Original subtitles

دانلود شده از سایت www.AllSubs.org

به اشتراک گذاشته شده توسط http://DJJ.HOME.SAPO.PT/

داری تو یه بُعد دیگه سفر می‌کنی...

بُعدی که نه فقط مالِ دیدن و شنیدن، بلکه مالِ ذهنه.

سفری به یه سرزمین شگفت‌انگیز خیالی.

ایستگاه بعدی، منطقه گرگ‌ومیش.

آره؟

اوه، سلام جورج. منتظر زنگت بودم.

آره، همین‌جا نشسته بودم منتظرت.

آره، امشب بیرون بدجوری گرمه، نه؟

آره، خب، دقیقاً می‌خواستم در مورد همین باهات حرف بزنم جورج.

داشتم فکر می‌کردم واسه امشب چه نقشه‌ای تو سرته.

حالا... حالا یه لحظه صبر کن جورج.

ببین، الان سه چهار ساعته که اینجا نشستم.

داشتم اون بیرون از گرما تلف می‌شدم و...

خب، دارم دیوونه می‌شم جورج...

جورج؟

جورج، ببین، می‌شه...

جورج، می‌شه...

جورج، می‌ذاری من...

به حرفم گوش می‌دی جورج؟ اصلاً گوش می‌دی چی می‌گم؟

ببین، نمی‌خوام جا بزنم جورج.

قصد ندارم شونه خالی کنم.

فقط می‌خوام بدونم چی تو ذهنته، همین.

خودت که می‌دونی، من اعصاب درست و حسابی ندارم جورج،

و خب، آدم تا یه جایی می‌تونه تو اتاق هتل کز کنه و...

آخه بیرون بدجوری گرمه، جورج.

جورج، ببین، من اهلِ نق زدن نیستم، جورج.

می‌دونی که گله نمی‌کنم، جورج.

کار رو انجام می‌دم، هر کوفتی که باشه. خودت می‌دونی.

رو من حساب کن جورج، من آدمِ اولتم.

کار رو راه می‌ندازم، اما...

جورج؟

هوی، جورج؟

جورج؟

این آقای جکی رودزه، ۳۴ ساله.

و اونجایی که بقیه‌ی مردا از خودشون ردپایی باقی می‌ذارن،

به عنوان سندی از زندگیِ تیکه‌پاره‌شون روی زمین،

این آدم فقط یه لجن به جا می‌ذاره؛ یه لکه‌ی ننگِ کثیف و رنگ‌ورورفته،

تا گواهی باشه بر موندنِ ارزون و بی‌مقدارش

میونِ آدمایی که ازش سرترن.

چیزی که قراره توی این اتاق تماشا کنید،

یه نبردِ تن‌به‌تن و عجیب بین یه مَرد و خودشه.

چون تا چند لحظه‌ی دیگه، جکی رودز،

کسی که کلِ زندگیش رو صرفِ جنگیدن با حریفاش کرده،

سرسخت‌ترین رقیبش رو توی یه اتاقِ هتلِ ارزون پیدا می‌کنه،

اتاقی که در واقع،

لب مرزِ منطقه‌ی گرگ‌ومیشه.

بله؟

هان؟ کیه؟

جورج.

چطوری، جورج؟

ردیفِ ردیفم.

تو چطوری، جکی؟

اوه، منم روبه‌راهم، جورج. خوبم.

فقط یه کم واسه برنامه‌ی امشب دلشوره دارم.

داشتم...

عجب جای توپی داری اینجا، جکی.

خب، شبی چهار دلار، می‌ارزه دیگه، می‌دونی که.

شبی چهار دلار.

آره، می‌ارزه،

ولی ممکنه از گرما بپزی و بمیری،

یا طعمه‌ی این جونورای موذی بشی.

برنامه امشب چیه، جورج؟ کار چیه؟

مگه فرقی هم می‌کنه؟

فرقی؟

نه، نه، نه. هیچ فرقی نمی‌کنه.

فقط می‌خواستم بدونم.

