All language subtitles for How to Rob a Bank.2026

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal) Download
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish Download
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

تقدیم به نگاه زیباتون زيرنويس از مهدي shine021

می‌دونی چی از اسلحه قدرتمندتره؟

مخاطب.

این روزها می‌گن محتوا پادشاهه، و واقعاً هم هست.

هر بار اسکرول، هر اشتراک‌گذاری، هر بازدید؛ این یعنی قدرت.

الگوریتمی که به صداقت پاداش می‌ده.

و هیچ‌چیزی از این واقعی‌تر نیست که دیگه چیزی برای از دست دادن نداشته باشی.

ما با یه باور مشترک و یه شور مشترک همدیگه رو پیدا کردیم؛ اینکه هیچ

راه دیگه‌ای وجود نداشت.

هست، هست

واقعاً ما رو متحد کردی.

درد مشترکی بود.

دردی که حقیقت رو آشکار کرد.

در کشوری که براش جنگیدی.

شاید برای تو نجنگه.

یا اینکه پایبندی به قانون ممکنه به معنی ناامید کردن خانواده‌ات باشه.

این غم تمومی نداره.

فقط بهت نشون می‌ده حاضری به چی تبدیل بشی.

و وقتی عدالت اجرا نمی‌شه...

نزدیک پل کلمنته، یه مرد یه ساک ورزشیِ باز رو وسط خیابون جا گذاشت

که توش یه وسیله بود.

یه چیزی که سیم داشت.

بچه‌هام درست رفتن سمتش.

الان می‌کشم، ولی هیچ‌وقت داغون نمی‌شم. پاک گفت هر پوند رو ۱۶ می‌خواد، ولی من...

دارم سعی می‌کنم قیمتش رو بیارم پایین، مثل سعودی. دیگه نگاه نمی‌کنم، لعنتی، هوا...

ابریه؟

چهار تا حلقه، هیچ‌وقت با جلبک به دست نیومد. دخترا مثل فورمنن. پای حرفم...

می‌ایستم و نمی‌خوام شروع کنم. فقط بهم بگو، بدون...

یه مردی که زیر بار انتقاد می‌ره، چی می‌خوام؟ هزار بار بحث می‌کنیم، همه‌ش شوخیه و اشک‌ها...

از چشمات سرازیر می‌شن. شما از اونایی هستین که ازم بدتون میاد؛ من پسرم. می‌شنوم که اشک‌ها...

تموم شده‌ان.

آبی برای فشنگ مشقیه، درسته؟

امروز همه‌چی غافلگیرکننده و شوکه‌کننده‌ست.

اگه علامت دادم، چراغ رو قرمز می‌کنم.

هدف آسیب‌پذیریه. لازم نیست کسی صدمه ببینه.

بهش نیاز دارم. بهش نیاز دارم. بهش نیاز دارم.

کارت خوب بود.

واکنش اضطراری.

تایر اینجاست.

کل اداره گذاشتنش توی کمد، با یه پلوپز ۱۵ دلاری.

آخی.

پسر، آماده‌ای؟ آره، شرط می‌بندم.

خب، بریم یه محتوا بسازیم.

بذار چندتا آمار بهت بدم. احتمال اینکه توی این کشور اولین خونه‌ات رو بخری...

سه از دهه.

کمترین رقم از سال ۱۹۵۰ تا حالا.

احتمال اینکه حقوق شش‌رقمی بگیری، دو از دهه.

احتمال میلیونر شدن، یک در صد.

خب، زمان‌سنج پلیس رو روشن کن. اوه، لعنتی.

اوه، دخترای طلایی! باشه، باشه، راه بیفتیم. برو، برو، برو.

لعنتی، یه چیزی رو نگه دار و برو سراغش.

من توی گاوصندوقم.

هی، خوبی؟

گاوصندوق رو گرفتی؟

اوه، هی، رئیس.

چی؟

وای خدای من.

مبارکه. راستی، دختره یا پسره؟

پسره.

بشین.

می‌ذارم تلفنت رو بزنی.

جات امنه، باشه؟

یه مرحله هست که مخ‌تو می‌ترکونه.

میزان موفقیت سرقت‌های مسلحانه، مخصوصاً بیرون بردن پول نقد از

در، ۹۰ درصده. همگی عالی بودین. پنج ستاره.

باز هم وودباب.

از هر ده‌تا، نُه‌تا.

بهش فکر کنین.

لوئیز برای مشتری‌های ترسیده توضیح می‌ده FDIC چیه و چرا پولی که به‌سختی به دست آوردن

مریضه.

حرکت!

فدرال. آفرین، فدرال.

بجنب رفیق. باورم نمی‌شه. تو باور می‌کنی؟ بجنب. حسش نمی‌کنم.

باشه. برداشت دوم.

بجنب. باورش دارم. بجنب. شروع کنیم.

دفعه‌ی بعد می‌خوای کمتر پول بپاشی؟ مثلاً لعنتی بیست هزار دلار؟

یعنی از نظر آماری، احتمال اینکه کل عمرت رو

زیر خط فقر بگذرونی خیلی بیشتره تا اینکه موقع دزدی برای فرار از

فقر گیر بیفتی. درست سر وقت. ادامه بدین.

با این همه بدبیاری که توی زندگی سهمت شده، نمی‌خوام

ده ستاره رو یه شرط خیلی مطمئن جلوه بدم.

پس چرا شانست رو امتحان نکنی؟ قسر دررفتن می‌تونه سخت باشه. بذار

بهت نشون بدیم چطوری.

پس این

دیگه حسابی وایرال شده.

سی میلیون بیننده‌ی منحصربه‌فرد زیر سی سال توی آمریکا.

یعنی این‌همه آدم دارن می‌بینن که ما از پس کارمون برنمیایم.

پنج سال دیگه بازنشسته می‌شم و محاله بذارم این تحقیقِ مزخرف

آخرین چیزی باشه که باهاش منو یاد می‌کنن. حالا پنج مأمور داریم

که روی این پرونده کار می‌کنن.

تمام امکانات دولت فدرال رو داریم، اون‌وقت تو بهم می‌گی

این دلقک‌ها از ما زرنگ‌ترن؟

۶۱ جرم سنگین، ۱۵ بانک، توی سه ماه، و هیچ‌کدومتون حتی یه

سرنخ به‌دردبخور بهم ندادین. حتی یه دونه. پس یه کم به خودتون بیاین و بجنبین.

وقت ندارم مثل همیشه دلبر باشم. پس فقط به همه بگو چقدر

خوش‌برخورد و راحت‌گیرم.

آره، حتماً. خب، یه سرنخ بود که سعی کردیم دنبالش کنیم. یه کم

خارج از چارچوب بود.

شاید یه احتمال دور از ذهن باشه. پرونده‌ی دیگه‌ای بود؛ یه زن محلی که

استادیار دانشگاه CMUـه و مهندسی کامپیوتر درس می‌ده. توسعه‌دهنده‌ی مستقل

نرم‌افزاره.

بعد یه برنامه‌ی خیلی خاص ساخت به اسم فیپوس.

فیپوس چه‌کار می‌کنه؟

درواقع یه جور شنود گسترده‌ی شبکه‌های اجتماعیه.

شما ریگن گاردنری؟

آره.

من مأمور ویژه جان وست از اف‌بی‌آی‌ام.

می‌خواستم ببینم می‌تونم یه لحظه باهاتون حرف بزنم؟ اجازه هست بیام تو؟

یه کم سرم شلوغه.

بوی سرت شلوغ بودن که نمیاد.

اون بوی عوده.

من بابت عودت نیومدم.

من از اداره‌ی مبارزه با مواد مخدر نیستم؛ از اف‌بی‌آی‌ام.

توی بخش سرقت از بانک کار می‌کنم.

خب، من حتی نمی‌تونم برم اون‌ور خیابون یه قهوه بگیرم. آخه...

کاش سرقت رو توی بانک انجام می‌دادم.

اگه با اون حبس خانگی دزدی می‌کردی، واقعاً کارت حرف داشت. چند وقته؟ ده ماهه...

ـ شده؟ ـ راستش ده ماه و نیم. ببین، فقط چندتا سؤال دارم.

اگه می‌شه بریم داخل و حرف بزنیم، عالی می‌شه.

امروز کس دیگه‌ای هم اینجاست؟

من و مورفیوس.

مورفیوس کیه؟

خوکچه‌ی هندیه.

آها.

خوکچه‌ی هندیم.

قهوه‌ی فوری می‌خوری؟

نه، ممنون.

یه جور ایستگاه قهوه‌ست.

خب، می‌خوایم بریم سر اصل مطلب؟

بذار برم سر اصل مطلب.

ـ همینو گفتم. ـ می‌دونم.

ـ پس بگو دیگه. ـ دارم سعی می‌کنم.

یه تیکه چیتوز توی موهاته.

حواسم رو پرت می‌کنه. خلاصه، امروز اومدم درباره‌ی برنامه‌ای که...

ساختی و اسمش فیپوسه، باهات حرف بزنم.

آره، خب که چی؟

شنیدم برنامه‌ی خیلی قدرتمندیه و یه‌سری آدم خطرناک ازش استفاده می‌کنن...

تا نشونی خونه‌ی یه قاضی فدرال رو پیدا کنن.

بعد هم سعی کردن خونه‌ی قاضی رو، وقتی خودش داخلش بوده، آتیش بزنن. درسته؟

خب که چی؟ این یه سرویس باحال و جدیده که شما راه انداختین تا...

برین دم خونه‌ی مردم و یادشون بندازین چرا دستگیر شدن؟

برنامه‌ت همین‌کارو می‌کنه؟

آدمایی رو پیدا می‌کنه که نمی‌خوان پیداشون کنن؟

آدمایی رو به هم وصل می‌کنه که نمی‌خوان معلوم بشه به هم ربط دارن؟

ببین، من نمی‌تونم کنترل کنم مردم باهاش چی‌کار می‌کنن، باشه؟ قصدم این نبود که...

اتفاق بدی بیفته. اصلاً برای این کار نساختمش.

پس چرا ساختیش؟

مهم نیست، باشه؟ لازم نیست برام موعظه کنی.

فهمیدم. تنبیه شدم و حق بیرون رفتن ندارم.

من آدم بدیم.

خب، کار می‌کنه؟

معلومه که کار می‌کنه. واسه همینه که اجازه ندارم از آپارتمانم بیرون برم، قربان.

من یه سلاح خطرناک ساختم.

خب، چطوری کار می‌کنه؟

یعنی، بر اساس چیزهای معمولیه، کار می‌کنه.

آره، نمی‌دونم اون یعنی چی.

یه جورایی مثل تشخیص چهره‌ست، با این تفاوت که دنبالِ

ترکیبِ اشیا و عکس‌ها می‌گرده و بعد...

