Original subtitles

دانلود شده از www.AllSubs.org

اشتراک‌گذاری شده توسط http://DJJ.HOME.SAPO.PT/

داری توی یه بُعد دیگه سفر می‌کنی-

بُعدی که نه فقط مال دیدن و شنیدنه، بلکه مال ذهنه.

یه سفر به سرزمین شگفت‌انگیز خیال.

ایستگاه بعد: منطقه گرگ‌ومیش.

ادنا.

ها؟

تکلیف گاز و برق چی می‌شه؟

چی؟

قبض گاز و برق رو می‌گم.

مال چند ماهه؟

چهار ماه.

اینو دیگه حتماً باید سِبیل کنی.

هه. این یکی رو که اصلاً نمی‌تونم بدم.

آخ، ای کاش...

حالتون چطوره، خانم گاملی؟

اوه، خوبم، آقای کسل.

روبه‌راهی؟

ای، بد نیستیم، می‌گذره.

حسابی بارون باریده، نه؟

واسه این وقت سال، خیلی بارندگی داشتیم.

واقعاً.

واسه گل و گیاه خوبه.

چطور مگه؟

امروز یه عتیقه آوردم، آقای کسل.

یه عتیقه، خانم گاملی؟

اوه، بله، آقای کسل.

سال‌های سال تو خانواده‌م بوده.

میگن خیلی باارزشه.

از این شیشه‌های دست‌سازه.

جداً؟

آره.

خانم گاملی، این فقط یه بطری شرابِ کهنه‌یِ معمولیه.

می‌دونی چقدر می‌ارزه؟

هیچی.

اگه بتونی اون مغازه‌ای که ازش اومده رو پیدا کنی،

بابتش همین‌قدر بهت میدن، خانم گاملی...

هیچی.

من... حاضرم یه دلار بفروشمش بره.

خانم گاملی، اگه یه دلارِ اضافی داشتم،

می‌دادمش بهت، باور کن می‌دادم، اما...

خب، اوضاع اینجا خیلی خراب بوده.

خودم تا خرخره زیرِ قرضم...

کاش می‌تونستم بیشتر بدم، واقعاً می‌گم.

ممنون، آقای کسل.

شما آدمِ فوق‌العاده‌ای هستی.

خدا خیرت بده.

آقای کسل...

می‌دونی که، اصلاً هم عتیقه نیست.

تو یه سطل خاکستر پیداش کردم.

خواهش می‌کنم، آقای کستل،

منو بابت دروغ گفتنم ببخش.

اوه، عیبی نداره خانم گاملی.

کسی چه می‌دونه؟ شاید معلوم بشه یه میراث خانوادگیه.

آره.

ممنون.

خیره کننده‌ست.

اونم باید یه کوفتی بخوره، مگه نه؟

تو نمی‌خوری؟

آرتور...

ما بیخِ گوشِ...

ورشکستگی هستیم.

بهم قول دادی، گفتی دیگه از صدقه و اعانه خبری نیست.

ببین ادنا، شاید تنها چیزی که برام مونده

اینه که بگردم دنبال یه آدمِ مفلوکی که دلم براش بسوزه.

شاید یه مرد بتونه فقط تا یه مدتِ محدودی

یه شکست‌خورده باقی بمونه،

و بعدش... و بعدش...

و بعدش همه‌چی آوار می‌شه سرش.

نگاش کن، ادنا!

خوب نگاش کن!

میراثِ صد ساله.

پدربزرگم صاحبش بود و همین قلبشو شکست.

بعدش هم بابام؛ این اونو هم به کشتن داد.

نگاهش کن. خوب نگاش کن.

پستیِ این وضع، نکبتش،

این بخورونمیر بودنش!

این فقط یه عتیقه‌فروشی نیست،

که توش تیکه‌پاره‌های رقت‌انگیزِ

شکست‌های بقیه رو جمع کنی.

این خودش زیارتگاهِ شکسته، اصلاً کلش همینه!

این یه مقبره‌ست، یه گورستونه واسه...

واسه آرزوهای آدما.

ادنا، اصلاً آخرش چی می‌شه سرِ ما؟

قراره چی به سرمون بیاد؟

ما که هنوز پیر نشدیم،

ولی این خراب‌شده داره پیرمون می‌کنه.

باید سال‌هایی جلوی رومون باشه

که بدونِ خست و چرتکه‌انداختن بگذره،

بدونِ ور رفتن با دسته‌چک و حساب‌کتاب،

و اخطاریه‌ها و قبض‌های عقب‌مونده.

