Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Mam segregatory.
Ja nie miałem. Laminowanie kosztuje 30 centów.
Nikogo nie obchodzą segregatory.
Dobra, masz segregatory i na tym się skup.
Ej! Nie wszyscy naraz, nie nadążam.
To z podniecenia.
Od dwóch tygodni to obmyślamy.
I już czas na kolejny punkt planu.
- Planu? - Wyciągnięcia cię z gangu.
Wy tak serio?
Boże, nie! Stamtąd nie ma wyjścia.
Jesteście naiwni. Nie da się wypisać.
No chyba że cię wywalą, ale to nie wchodzi w grę.
- Dlaczego? - Biją, aż umrzesz.
Rozumiem twój problem.
Śmierć to nie jedyne wyjście. Ruby?
Po długich badaniach
wysunąłem teorię, że dobre rzeczy chodzą trójkami.
Święta Trójca, barwy podstawowe,
Destiny's Child...
Zaczynały we cztery.
Ale dopiero we trzy osiągnęły sukces.
Są też trzy wspólne mianowniki,
które zakończą każdą wrogą sytuację.
Nazywam je „trzy M”.
Mamona, morderstwo, manipulacja.
Nie te. Te mają znak wodny.
Morderstwo, mamona, manipulacja
Morderstwo odpada. Zbyt duża ironia.
W myjni nie uzbieramy dość kasy
- na Oscara. - Chyba że...
Jamal, nie mów tego.
Zdobycie dużej gotówki nie jest poza naszym zasięgiem.
- O czym ty...? - RollerWorld.
Prawdziwe 50 kawałków czeka.
Złodziei posadzili,
- forsy nie znaleziono. - To było w latach 80.
A plotka wciąż żyje! Pamiętasz Goonies?
Część dzieciaków myślała, że to bujda, aż znalazły skarb.
- Nawet nie... - My jesteśmy brązowi.
Skarby są dla białych.
Fakt.
Czego szukasz?
Maluśkiego Jezuska. Zaginął.
Pobłogosławionego przez biskupa.
Położyłam go tutaj, nim zaczęłam się przenosić.
Stary, trzymasz go.
Nie, to dwuletni Jezus.
Niemowlęta nie stoją. Ten pewnie korzysta z nocnika.
A to nie jest pielucha, tylko majtki.
Siadaj.
- Wychodzę. - Nie doszliśmy do ostatniego M.
Nie musimy.
- Manipulacja. - Poprzez negocjacje.
I przekonujące argumenty.
I to jest wasz plan?
Wyciągniecie mnie z gangu dzięki przekonującym argumentom?
- Tak. - Nie ma szans. Fajnie się gadało.
Więc tylko na tyle was stać?
Gdybyś od razu dała mi dobry segregator,
pewnie poprowadziłbym rozmowę trochę lepiej.
Reakcja Cesara nas otrzeźwiła. Plan nie jest gotowy.
Nasze pomysły muszą się zamarynować.
Zamarynować? Nie, już gotujemy!
Z upływem czasu Cesar grzęźnie.
Teraz nie ma żadnych obowiązków.
Wyciągnijmy go, zanim coś zrobi.
Kto ma coś zrobić? Wy ciągle o tym?
- Nie. - O czym?
- Jamal? - Ciągle o tym.
To już nie jest śmieszne.
Gadać z moim głupim bratem! Dajcie spokój.
- Przesadzasz. - Obiecaj mi to.
- Obiecuję. - Dobra.
Widzimy się po lekcji.
Kto to zrobi?
Nie Jamal.
- Więc ja. - Nie.
Byłoby po nas.
Monse zdecydowanie odpada,
czyli zostaję ja.
- Ja nie mogę. - Ty!
Ja odpadłam.
Musimy to obgadać. Po pierwsze, jestem niski.
Nie mam w sobie nic, co budziłoby grozę.
Co więcej, kilka razy usłyszałem,
że mój widok ludzi śmieszy.
Trudno mnie też uznać za najmądrzejszego w okolicy.
A nikt nie chce czuć się głupio, nie rozumiejąc, co mówię.
Lekceważą mnie, wiecie?
O tym właśnie mówię.