توی اینترنت دنبال موارد مشابه و مکان‌ها می‌گرده.

پس فیپوس چیه؟ اصطلاح فنیه؟

گمشو، آشغالِ عوضی.

ببخشید؟

اوه، نه.

فیپوس. مخفف همینه.

آها. گمشو، آشغالِ عوضی. فهمیدم.

خب، باشه. این یه‌کم خجالت‌آوره.

داشتم یه جدایی خیلی بد رو می‌گذروندم و... یه‌جوری

گیرِ این ماجرا افتادم، مثلاً...

۷۲ ساعتِ تمام، از سر استیصال افتادم دنبال ردی از اکس‌م. آره، واسه همین

اون کد رو نوشتم. کار احمقانه‌ای بود، آخه اصلاً کی اهمیت می‌ده اون آدمِ بی‌اعتمادبه‌نفسِ

لوسِ فرصت‌طلبِ بچه‌مرد کجاست، مگه نه؟ من که نه.

قبلاً برام مهم بود، معلومه، ولی دیگه نیست.

دیگه ازش گذشتم.

آره، معلومه.

پس می‌تونی فیپوس رو دوباره راه بندازی و بیای کمکمون کنی ازش استفاده کنیم،

درسته؟

چی؟

در عوض، همه اتهام‌هات رو پس می‌گیریم.

خفه شو.

همه وسایلت رو هم بهت برمی‌گردونیم.

گوشی و اینترنتت.

می‌دونی، همه‌ی حاصل عمرت اینجا.

می‌تونی دوباره کارت رو شروع کنی و اون دستگاه رو از پات باز کنی.

می‌تونی بری اون‌ور خیابون و قهوه‌ی همیشگیت رو خودت بخری.

خب، چی می‌گی؟

نمی‌دونم والا.

کل این ماجرا یه‌کم عجیبه.

آره. میای اینجا و بهم می‌گی خطرناک نیست و

غیرقانونی هم نیست، بعد می‌خوای بیام برای اف‌بی‌آی کار کنم؟

در کنار اف‌بی‌آی.

هرچی. حرفم اینه که این قضیه مشکوکه.

می‌فهمم. یه‌کم بدبین شدی.

یه پیشنهادی دارم.

اینم کارت من.

قبل از اینکه از دودِ اینجا نشئه بشم، می‌زنم بیرون؛ ولی وقتی تصمیمت رو گرفتی

یه زنگ بهم بزن.

از آشناییت خوشحال شدم، ریگن.

ممنون که وقت گذاشتی.

بلند نشو. خودم راه خروج رو پیدا می‌کنم.

نظرت چیه، مورف؟

دلت می‌خواد بری برای اف‌بی‌آی کار کنی؟

عالیه.

صاف رفت توی سبد.

چهار سال دانشگاه می‌ری تا برای یه شغل آماده بشی. بعدش

چهل سال بعد رو هم تمرین می‌کنی که فقیر بمونی.

کار کن، قسط بده، زنده بمون، دوباره از اول.

ببین چه حرکتی زد!

آره، حسابش کن. ام‌وان.

بسه.

هر ماه همون قسط. هر سال هم همون بدهی.

از بازی کردن طبق قواعد اونا خسته شدی؟

دارم میام! به تیم ما ملحق شو. می‌تونی تمرین کنی قربانی‌شون باشی، یا می‌تونی

تمرین کنی بانک بزنی.

هرچی بیشتر انجامش بدی، بهتر می‌شی.

زمین می‌بینمت.

دنده رو بذار عقب، گاز بده و فرمون رو تا ته به چپ بچرخون،

باشه؟ دنده‌عقب، گاز تا ته، فهمیدی؟ مثل جی‌تی‌ایه، نه؟ نه،

مثل جی‌تی‌ای نیست، باشه؟ اون یه بازی ویدئوییه و

این زندگی واقعیه، فهمیدی؟ پس برو جلو، بجنب.

سکس هم واقعیه. بد نیست یه وقت امتحانش کنی.

باشه، خیلی خب.

آره،

سخت‌گیره.

یه تماس بگیر.

یه لحظه بهم وقت بده.

ببخشید، ببخشید. اجازه بدین.

باشه.

پنج تکرار دیگه.

دیگه وقتی باقی نمی‌مونه.

دقیقاً همینطوره. بریم، بجنب.

منظورت چیه؟

همه‌چی روبه‌راهه؟

آره، فردا باید مادربزرگ رو از دکتر ببری بیرون.

منم باید مامانم رو از این وضع مزخرف با رئیسش نجات بدم.

بی‌خیال، مهم نیست... اصلاً مهم نیست.

مسائل خانوادگیه.

خانواده‌ت به تو وابسته‌ان.

این قضیه فقط خطرناک‌تر می‌شه.

باید کاملاً مطمئن باشی که چرا وارد این ماجرا شدی.

اونا دلیل من برای وارد شدن به این ماجرا هستن.

خوبه.

الان تعدادمون چقدره؟

نهصد؟ میلیون؟

آره.

خب، خیلیه.

واقعاً خیلیه.

یعنی بازدیدها توی همه‌ی پلتفرم‌ها رو می‌گم.

خب، اینا قسمت‌های خودمونه، ویدئوهای واکنشی.

خبرهایی که توی سه ماه گذشته درباره‌مون پخش شده هم هست. خلاصه، همه‌چی رو شامل می‌شه.

تعامل چطوره؟

بازخوردها خوبه.

سرعتش دیوونه‌کننده‌ست. یعنی ویدیوی قبلیمون تو کمتر از

یه ساعت، نیم میلیون بازدید گرفت.

فکر نمی‌کردم با لباس خرگوشی تو اینترنت معروف بشم.

باشه، فقط حواست باشه که...

نه، بین تماشاچی‌ها. جای امنی؟

آره، امنه.

نگران نباش.

یه کم استراحت کن.

فردا قسمت مهمیه.

بدون شک.

صبح آماده‌ست که آپلودش کنم.

باشه، عالیه.

تو ادامه بده. با دوست‌پسرت حرف بزن، یه سیگار بکش.

کار نیکو کردن از پر کردن است.

محشره.

آره. دختره خیلی نمی‌ترسه، داداش. آره.

آره، واقعاً. عالیه.

امروز بهت می‌گم چطور بری.

واقعاً به این نیاز دارم، باشه؟

باشه.

شرمنده، رفیق.

دوستت دارم. آره.

لاستیکت هنوز آج کافی داره که برسونتت خونه. آره، الان دیگه داره.

ممنون. باشه.

میمی.

دارم یادت می‌دم که دیگه هیچ‌وقت مجبور نباشی کار کنی.

باشه.

یه اِمپانادا با خودت ببر.

که وقت ندارم، مگه نه؟

یکی.

یکی برام نگه دار. باشه، یکی برام نگه دار.

الهه، همه‌چی روبه‌راهه؟

خب، خوبه.

یه سؤالی ازت دارم.

می‌تونم اتاق رو یکی‌دو ماه دیگه هم اجاره بدم؟

هرچقدر بخوای.

هرچقدر بخوای.

خب، خوبه. همه‌چی داره خوب پیش می‌ره.

خواهرها و برادرها، یه آمین بلند بگید!

وقتی عیسی صراف‌ها رو تو معبد دید، چی کار کرد؟ نشست طومارها رو نوشت؟

کی گشنه‌شه، عوضیا؟

نه، میزهاشون رو برگردوند و از معبد بیرونشون کرد.

شاهزاده‌ی صلح، علیه کسایی که از

رنج مردمش سود می‌بردن، دست به خشونت زد. خب، حالا معبدهاشون خیلی بزرگ‌تر شده. وکیل‌های

بهتری هم دارن.

ولی می‌دونی چیه؟ گناهش همونه.

آره. از استیصال مردم بهره گرفتن، از دردشون سود بردن.

می‌خوایم طبق کتاب‌های مقدس عمل کنیم و از ده فرمانِ

رابین بنکس پیروی کنیم.

یک.

بهترین وقت برای سرقت از بانک، صبح جمعه‌ست. چرا؟ چون جمعه هم یه روزه دیگه.

پس چرا جمعه رو تبدیل نکنی به روز حقوق خودت؟

بدون بهره.

دو.

برای منحرف‌کردن حواس پلیس، اگه نمی‌خوای سر راهشون سبز بشی،

کلاً از معادله حذفشون کن.

یه حواس‌پرتی ساختگی اون‌طرف شهر باید حسابی سرگرمشون کنه. خب، می‌رسیم به شمارهٔ سه.

بسته به شرایط، دادن یادداشت به صندوقدار جواب می‌ده، ولی اسلحه...

سریع‌تره. اسلحه نداری؟ اینم لینک یه نمایشگاه اسلحه...

که برای خرید اسلحه حتی لازم نیست به سن قانونی رسیده باشی، چه برسه به کارت شناسایی.

چهار: معطل نکن. میانگین زمان رسیدن پلیس چهار تا شش...

دقیقه‌ست. باید خیلی زود از اونجا رفته باشی.

پنج: همون‌طور که شرکت‌های بزرگ بعد از خلاف‌کاری اسم و رسمشون رو عوض می‌کنن، تو هم...

می‌تونی همین کارو بکنی.

از دست‌فروشی‌ها و جاهایی مثل سالویشن آرمی خرید کن. ردش رو نمی‌شه گرفت،

یک‌بارمصرفه؛ تازه، حالش رو ببر و برای خودت یه هویت بساز.

یا اصلاً از ما تقلید کن. ماسک گرگه توی اِتسی پرفروشه.

شش: بسته‌های کوچیک بهترینن.

لعنتی!

یه وسیلهٔ آتش‌زای کنترل‌شونده با امواج رادیویی که ممکنه لای دسته‌اسکناس‌ها باشه،

طوری تنظیم شده که وقتی از در خروجی رد می‌شه، منفجر بشه.

و این‌جوری پولت رو نابود می‌کنه.

راه‌حلش اینه: یه کیف مخصوص با محافظ مناسب...

که اثر اون سیگنال رو خنثی کنه.

همیشه برای خودت یه بهونه جور کن.

ردپای دیجیتالت به نفعت کار می‌کنه.

وقتی داری پول برمی‌داری، گوشیت باید یه جای دیگه باشه.

خب، می‌خوایم بی‌خیالش بشیم یا انجامش بدیم؟ بی‌خیال ری، اصلاً پول خودت که نیست.

داداش.

این دیگه چه کوفتیه؟

باید یه خیریهٔ واقعی باشه.

واقعیِ واقعی. مثلاً اونلی‌فنز خیریه نیست.

اوه، برو بابا!

و در آخر، شمارهٔ ده: خوبی رو به بقیه هم برسون.