هی...

هی!

آقا و خانم آرتور کَسِل...

آدمای نجیب و بی‌نهایت صبوری

که زندگی‌شون مثل یه صندوقچه آرزو بوده،

با یه قفل زنگ‌زده و یه مشت کلیدِ گم‌شده.

اما همین الانه که این صندوقچه باز بشه،

و یه شبحِ باورنکردنی سعی کنه به این نکبت و بیچارگی رنگ و لعاب بده.

از زندگی‌های پر از شکست و نکبت این دو نفر،

با طلا و جواهراتِ رسیدن به مرادِ دل.

آقا و خانم آرتور کستل، که این لبه ایستادن،

و دارن وارد «منطقه نیمه‌روشن» می‌شن.

خوش‌وقتم.

به‌جای اینکه یه طومار توضیحِ الکی بدم

که کی هستم و چی هستم، همین‌قدر بگم که من یه غولم.

دقیقاً درسته.

یه غول.

می‌تونم چهار تا آرزوتونو تضمینی برآورده کنم.

خب، آقای کستل؟

خانم کستل؟

چی تو سرتونه؟

آرتور، داره چه بلایی سرمون می‌آد؟

این یارو لابد هیپنوتیزم‌کاری چیزی بلده.

اصلاً این‌طور نیست.

من چهار تا آرزویِ صاحبم رو برآورده می‌کنم،

بعدش برمی‌گردم توی بطری،

واسه صد و یک سال، تا وقتی که یه احضاری برسه

از طرف صاحبِ بعدی.

حالا، فکر کنم وقتشه که تو و خانم کستل

بشینید فکر کنید که اون چهار تا آرزوتون چی قراره باشه،

البته حواستون باشه که...

ادنا.

...هر آرزویی که بکنید، دیگه راهِ برگشت نداره.

وقتی انجام بشه، دیگه تمومه.

و وقتی هم عملی بشه، دیگه ثبت شده‌ست.

فقط با یه آرزوی دیگه می‌شه تغییرش داد.

شیرفهم شد، آقای کسل؟

فکر کنم بهتره به پلیس زنگ بزنیم.

خب آرزوشونو بکن.

می‌تونم اسکاتلندیارد رو برات ردیف کنم،

یا اف‌بی‌آی رو،

یا تک‌تکِ پاسبونای شهرِ لندن رو.

پلیس می‌خوای؟

نه.

این اون چیزی نیست که آرزوشو داریم.

آرتور، زده به سرت؟

حرفای اینو باور می‌کنی؟

لطفاً ادامه بدید، آقای کسل.

داشتید می‌گفتید؟

خب، اگه یه آرزو داشتم،

فقط واسه اینکه حرفی زده باشیم،

می‌گفتم دلم می‌خواد اون شیشه‌ی شکسته،

توی اون ویترین، مثل اولش بشه.

می‌خواید رسمیش کنید، آقای کسل؟

خب، آقای کسل،

آرزوت همینه؟

آره، آرزوم همینه.

می‌خوام اون شیشه‌ی توی اون ویترین...

تعمیر بشه.

خب، آقای کَسِل؟

سه تا آرزوی دیگه برات مونده.

سه تا آرزو.

سه تا آرزو، سه تا آرزو.

هر چی که بخوایم.

خب، فکر کن، فکر کن.

چی می‌خوای؟

هیچی، آرتور. من هیچی نمی‌خوام.

یه مغازه جدید...

یه مغازه گرون‌قیمت تو خیابون پنجم.

فقط کافیه لب تر کنیم تا مال ما بشه.

یا پول، ادنا، پول!

۱۰۰ هزار دلار!

۲۰۰ هزار دلار!

یه میلیون!

ادنا، ادنا،

دیگه مجبور نیستیم سگ‌دو بزنیم.

دیگه لازم نیست اینجا بشینیم و عمرمون رو هدر بدیم.

آرتور، نه.

یه چیز شومی تو این قضیه هست.

لباس، ادنا، لباس‌های گرون‌قیمت.

جواهرات، یه خونه خوشگل!

هر چی که بخوایم، ادنا!

دیگه تا آخر عمرمون هیچ غمی نداریم.

پول.

پول؟ این که دیگه ساده‌ترین چیزه، آقای کستل.

چقدر، و با چه اسکناس‌هایی؟

چقدر می‌خوایم؟

نمی‌دونم.

نمی‌دونم!