فقط کنجکاو بودم ببینم چه نقشه‌ای تو سرته. همین.

دلت می‌خواد چیکار کنی، جکی؟

آرزوت چیه؟

اوه، شوخی‌ت گرفته، جورج.

داری دستم می‌ندازی.

می‌شناسمت. داری مسخره‌م می‌کنی.

خب، اگه دستِ من بود، من... من، اِ...

خب...

اگه دست من بود جورج،

برای یه بارم که شده یه شانس درست‌وحسابی می‌خواستم.

با یه خرده تلکه کردن و کلاهبرداری مشکلی ندارم،

اما مسئله اینه که همه‌ کارهای سخت می‌افته گردن من.

می‌دونی که اون دو بار آخر نزدیک بود گیر بیفتم.

اون سرقت رو یادت هست؟

اون جور کارها واسه من نیست جورج.

اگه فقط یه بار دیگه منو بگیرن جورج،

دیگه کارم تمومه و غزل خداحافظی رو باید بخونم.

واسه همیشه غیبم می‌زنه و تموم.

پسر، اینجا عجب گرمیه، نه جورج؟

گرم نیست؟

تا حالا کسی بهت گفته شبیه چی هستی؟

شبیه یه بدبختی هستی که ساعت ۵ عصر می‌خواد به مترو برسه.

همیشه جوری به نظر میای که انگار یکی داره فشارت می‌ده

از لای در رد بشی.

شب‌ها واسه خوابیدن چیکار می‌کنی جکی؟

توی کمدِ قفل‌شده قایم می‌شی؟

ببین جورج، من نمی‌خوام بهت تیکه بندازم،

و نمی‌فهمم چرا

تو همه‌اش باید به من بپری.

تنها چیزی که ازت می‌خوام اینه که...

جورج، امشب چه ماموریتی واسه‌م داری؟

خیله‌خب، بهت می‌گم جکی.

امشب می‌خوام بذارم مثه یه مَرد رفتار کنی.

می‌خوام بذارم یه‌کم جَنَمت رو نشون بدی،

واسه یه‌بارم که شده.

نه خبری از باج‌گیریه، نه رد کردنِ جنس به مال‌خر—

کارای خُرده‌پا تعطیله، جکی.

امشب نه.

امشب، جکی، قراره پات رو بذاری رو پله‌های بالاتر.

خب، یه پیرمردی هست

که یه بارِ نقلی تو خیابون سی‌وهشتم داره،

بین لکسینگتون و شیشم.

یه پیرسگِ کله‌شقه. همیشه واسه‌مون موش می‌دوونه.

نه سهمِ دستگاه‌های موسیقی رو می‌ده،

نه زیرِ بارِ پولِ زور می‌ره.

مدام براش منبر می‌ریم،

ولی اون تو صورتمون تُف می‌ندازه.

واسه همین، فردا صبح،

اون پیرِ قراضه رو ولو شده رو بارِش پیدا می‌کنن.

اون‌وقت بقیه هم حساب کار دستشون می‌آد و آدم می‌شن.

خب، این سادست، جکی.

حتی تو هم مغزت می‌کشه.

بکشمش؟

می‌خوای من بکشمش؟

خودِ خودِ خودتی، جکی.

آخه جرج، فقط واسه حملِ این وامونده ممکنه بیفتم هلفدونی.

جرج، این کارِ من نیست.

گوش کن، تو حتی واسه دکمه‌های پیرهنت هم زیر دِین منی،

پس واسه من نطق نکن که چی به کارت میاد و چی نمیاد.

ولی جرج، من هیچ‌وقت تا حالا یه همچین کاری نکردم.

کار من فقط قفل‌بری و دزدی از خونه‌ست.

من یه آفتابه‌دزدم.

اگه منو بذاری تو یه کوچه، خفت‌گیری می‌کنم،

ولی باید از پشت‌سر به طرف بزنم.

من جربزه ندارم جرج.

خودت که می‌دونی جرج، من اصلاً جیگرشو ندارم.