میلیاردرها به خیریه کمک می‌کنن و از مالیاتشون کم می‌شه. یه ذره از چیزی رو که دزدیدن پس می‌دن

و آخرش هم براشون مجسمه می‌سازن.

ما کمک می‌کنیم چون کار درست همینه.

هوای آدمایی رو داشته باش که وقتی اوضاع خراب می‌شه واقعاً کنارت می‌مونن.

به چی می‌خندی؟

اِ، بی‌خیال. سرگرم‌کننده‌ان.

یه جورایی حال‌وهوای رابین هود دارن.

یه جورایی پانکیه.

من ازشون خوشم میاد.

رابین هود؟

یعنی منم کلانترِ دانینگهمم؟

چی؟ با سلاح‌های خودکار از بانک دزدی می‌کنن.

دارن مرتکب جرم‌های سنگین می‌شن. مردم عادی رو وحشت‌زده می‌کنن.

از کی تا حالا پلیس‌ها با وحشت‌زده‌کردن مردم عادی مشکل دارن؟

پس بذار یه چیزی رو روشن کنیم، باشه؟

من که پلیس خودسری نیستم که سرِ ایست بازرسی مردم رو خفه کنم.

دارم سعی می‌کنم جلوی هرج‌ومرج رو بگیرم، باشه؟

شاید روی کاغذ باحال به نظر بیاد، ولی واقعاً فکر نمی‌کنم

آسیب‌پذیرترین آدم‌های بین ما توی اون شرایط بتونن از پسش بربیان.

قانون‌ها بی‌دلیل وضع نشدن.

اگه فکر می‌کنی این یه بازیه، شاید اومدنت اشتباه بوده و می‌تونی

بری. برگرد پیش خوکچه‌هندیت.

چی؟ نه، بفرمایید خانم.

می‌تونی صبر کنی و برای اون تجربه جمع کنی. شاید لازممون نشه. خودم انجامش می‌دم.

چشم، قربان.

هی، نکن... صبر کن.

پِس‌پِس.

سلام. خوبی؟

باشه، فهمیدم.

اونا خوبان، اونا بدان. منم فقط یه آدمم که واقعاً

قهوه‌ی خوب دوست داره. پس خواهش می‌کنم.

بیاین از نو شروع کنیم. باشه.

باشه.

مثبت بمونین.

فقط بفهمیم وسایلشون رو کجا قایم کردن.

اینجا، نگه دار.

باشه. همین‌طور فیلم‌ها رو رد می‌کنیم تا چندتا

شیء پیدا کنیم که وایپرها بتونن روشون تمرکز کنن. آره.

این رو گرفتم.

تو... اینو می‌خوری؟

آره.

خوبه.

بوش... بوش عالیه.

این‌همه فیلم هست، محاله یه اشتباهی نکرده باشن. آره، ولی

واضح‌ترین فیلم‌ها برای گمراه کردنمونه.

خیلی حواسشون بوده که معلوم نشه دارن کجا می‌رن.

وسایلتون رو یه جای دور از خونه قایم کنین و حسابی با سفیدکننده ضدعفونی‌شون کنین،

با دستمال کلورکس و برای اطمینان بیشتر، اسپری ضدعفونی‌کننده. برای خرید، این کد رو اسکن کنین.

از همین‌جا بخرید.

هی، سراغ بانک‌های کوچیک یا متوسط برین، ترجیحاً نزدیک جنگل، بزرگراه یا

راه‌های آبی. اگه کسی نتونه مسیرتون رو دنبال کنه، شانس فرارتون چند برابر می‌شه.

و دنبالت بیاد.

هی، چه خبر؟

اون نوار علامت‌گذاری برای قطع درخته. بچه‌های ما قبلاً بررسیش کردن.

ممکنه هرجایی توی ساحل شرقی باشه.

آره، ولی یادت باشه داریم از ترکیبیات استفاده می‌کنیم. پس اگه بتونیم پیدا کنیم

یکی دیگه... راستی، فکر نکنم این اصلاً کلمه باشه.

ترکیبیات؛ یعنی ترکیب چیزها.

پس اگه یکی دو تا شیء دیگه پیدا کنیم عالی می‌شه؛ می‌تونیم با هم تطبیقشون بدیم.

یادت باشه مثبت باشیم.

درسته.

مثبت.

اون چیه؟

اون گل‌هاست؟

بعضی‌هاتون با دیدن اون جیغ می‌کشین، مگه نه؟

انگار یه بازی خیلی هیجان‌انگیزِ «من یه چیزی می‌بینم»ه.

آره، همین الان عکس چندتا گل رو برات فرستادم. می‌تونی بفهمی

چه گونه‌ای هستن؟

باشه.

این رو ببین.

چی، اون لکه‌ی سیاه‌وزرد؟

یه لوگو، یه علامت؟

اسم این گل «شب‌بوی بانوان»ه.

هِسپِروس ماترونالیس.

توی زمین‌های به‌هم‌ریخته، کنار جاده، محل‌های تخلیه‌ی زباله و کنار ریل راه‌آهن رشد می‌کنه.

مرسی، مرسی. چه خوب! ببین ما رو.

عکس‌ها رو داریم. اون ماجرای نوار دور درخت رو هم داریم. داریم

اون لکه‌ی زرد عجیب رو هم داریم، و گل‌های کنار سطل زباله رو.

حالا فقط باید دعا کنیم یکی از گل‌های کنار سطل زباله عکس گرفته باشه

و گذاشته باشه‌شون اینترنت. آره.

آره. یا می‌تونیم ایده‌ی تو رو امتحان کنیم.

ایده‌ی من چی بود؟

تو که ایده‌ای نداشتی.

ترند تیک‌تاک یا وحشت؟

گزارش تکان‌دهنده‌ی امروز صبح نیویورک‌تایمز می‌گه سرقت‌های مسلحانه از بانک

در سراسر کشور فقط در همین سه‌ماهه ۴۰۰ درصد افزایش داشته. خیلی‌ها هم

این افزایش رو به یک مجموعه‌ی پربازدید و جنجالی در شبکه‌های اجتماعی نسبت می‌دن

به اسمِ...

تلاش‌ها برای متوقف کردن این مجموعه که ماجراهای زندگی مجرمانه رو ستایش می‌کنه

و جنایت رو به تصویر می‌کشه، جواب داد.

داره جواب می‌ده. هر سرقت، اگه چیزی باشه، دنبال‌کننده‌های برنامه رو بیشتر می‌کنه و بعد

شهرت مجری مرموزش رو بالا می‌بره؛ کسی که به گرگ معروفه.

ممنون. این تازه شروع یه پدیده‌ست.

هفته‌ی پیش توی ۱۲ شهر مختلف این اتفاق افتاد.

یه مشت گرگ دارن به بانک‌ها حمله می‌کنن؟

دارن ازمون تقلید می‌کنن. نه فقط تقلید؛ دارن طرفشون رو انتخاب می‌کنن.

داریم شخصیت‌های خودمون رو می‌سازیم.

برای آشوب بیشتر، برای بهتر شدن اوضاع، نه؟

امی، چه خبر داری؟

ممنون، سوزان. همون‌طور که می‌بینید، پیام گرگ همه‌گیر شده و الهام‌بخشِ

چیزی شده که بعضی‌ها اسمش رو «حرکت متقابل» گذاشتن.

بانکدارها حتی اگه کت‌وشلوار پوشیده باشن، بازم دارن ازمون دزدی می‌کنن. من

طرفدار گرگم.

پول توی کیسه‌ست. بزن بریم.

بوی عدالت میاد.

۱۳ تا ویدئو و این‌همه بازدید؛ حسابی سوار موج شده.

هدف این کار چیه؟ فقط می‌خوان سیستم رو به آتیش بکشن؟ آره، مردم

عصبانی‌ان. آره، ناراحتن. باید هم ناراحت باشن. ولی هیچ‌کدومتون به این فکر نکردین که

بی‌خیال حرف و حدیث، انجامش بدیم. ما چهار نفریم. گفتم که اشتباه می‌کردم.

بزن بریم تو. حیوانِ موردعلاقه‌ت چیه؟

مثلاً سمور آبی.

جرئت به خرج دادن و مردم هم دارن جذبش می‌شن. پس تو می‌خوای چی کار کنی؟

من عضو یه گروه شدم.

می‌خوام یه گرگ ماده باشم.

پست‌های پربازدیدشون همه‌جا پخش می‌شه و وقتی پلتفرم‌ها

برای حذف محتواشون به دردسر می‌افتن، دنبال‌کننده‌های وفادارشون دوباره اون‌ها رو توی یه پلتفرم دیگه منتشر می‌کنن

سایت. درست مثل هر ابرقهرمانی، یه دلیلی داره که این کارو می‌کنه

و اون دلیل، خیرِ همگانیه.

خیلی باحال به نظر میاد. انگار واقعاً پر از

آدمه. می‌تونی بخریش.

زیاده‌خواه‌ان؟ نه، حق دارن عصبانی باشن. درآمد

نابرابری از کنترل خارج شده.

نسل بیبی‌بومرها همه‌ی دارایی‌ها رو دستشون گرفتن. سهم جوونا چیه؟ باید

تاوانشو بدن. زیر بار بدهی له شدن و دیگه خسته شدن.

این جوونا مجرمن؟

آره، ولی زنگ خطری هم هستن.

همیشه می‌گفتیم: «من سهممو برداشتم، تو هم برو سهم خودتو بردار.» خب، حدس بزن چی شده؟

اونا اومدن سهم خودشونو بگیرن.

زيرنويس از مهدي shine021

می‌تونم یه کم دیگه بخورم؟

این آهنگو بلدی؟

آره.

آره، اولین باری که دیدمت این آهنگ پخش می‌شد.

جدی؟

یادت میاد؟

ثانیه‌به‌ثانیه‌ش.

تمام حواسم به همون لحظه بود.

می‌دونستم برای همیشه توی وجودم می‌مونه.

آماده‌ای؟ یکی خوابش نمی‌بره.

هنوز بیداری، رفیق؟

خوابت نمی‌بره؟

منم همین‌طور.

شاید بهتره آهنگ مخصوصمونو بخونیم.

باشه. آره.

لطفاً.

می‌دونی تا آهنگ مخصوصمونو نخونیم خوابم نمی‌بره.

مگه غیر از اینه؟ کاملاً درسته. خیلی هم درسته.

با شمارش تا سه.

یک.

دو.

سه.

آره.

ما رو توی خواب‌هامون راهنمایی می‌کنه.

هیولاها رو فراری دادیم و از کوهِ بلند بالا رفتیم.

پس بشماریم: دو، سه، و بخواب، بابایی، بخواب.

باشه، یه بار دیگه.

خداحافظ.

