که ما بهتون اجازه میدیم...
و چیزی رو بشنوید که ما اجازه میدیم.
شماها مثل بچهها هستید.
بچههای بدبخت و مفلوک.
ولی خوشحالیِ بچهها از همهچی شیرینتره.
هیچی رو نمیتونید از ما قایم کنید.
شماها بخشی از پروژه بزرگی هستید که بهش میگیم حکومت.
میدونید توی سنگرها چی یاد گرفتم؟
اینکه حق با مفتش اعظم بود.
هر شب، وقتی گاز شیمیایی روی
گِل و لای رو میپوشوند و بوی گندِ جنازههای
بادکردهی رفقام میپیچید تو دماغم،
منتظر بودم مسیح بیاد و نجاتم بده.
که خیر و شر یه معنایی داشته باشن.
ولی به چی رسیدم؟
تنها معجزه، نفس کشیدن بود.
تنها راز، مرگ بود.
و تنها اقتدار، قدرت بود.
سه تا وسوسهی مسیح چی بودن؟
پروفسور؟
تبدیل کردن سنگ به نون؟
آره.
پریدن از بالاترین نقطهی معبد واسه اثبات اینکه
خدا ازش محافظت میکنه.
آره.
حکومت کردن بر کل دنیا.
آره.
و مسیح هر سه تا رو رد کرد.
ولی توی سنگرها، حتی خودِ مسیح هم
همهش رو قبول میکرد. نون!
جاودانگی!
قدرت!
میخواید چیزی بگید، پروفسور؟
همهچیز رو بهش پیشکش کردن...
... ولی اون بالای صلیب مرد.
چون میدونست قراره دوباره زنده بشه.
تنها ریسکش تحمل درد بود. یه دردِ زودگذر.
ولی چیزی که ما روش ریسک میکنیم، نیستی و پوچیه.
واسه همینه که شما الان اینجایید.
مثل بقیه مردم، میخواید که بهتون نون،
سلامتی و امنیت بدیم.
ما هم در عوضش فقط قدرت رو میخوایم!
متأسفم.
معلومه.
بگید.
نه.
چیزی نمیگم.
من...
بابت ساکت موندنم متأسف نیستم.
متأسفم...
... بابت کاری که با تو کردم.
کاری که با من کردید؟
میتونستم نذارم هیچکدوم از این بلاها سرت بیاد.
توی دانشگاه...
اومدن باهام حرف زدن.
یه لیست از دانشجوها خواستن تا اعزامشون به جبهه رو عقب بندازن.
میدونم. اسم من توش نبود.
چرا، بود.
اسم تو هم تو لیست بود.
خودم خطش زدم.
چرا؟
چون یه آدم دیگه بودم. یه آدمِ خیلی بدتر.
تو بهترین دانشجوی من بودی.
باهوشترین و درخشانترینشون.
منو فرستادید به جهنم.
از سرِ غرور و خودپسندیم بود.
چون از جانب تو احساس خطر میکردم.
شاید هم از جانب کلِ نسل تو.
نه.
میخواید ببخشمتون؟
آره.
آره.
ازت طلب بخشش میکنم.
بخشیده شدید.
پدر، چرا اینجایی؟
بهشون گفتی؟
نه.
میدونستم که نمیگی.
پدر، قبلاً مسیح رو حس میکردم.
ولی اینجا هیچی حس نمیکنم.
آنیا رفت.
ساشا هم همینطور.
و همینطور ولادیمیر.
تو زندگیم هیچ کاری نکردم که بتونم بهش افتخار کنم.
تنها چیزی که میخواستم...
این بود که اسمم تو یادها بمونه.
و همین منو به سمت تاریکترین نیمهی وجودم کشوند.
گم شده بودم.
بعد تو پیدام کردی.
نجاتم دادی.
منو...
... با مسیح آشنا کردی.
و رستگار شدم.
ولی حالا اینجام،
تک و تنها.
حضور مسیح رو حس نمیکنم.
پدر، باید چیکار کنم؟
ترسیدم که دیگه هیچوقت به هوش نیای.
چقدر وقته اینجام؟
یه روز.
چی شد؟
نمیدونم.
یه دکتر سرسری معاینهت کرد و رفت.
دیگه هم هیچکس پاش رو اینجا نذاشت.
راستی، دیگه دست و پات نمیلرزه.
تبریک میگم.
شاید دلت بخواد اینو بدونی.
شنیدم نگهبانها داشتن تو راهرو حرف میزدن.
اون ستوانی که ازت بازجویی میکرد رو از پروندهت کنار گذاشتن.
ببخشید. یه چیز دیگه هم هست.
به جرم خرابکاری، همینجا زندانیه.
خرابکاری؟
اونا اعتراف میخواستن. تو هم بهشون ندادی.
بیشتر از اون دووم آوردی.
میخوان چه بلایی سرش بیارن؟
تبعیدش میکنن، تیربارونش میکنن، چه میدونم؟
چه اهمیتی داره؟
تا دم مرگ کتکت زد.
بذار چرخهای این ماشین لهش کنه.
بخواب، پروفسور.
آبراموف؟
بفرمایید بشینید.
با خوشحالی به اطلاعتون میرسونم که آزادید.
و البته، ازتون عذرخواهی میکنیم.
گاهی وقتها، ما هم اشتباه میکنیم.
پس زن و پسرم چی؟
امروز صبح آزادشون کردم.