چرا نمی‌ری سراغ چندتا آدم دیگه، هان؟

نمی‌ری سراغ چندتا آدمکشِ حرفه‌ای؟

چون هر آدمکشی که تو لیستمه، همون لحظه دستگیر می‌شه،

دقیقاً همون دقیقه‌ای که جنازه اون پیرمرد نَکبت رو پیدا کنن.

چون تو رو کسی نمی‌گیره،

چون تو یه آفتابه‌دزدی و همه هم اینو می‌دونن.

تو هیچ‌وقت یه همچین کاری نکردی،

چون هیچ‌وقت خایه‌شو نداشتی،

و دقیقاً واسه همینه که این کارو تو باید بکنی، جکی.

و این‌جوریه که می‌تونی ازش قسر در بری.

ولی جرج، من جرات ندارم.

جرات پیدا کن جکی! برام مهم نیست از کجا.

یا از زیر تختت پیداش کن، یا از یه دست‌فروش بخرش،

یا اصلاً تو گلدون واسه خودت پرورش بده.

واسم مهم نیست، فقط یه جوری جورش کن،

و برو کارو تموم کن.

خُب، ساعت ۲ اون بار رو تعطیل می‌کنه.

درست وقتی می‌خواد درو تخته کنه، اونجا باش.

و کارشو تموم کن.

منم ساعت ۲:۳۰ برمی‌گردم اینجا، جکی.

و اگه بفهمم...

که زیر قولت زدی، جکی...

که جا زدی و بزدل‌بازی درآوردی...

فاتحه‌ت خونده‌ست.

هی... جورج.

آهای، جورج!

جورج!

جورج! التماست می‌کنم، جورج!

هیکلتو ببین.

ریختتو ببین. چته آخه؟

برو بیرون و کلک یه پیرمرد رو بکن.

یه پیرمردِ خرفتِ مشنگ.

نزدیک نود سالشه، شایدم صد.

همینه که هست؛ یه پیرمردِ یابو، یه پیزوریِ تمام‌عیار.

آره، جورج بهش می‌گفت پیزوری.

همونی که جورج بهش می‌گفت پیزوری.

پسر، کاش می‌تونستم ردت کنم بره و یه مدل دیگه‌رو جایگزینت کنم.

آخ، تقصیر تو نیست.

تقصیر من نیست.

شانسِ گندِ ماست، همین.

چرا خایه کردم؟

چرا من همیشه‌ی خدا، این‌قدر می‌ترسم؟

همش تو وجودم ترسه.

پسر، بدجوری پوستم کنده شده.

چند شب تو بازداشتگاه؟

چند شب تو هلفدونی؟

چند شب تو یه اتاق ارزون و نکبتی مثل این؟

شبی چهار دلار میدم که از گرما سقط بشم.

ناخن‌جو.

یه ترسوِ لرزونِ عصبی که ناخناشو می‌جوه.

هی جورج! تو اصلاً آدم‌شناس نیستی جورج!

تو باید بری طالبی پوست بکنی!

باید بری سراغ همون سیب و پرتقال‌هات جورج،

چون تو اصلاً آدم‌شناس نیستی!

جکی رودزِ آدم‌کش!

آهای جکی رودزِ قاتل!

من می‌شناسمت جکی رودز. تو آدم‌کش نیستی.

اما امشب مجبوری بکشی.

یا بکش یا کشته شو.

پس کارت رو انجام میدی و در هر صورت کارت تمومه،

چون می‌دونی هیچ‌وقت از هیچی قسر در نرفتی.

تا فردا زنده می‌مونی، و آخرش هم همینه.

پسر، کاش می‌شد با یکی دیگه عوضت کنم.

کبریت نیست.

سیگار دارم و کبریت نه، این دقیقاً خودِ منم.

اینم از جکی رودز، پسرِ همیشه‌ لنگِ در هوا.

اینم از شانسِ سگیِ ما.

سلام، جکی.

برگرد اینجا!

این دفعه دیگه نمی‌تونی واسه من جیم بزنی!

