Original subtitles

دانلود شده از www.AllSubs.org

اشتراک‌گذاری شده توسط http://DJJ.HOME.SAPO.PT/

داری توی یه بُعد دیگه سفر می‌کنی—

بُعدی که نه فقط مال دیدن و شنیدنه، بلکه مال ذهنه.

سفری به یه سرزمین شگفت‌انگیز

که مرزهاش فقط توی تخیل می‌گنجن.

اون تابلوی راهنما رو اون جلو ببین.

ایستگاه بعدی، منطقه گرگ‌ومیش.

امروز حالت چطوره، آقای فینچلی؟

جواب اون سؤالِ داغت رو وقتی میدم که بهم بگی

چه مرگش شده این معجزه علم مدرن،

و اینکه دقیقاً این دزدیِ علنی

چقدر قراره برام آب بخوره.

خب، دو ساعت دستمزد کاره،

یه سری لامپِ شکسته،

نوسان‌ساز جدید و یه فیلترِ نو.

چقدر فنی و چقدر هم متقاعدکننده!

احتمالاً قراره دوباره واسه این وسیله‌ی لعنتی

سه برابرِ قیمتِ واقعیش تیغم بزنی.

آخرین باری که اومده بودم اینجا،

با لگد رفته بودی توی صفحه تلویزیون.

یادته؟

خیلی خوب یادمه، ممنون.

درست کار نمی‌کرد.

منم فقط سعی کردم با یه روش کاملاً معمولی راهش بندازم.

با لگد زدن توی صفحه نمایش؟

چرا با شلاق نیفتادی به جونش، آقای فینچلی؟

اون‌جوری بهش نشون می‌دادی رئیس کیه.

چطوره این چرت‌وپرت‌های احمقانه رو تموم کنیم،

و بریم سراغ یه دزدی و تیغ‌زنیِ حسابی؟

می‌تونی لیستِ خسارت‌ها رو برام بخونی.

هرچند گاهی از خودم می‌پرسم

که اصلاً فایده‌ی

این انجمنِ کوفتیِ حمایت از کسب‌وکار چیه

وقتی اجازه می‌ده باج‌گیرهای دوره‌گردی مثلِ تو

هفته به هفته پاشون رو بذارن اینجا،

با سیم‌ها ور برن،

با اون دست‌های یغورِشون هی این‌ور اون‌ور رو سیخ بزنن،

و تهش هم نتیجه‌ای جز به خاکِ سیاه نشوندنِ مالیِ

تک‌تکِ مشتری‌ها نداشته باشن.

ما از اون دله‌دزدهاش نیستیم، آقای فینچلی.

ما تعمیرکارِ قانونی هستیم.

ولی بذار یه چیزی رو

درباره‌ی خودت بهت بگم.

اون تلویزیون واسه این کار نمی‌کنه

چون معلومه که خودت رفتی پشتش،

و یه مشت سیم رو از جا کندی،

و خدا می‌دونه دیگه چه غلطی کردی.

همین یه ماه پیش بود که منو کشوندی اینجا

تا رادیو جیبی‌ت رو تعمیر کنم.

چون از پله‌ها پرتش کردی پایین.

اونم درست و حسابی کار نمی‌کرد.

خب مسئله همینه، آقای فینچلی.

چرا اینا درست کار نمی‌کنن؟

همین‌جوری بگم، واسه اینه که درست باهاشون تا نمی‌کنی.

لابد واسه این تحلیل کردنت

پول اضافه‌ هم می‌خوای؟

آقای فینچلی، واقعاً اینا چه‌ مرگشونه؟

اصلاً حالیته؟

جدا از اینکه یه آدمِ بی‌عرضه‌ی کله‌پوکی،

خیلی هم آدمِ نفهمی هستی.

قبلاً هم حالیت کردم،

اون تلویزیون کوفتی اصلاً درست کار نمی‌کرد.