Przekraczam uniwersalny poziom myśli,
aż na skraj niebiańskiego królestwa.
Nie nadążam sam za sobą.
Ale taki już jestem.
Ale jeśli to za mało,
przypominam, że mam wrażliwą skórę i nie noszę grubej bawełny.
- O czym ty mówisz? - Nie ukryję potu.
A zdenerwowany bardzo się pocę. Jak teraz.
Patrzcie. Jak małż.
Bez skorupki. To tyle.
Imponujące.
- Cóż za elokwencja. - Przekonał mnie.
Więc powinien to zrobić!
- Gratuluję, ma pan tę pracę. - Znowu.
Geniusz to zmora.
Hej! Coś taki nonszalancki?
Dość, że jesteś w gangu.
Monse, oboje wiemy, że wielu osobom
nic się nie przytrafia.
Żyją i umierają, w międzyczasie robią sobie parę tatuaży.
Oszczędź mi tych bredni. Poddajesz się bez walki.
- Kiedyś walczyłeś. - Ale o co?
Miałem luz, gdy brat trafił do pudła.
Myślałem, że łatwo przetrwam liceum,
a po maturze zniknę.
Ale Oscar wyszedł wcześniej.
A gdybyś znikł teraz?
Gdzie? I co miałbym robić?
Jestem w gangu. Kropka.
Nie będę przez resztę życia myślał o umieraniu.
Przykro mi.
Nie chcę zwiększać presji, tylko pomóc.
Wiem i doceniam to.
- Jest coś, co możesz zrobić. - Jasne.
- Jeśli chcesz mi ulżyć. - Tak.
Spotkajmy się po szkole. U ciebie.
Ubranie niekonieczne.
No! Podoba mi się to „ubranie niekonieczne”.
A może parkę zamienimy na trójkącik i każdy się załapie?
- Hej! - Kasa...
Cholera, Jasmine ma branie. To na razie.
Cześć!
Przestań o nas gadać.
Mieliśmy udawać, że nic nie zaszło.
Mówiliśmy: Wygadaj się, a rozwalisz rodzinę.
Niektóre rodziny są sobie bliskie.
Te rodziny są z Luizjany.
Wiem, czego chcesz.
Ta sztuczka się nie uda.
Musisz być poważny. Jasne?
Jestem.
A moje okno – zawsze otwarte.
Nigdy więcej.
Nigdy to długo.
- Nie jak te dwie minuty. - Co najmniej pięć!
Góra trzy!
Trzy? Jestem pewien, że cztery.
Po co ci ten lewy kołnierz? Twojego taty tu nie ma.
Nie chodzi o tatę, a o pamięć mięśniową.
Im dłużej go noszę, tym bardziej boli
i poważniej wygląda.
- Więc kołnierz szkodzi? - Nie.
Możliwe.
Nie pomyślałem o tym. Co robić?
- Nie wiem. Mam inny problem. - Jaki?
Mam usiąść z bezlitosnym szefem gangu i wyjaśnić mu,
dlaczego jego brat powinien wieść inne życie.
Jak? Żeby go nie obrazić.
- I nie zginąć. - Czemu to powiedziałeś?
Oczyść umysł, stary.
Oddychaj.
Margarita Ramirez, na drugiej.
No już! Podaj piłkę!
Podążaj za odbiciami.
Wyobraź sobie, że poruszasz się na tej fali w górę i w dół.
Oblewa cię jak masaż całego ciała.
Płynę na fali. Odbijam się.
- Mogę je natrzeć olejkiem do opalania? - Nie! Skąd!
Oliwka dla dzieci. Ona lubi ryzyko.
Bywam niebezpieczny.
Po szkole u Ruby'ego. 15:30.
- Po co? - Próba.
Skoro nie ja mówię z Oscarem, to potrzeba scenariusza.
Z oczywistych powodów wypisałam już główne argumenty.
Jak oczywistych?
- Nie chcemy, żebyś zginął. - Oddychaj.
Za odbiciami...
Bez obaw, uproszczę je.
Co to było? Nawet nie ma z nami lekcji!
Góra i dół. Zrób mentalne zdjęcie.
Zdeponuj w banku i wyjmij w swoim pokoju.