تا اینجا شاید از خودتون بپرسین چرا داریم این کارو می‌کنیم؟ چی

می‌خوایم؟

قراره به کجا برسیم؟

جوابش رو می‌دم. ولی اول، می‌دونستین یکی از سه کارفرمای بزرگ آمریکای شمالی

یه شهره؟ رتبه‌ی سوم یه مورد عجیبه.

شرکت‌های امنیتی. توی هر شهر ورشکسته و شهرک کوچیکی، جای خالیِ هر

اداره‌ی پلیس ازکارافتاده رو ارتشی ۳۰۰هزارنفری از نگهبان‌های امنیتی پر کرده که مراقب

داروخانه‌ها، مشروب‌فروشی‌ها، مراکز خرید و متروهای ما هستن.

هر روز باهاشون سروکار داریم. راستش شرط می‌بندم بعضی از شما که دارین اینو می‌بینین

همین الان سر کار نشان اتون رو به سینه زدین.

آره، باشه. فهمیدم. بگو.

پس به مقاومت خوش اومدی.

بیا درباره وضعیتت حرف بزنیم، موافقی؟

نمی‌تونین اتحادیه تشکیل بدین، چون اون‌قدر زود استعفا می‌دین و جاتون رو پر می‌کنن که فرصت سازمان‌دهی پیدا نمی‌کنین.

حقوق‌تون خجالت‌آوره و آموزش‌تون به‌شکل خطرناکی کمه.

نه، نه، نه، باز نه!

بذار ببینم نتیجه‌اش چی می‌شه. اون ویدئوهای شبکه‌های اجتماعی، هجوم‌های دسته‌جمعی

دزدها به فروشگاه‌ها هجوم می‌برن و شیشه‌ها رو می‌شکنن.

از فروشگاه هدف، با چرخ‌های خریدِ پر از جنس دزدی بیرون می‌ریزن.

نگهبان‌های فروشگاه هم دست روی دست می‌ذارن.

ممنون که از اکس‌مارتین خرید کردین. پلیس‌ها هم خودشون رو به زحمت نمی‌ندازن که نجات بدن

بچه‌های مدرسه رو از دست یه تیرانداز نجات بدن. چرا باید جونت رو به خطر بندازی و محافظت کنی از

یه تلویزیون لعنتی؟

هر جا بخوای، میام بیرون.

و اینجاست که ماجرا جالب می‌شه.

شما همون آدم‌هایی هستین که از بانک‌هامون نگهبانی می‌کنین.

پس همون سؤال رو می‌پرسم: ارزشش رو داره که جلوی ما وایسین؟

اصلاً خودتون می‌خواین؟

شما چی، کارمندای بانک؟ کسی اون بیرون داره نگاه می‌کنه؟

من می‌خوام جلوی راهشون وایسم.

می‌دونی، درست مثل نگهبان‌ها؛ که خودشون هم درست مثل ما هستن. مردم. آدم‌های واقعی.

آدم‌های واقعی.

زیر بار قرض.

با بچه‌هایی که باید سیرشون کنن.

و پدر و مادری که باید ازشون مراقبت کنن.

مجبوریم بین داروهامون و خرید مواد غذایی یکی رو انتخاب کنیم.

گوشی‌هامون حواسمون رو پرت می‌کنن و کارفرماهامون ازمون سوءاستفاده می‌کنن.

اون‌قدر از رؤیای آمریکایی دوریم که حتی کسی رو نمی‌شناسیم که یکی رو بشناسه که

بهش رسیده باشه. اما بانکدارهای واقعی، اونایی که بالان، دارن قمار می‌کنن

با حقوق بازنشستگی‌مون و از پولی که به‌سختی درآوردیم سود می‌برن.

اصلاً براشون مهم نیست. پول از دست می‌دن؟ بیشتر چاپ می‌کنن. کارمند از دست می‌دن؟

بازم استخدام می‌کنن. برای اونا اینا فقط یه خطای گرد کردن حسابه.

تو هم برای اونا فقط یه خطای گرد کردن حسابی.

و شاید تنها نکته مثبت این زنجیره نقره‌ای سرمایه‌داری،

بلاک‌چین شما باشه.

وِیستلند همینه.

فعلاً.

هنوز ارزش داره.

و همین‌طوری اونجا مونده؛ جواب همه مشکلاتتون.

حرفمون به همین‌جا می‌رسه. هیچ‌کدومتون هدف یا دشمن ما نیستین. ما

مثل همیم و بهتون خوش‌آمد می‌گیم.

ما رو به حال خودمون گذاشت تا از گرسنگی بمیریم، بعد هم کل کیک رو بلعید و خوابش برد.

کسی جلوت رو نمی‌گیره که چندتا خرده‌کیک برای خودت برداری، پس...

گرسنه‌ای؟

به گروه ملحق شو و باهاشون شریک شو.

چرا این‌قدر گیر داده که دنبال‌کننده جمع کنه؟

همه گیر دادن به جمع‌کردن دنبال‌کننده.

می‌خوای یه چیز جالب ببینی؟

آره.

خب، پس... هر بار که گروه ما از یه بانک دزدی می‌کنه، یه الگویی هست، درسته؟ مثلاً یه جور

ردپای خیلی کمی توی اینترنت.

مثلاً توی انجمن‌ها درباره‌ی اون بانک خاص پرس‌وجو می‌کنن. آره، دارن

تحقیق می‌کنن. نقشه‌ی طبقه‌های ساختمونا رو گیر میارن و از این جور چیزا.

دقیقاً. پس این بخشش جالب نیست. چیزی که جالبه اینه که تونستم

الگو رو پیدا کنم و یه فهرست درست کنم.

چطور این‌قدر سریع کامپیوترت رو به تلویزیون وصل کردی؟

ایرپلی.

من نیم ساعت طول کشید تا این کارو بکنم.

بعداً بهت یاد می‌دم چطوری. خب، هر بانکی رو که تا حالا

درباره‌ش جست‌وجو کردن، دزدیدن.

به‌جز یکی.

بانک وایتلیتی تراست.

بانک بزرگیه.

تازه اون جست‌وجو مال چند ماه پیشه. انگار یه چیزی ترسوندتشون یا همچین چیزی.

بریم بانک ببینیم چرا؟

ما؟

چرا دروغ بگم؟ انتظارم این نبود.

نه؟

پس این ماشین معمولی اف‌بی‌آیه یا مثلاً ماشین مأمورای آزادی مشروطه؟

نه، ماشین شخصی خودمه.

آها. واگونیِر مدل ۹۱، نسخه‌ی محدود با روکش چوبی.

اینجا عود هم نمی‌شه روشن کرد. نه، نه، معلومه که نه. باید

بوی ماشین قدیمی رو حفظ کنیم.

آدم مهمی هستی، ها؟ به شهر من خوش اومدی، خانم تراست. مأمور ویژه جان وست از

اف‌بی‌آی.

برای دیدن دیوید والتون وقت دارید؟

بله. مستقیم از پله‌ها برید بالا، به آسانسورهای مدیران برسید و برید طبقه‌ی پانزدهم.

الو؟ سلام. ایشون با منه. منم با اونم.

آبنبات‌چوبی‌ها رو می‌بینی؟

نه.

هی!

گرفتمت.

دمت گرم.

هیچ‌کس نمی‌تونه به اینجا دستبرد بزنه. این آبنبات‌چوبی رو هم نمی‌تونن باز کنن.

همه‌چی حدود شش ماه پیش شروع شد.

به ما خبر دادن که زنجیره‌ی پیام‌های اسلک کارمندامون هک شده، برای همین

لازم شد رمزهای عبور رو عوض کنیم.

رئیس حراستم بهم گفت چند نفر از نیروهاش پیامک‌هایی

از شماره‌های ناشناس می‌گرفتن؛ یه جورایی داشتن با هویت جعلی سرشون کلاه می‌ذاشتن.

می‌تونم گزارشش رو براتون بیارم، ولی هیچ‌وقت خیلی جدی نشد. هرکی بود، یهو

دست از سرک کشیدن برداشت.

همین‌جوری یهو؟

آینده‌ی جرم و جنایت، سرقت الکترونیکیه.

با وضع بیمه‌ها، محافظت از پول نقد دیگه مثل قبل

اولویت نداره.

ولی برای ما هنوز اولویته.

خوبه. پس شماها حواستون هست پول نقدتون امن بمونه.

قفل. گیت‌های گردونی که اسلحه رو تشخیص می‌دن و مهاجما رو داخل حبس می‌کنن.

دکمه‌های هشدار بی‌صدای کنترل از راه دور توی جیب متصدی‌های باجه.

خب، آماده‌ای؟

فهمیدم.

آره. راستی می‌تونم یه سؤال بپرسم؟

تا حالا نترسیدی یکی اینا رو به چشم یه جور مبارزه‌طلبی ببینه، چون

این‌قدر خوب ازت محافظت می‌شه؟

مبارزه‌طلبی؟ من وقت ندارم نگران بلندپروازی دزدها باشم.

باشه، رفیق.

نه، آخه... همین بانک شما نبود که یه عالمه صندوق بازنشستگی

و وام مسکن رو به باد داد و بعد دولت نجاتش داد و کلی آدم رو به خاک سیاه نشوند؟

فقط... به‌نظرم خیلی هم مربوط به همین روزهاست.

چی؟ همه‌جا توی خبرها بود. که مخفی نبود.

خانم جوان، اون مدیر قبلی من بود.

آها.

پس به‌خاطر اون اخراجش کردن؟

منتقلش کردن. فرستادنش دفترمون توی برلین.

یه جورایی مثل کلیسای کاتولیک که کشیش‌ها رو منتقل می‌کنه.

خب.

خب، با این حساب بهتره برگردیم دفتر.

این کارت منو بگیر.

هر وقت خواستی سر بزن. بهم زنگ بزن. من هفت روز هفته اینجام؛ اولین نفری که میاد

و آخرین نفری که می‌ره. کل دوران کاری‌م همین‌طوری بوده.

خیلی ممنون. لطف کردین. خیلی ممنون. مراقب خودتون باشین، بعد از

اون ماجرا. ممنون.

ممنون.

این که کمکی نکرد.

اَه، بی‌خیال. اون یارو یه عوضیِ تمام‌عیار بود، خودت هم می‌دونی. بیا فقط

روی آدم‌هایی تمرکز کنیم که دنبالشونیم، لطفاً.

آها، راست می‌گی.

مجرم‌ها!

ممنون. تبریک می‌گم.

توی شهر کلی رستوران هست که صندلی و کولر

دارن. همه‌ش هم مجانیه.

می‌دونی، دفعه‌ی بعد هر جا تو بخوای می‌ریم، ولی من ده ماهه دارم خوابِ

این رو می‌بینم، پس... می‌دونی، من

سی ساله دارم این کارو می‌کنم و هیچ‌وقت به گروهی به این پررویی

برنخورده بودم.