در مورد اون عتیقه‌ی مارکونی هم

که به اسم رادیوی مدرن قالبش کردی،

چیزی جز پارازیت نداشت.

مطمئنی کلِ مشکلشون فقط همین بود؟

خیلی خب آقای فینچلی، فاکتورت رو می‌فرستم.

در اون که اصلاً شکی ندارم.

فینچلی، تو با این ماشین‌آلات چه مرگته؟

این سوال احمقانه‌ت رو

می‌ذارم لایِ یادگاری‌هام

تا بعداً یه زمانی

موقع نوشتن خاطراتم بهش سر بزنم.

تو، رفیقِ گلِ من،

یه فصل کامل رو پر می‌کنه

تحت عنوانِ "فراموش‌شدنی‌ترین آدمی که تا حالا دیدم."

از قضا تمامِ این ماس‌ماسک‌هایِ توی این خونه...

خیلی خب.

دیگه بسه.

صدامو می‌شنوی؟

گفتم دیگه تمومش کن!

بس کن!

تمومش کن!

این آقای بارتلت فینچلیه، ۴۸ ساله،

یه آدمِ افاده‌ایِ حرفه‌ای

که مطالبِ خیلی خاص و دهن‌پرکنی می‌نویسه

واسه مجله‌هایِ شکم‌چرونی و امثالهم.

عزب و گوشه‌گیره و رفیق‌رفقایِ چندانی نداره،

فقط یه مشت مرید و نوچه داره که دنبالِ سفسطه‌هایِ نیش‌دارِ اونن.

به هیچی علاقه نداره جز همین رو اعصاب‌رفتنایِ روزمره

که فکرشو مشغولِ اونا می‌کنه.

هدفِ خاصی تو زندگیش نداره

جز اینکه هر روز دنبالِ یه فرصتی بگرده

تا حرصش رو سرِ دم‌ودستگاه‌هایِ مکانیکی خالی کنه،

اونم تو عصری که ازش متنفره.

خلاصه، آقای بارتلت فینچلی یه آدمِ همیشه شاکیه،

که یا خیلی زود به این دنیا اومده یا خیلی دیر،

و تا چند لحظه‌یِ دیگه، واردِ قلمرویی می‌شه

که توش زورِ بازو و اراده‌یِ مقابله‌به‌مثل...

فقط محدود به موجودات انسانی نیست.

ایستگاه بعدیِ آقای بارتلت فینچلی: منطقه‌ی گرگ‌ومیش.

خانم راجرز.

کلِ کاری که کردی همینه؟

آره، کلش همینه.

۳۰ صفحه‌ست،

اونم توی سه ساعت و نیم.

بیشتر از این از دستم برنمی‌آد، آقای فینچلی.

تقصیرِ اون ماشینِ کوفتیه،

همون ماشین‌تحریرتون.

توماس جفرسون کلِ

اعلامیه‌ی استقلال رو با یه قلمِ پَر نوشت،

و کلاً نصف روز هم وقتش رو نگرفت.

خب چرا نمی‌ری همون آقای جفرسون رو استخدام کنی؟

خانم راجرز، تا حالا بهت گفته بودم

که چقدر حالم به هم می‌خوره

از اینکه کسی از حرفم سرپیچی کنه؟

آره، زیاد، اونم تا ابد.

می‌دونی چیه آقای فینچلی،

برو واسه خودت یه دختر دیگه پیدا کن،

یکی که سه تا دست داشته باشه،

و تقریباً همون‌قدر احساس داشته باشه

که یه تمساح داره.

اون‌وقت می‌تونین با هم کار کنین،

تا وقتی که مرگ شما رو از هم جدا کنه.

راستش رو بخوای...

دیگه بریدم.

حالا کجا داری می‌ری؟

یه جایی که دستِ این آدم‌های زبون‌باز...