W swoim pokoju. Zapomniałem.
Wreszcie mam własny pokój!
Jak to nie mam pokoju? Abuelita się wyprowadziła.
Ale teraz twoja kuzynka go potrzebuje.
Jaka kuzynka?
Córka Rosy, przyjaciółki.
- Rodziców deportowali. - To nie krewni?
Nie może spać z bliźniakami? Albo na kanapie?
To odwrócony seksizm!
Mogę spać na kanapie.
Mija, zignoruj Ruby'ego.
Ruben. Mówią na mnie Ruben.
Od kiedy?
Wybacz to gadanie. Zaszło nieporozumienie.
Mamo?
Byłem niedelikatny.
Dzielenie z nią pokoju to żaden problem.
Jak cudownie!
Zuch chłopak!
Aha, nie.
Ty będziesz spał z bliźniakami.
Zostawienie jej samej z tą tragedią będzie okrutne i nietypowe.
Nie.
Przecież nadaję się do tego.
On się nie nadaje.
Musimy coś wymyślić. Ta jego dykcja.
Czasem nie rozumiem połowy tego, co Ruby mówi. Wiesz?
- Co? - Przez ciebie mam migrenę.
A ja? Nie mam czasu uczyć Ruby'ego, by nie mówił rękoma.
Z Oscarem tak nie można.
W pudle się gestykuluje, nie chcemy mu przypominać...
Hej!
Dokąd to?
Nigdzie.
Co robicie, Jamal?
Dekorujemy pokój Ruby'ego.
- Nie knujecie? - Planujemy.
Kolory! Każdy odnawiany pokój musi mieć zaplanowany kolor!
Znam się na teorii barw. Wpadnę wam pomóc.
Możesz mnie tu zostawić.
Nie robisz gdzieś graffiti?
Nie.
Wpadliśmy, żeby twojemu pokojowi nadać feng shui.
Nie mam własnego pokoju, ale...
Ale mi stanął. Kuzynka się wprowadziła.
Nie „kuzynka, kuzynka”,
raczej „Co tam, kuzynko?”.
Rodzina, nie rodzina.
Nie trzymasz w gaciach, trzymaj w rodzinie.
Właśnie! Nie.
Niezupełnie.
To nie moja krewna.
Nie ma endogamii.
I mówcie mi Ruben. Teraz jestem Ruben.
Ruby!
Ruben.
Zapomniałeś o czymś?
To jest Olivia.
Zostanie z nami przez jakiś czas.
- To ja czy zrobiło się niezręcznie? - Ty. Jestem Monse.
Jamal i Cesar. Zignoruj spojrzenia, nie wysterylizowali ich.
Jamal, powiedz Olivii, jak nie uszkodziłeś szyi.
Ruby, możemy pogadać o chemii?
Bądź naturalny, patrz w bok.
Naucz się tekstu, zrobimy trzy próby.
Czy mięśnie Cesara same się napinają?
I poćwicz wymowę z YouTubem.
Nie kumam połowy twoich gadek.
- Nie denerwuj się. - Miała być moja!
I Cesar nie może wiedzieć.
Ratujemy mu życie.
Dochowanie tajemnicy jest ogromnie ważne. Jasne?
Dobra, teraz luz.
Jesteście niesamowici.
Ratuję Cesara!
Wiesz, że tego nie pochwalam. Monse nie ustąpi.
A ona absolutnie nie może tego zrobić.
Ciebie Oscar potraktuje najłagodniej ze względu na Mario.
Najłagodniej? Co masz na myśli?
Pewnie nic ci nie zrobi.
Są chwile, kiedy jest zadowolony?
Niektórzy są koszmarni rano.
Przed szkołą.
Za kilka dni? Za tydzień?
Jutro.
Oczekuje cię. Nie spóźnij się. Dobranoc.
Dobranoc.
- Hej. - To głupi pomysł.
Też o tym myślałem. Chyba funduję sobie uraz szyi.
Mówię o Oscarze.
Jesteśmy umówieni jutro rano. Odwołać?
Skąd! Oscara się nie olewa.
Chyba że... Spakowałeś plecak?
- Plecak? - W razie gdybyś musiał uciekać.