داری با من حرف می‌زنی؟

داری با من حرف می‌زنی؟

تو کی...؟ آره، حتماً همینطوره.

حالا من و این آینه، داریم با هم گپ می‌زنیم.

دیگه به آخر خط رسیدم، نه؟

کلاً مخم تعطیل شده.

ماجرا اینطوری شروع میشه.

این...

آره، همینه، اینجوری شروع میشه،

ولی هنوز کاملاً عقلت رو از دست ندادی،

و منم می‌خوام مطمئن شم که عقلت سر جاش بمونه.

تو دیگه کی هستی؟

من توام جکی، تو هم منی.

اونوقت چجوری؟

تو منی و من توام؟

اوه، این دیگه خله‌بازیه.

واقعاً دیوونه‌کننده‌ست.

این دیوونگیه! دیوونگی محض!

جکی، من یه بخشی از توام، جکی.

یه بخشِ دیگه از وجودت.

یعنی اصلاً منو یادت نمیاد؟

قدیما منو می‌شناختی، جکی. خیلی وقت پیش.

اون قدیما، هنوز تکلیفت با خودت معلوم نبود.

می‌تونستی این‌وری بری یا اون‌وری.

می‌تونستی راه منو بری یا راه خودت رو.

تو راه خودت رو رفتی.

می‌دونی معنیش چیه، جکی؟

نه، نمی‌دونم.

یه آدم لاشی، ضعیف و بزدل...

یه پات پیش لاشخوراست، ولی وجودت همه‌اش موشه.

تو اینی جکی، یه همچین جک‌وجونوری هستی.

باشه، حالا هی بهم تیکه بنداز.

آره، من فلانم و بهمانم، اینم و اونم.

گوش کن ببین چی می‌گم رفیق،

هر کوفتی که هستم،

گوشت و پوست و استخونم و دارم نفس می‌کشم.

و تا دو ساعت دیگه،

آمار یه نفرو لو می‌دم!

آره، هه هه!

تو اصلاً کارت چیه، هان؟

تو آینه‌ها ملت رو زهره‌ترک می‌کنی؟

گوش کن بچه، خوب به حرفم گوش کن.

دارم با یه تیکه شیشه گنده دهن‌به‌دهن می‌شم.

گوش کن شیشه، من دارم می‌رم.

ببین، دارم می‌کشم کنار.

دارم می‌زنم به چاک.

دیگه جونم رو به لب رسوندی.

من موشم، آره؟

خب، تو هیچ پخی نیستی!

جکی...

جکی.

حالا، جکی...

جکی، الان وقت وا دادن نیست.

جکی، امشب یه شبِ طولانی پیش رومونه.

کجا داری میری؟

به تو چه؟

همه چیز.

هر کاری که می‌کنی واسه من مهمه.

حالیت نمیشه؟

آره، آره، حالا فهمیدم.

دارم با خودم حرف می‌زنم.

دقیقاً داری با همون حرف می‌زنی—

یه بخشی از خودت— همون بخشی که هیچ‌وقت نذاشتی بیاد بیرون.

حالا گوش کن رفیق.

کسی ازت دعوت نکرده الان خودتو نشون بدی،

پس برگرد همون گوری که ازش اومدی.

کی به تو نیاز داره؟

تو. همیشه به من نیاز داشتی.

یه لحظه صبر کن.

حالا فهمیدم.

آره، حالا دوزاریم افتاد.

تو هم جا زدی.

می‌ترسی لو برم،

درست مثل من.

می‌ترسی این آخرین کارمون باشه،

واسه همین هارت و پورت می‌کنی و از وجدان دم می‌زنی

تا اون گنده‌بک نگه که

تمام عمرت داشتی وقت تلف می‌کردی.

واسه من خیلی بیشتر از این حرفا توفیر داره، جکی.

فکر کردی می‌تونم الان خفه خون بگیرم،

وقتی تو داری هر دوتامون رو به کشتن می‌دی؟

به کشتن؟

آره، دقیقاً. خودتم همین رو گفتی—

تا حالا نشده از زیر چیزی قسر در بری،

و خودتم می‌دونی که این‌بار هم نمی‌تونی.