چرا دارن توی شبکه‌های اجتماعی پستش می‌کنن؟ پونزده تا بانک رو زدن. حتماً یه

کوه پول گیرشون اومده.

پس چرا این‌همه ریسک می‌کنن؟

شاید قضیه پول نیست.

مگه سرقت از بانک برای پول نیست؟

حرفم اینه که شاید می‌خوان یه چیزی رو ثابت کنن.

چی رو می‌خوان ثابت کنن؟

این‌که سیستم فاسده و همه‌چی خرابه؟

خب، وای به حالشون!

سیستم بی‌نقص نیست، ولی از مردم محافظت می‌کنه.

باشه، خب... جالبه سیستمی که از مردم محافظت می‌کنه، کاری کرده که بدهی دانشجویی

شامل ورشکستگی نمی‌شه، ولی اگه شرکت باشی، می‌گن

آره، بفرما! چون همون‌ها رو دارن حمایت می‌کنن.

از چت‌باتم پرسیدم اگه نتونم وام دانشجویی‌مو پس بدم باید چی کار کنم، می‌دونی

چی جوابم داد؟

گزینهٔ اول: بدهیش رو بده. گزینهٔ دوم: خودتو بکش.

تازه اگه این کارو بکنی، بدهیت می‌افته گردن خانواده‌ت.

اون‌وقت اون عوضیِ کله‌گندهٔ بانک، در شصت‌سالگی توی آروبا بازنشسته می‌شه، فقط چون زده

روی برگه‌های اخطار وصول بدهی، دکمهٔ ارسال رو.

فقط می‌گم می‌فهمم چرا مردم عصبانی‌ان.

آره.

منم همین‌طور.

این‌ها خطرناک نیستن چون مردم رو علیه

ستمگرهاشون می‌شورونن.

خطرناکن چون مردم رو علیه تمدن می‌شورونن.

معلومه.

بذار یه داستان برات تعریف کنم.

وقتی تو شیکاگو بزرگ می‌شدم، یه شب شورش‌هایی

شروع شد.

و یه مشت آدم خیلی عصبانی، خشکشوییِ پدرم رو با خاک یکسان کردن.

رفت خسارت بیمهٔ آتش‌سوزی رو بگیره، اما شرکت بیمه گفت: خودت این کارو کردی

و ما هم پولی نمی‌دیم.

بعدش سرطان گرفت و روزهای آخر عمرش رو باهاشون جنگید؛ درمانده

و عصبانی، درست مثل همون آدم‌هایی که کسب‌وکارش رو آتیش زده بودن.

پس عصبانیت رو می‌فهمم.

ولی اینکه عصبانی‌ای، به این معنی نیست که حق داری هر وقت دلت خواست قانون‌شکنی کنی

و هر قانونی رو که خواستی زیر پا بذاری.

پس واسه همین مأمور اف‌بی‌آی شدی؟

نه.

مأمور اف‌بی‌آی شدم چون عاشق فیلم «نقطهٔ شکست»م.

منم عاشق «نقطهٔ شکست»م.

جدی؟

شاید خودت هم دلت می‌خواد بانک بزنی.

خیلی بامزه‌ای.

لعنتی،

اون ده دقیقه با اینجا فاصله داره. بریم.

بجنبید، داریم می‌ریم.

داریم می‌ریم. همین الان راه بیفتید. همین الان! این خرت‌وپرت‌ها رو از ماشین بردارید. فهمیدید؟

باشه.

تو ماشین می‌خورم. نه، تو ماشین غذا نمی‌خوریم.

چی؟

پست‌هاتون رو می‌خوندیم و دیدیم چند بار دربارهٔ کامیون‌های زرهی پرس‌وجو کردید.

نقشهٔ امروز برای همین طراحی شده بود، ولی همون‌طور که احتمالاً

تو خبرها دیدید، اوضاع یه‌کم چاشنیِ تازه پیدا کرد.

کاسهٔ راف‌رایدرز.

یه نقشهٔ کامل داشتیم که بهتون نشون بدیم: یه نمایش پرزرق‌وبرق، یه‌کم هم منحرف‌کردن حواس. قرار بود

از قبل نیروهای پشتیبانمون رو برای صبح خبر کرده باشیم. پلیس وست‌ویو هم حسابی سرش شلوغ بود

اون‌طرف شهر.

اگه شانس بیارید، تجهیزاتشون رو هم میارن بیرون.

و یه نگهبان درست‌وحسابی هم درست سرِ وقت پیداش شد.

حقیقت اینه رفقا، علم مهمه.

می‌خواید یه کامیون گنده رو از کار بندازید.

ولی یه چیزی بدتر سرتون میاد...

وقتی از شوکر استفاده می‌کنید، بیشتر افراد ظرف چند ثانیه به‌هوش میان. سلاح‌هاشون رو بردارید، دست‌هاشون رو

با بست کمربندی ببندید.

گلوله بخور.

ولی اگه قراره گلوله بخوری، جلیقه ضدگلوله تنت باشه.

اینم جلیقه‌ای که قبلاً باهاش گلوله خوردم.

امشب از شبکه اکشن، ساعت ۷:۳۰ به وقت مرکزی.

اون لاستیک دیگه به درد نمی‌خوره.

باید ماشین عوض کنیم. داره بهمون می‌رسه.

برو، برو، برو، برو، برو.

من جلوشون رو می‌گیرم.

تو ماشین بمون، داداش.

قهرمان‌بازی درنیار.

ای بابا.

از ماشین بیا بیرون.

تو ماشین بمون.

راب قراره این‌طوری از پسش بربیاد؟

عاشق برنامه‌تونم!

این تعقیب‌وگریز ماشینیه؟

نه، تعقیب‌وگریز نیست. فقط باید زود برسیم اونجا.

خودروی موردنظر پرونده.

دنبال یه بی‌ام‌و مشکی می‌گردیم.

چشم‌هاتون دنبال یه بی‌ام‌و مشکی باشه.

بی‌ام‌و مشکی.

داداش، داری خلاف جهت می‌ری.

آره، پلیسم. پس منو بازداشت کن.

بی‌اند‌دبلیو.

اوه، نه بی‌اند‌دبلیو.

درسته؟ آره؟

بی‌سیم رو بده. گرفتم.

بگو کجا برم.

اونجاست. خودشه.

این دیگه اسمش یه روزِ لعنتیِ افتضاحه.

زیر پل روگذر وودمنم تا به ماشین کمک کنم.

همین‌جا بمون.

چی؟

ریگن؟

هی، هی، هی.

خواهش می‌کنم. ببین، می‌دونم عصبانی‌ای.

ولی دزدی از بانک یه چیزه، کشتن آدم‌ها یه چیز دیگه. فکر نمی‌کنم تو...

قاتل باشی. نه، نیستم.

بانک‌ها قاتلن. یکی رو که دوست داری می‌کشن، اما گلوله نمی‌خورن.

به جاش پاداش می‌گیرن.

آره، پس قضیه شخصیه. فهمیدم. خفه شو.

به دوربین سلام کن.

هی، من فقط دارم کارمو می‌کنم.

حالا دیگه قیافه‌تو می‌شناسم، جانی.

هی، کارت شناساییش کجاست؟

اون... اون چیه؟ کارت دیسکاوره.

همینم قبوله.

می‌دونی دیگه، کارت دیسکاور یعنی بی‌پولی.

شاید به‌خاطر من باید بری از بانک‌ها دزدی کنی.

اصلاً کارت دیسکاور رو کجا می‌شه استفاده کرد؟

هیچ‌جا اینا رو قبول نمی‌کنن.

هی، دیگه قضیه شخصی شد، آقای وست.

باشه. جدی می‌گی؟ تو

خوبی؟

دیگه خبری از راهب‌ها نیست.

آره. خب، خوبه که دست‌کم اون‌قدر ملاحظه دارن که نگهبونو زنده‌زنده نسوزونن.

اینم دستگاه‌مون.

آمونیوم. اثری از انگشت نیست.

مویی هم نیست.

آره. قبلاً این وسیله‌ی کوچولو رو دیدیم. لینکش توی توضیحات هست.

این همه وسیله اینجا چیه؟ هنوز نمی‌دونیم. یه جعبه هم نیست.

آتیون یه‌سری مشتری داره که همشون پروتکل‌های حریم خصوصی دارن و ما داریم

باهاشون کنار میایم.

داریم با پروتکل‌های حریم خصوصی کنار میایم؟

ما اف‌بی‌آی لعنتی‌ایم، پل. مثلش رفتار کن. این مدرک کلیدیه.

می‌خوام همین الان ردیابی اون وسیله رو شروع کنید.

تازه، اسلحه هم به درد نمی‌خوره.

نمی‌شه هویت هیچ‌کس رو ازش تشخیص داد.

خب، پس کامیون تمیزه. ولی به‌شکل مشکوکی هم پره.

معلومه عجله داشتن.

اصلاً چرا کامیون رو بردن؟ وای، لعنتی!

چی؟

گل‌های کنار سطل زباله!

جدی می‌گی؟

منم گل‌های کنار سطل زباله رو پیدا کردم!

ایستگاه رو گشتیم.

همه‌ی واگن‌ها رو تا یه مایل توی جنگل گشتیم. اینجا نیست.

مختصات درسته.

اینجا... گل‌های کنار سطل زباله، لکه‌ی زرد، نوار دور درخت.

اوه، این... داره جور درمیاد. بیبل این‌جوری گند نمی‌زنه.

اینجا قطعاً همون جاییه که دنبالشیم.

نه. از اون تصویر استفاده کردن تا گمراهمون کنن. اینجا اون‌جا نیست. هر ویدیو یه

ردگم‌کنیه. هیچی بهمون نمی‌گن.

بهت می‌گم همین لعنتی خودِ همون جاست.

می‌تونی نقشه‌ی محل همه‌ی این سرقت‌های بانکی رو بیاری؟

آره.

خب، این خطی که دنبالشیم مخصوص قطارهای باره.

از چند ایالت رد می‌شه، از فیلادلفیا شروع می‌شه و به کلیولند می‌رسه.

این نقشه آشنا به نظر نمیاد؟

هر سرقت بانکی، حداکثر نیم مایل با این خط‌آهن فاصله داشته.

پس اگه بشه یه واگن باری خصوصی اجاره کرد، که طبق گفته‌ی

مسئول اینجا می‌شه، به اون واگن دسترسی داری و کلیدش رو می‌گیری

و در واقع یه انباریِ چرخ‌دار داری. بعد اگه زمان‌بندیش کنی

درست... وای، لعنتی!