Ciuchy, gotówka, paszport, sprej na zombie...
Nie, nie mam plecaka. Miałeś mnie uspokoić, nie denerwować!
- Co najgorszego może się zdarzyć? - Tylko pogadam...
Z byłym więźniem.
Ma już dwa wyroki.
Swoje zachowasz na specjalne okazje. Nie jesteś ich wart.
- Jestem ich wart. - Wcale tego nie chcesz.
Racja.
On cię nie zabije.
- Dzięki. - Ale byłoby cię łatwo ukryć.
- Jamal! - Zmieściłbyś się do plecaka.
Muszę się wyspać przed jutrem,
a teraz nie zmrużę oka.
Wiesz, jak ja zasypiam?
Wal.
Na snu błonia odpływam, waląc konia.
Odpada, jestem rozkojarzony.
To antidotum, stary.
Jak coś mi się stanie...
- Opróżnię twoją szufladę. - Dzięki. Dobranoc.
Powodzenia.
Hej.
Chwileczkę, zaczekaj.
Olivia...
Kiełbaskę?
Wędzona?
Ja jestem loco, ese.
Zapiąć? Nie zapinać?
Oscar, jestem tutaj.
Ruby! Mijo!
Luis, nie syp brokatu na siostrę!
Ruby, jestem spóźniona. Ubierz bliźniaki!
Nie mogę, wychodzę o 7:55.
Odłóż brokat!
Odłóż!
To chore! Houston brzmi bosko.
Jesteś jedną z tych fajnych lasek?
Zupełnie zwyczajną.
Powiedziała ta najfajniejsza.
Przecież nie jesteś głupia.
Jestem.
Ale mnie to nie rusza, bo brakuje mi tego genu.
Mnie też.
Spotkamy się po szkole? Pokażę ci okolicę.
Nie rusza mnie.
Mnie też.
Więc zróbmy to.
Daj mi chwilę.
Co tam?
Ruby nie może gadać z Oscarem.
To najlepsza z najgorszych opcji.
- Ja mogę... - Zamęczyć go?
Ja...
Ja kogoś zamęczam? Skąd!
Podaj mi przykład. Nie potrafisz, co?
Olivia! Zaczekaj!
Santa Maria...
KWAS
Kwas?
Nie mogę.
Co tam?
Skąd ten brokat?
Wieczór w klubie. Wiesz, jakie są hynas.
Jasne, ziom.
Moja ruca też go używa.
I wciera go we mnie. To cholerstwo się nie zmywa.
Kobiety.
Palisz?
Próbuję rzucić.
O czym chcesz pogadać?
Panie Oscarze...
Spooky...
Jesteś zajęty, więc przejdę do rzeczy.
Czy to kwas?
Nie odpowiadaj. Nie moja sprawa.
Cesar. Pogadamy o tym, jaki jest bystry?
Ja też jestem bystry, ale on to prawdziwy geniusz.
I ma ogromną inteligencję emocjonalną, a to rzadkość.
Jak to połączyć z wrodzoną zdolnością do empatii i rozwiązywania problemów,
otrzymamy super okaz.
Przywódcę.
Dowód na to, jak świetnie go wychowałeś.
Jasne, ziom.
Chcę powiedzieć, że ma potencjał, o jaki go nie podejrzewaliśmy.
Jak ptaszyna szykująca się do lotu.
Kto wie, dokąd zaleci przy dobrym wietrze
i braku drapieżników.
- Tak na niego nie patrzyłem. - On się nie chwali.
Kolejna z jego wielu zalet.
Masz rację.
Trzeba mu tylko dać okazję,
dobry wiatr i żadnych sępów.
Sępy to padlinożercy. Myślałem raczej o jastrzębiach.
Te mogą mi skoczyć!
Właśnie.
Rozumiesz mnie, Spook. Spooky.
No ba!
Otwierasz mi oczy, ziom.
Taki już jestem.
Wiesz...
jednak zapalę.
Czas dać Cesarowi skrzydła.
W porządku?
Zrobiłem to!
Załatwione.
Wstawiłem gadkę jak się patrzy.
Jak na kogoś zwanego Spooky jest zaskakująco jowialny.