منم حق دارم زنده بمونم.

شانس تو هم مثل من بود، یعنی هیچی.

خب، اگه من دارم اشتباه می‌کنم و حق با توئه،

پس چطور هر قدمی که برداشتم تهش گند از آب در اومد؟

این رو چی می‌گی، هان؟

چون هر بار که سعی کردم باهات حرف بزنم،

رفتی به حرف یکی دیگه گوش دادی.

اشتباهت همون‌جا بود.

باشه عقل‌کل، تو که انقدر بارته،

پس چطور از اون اصلِ کاری بی‌خبری؟

اصلِ کاری؟

اصلاً تو آینه به خودت نگاه می‌کنی؟

من یه جوجه بودم. یه الف‌بچه لاغرمردنی بودم.

وقتی می‌خوای وارد یه گنگ خیابونی بشی،

باید باهاشون راه بیای.

اگه کم بیاری، دهنت رو سرویس می‌کنن.

بهت می‌گن بزدل،

و داد می‌زنن: «تخم‌شو نداری!»

آره، تو باهاشون همراه شدی.

و منم مجبور کردی باهات بیام.

دفعه اول، ده سالمون بود.

یادته؟

اردوی کلاسی رو؟

معلم یه گردنبند داشت که قفلش خراب شده بود،

گذاشتش یه گوشه،

و چندتا از گنده‌ترا تحریکت کردن که بلندش کنی.

خب، من نمی‌خواستم کش ببرمش.

بهت گفتم که، من یه الف‌بچه بودم.

اونا تحریکم کردن.

یه سال بعد، دوباره تحریکت کردن

که باهاشون بری به اون خواربارفروشی دستبرد بزنی،

و تو هم باهاشون رفتی،

منم با خودت کشوندی،

و تهش گیر افتادیم.

و ۱۱ ماه بعدش رو

توی کانون اصلاح و تربیت گذروندی، منم همین‌طور.

این چیو ثابت کرد، جکی؟

ور ور ور... مخمو خوردی.

بیخود نبود که روت رو کم کردم.

همش داری لُب و لوچه آویزون می‌کنی.

اصلاً از جونِ من چی می‌خوای؟

خودت می‌دونی چی می‌خوام.

نه، نمی‌دونم.

ولی بذار بهت بگم چی می‌دونم-

باید برم بیرون و یه کارو تموم کنم.

باید کارِ یه پیرمردِ قراضه رو تو خیابون سی‌وهشتم بسازم.

و اگه تا ساعت ۲ نصف‌شب انجامش ندم،

می‌تونی هر چی ازم باقی مونده رو برداری

و با قاشق از روی اون آینه جمعش کنی!

وقت زیادی ندارم. باید همین الآن بزنم به چاک.

وقتت کمتر از اونیه که فکرشو می‌کنی.

ولی تو هیچ‌وقت وقت نداشتی. وقت نداشتی

وقتی اون افسرِ ناظر داشت سعی می‌کرد کمکت کنه.

می‌تونستی به حرفش گوش بدی،

اما رفتی عضو یه باندِ دیگه شدی.

شش ماه بعد، دوباره کُنجِ زندان بودی،

و اون افسرِ ناظر دیگه نمی‌تونست کمکت کنه،

درست همون‌قدر که جینی ریردون نتونست.

جینی ریردون.

جینی ریردون.

جینی ریردون.

بچه‌ی خوبی بود.

زنِ خوشگلی بود.

سعی کرد آدمت کنه.

دوسش داشتم جکی.

عاشق جینی ری‌یردن بودم.

تو عاشقش بودی؟

خیلی روت زیاده.

آخه تو اصلاً می‌تونی کسی رو دوست داشته باشی؟

تو هیچی نیستی، فقط یه تیکه شیشه‌ی سردی.

منم می‌تونستم عاشق شم جکی.

منم دل داشتم.

بهش نیاز داشتم جکی.

تو هم همین‌طور.