آره. می‌تونی وسایلت رو هر جا که هستی قایم کنی و بعد همه‌ی مدارکِ جرم

با قطار از اونجا دور می‌شن. جای درست، زمان اشتباه. دقیقاً. پس هر دوتون

درست می‌گین. اینجا همون‌جاست، ولی وسایل اینجا نیستن. پس فهرستِ

بارنامه‌ی همه‌ی قطارهای باری‌ای رو که توی شش هفته‌ی گذشته از این منطقه رد شدن برام بیار

شش هفته‌ی گذشته.

اگه می‌تونی به یه پلیس کمک کنی، هیچ‌وقت بهش آسیب نزن. اول از همه، این یه

جرم در یه سطح کاملاً متفاوته. ولی راستش، باید بیشتر از همه دلتون براشون بسوزه

نه اون روانی‌های نژادپرستی که سفیدپوستا رو کتک می‌زنن. منظورم

ناظم‌ها و پیشاهنگ‌هاست. می‌خوان کار خوبی بکنن، ولی تنها چیزی که

ازش محافظت می‌کنن و بهش خدمت می‌کنن، منافع طبقه‌ی سرمایه‌داره؛ همونایی که ولشون می‌کنن

به امان خدا، درست مثل بقیه‌ی ما. این‌طوریه که از بالا و پایین تحقیر می‌شن؛

نگهبون‌های فروشگاهن که زیادی تحویلشون می‌گیرن؛ با حس کاذبِ هدفمندی و باوری تراژیک به

سیستم.

فقط دارم کارمو می‌کنم.

اون فقط داره کارشو می‌کنه.

تا دفعه‌ی بعد، مراقب خودتون باشید.

لعنتی، خیلی ترسناک بود. ببین، می‌خوام تاوانشو پس بدن

ولی نمی‌تونم فکرِ از دست دادن تو رو هم تحمل کنم.

اینجا یه چیز جالب پیدا شده.

خوبه.

وای.

باشه.

انگار گرفتیمش.

وقتی مطمئن شدیم خطری نیست، همه‌چیز رو گردگیری کن و بذار توی کیسه.

مشخصات یه نفر رو وارد کردم و وایپرز چندتا ارتباط جالب پیدا کرد.

برایان و اِمی عشق‌های دوران دانشگاهن. بعد بقیه‌ی گروه رو

آنلاین پیدا کردن، ولی چیزی که به هم وصلشون می‌کنه ردپاشون توی شبکه‌های اجتماعیه.

می‌شه این کیسه رو بردارم؟

قطعاً کار خودشونه.

از ته دلم مطمئنم.

حست دقیقاً با روند دادرسی قانونی جور درمیاد.

ها؟ ببینیم این عوضی حالا چه نصیحتی برامون داره.

توی کامنت‌ها درباره‌ی پلیس پرسیدن؛ مخصوصاً اینکه وقتی

گیرتون می‌ندازن، چطور باید باهاشون حرف زد. جواب کوتاهش اینه: هیچ‌وقت با پلیس حرف نزنید،

همین و بس.

من مأمور ویژه جک وستم و شما هوگو دیاز هستید، درسته؟

دیاز؟ چطور تلفظش می‌کنید؟

ریموند دیاز؟

دیاز؟ چطور تلفظش می‌کنید؟

پسرعموت هوگو وادارت کرد این کارا رو بکنی؟

شاید رِنکِنای رابینسون.

لطفاً تأیید می‌کنید که اسمتون وینسنت دلوکاست؟

اندرو بوید، درسته؟

وینس رو توی ارتش دیدی؟

هم‌رزماییم.

هر وکیل مدافع درست‌وحسابی‌ای بهتون می‌گه، یا راستش هر دانشجوی سال‌اولی حقوق،

که حرف زدن با پلیس هیچ نتیجه‌ی خوبی نداره.

حتماً درباره‌ی حقوق میراندا شنیدین؛ اون جمله‌ی معروف که هرچی بگین

ممکنه و علیه‌تون استفاده می‌شه. خب، روی دیگه‌ی ماجرا که خیلی هم واقعی و مزخرفه اینه که...

هیچ‌کدوم از حرف‌هاتون نمی‌تونه یا قرار نیست به نفعتون استفاده بشه. پس متمم پنجم رو

مثل اولین حکم الهی‌تون در نظر بگیرین. تنها چیزی که باید به پلیس یا

کارآگاه بگین، چه توی خیابون، چه خونه‌تون، چه زیر لامپ آویزونی که تاب می‌خوره، اینه...

وکیل. وکیل. وکیل.

وکیل.

وکیل. وکیلم رو می‌خوام، لعنتی.

وکیل. وکیل.

وکیل. وکیل.

وکیل. فکر می‌کنی از یه پلیس باهوش‌تری؟ اون صدای توی سرت رو خفه کن. یه راهب تبتی...

راهب تبتی. سایمون و گارفانکل.

صدای لعنتی سکوت، چون همین حالاشم این‌قدر بهت نزدیکن. پس...

یه‌جوری سوتی دادی که افتادی تو رادارشون. ولی اگه مدرک کافی داشتن،

به‌جای بازجویی، متهمت می‌کردن. حتی یه ذره هم چیزی دستشون نده.

بذار کارشون رو بکنن. مهم‌تر از اون، بذار وکیلت کار خودش رو بکنه.

مارکیز کالینز، وکیل پایه‌یک.

تیک‌تاک‌هات رو دیدم.

اوه، طرفدارمی؟

نه، نیستم.

فقط یه‌کم عجیبه که شش تا دوستِ بی‌گناه، همگی یه

وکیل کیفری مشترک دارن.

راستش من تخصصم دفاع کیفری نیست.

چی، تخصصت تصادفاته؟

تخلف پلیس و نقض حقوق قانون اساسی.

پلیس اجازه داره گمراهت کنه، صاف و پوست‌کنده بهت دروغ بگه، حرف‌هات رو از

متن بیرون بکشه و هر شونه بالا انداختن یا تیک صورتت رو علیه خودت استفاده کنه.

اشکالی نداره دوربین روشن باشه، نه؟

درسته؟ جلوی دوربین راحتی.

خب، شروع کنیم. بهشون بگو تمام شب خونه بودی و خوابیده بودی.

کافیه ثابت کنن نصف‌شب بیدار شدی بری دستشویی، اون‌وقت حالا

تو هم توی پرونده ثبت شدی.

اعتراف کنی نزدیک محل بودی، یعنی فرصت داشتی.

اعتراف کنی بی‌پولی یا ناراحتی یا کینه داری، یعنی انگیزه داشتی.

این دوتا رو بذاری کنار هم، محکومیتت قطعی می‌شه.

اینجا نوشته سال ۲۰۱۵ توی گردهمایی هکرها، دف‌کان، در لاس

وگاس شرکت کردی. همین‌طور نوشته جوان‌ترین کسی بودی که مسابقهٔ کپچر

د فلگ رو برده.

هم‌زمان هنر و زبان انگلیسی خوندی و با رتبهٔ عالی فارغ‌التحصیل شدی.

باید بگم برای یه سارق بانک، ترکیب جالبیه.

زيرنويس از مهدي shine021

۹۰۰ میلیون بازدید.

واقعاً چشمگیره. این‌که چطور روایت رو به هم می‌بافی...

و نمادهایی که به کار می‌بری، واقعاً خیلی پیچیده و حساب‌شده‌ست.

انگار داری سعی می‌کنی دل و ذهن مردم رو به دست بیاری.

یه چیزی بپرسم. دانشگاه انقلاب‌ها رو خوندی؟

چون انگار حالا داری سعی می‌کنی یکی راه بندازی.

خب، یه‌کم بریم سراغ سابقهٔ خانوادگیت.

وضعیت اقامت مادرت، مادربزرگت و پسرخاله‌ت آلبرتو

اینجا یه‌کم نامطمئنه، مگه نه؟

اگه چیزی برای خوردن یا نوشیدن خواستی، بهم بگو.

یه‌کم بهش فکر کنید.

سعی می‌کنن تحریک‌ت کنن، تهدیدت کنن، دل‌رحمی‌ت رو به کار بگیرن و بهت بگن

می‌فهمن چرا این کار رو کردی. اگه جای تو بودن، خودشون هم همین کار رو می‌کردن.

جای تو.

بالاخره تو هم آدمی، نه؟

بعدش،

البته، می‌خوان بندازنتون به جون هم، جداتون کنن و بهت بگن بقیه

دارن اعتراف‌نامه‌هاشون رو امضا می‌کنن و همین الان تو رو توی اتاق

کناری متهم می‌کنن.

ولی اگه دوستای درست‌وحسابی رو انتخاب کنی که وفاداریشون حسابی باشه و حتی یه ذره

عقل هم داشته باشن، می‌تونی از رگبار تهدیدهای مزخرفشون جون سالم به در ببری.

روی قیافه‌ی پوکرت کار کن.

فقط و فقط یه کلمه رو حفظ کن.

من وکیلم، لعنتی.

امروز همه دارن یه حرفو می‌زنن.

حالا این وکیل کجاست؟

تو ارتشی.

منم همین‌طور.

البته خیلی قبل از دوران تو بود، ولی... نیروی هوایی.

واقعاً توی ارتش بودی، نه؟

افغانستان.

جنگی بی‌رحمانه و احمقانه.

کی فکرش رو می‌کرد برگردی خونه و بفهمی چیزی که واقعاً

داره می‌کُشتت، این گودال‌های سوزوندن زباله توی پایگاهت بوده.

آخرش هم سرطان ریه می‌گیری.

واقعاً بدجوری سرت کلاه رفته.

پس ممنون بابت خدمتت، فکر کنم، نه؟

می‌دونیم یه پسر داشتی.

رِن، درسته؟

اسمش رو از روی اسم تو گذاشته بودن.

سه سال و نیمش بود.

چه عالی.

مجبورت می‌کنن وام سنگینی بگیری، نمی‌تونی پسش بدی و ورشکسته‌ات می‌کنن.

هزینه‌ی درمان اون‌قدر بالاست که آدم باید بگه جنایته، نه؟

شرط می‌بندم کاش اون موقع این مهارت‌های جدید رو داشتی.

شاید اگه اون پول رو یه‌کم

زودتر می‌گرفتی، اوضاع فرق می‌کرد.

به این چیزا فکر می‌کنی؟

این‌که شاید پسرم، رِن، هنوز زنده بود؟

خب، رسیدیم به اون بخش بازی که یا می‌تونی ما رو متهم کنی یا

گور بابات.

لازم نیست بی‌ادبی کنی.

حق دارم این سؤال‌ها رو بپرسم.

حتماً خیلی سخت بوده.

شما دوتا یه دقیقه با هم درباره‌ش حرف بزنین. باید با

همکارام مشورت کنم.