دیشب، پدر میکولسکی به همهچی اعتراف کرد.
اعتراف کرد که اون شبنامههای نفرتانگیز رو خودش نوشته.
نگران نباشید، هنوز زندهست.
چند سالی رو توی گولاگ میگذرونه.
ولی شما آزادید.
باز هم ازتون عذرخواهی میکنیم.
شنیدید، پروفسور؟
پس ستوان چی؟
اون بود که شما رو به عنوان یه خبرچینِ احتمالی پیشنهاد داد.
و همون هم بود که باهاتون بدرفتاری کرد.
ما مشکوکیم که این کار رو کرده تا
گرایشهای ضدانقلابیِ خودش رو لاپوشونی کنه.
تقصیر اونه.
و داره مجازات میشه.
میخوام اعتراف کنم.
حتماً دارید شوخی میکنید، پروفسور.
پرونده بسته شده.
نه.
نه، کمیسر. پرونده بسته نشده.
من بودم که اون شبنامهها رو نوشتم.
این کار هیچ فایدهای نداره، پروفسور.
پدر میکولسکی رو همین الانش هم سوار قطار کردن.
دیگه خیلی دیر شده که بخوایم این رو تغییر بدیم.
حتی اگه راستش رو هم بگید...
که بعید میدونم...
اون کشیش میره به اردوگاه کار اجباری.
پس ستوان چی؟
اگه من اعتراف کنم چه اتفاقی واسه اون میفته؟
شاید آزاد بشه...
البته همراه با تنزل درجه به خاطر شکستش.
میخوام اعتراف کنم.
آخر چرا؟
جوونتر که بودم، آدم بدی بودم.
به علاقهم به فرهنگ و ادبیات مینازیدم.
خودم رو آدم بافرهنگ و متمدنی میدونستم.
اما الان میدونم که همهش یه نقاب واسه پوشوندنِ خودخواهیم بود.
به همهچیز و همهکس خیانت کردم.
زنم و پسرم رو از دست دادم.
تا اینکه، دو سال پیش...
پدر میکولسکی اتفاقی منو پیدا کرد.
منو در حالی که تو خیابون بیهوش افتاده بودم پیدا کرد...
نزدیک آپارتمانم.
کمکم کرد و شروع کردیم به گپ زدن.
بعدش، یواشکی شروع کردیم به خوندن کتاب مقدس.
منو با مسیح آشنا کرد.
نمیخوام بگم یهو همهچی عوض شد.
چون نشد.
بازم به مشروب خوردنم ادامه دادم.
و تو آپارتمان تاریکم کتاب میخوندم.
ولی یه نوری تو وجودم روشن شد.
یه روز، بعد از یه شبِ تمام مستی...
داشتم لب رودخونه قدم میزدم که عکس خودم رو تو آب دیدم.
دیدم به چه موجودی تبدیل شدم. برگشتم خونه...
و شروع کردم به نوشتن.
نیتِ بزرگواریه. ولی حرفتون رو باور نمیکنم.
شبنامه پیشتونه؟
«مسیح بالاتر از حزب است.
او به دنیا فرستاده شد تا گناهان ما را ببخشد،
نه برای اینکه ما را مطیع یک ماشین بیهویت کند.
او بر بالای صلیب رنج کشید،
همانطور که امروز بندگانش رنج میکشند،
همانها که به اردوگاهها تبعید شدهاند...
تا در شمال کار کنند و بمیرند...
و در تاریکی شب ناپدید شوند.
به خانوادههایشان میگویند که آنها
به حبسهای نامحدود محکوم شدهاند.
آنها دوباره زنده خواهند شد
هنگامی که خداوند بازگردد. اما او بیشک اشک میریزد وقتی میبیند
که مخلوقاتش به نام عدالت یکدیگر را زخم میزنند.
ما نیز باید با او بگرییم.
و روزی اشکها را پاک کنیم و او را
در قلبمان حس کنیم، تا قدرتِ جنگیدن داشته باشیم.»
کافیه!
این کارتون میکولسکی رو نجات نمیده.
اونم به اندازه شما مجرمه.
میدونم.
این کار رو به خاطر پدر میکولسکی نمیکنم.
کمیسر رادیمیر صحبت میکنه.
ستوان ایوانف رو آزاد کنید.
بله، همین الان. بعداً درمورد سرنوشتش حرف میزنیم.
الکسی آبراموف، شما به جرم خیانت بازداشتید.
دادگاه خلق درمورد مجازاتتون تصمیم میگیره.
نگهبانها!
زیرنویس از: محسن جوان
میبیند که زندانی تمام مدت به حرفهایش گوش میداده،
با آرامش و مهربانی، در حالی که به چشمانش خیره شده،
بیآنکه بخواهد حرفش را رد کند.
پیرمرد دلش میخواهد که او چیزی بگوید،
حتی شده تلخ، حتی شده هولناک.
اما او ناگهان، بیهیچ حرفی نزدیک میشود، و بوسهای میزند
بر لبانِ بیرنگِ پیرمردِ نودساله.
این تنها پاسخی است که به او میدهد.
پیرمرد بر خود میلرزد.
گوشهی لبانش کمی تکان میخورد.
به سمت در میرود، بازش میکند و به او میگوید:
«برو. دیگر برنگرد.
دیگر هرگز برنگرد. هرگز، هرگز.»
خداوند همهی شما رو دوست داره.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.