- Mówisz poważnie, Ruby? - Ruben.
Tak. Cesar opuszcza gang.
Bum! Załatwione.
Tak to załatwiłeś, że dostałem awans.
Nie. Umówiliśmy się ze Spookym.
Dostałem SMS-a. Będę działać.
To niemożliwe. On na pewno żartuje.
Compa, próbowałeś, ale – jak mówiłem – pozamiatane.
I nie winię cię.
Winię Monse.
Mnie?
Ty to zaczęłaś. I nie odpuszczasz.
Ale teraz musisz. Z nami koniec.
Tak jak z „Rubenem”.
Nie zasługuję na to imię.
Zasługujesz.
Nie patrz tak.
To nie ja. Razem to zaplanowaliśmy.
Wiem, że to ty.
Wynagrodź mi to.
Ja ci to wynagrodzę, papi.
Ale szybko. Jasmine ma inne propozycje.
- Przyjmij je. - Dobra.
Musisz przestać. Z tym czymś już koniec.
Co z Rubym?
Złości się, że musiał oddać swój pokój.
- Przeszkadzam? - Nie, skąd.
- Przepraszam. - Nic nie poradzi.
- To po szkole? - Spotkamy się?
- Umówiłam się z Monse. - Chętnie dołączę.
To babskie spotkanie.
Mogę popatrzeć?
- Idę na zajęcia. - Cześć.
Przyślij SMS-a po szóstej lekcji.
Dobra.
Nie mówiłem do ciebie. Olivia, dam ci swój numer.
- Coś nie tak? - Nie, dlaczego?
DYSKOTEKA
BUSZUJĄCY W ZBOŻU
Hej.
Jak idzie?
Masz super kumpli.
Monse mnie oprowadziła, Cesar był przemiły.
Tak, jest świetny. Najlepszy.
Lepszy ode mnie.
Nie chcę być niemiły, ale muszę to skończyć.
Zrobisz sobie przerwę?
Wiem, jak bardzo tego chciałeś.
Wiesz?
- Od kiedy cię poznałam. - Tak?
Tak.
Należy do ciebie. Weź go.
Ale jak?
Rodzina za drzwiami.
Cholera. Potrzebujemy planu. Wyjaśnienia.
Musimy im mówić?
- To będzie jasne. - Na pewno?
Głupio ich w to wciągać.
A ja nigdy tego nie robiłem.
Już nie gadam. Zrobię, co każesz.
Mam zdjąć ubranie czy ty to zrobisz?
Zdejmę.
Chyba nie wiem, o czym mówisz.
A o czym ty mówisz?
Chcę ci oddać twój pokój i przenieść się do bliźniaków.
Ach, mój pokój! Tak! Świetny pomysł.
Fakt, potrzebny nam dobry plan. Idealny.
Bez dziur czy abuelity,
z nią nie ma żartów.
Jak z moimi rodzicami. Niełatwo ich przekonać.
Znam takich.
Pospieszyłem się. Nie chcę odzyskać swojego pokoju.
Wieje tu, a ja nienawidzę się przykrywać.
I blisko łazienki, wszystko słychać.
W sumie lubię swoje nowe miejsce.
Poza tym...
ładnie tu wygląda.
Wiem, co robisz.
Nic nie robię.
Dziękuję, Ruben.
Co tam?
To nie ja. Razem wymyśliliśmy, żeby pogadać z Oscarem.
Już to słyszałem.
Nie ja zaczęłam.
- Jasne. - Chcę, żebyś wiedział.
- Rozumiem. - Nie jestem uparta.
Jak chcesz. Dobranoc.
- Tak? - Na pewno?
Co?
To, co mówiłeś.
- Nie ty zaczęłaś. - Tak.
To wszystko?
Tak.
Serio? Mogłaś to napisać w SMS-ie.
Nie. Tekst pisany nie oddaje tonu.
- Co? - Ładna ta Olivia, co?
Nie zauważyłam.
Jasne. Dobranoc.
Nie wiem, co ty „zauważyłeś”, ale nie pochlebiaj sobie.
To nie jest zazdrość.
Nie zostawiaj mnie!
Tak?
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.