شرکت بیمه درخواستت رو رد می‌کنه.

و تو می‌مونی و یه زن و یه دختر کوچیک.

بیایم تعارف رو بذاریم کنار؛ عمرت کوتاه شده، نه؟

راستش رو بخوای، از خیلی جهات درکت می‌کنم.

به‌نظر من فقط داری مثل یه پدرومادر مسئول رفتار می‌کنی.

می‌خوای تا وقتی هنوز می‌تونی، یه پس‌اندازی برای خانواده جمع کنی.

خیلی والتر وایت‌وار عمل می‌کنی.

اما می‌دونی چی رو نمی‌فهمم؟

چرا ادامه دادی؟

یعنی تا الان باید پول‌وپله‌ی حسابی‌ای به جیب زده باشین، نه؟

مگر این‌که نقشه‌ی یه پایان‌بندی بزرگ رو داشته باشین، نه؟

خب وینس، دیگه نمی‌تونم منتظر این یارو بمونم. خودم یه‌سری چیزا بهت می‌گم.

وینس، مدت‌هاست دارم این کارو می‌کنم؛ از این بابت خجالت نکش که...

این کار رو، چون حقیقت اینه که هر دزد بانکی، تک‌تک‌شون، بالاخره

به خودش گند می‌زنه و یه اشتباه می‌کنه.

و خب...

وینس، تو یه اشتباه کردی.

خب، اثر انگشتش رو بگیریم و بذاریمش توی کیسه.

از داروهات چیزی کم نشده؟

چون این رو توی محوطهٔ راه‌آهن، داخل یه محفظهٔ نگهداری پیدا کردیم که

پر از سلاح‌هایی بود که به ۱۵ سرقت ربط داشتن.

و اسم تو روشه.

این یعنی ۴۰ سال حبس.

حداقل.

وینس، تو ۴۰ سال وقت نداری.

پس قرار نیست پایان باشکوهی داشته باشی، باشه؟

آخرین سرقتت، واقعاً آخرین سرقتت بود.

اما الان باید یه تصمیم خیلی مهم بگیری.

می‌خوای باقی روزهایی رو که روی این زمینی

توی سلول بگذرونی، درحالی‌که ما دوست‌هات رو یکی‌یکی گیر می‌ندازیم؟

یا می‌خوای اون وقت رو با زن و دخترت بگذرونی؟ باشه،

دارم امتحان می‌کنم.

یه جمله بگو.

مادرِ لعنتی.

شماها ارتباط دارین؟

یه لحظه بهم وقت بده.

دارم فرکانس رو عوض می‌کنم.

شاید ارتباطمون باهاش قطع شده. نه.

اینم ازش.

چرا لعنتی صداشو نمی‌شنوم؟

بچه‌ها، چه خبره؟ همین رو دارن. چیز دیگه‌ای ندارن، باشه؟

ولی نگاه نکن.

دارن نگامون می‌کنن. چی؟ دارن ما رو زیر نظر می‌گیرن و میکروفون کار گذاشتن. الان؟ چی

داری می‌گی؟ از شرش خلاص شدم، باشه؟ ببخشید. گند زدم. خراب‌کاری

کردم. می‌دونم.

ولی خیلی مهمه کاری رو که شروع کردیم تموم کنی، باشه؟

یعنی، برای شماها مهمه. برای دخترم هم مهمه. عاشقانه دوستتون

دارم.

باشه بچه‌ها، بجنبین.

کیف رو بردار.

عصر بخیر. امشب ایست بازرسی اجباری داریم. می‌شه

مدرک شناسایی‌تون رو ببینم؟

فقط برای احتیاطه.

آرنولد میلر.

اطراف اینجا زندگی می‌کنین؟

عصر بخیر، آقای میلر.

همچنین.

اینم سزای کسی که با ما دربیفته.

فکر می‌کردم گفته بودی تا وقتی که... زنگ نمی‌زنی. من فقط یه

لحظه وقت دارم. فقط می‌خواستم بگم دوستت دارم.

خودت که می‌دونی، نه؟

معلومه که می‌دونم. منم دوستت دارم.

وینس، چه خبره؟ کجایی؟

من... باید با مایکلا حرف بزنم.

میشه لطفاً بیدارش کنی؟ فقط واقعاً لازم دارم صداشو بشنوم.

با آهنگ بیتلز، به سبک خودم.

سلام، خوابالو.

هی، بیدار شو.

سلام.

سلام.

یه آدم خاص پشت خطه.

باباست؟

سلام رفیق کوچولو.

بابا؟ سلام.

یه مشکل کوچیک دارم، خوابم نمی‌بره. گفتم شاید

بتونی آهنگ خودمون رو برام بخونی، باشه؟

شبیه گوشیه.

چی می‌شنوم؟

فکر کنم خوابش برده.

آره، دیگه حتماً خوابش برده.

باشه.

بگو تمومش کنیم.

چی؟ فقط بگو تمومه.

هی داریم فرار می‌کنیم، ولی هیچ‌کدوم از این کارها رن رو برنمی‌گردونه. ما

نمی‌تونیم چیزی رو عوض کنیم. فکر می‌کردیم می‌شه، ولی دیوونه بودیم. نه.

دیوونگی اینه که حالا که این‌قدر نزدیکیم، دست بکشیم.

طرفدارها رو داریم و آدم‌های خودمون رو هم از داخل، فهمیدی؟

همه‌چی همون‌طور که نقشه کشیدیم تموم می‌شه.

همون‌طور که تصورش کردیم.

تصور می‌کردی دوستت کشته بشه؟

اگه الان دست بکشیم، اون بی‌خودی مرده.

همه‌مون گفتیم تا آخرش می‌ریم. پس تا تهش پای این کاریم. خودت

این رو گفتی.

آدم‌ها عوض می‌شن. قرار نبود این کارها رو بکنیم. زخمی و عصبانی بودیم.

چی، الان دیگه زخمی و عصبانی نیستی؟ نه، خسته‌ام!

تو هم به این باور داری؟

می‌خواستم سعی کنم توضیح بدم چرا می‌خوام این کار رو بکنم.

حق با توئه، هرچی گفتی درست بود. می‌دونم.

می‌دونم داری سعی می‌کنی ازمون محافظت کنی.

دوستت دارم که تا اینجا اومدی. دوستت دارم که تونستی

کنار بکشی.

می‌دونم چقدر خودخواه به نظر میام که دارم فرصت دوباره رو از دست می‌دم

برای تنها چیزی که...

ما هیچ‌وقت واقعاً نرفتیم.

اما یه چیز دیگه هم هست، چیزی که بزرگ‌تره

از من، از ما، بزرگ‌تر از... اون مشاور سوگی رو یادت میاد، همون اولی که

بعد از رن دیدیم؟

می‌دونی، عصبانیتش رو سر جای اشتباهی خالی می‌کردیم و دست از دعوا برنمی‌داشتیم.

همیشه می‌گفت آدما فقط وقتی صداشون رو بلند می‌کنن که حس کنن

کسی حرفشون رو نمی‌شنوه.

همه داشتن فریاد می‌زدن و بالاخره توجهشون رو جلب کردیم.

پس، هرچقدر هم بی‌ملاحظه و احمقانه و از خودراضی به نظر بیاد،

من...

باید بدونم هر کاری از دستم برمی‌اومد کردم، هر کاری که می‌شد تا جلوی

تکرار این اتفاق رو برای هرکسی بگیره، حتی

برای خودمون.

کسی رو که دوست داری کشتن. به‌جای گلوله، پاداش می‌گیرن.

پس قضیه شخصیه.

راضیت می‌کنن یه وام گنده بگیری.

نمی‌تونی پسش بدی.

این کارشون جنایته.

نتونستم بخوابم.

خوبی؟

راستش، رفیق، نمی‌دونم.

اوضاع خیلی سنگین شده، می‌دونی؟ آره.

فقط باید سعی کنی آروم باشی، می‌دونی؟

یه کم عود دود کن یا هرچی.

آره.

آره، عود که همه‌چی رو حل می‌کنه.

اگه واقعاً یه سلاح خطرناک ساخته باشم چی؟

آخه یکی مرده، رفیق.

حس می‌کنم تقصیر منه. می‌دونم.

می‌دونم آسون نیست.

ولی فعلاً باید بذاریش کنار و بهش فکر نکنی.

تو باید بری پیش روان‌درمانگر، رفیق. این چه توصیه‌ی افتضاحیه.

فقط می‌خوام این ماجرا تموم بشه. تموم می‌شه و زندگی‌تو دوباره به دست میاری،

قول می‌دم. زنگ زدم چون فکر کنم می‌دونم این ماجرا به کجا ختم می‌شه.

کجا؟

هدف اصلی.

بانک وایتالیتی تراست؟

قرار نبود اولی باشه.

از اول قرار بود آخری باشه.

اون وامِ ظالمانه‌ای که از وایتالیتی تراست گرفتن، ورشکسته‌شون کرد.

چه پایان‌بندیِ باشکوهی.

مگه نه؟ عجب.

کارِ اف‌بی‌آی‌ایه.

دقیقاً. تصاویر تطبیقیِ فیپو از وایتالیتی تراست رو

با تصاویر مظنون‌هامون مقایسه کردیم. اینو ببین. عکس‌های تائوروس توی شبکه‌های اجتماعی.

اینجا، پس‌زمینه‌ی تیک‌تاک چندتا دختره. نمی‌تونن از این

بانک دل بکنن.

عکس سه ماه پیش گرفته شده.

خب، این یکی دو ماه پیشه.

و این یکی یه هفته قبل از دستگیری.

می‌خوان این‌جا رو بزنن.

چون این یکی براشون شخصیه.

دارن می‌بندن.

اینم آخریشون.

خب، انگار زود رسیدیم.

پس امشب نیروها رو به حداقل برسونیم. خودم حواسم

به نگهبان‌های شب، نظافتچی‌ها و هر جنبنده‌ای هست، هست. ولی می‌خوام همه‌ی نیروها

فردا قبل از طلوع آفتاب برگردن اینجا و آماده‌به‌کار باشن.

این تازه رسید. محتویات اون جعبه‌ی گمشده‌ی کامیون زرهی؟

قفل‌های رمزگذاریِ مرکز سرورِ شرق شهر زنگ زدن.

ادلاین و تله‌ی سرزندگی مشتری. چی؟

یه ویدیوی دیگه منتشر کرد.

کی گشنشه؟

وقت جشن گرفتنه، پیتسبورگ. ویدیوی جدیدمون همین الان به صد میلیون بازدید رسید.

تونی تو مرکز شهر یه مهمونی وبلاگی می‌گیره تا جنبشی رو که کمک کردین راه بیفته جشن بگیره.