سعی کردم بهت بگم چقدر بهش نیاز داریم،

اما تو از اون دارودسته زدی بیرون

و رفتی تو کارِ خفت‌گیری و باج‌خوری.

واسه خودت گنده‌ای شدی، نه؟

دو سالِ تموم رو تو هلفدونی گذروندیم،

سرِ همون قضیه.

و وقتی زدیم بیرون،

جینی ری‌یردن شوهر کرده بود

و از اونجا رفته بود.

اون از زندگیت رفت بیرون جکی.

از زندگیِ جفتمون!

تو اونو از چنگم درآوردی.

درد و دل‌هاتو واسه من نیار. به من هیچ ربطی نداره.

زن‌جماعت برام پشیزی نمی‌ارزه؛ باشن یا نباشن برام فرقی نداره.

پس زن‌ها برات پشیزی نمی‌ارزن، ها؟

اینا یه مشت حرفِ مفته واسه تو روزنامه‌ها.

دلت نمی‌خواد یه دختر کنارت باشه، مگه نه جکی؟

یکی که تودل‌برو و خوشگل باشه.

یکی که واقعاً دوستت داشته باشه.

یکی که باهات مهربون و ملایم باشه.

تو که به این چیزا احتیاج نداری، نه جکی؟

چرا تمومش نمی‌کنی؟

می‌کنی یا نه؟

می‌کشی بیرون یا نه؟

اصلاً تو از جون من چی می‌خوای؟

دارم ازت می‌پرسم، چی از من می‌خوای؟

هنوز منتظرم بشنوم.

چی می‌خوای؟

می‌خوام افسار کارو دستم بگیرم، جکی.

می‌خوام من همه‌کاره باشم.

می‌خوام بذاری برم پیِ کارم.

یه فرصت می‌خوام واسه زندگی کردن.

می‌خوام با تمامِ وجودم زندگی کنم،

با همون انسانیتی که تو زیر پا گذاشتی.

می‌خوام رویاهایی رو زندگی کنم که تو خوابشون رو می‌دیدی،

اما خـ*ـایه‌ی انجام دادنش رو نداشتی.

کور خوندی مردک. زهی خیال باطل.

من منم و تو هم تویی!

این حرفا واسه روزنامه‌ها و این جفنگیات نیست.

حرف حساب همینه.

دارم می‌زنم بیرون که یه پیرمرد رو نفله کنم،

و می‌خوام واسه خودم

یه پول تپل و مشتی بابت زحمتم به جیب بزنم.

همه‌کاره منم!

و نه تو و نه هیچ احدالناسی

به جکی رودز نمیگه چیکار کنه!

نه تو و نه هیچ کس دیگه!

آره؟

اوه... آره، جورج.

اه... جورج، دارم همون کاری رو که گفتی می‌کنم، جورج.

همین الان دارم می‌زنم بیرون.

آره جورج. دارم راه می‌افتم.

آره. به مولا جورج. ناموساً.

دارم... دارم... همین الان راه می‌افتم.

آره. آره، دارم... دارم...

همین الان می‌زنم به چاک، جورج.

ساعت ۲:۳۰ همین‌جا می‌بینمت، حله؟

آره. دقیقاً همین‌جا می‌بینمت، جورج.

باشه.

هی!

هوی، اونجا رو.

هی، کدوم گوری هستی؟

هوی، گلس، بیا بیرون ببینم.

یالا. کارتو بکن دیگه.

بیخیال، می‌خوام ببینم قیافه‌م چطور شده، گلس. یالا دیگه.

فرقی نمی‌کنه جکی،

چون هیچ گوری نمی‌تونی بری.

پات رو از اون در بذاری بیرون، کارت تمومه.

فاتحه هردومون خونده‌ست.

اون در رو به ناکجاآباده.

جکی، جکی، بذار بیام بیرون!

می‌خوام خودم همه‌کاره بشم.

باید کنترل رو دستم بگیرم!

یه کار درست و حسابی می‌خوام، با چارتا رفیق.