آره، همون باکلاس‌هایِ خوش‌گذرونِ رستوران‌روِ آمریکایی، بهم نرسه-

یکیش هم همین جناب بارتلت فینچلی.

حتی باعث شدی مثل خودت حرف بزنم.

دوشیزه راجرز، خواهش می‌کنم.

نرو.

ببخشید، چی فرمودید؟

واقعاً دلم می‌خواد که...

دلم می‌خواد یه کم دیگه بمونی.

اوه، منظورم برای کار یا این‌جور چیزها نیست.

اونا همه‌اش می‌تونه منتظر بمونه.

داشتم فکر می‌کردم

که بتونیم با هم شام بخوریم یا یه چیزی تو این مایه‌ها.

شاید هم تئاتر؟

چقدر مهربون، آقای فینچلی. ممنون.

ولی نه، ممنون.

خداحافظ، آقای فینچلی.

قبل از اینکه بری، دوشیزه راجرز... قبل از اینکه بری...

بله؟

خیلی دلم می‌خواد...

خیلی دلم می‌خواد یه مدتی رو تنها نباشم.

حالت خوب نیست؟

خبری شده؟ چیزی شده؟

نه.

چته؟ چه مرگته؟

مگه حتماً باید گندی بالا اومده باشه که من...؟!

بدجوری از پا دراومدم.

چهار شبه چشم رو هم نذاشتم.

راستشو بخوای، فکرِ تنها موندن تو این وضعیت...

برام غیرقابل‌تحمله، خانم راجرز.

یه اتفاقایی داره می‌افته...

اتفاقای خیلی عجیب و غریب.

بگو، بشنوم.

اون تلویزیونِ وامونده‌ی اون‌تو...

نصفه‌شب خودبه‌خود روشن میشه و منو از خواب می‌پرونه.

همین‌طوری، واسه خودش روشن میشه.

اون رادیویی که تو اتاق‌خواب گذاشته بودم—

اونم هی خاموش و روشن می‌شد،

درست همون موقعی که می‌خواستم کپه‌ی مرگم رو بذارم.

تو این خونه یه توطئه‌ای در کاره، خانم راجرز.

توطئه؟

دقیقاً همینه. یه توطئه!

تلویزیون، رادیو، ساعت...

حتی اون لگنِ قراضه‌ای که باهاش رانندگی می‌کنم.

دیشب، داشتم می‌روندمش تو ورودی—

فقط داشتم می‌روندمش تو ورودی، حواست باشه—

خیلی با احتیاط، خیلی هم آروم.

فرمون توی دستم چرخید...

انگار خودش تو دستم پیچ و تاب می‌خورد.

ماشین عمداً کوبید به دیواره‌ی گاراژ.

یکی از چراغ‌های جلو رو داغون کرد.

۱۴۰ دلار خرج روی دستم گذاشت.

اون ساعت... بالای شومینه.

اوه، خب... انداختمش دور.

چیزی که می‌خوام بگم اینه، دوشیزه راجرز،

اینه که تو تمام طول زندگیم،

هیچ‌وقت نتونستم با این ماشین‌قراضه‌ها کنار بیام.

آقای فینچلی، فکر کنم بهتره یه سری به دکتر بزنید.

دکتر؟

نُسخه‌ی همه‌گیر واسه احمق‌های بی‌رویای قرن بیستم.

اگه افسرده‌ای، برو پیش دکتر.

اگه خوشحالی، برو پیش دکتر.

اگه حقوقت کمه

و قسط‌های وام سنگینه، برو پیش دکتر.

شما، دوشیزه راجرز... شما برید پیش دکتر.

من یه آدم منطقی، عاقل و باهوشم.

می‌دونم چی دارم می‌بینم.

می‌دونم چی دارم می‌شنوم.

و توی این سه ماه گذشته، داشتم می‌دیدم و می‌شنیدم،

یه مشت هیولای مکانیکیِ فرانکنشتاینی رو،

که کل هدف‌شون اینه که منو نابود کنن.