یه عده گروه گرسنه با تبلت‌های رایگان دارن این‌طرف و اون‌طرف می‌چرخن.

همه‌چی قانونیه و پولش هم پرداخت شده، نگران نباشین. فقط بیرونِ

درِ خونه‌ی دشمن پیدامون کنین. لباس مشکی بپوشین.

دوچرخه یا موتورتون رو بیارین.

یه ماسک گرگ بزنین.

بیاین با هم زیر نور ماه زوزه بکشیم.

از همه مهم‌تر، تبلت‌های جدیدتونه. روشنشون کنین و برای اولین پخش زنده‌ی

ما همراه بشین. باور کنین، نمی‌خواین چیزی رو که قراره افشا کنیم از دست بدین. بذارین

بدونن که ساکت نمی‌مونیم. خب، بسه.

نقشه‌ی جدید.

می‌خوایم پلیس پیتسبورگ گشت پیاده رو تو محدوده‌ی

پنج بلوکیِ این محل شروع کنه.

دنبال این ون‌های پخش رایگان می‌گردن. اگه یکی رو پیدا کنن، جلوشو می‌گیرن و

بازجویی می‌کنن. بقیه همین‌جا می‌مونن و چشم از اون

بانک برنمی‌دارن. خب، رفقا، می‌رم آسانسور رو از کار بندازم.

سپردیش به من.

من طرفدار پروپاقرصتم.

اوه، چه خوب.

ممنون.

ببین تو اِتسی چی پیدا کردیم.

باحاله، نه؟

از این طرف، بفرمایین.

الان شروع می‌شه!

تو!

اف‌بی‌آی!

ما تو رو فرستادیم اینجا!

این یه سفارشه. من یه شرکت لعنتیِ پیک‌رسانی دارم.

ما فرستادیمت! نمی‌دونم!

اینجا یه وضعیت اضطراری پیش اومده. خب، همون‌جا بمونین. از پلیس پیتسبورگ براتون نیروی کمکی می‌فرستیم.

همه همین کار رو بکنن.

کجا داری می‌ری؟

فکر می‌کنی همه‌چی رو می‌دونی؟ خیلی احمقی.

وایسا، وایسا، وایسا.

همه آروم باشین. قرار نیست عجولانه دست به کاری بزنیم.

برای همینه که می‌خوان دنبالمون کنن. همه‌ش یه حواس‌پرت‌کنیه.

می‌خوان ما رو به دام بندازن.

لعنتی، چطوری اومدی تو؟ اینجا یه دفتر حفاظت‌شده‌ست.

معلوم می‌شه وقتی به آدم‌ها برای محافظت از میلیون‌هات دستمزد بخورونمیر می‌دی،

بعضی وقت‌ها تصمیم می‌گیرن به‌جای تو از خودشون محافظت کنن.

می‌دونی من کی‌ام.

کارِت رو دیدم.

منم کارِ تو رو دیدم.

اونا پولِ توی کامیون رو نمی‌خواستن.

فقط کلیدِ محل نگهداری سرور رو می‌خواستن.

باشه، همین الان یه تیم ضربت بفرستین به انبار سرورهای ادلاین تو بالدوین.

به گرگ‌های هم‌قطار خوش اومدید.

وایتالیتی تراست.

دیوید وولف. یه لبخند گنده به حضار نشون بده، دیوید.

برو گمشو. آره، باشه.

از خودت برامون بگو.

حضار خیلی مشتاقن بدونن چطور توی دنیای شرکت‌ها به اوج رسیدی.

نردبون ترقی. نمی‌دونم چی می‌خواید بگم. بگو برای رسیدن به اینجا چی کار کردی.

چطور ایده‌ت سود رو به آسمون رسوند.

چطور یه طرح وام‌دهی این‌قدر غارتگرانه رو راه انداختی که براش یه اصطلاح تازه ساختن،

مگه نه؟

اسمش چی بود؟

نمی‌دونم داری درباره‌ی چی حرف می‌زنی.

خودتو به اون راه نزن.

چرا، می‌دونی. اسمت رو توی مدارک دیدم.

خودتو به اون راه نزن. باشه، باشه. باشه، باشه، باشه.

ما یه چیزی داریم به اسم «وام‌دهنده‌ی دلسوزِ زمان بحران».

فهمیدی؟

جایی که هیچ امیدی نیست، امید می‌فروشیم.

نه، نمی‌فروشید.

هی، داری این وضع رو می‌بینی؟

خوبم، خوبم.

کار ما اینه که وادارشون کنیم قرارداد رو امضا کنن، شرایط رو بپذیرن و پول...

لعنتی رو بدن... آره، خب، امروز نوبت توئه که تاوان بدی.

دیوید رولند، تو همدستِ قتل و اخاذی و بی‌پایان...

بی‌ارزش کردن جون آدم‌هایی.

می‌خواد یه مشت پول رو دود کنه.

نه ذره‌ای همدلی، نه هیچ هدفی؛ فقط حساب‌وکتاب سرد و بی‌رحمانه.

امروز خودت یه کم از...

می‌خوای چی کار کنی؟ می‌خوای قتل منو زنده پخش کنی؟

نه.

این یکی رو زنده پخش نمی‌کنم.

بچه‌ها، همین الان پخش زنده قطع شد.

باید خبر بگیریم.

یالا.

یالا، انجامش بده دیگه. لعنتی منتظر چی هستی؟

یالا.

خودت می‌دونی این بلا رو سر ما آوردی.

با مدل کسب‌وکارت.

همون بود که پسرمو کشت.

نه، نه، نه. آره، پسر کوچولوی من.

این که نمی‌تونه تقصیر من باشه.

تقصیر توئه. اون یه عدد توی صفحه‌گسترده نبود، یه بخش از...

الگوریتمت نبود. اون فقط یه بچه بود.

یه بچه، یه انسان.

اسمش رِن بود.

سرطان کشتش. نه، نه، نه.

چون ما رو تا آخرین قرون خالی کردی. هرچی داشتیم رفت و دیگه نمی‌تونستیم کمک و مراقبتی رو که...

لازم داشت براش فراهم کنیم.

گذاشتی به خاطر گزارش سود سه‌ماهه‌ات بمیره.

باید اینو بدونی، عوضیِ بی‌شرف.

این چیه؟

دستور انتقال بانکیه.

لعنتی.

پونصد میلیون؟

انتقال‌های بالای بیست میلیون علامت‌گذاری می‌شن؟ خیلی نگرانش نیستم.

باید نگرانش باشیم؟

اصلاً نگران نباش، رفیق. فقط تأیید تو رو لازم دارم.

بی‌خیال. الان یه بخش کوچیک از سهمت رو می‌دی و یه روز دیگه زنده می‌مونی...

یه روز دیگه.

یا... فقط گوش کن، باشه؟

سیستم همینه دیگه.

دیگه نمی‌خوام حرفات رو بشنوم. ازت خسته شدم. اسمش سرمایه‌داریه.

باشه. دقیقاً می‌دونم جون پسرم برای تو چقدر می‌ارزید، خوان. جون خودت چقدر

می‌ارزه؟ باشه، باشه.

لعنتی.

آسانسورها رو از کار انداختن. اینو بگیر.

خب، داره جواب می‌ده.

آماده‌ای؟ برو، برو!

هی، چه خبره؟

ما رو ببر اتاق سرور. باید ساختمون رو تخلیه کنی و همه رو ببری

همین الان بیرون.

تموم شد، تموم شد، باشه؟

پاکه!

بالای پله‌ها کلی ازشون هست. باید از اینجا بریم. ما جلوشون رو می‌گیریم

و معطلشون می‌کنیم.

بچه‌ها، مسیر منتهی به پارکینگ رو باز کنید.

ممنون. ممنون.

قبلاً مرگ آدم‌ها رو دیدم.

آخرش همیشه حسرت به جا می‌مونه.

از کجا پیدام کردی؟ از روی اسکنر.

ماشین رو نگه دار.

چی داری می‌گی؟ وایسا. نه، من... ماشین رو نگه دار. وایسا.

داری چی کار می‌کنی؟ اونا فهمیدن منم.

داری چی کار می‌کنی؟

اونا می‌دونن.

فهمیدن منم. دنبالمونن، ولی تو هنوز می‌تونی فرار کنی. نه، چی داری

می‌گی؟ اگه وقت نداری، باید بری. نه، نه، نه، من

بدون تو نمی‌رم. نه، تو نمی‌ری. اشکالی نداره. گوش کن، گوش کن. نه،

اشکالی نداره. اشکالی نداره. موفق شدیم.

موفق شدیم.

ما پسرهای توایم. از این به بعد برای همین زندگی می‌کنیم.

باید از بچه‌مون محافظت کنیم، باشه؟

صداش قطع شده.

ساندویچ توی پیتسبورگ.

صددرصد.

ممنون. همون مورد محبوبم رو هم گرفتی. خیلی لطف کردی.

خب، آخرش چی می‌شه؟

می‌خوای از کارهای دولت سر دربیاری؟

همه‌چی رو درباره کارهای دولت بگو، رفیق.

باشه، هر اتهامی که بشه بهش می‌زنیم.

دردسرمون رایانه؛ گرگِ بدجنسِ گنده‌ای که قراره مدت زیادی توی سلول بمونه.

می‌دونی بیشتر پول‌هاشون رو کجا می‌فرستن؟

خیریه‌ها. رابین‌هود هم طبق قولش عمل کرد.

حالا وزارت دادگستری باید تصمیم بگیره که اونا هیولاهایی‌ان که می‌خوان چنگ بندازن و پس بگیرن

پولِ بیمه‌شده‌ای رو که به خیریهٔ سرطان کودکان رسیده، یا اینکه فقط می‌خوان

این بار بذارن اجساد همون‌جا بمونن.

حالا دولت فدرال هم وارد ماجرا شده. دارن سعی می‌کنن به خاطر ران، بانک رو

وادار به مقاومت کنن.

انگار مردم از بدهی‌هایی که نمی‌شه پس داد خوششون نمیاد.

خب، دیگه مشکل تو نیست.

کارت رو انجام دادی، مگه نه؟

جلوی بدها رو گرفتی؟

واقعاً گرفتم؟

از کی داشتم محافظت می‌کردم؟

از آدم‌خوب‌ها؟

شاید حالا دیگه داری گوش می‌دی.

شاید فهمیدی سیستمی که ساختی، شرم‌آورانه ازهم‌پاشیده‌ست و اگه می‌خوای

امیدی به بخشیده‌شدن داشته باشی، باید عوضش کنی.

وگرنه مردم خودشون به‌جات عوضش می‌کنن.

دلت برام تنگ شده بود؟

من استعفا دادم.

دیدیش؟

نمی‌خوام ایمیلت رو بگیرم.

زيرنويس از مهدي shine021

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.