من هم کار دارم، هم رفیق.

هر چی بخوام دارم.

تو هیچی نداری. جز یه درد بی‌درمون تو وجودت هیچی نیستی.

نه رفیق داری، نه هیچی! تو اصلاً عددی نیستی!

وقتشه واسه خودت کسی بشی.

جکی، بذار بیام بیرون.

بذار من ردیفش کنم، جکی.

این آخرین فرصتته.

خیله‌خب، می‌ذارم از اون تو بیای بیرون.

بیا بیرون دیگه، بچه‌زرنگ.

بیا بیرون!

عجب آدم لاف‌زنیه.

دروغگوی کثافت!

پاشو جوجه.

قراره وجب به وجب پوستتو بکنم.

امشب هیچ‌کس نرفت به بارِ اون پیرمرد، جکی.

پرنده هم پر نمی‌زد.

طبق آخرین خبرا، حالش توپِ توپ بود...

اونم به لطفِ تو.

به لطفِ تو، ای کلاهبردارِ کثیفِ کوتوله.

خب، چه حرفی واسه گفتن داری، آشغال، هان؟

چه زری می‌خوای بزنی؟

من چی دارم بگم، جورج؟

حرفِ خاصی نیست.

من می‌کشم کنار.

قضیه همینه، جورج.

من استعفا می‌دم.

تو چی؟

می‌کشم کنار.

می‌تونی اسلحت رو پس بگیری،

به اضافه‌ی این چیزایی که می‌گم.

بزن به چاک، جورج.

و دیگه هیچ‌وقت برنگرد...

واسه هیچ‌چیزی.

پذیرش؟ من جکی‌ام...

یعنی جان رودز، اتاق ۱۴.

دارم اتاق رو تحویل می‌دم.

نه، دیگه برنمی‌گردم.

نه، راستشو بخوای، هیچ‌چی روبه‌راه نیست.

اتاق خیلی گرمه، خیلی کوچیکه و بدجوری هم کثیفه.

اینجا فقط به دردِ لاشخورها می‌خوره، نه من.

هی، هی، خب حالا باس چیکار کرد؟

حالا چیکار کنیم؟

حالا می‌ریم دنبالِ یه لقمه نون و کار.

شاید هم دیگه وقتشه عروسی کنیم.

شاید هم دیگه انقدر استرس نکشیم.

خروجِ آقای جان رودز؛ کسی که قبلاً فقط یه تصویرِ تو آینه بود،

تکه‌ای از وجدانِ یه نفر دیگه،

یه خیال‌باف که از شیشه ساخته شده بود،

اما حالا از گوشت و استخونه،

و تو راهه که به جمعِ بقیه‌ی آدما بپیونده.

آقای جان رودز، با یه پایی که لای دره

و یه پایی که از «منطقه‌ی گرگ‌ومیش» زده بیرون.

راد سرلینگ، خالقِ «منطقه‌ی گرگ‌ومیش»،

براتون از داستانِ هفته‌ی بعد می‌گه،

بعد از شنیدنِ حرف‌های اسپانسرِ برنامه‌مون.

و حالا، آقای سرلینگ.

اینا وسایلِ آشنایی هستن، شک ندارم...

تلویزیون، ریش‌تراشِ برقی، ساعت، ماشین‌تایپ...

همون دم‌ودستگاه‌های معمولی و روزمره‌ای

که جزءِ لاینفکِ پیشرفتِ قرن بیستم هستن.

اما هفته‌ی آینده، اینا رو توی شرایطِ متفاوتی می‌بینید،

و با یه قیافه‌ی کاملاً غریبه.

اونا ماشینن، ولی در عین حال یه مشت هیولان.

اسم داستان ما هست: «قضیه ماشین‌ها»،

و همین‌جا منتظرته،

توی منطقه گرگ‌ومیش.

هر هفته سری جدید «اندی گریفیت شو» رو ببینید،

از اکثر همین شبکه‌ها.

جدول پخش محلی‌تون رو چک کنید.

دانلود شده از www.AllSubs.org