حالا در مورد این چی فکر می‌کنین، دوشیزه راجرز؟

فکر می‌کنم بدجوری ناخوشی

و احتیاج به یه دکترِ درست و حسابی داری.

اینم می‌دونم که داری زجر می‌کشی

اونم از یه اعصاب‌خردیِ سگی به‌خاطر بی‌خوابی،

و اون ته مه‌ها، خودتم خوب می‌فهمی

که اینا چیزی جز یه مشت توهمِ مزخرف نیستن.

من اجازه نمی‌دم یه مشت ماشین منو بترسونن.

پس در نتیجه هیچ زنیکه‌ی مغزفندقی‌ای

با اون صورتِ ماشینی‌ش هم نمی‌تونه هیچ غلطی بکنه.

آقای فینچلی، توی این توطئه‌ای که ازش دم می‌زنی،

این نبردِ مرگبارِ بین تو و این دم و دستگاه‌ها،

امیدوارم که بدجوری ببازی.

گمشو بیرون!

«بزن به چاک، فینچلی.»

بزن به چاک، فینچلی!

تو کدوم خری هستی که به من می‌گی بزنم به چاک؟

نه، نه، این واقعاً مسخره‌ست.

این فقط یه ماشین تحریره...

یه وسیله‌ست...

یه ماشینِ بی‌جون و بی‌شعور.

گمشو بیرون، فینچلی.

چرا گُمتو نمی‌کنی بری، فینچلی؟

خیلی خب.

خیلی خب، شما آهن‌پاره‌ها.

فکر کردید می‌تونید منو بترسونید؟

صدامو می‌شنوی؟

نمی‌تونی منو بترسونی.

شما...

شما ماشین‌های لعنتی!

خانم مور، خواهش می‌کنم.

اوه، آگاتا.

بارتلت فینچلی هستم.

چطوری عزیزم؟

آره، خیلی وقت گذشته... خیلی زیاد.

واسه همینم زنگ زدم.

امشب برای شام چطوری؟

اوه.

می‌فهمم.

آره، خب، البته، یهویی شد، ولی من...

همم، البته.

باشه، من، اوم... باز بهت زنگ می‌زنم... عزیزم.

خانم دانلی، لطفاً.

اوه، پائولین، خودتی؟

حال بیوه جوون و جذاب محبوب من چطوره؟

بارتلت.

بارتلت فینچلی.

آره، داشتم فکر می‌کردم که اگه...

اوه.

اوه، که این‌طور.

خب، خیلی خوشحالم، واقعاً خوشحالم.

یه کادوی عروسی برات می‌فرستم.

البته.

شب خوش.

تلفن‌ها.

عینِ بقیه‌شون.

دقیقاً مثلِ همه‌شون.

انگار کلِ وجودشون رو وقفِ این کردن که منو کنف کنن،

یا رو اعصابم برن یا زندگیمو سیاه کنن.

خب، آخه کی به تو احتیاج داره؟

اصلاً کی به شماها نیاز داره؟

چرا گورتو گم نمی‌کنی، فینچلی؟

چرا شرّتو کم نمی‌کنی، فینچلی؟

چرا نمی‌زنی به چاک، فینچلی؟

گمشو بیرون، فینچلی!

بزن به چاک، فینچلی!

ماشین قِل خورد اومد تو ورودی،

نزدیک بود بزنه به یه بچه‌ی دوچرخه‌سوار.

بهتره اون ترمز دستی رو چک کنی، جناب.

ترمز دستی کشیده بود.

اوه، نه، نبود.

یا اگه بوده، درست کار نمی‌کرده.

از ورودی سرازیر شد و صاف رفت وسط خیابون.

شانس آوردی به کسی نزد.

هیولا.

کلیدها رو داری؟

آره. اوه، اونا تو خونه‌ان.

خوب، بهتره برش گردونی تو پارکینگ.

در ضمن، بهتره اون ترمز دستی رو یه چکی بکنی،

اولین فرصتی که گیر آوردی، متوجهی آقا؟

بسیار خب، دوستان عزیز.

می‌تونید تو ملک من بمونید

و به این صحنه‌ی خیره‌کننده زل بزنید،

فقط برای سه و نیم دقیقه‌ی دیگه.

اگه وقتی با سوییچ ماشین برگشتم،

هنوز از ملک من نرفته باشید بیرون،

از کمک این ژاندارمِ کم‌حقوق استفاده می‌کنم

تا به زور از اینجا بندازمتون بیرون.

احمق‌ها.

«بزن به چاک، فینچلی.»

نه.

بزن به چاک، فینچلی.

چرا گورتو گم نمی‌کنی، فینچلی؟

چرا گورتو گم نمی‌کنی، فینچلی؟

گمشو بیرون، فینچلی!

بزن به چاک.

گمشو بیرون، فینچلی.

نه، نمی‌رم!

نمی‌رم!

بزن به چاک!

جسد رو کشیدی بیرون؟

آره.

عجیبه، معمولاً رو آب می‌مونن.

منظورت چیه، معمولاً؟

چسبیده بود به کف.

نیومده بود بالا.

وزنه هم بهش وصل نبود.

هیچی نبود که اون پایین نگهش داره.

چشماش باز بود، وحشت‌زده به نظر می‌رسید،

انگار یه چیزی داشته دنبالش می‌کرده یا یه همچین چیزی.

همسایه‌ها می‌گفتن دیشب داشته داد و بیداد می‌کرده

و مدام این‌ور اون‌ور می‌دویده.

یعنی چی می‌تونسته این‌طوری زهره‌ترکش کرده باشه؟

هر چی که بوده، رازیه که با خودش برده زیر خاک.

آره. شاید مست بوده و...

داشته توهم می‌زده؟

شاید.

شایدم سکته قلبی کرده یا یه چیزی تو همین مایه‌ها.

ممکنه.

آره، بعید نیست.

بله، کاملاً ممکنه.

ممکنه آقای بارتلت فینچلی فقط تسلیم شده باشه،

اونم بر اثر سکته قلبی و یه مشت توهمات.

شاید فقط اسیرِ تخیلات خودش شده بود؛

تخیلاتی که به تیزیِ هوشش و به تندیِ کینه‌هاش بود.

اما اون‌طوری که بقیه دیدن،

اینم یه توجیهه که با صاحبش از اینجا غیب شده بیرون،

همراه با همون جنازه.

دنبالش بگرد، تو بخش «م» واسه ماشین‌ها بایگانی شده،

توی منطقه گرگ و میش.

زیرنویس شده توسط گروه مدیا اکسس در WGBH.

راد سرلینگ، خالق منطقه گرگ و میش،

درباره داستان هفته بعد براتون میگه،

بعد از این چند کلمه از اسپانسر دیگه‌مون.

و حالا، آقای سرلینگ.

اون ته راهرو یه موجود خیلی عجیب و غریبی

توی یه اتاق حبس شده.

اون رو با اسم‌ها و شکل‌های مختلفی می‌شناسن،

و هفته دیگه توی منطقه گرگ و میش،

شما درست بیخ گوش آدم‌هایی هستید که آزادش می‌کنن.

اسم داستان ما «مرد زوزه‌کش» هست،

اثری از آقای چارلز بومن.

این واسه اونایی ساخته شده که دلشون جوونه ولی اعصابشون پولادیه.

امیدوارم هفته دیگه با «مرد زوزه‌کش» ببینمتون.

ممنون و شب خوش.

به داد حزبتون برسید.

شونه خالی نکنید، مایه رو پیاده بشید،

واسه حزبی که خودتون انتخاب کردید.

دریافت شده از www.AllSubs.org