یه میلیون دلار، همین‌جا کفِ زمین،

با اسکناس‌های پنج و ده دلاری.

این همون چیزیه که می‌خوایم!

یه میلیون دلار!

لب تر کن تا بهت داده بشه، آقای کستل.

ادنا، ادنا!

ادنا! یه میلیون دلار، ادنا!

یه میلیون دلار! یه میلیون دلار!

ادنا، نگاه کن!

یه میلیون!

صبر کن، صبر کن، صبر کن.

وایسا، وایسا، وایسا. خب اونم میگه...

وایسا. اونم میگه: «پول؟»

این همه پول واسه من.

فکر کردم دیگه از مد افتاده!

بفرما رفیق. بفرما.

بدهیِ اون وام رو صاف کن

و واسه خودت... دوباره زندگی رو از نو شروع کن.

همینه. بفرما عزیزم.

بیا. برو واسه خودت خوش‌گذرونی،

یه دوست‌پسر هم با خودت برگردون. یادت نره.

خانم گاملی. اوه، عزیزم.

بیا. بگیر. بیشتر. بیشتر!

خانم گاملی، خدا خیرت بده. خدا حفظت کنه.

بیا عزیزم، اینم مال تو.

نه، نه، نه، نه، نه.

اینو با خودت ببر خونه.

بفرمایید، پدر روحانی.

نگران نباش. این پولِ حلاله.

بگیرش و بده اون کلیسا رو رنگ کنن.

بله قربان. بله حتماً، ممنونم.

آره خوشگلم، بیا بگیر. بیا اینجا.

به آنجلو بگو بره یه کامیون جدید واسه خودش بخره،

از اونایی که رینگاش قرمزه. یادت نره.

بیا اینم مال تو، عزیزم...

نیازی نیست. کارت بنده است، آقای کستل.

از اداره‌ی مالیات میام.

بله، درسته.

موضوع سرِ مالیات بر درآمدتونه، آقای کستل.

فقط قبض رو بفرست واسه ما،

ما هم پرداختش می‌کنیم.

فقط بیزحمت زودتر بفرستش،

ممنون می‌شم.

من و زنم داریم می‌زنیم به چاک.

خیلی زود عازمِ اروپاییم.

نون‌خورات چند نفرن؟

کلِ اهلِ محل.

نه بابا. اونا حساب نیستن.

اون رقمِ اونجا معنیش چیه؟

یک میلیون دلار، آقای کسل.

با احتسابِ مالیاتِ زن و شوهری،

و کسرِ تخفیفاتِ معمول، تو به دولت بدهکاری...

تقریباً ۹۰۷ هزار دلار.

چی؟!

بله، کاملاً درسته.

تازه، اضافه‌ بر این،

بحثِ مالیات بر درآمدِ ایالتی هم هست که...

با یه حسابِ سرانگشتی...

جمعِ کلش می‌شه...

البته حدودیه، یادت باشه...

۹۴۲,۶۴۰ دلار.

آرتور، ما تا همین‌جاشم کلی پول پیاده شدیم.

خب، حالا اگه ممکنه این فرم رو پر کن

و همراهِ چکِت واسمون بفرست.

اوه، اِم... اگه می‌خوای قسطی تسویه کنی،

بعدِ اینکه فرم رو بررسی کردیم، صورت‌حساب رو واست می‌فرستیم.

اِم... آقای کسل؟

آره، آره، آره. فقط قبض رو بفرست بیاد.

خب، فعلاً آقای کسل.

عصر بخیر، خانم کستل.

خب؟

۹۱۰،۵۳۰ دلار.

۹۱۰،۵۳۵ دلار.

۹۱۰،۵۴۰ دلار.

نزدیک ۶۰ هزار دلار رو به باد دادیم.

این واسه مالیاته، اینم همین‌طور...

اینم واسه...

پنج دلار؟

آره.

عجب آرزویی بود، آرتور.

واقعاً که عجب آرزویی.

تازه هنوز اون قبض‌ها رو هم صاف نکردیم.

آقای کستل...

پیشنهاد من این بود که

خیلی خوب بهش فکر کنی، آقای کستل.

خیلی، خیلی زیاد.

حالا اگه آرزویی می‌کردی

که مالیاتش رو هم حساب می‌کرد...

اوه...

ببین، گوش کن.

کلی زبون‌بازی و وعده وعید و این بساط‌ها راه انداختی،

در حالی که تمام مدت هیچی نبودی

جز یه کلاهبردار کثیف.

این‌دفعه، اون یک میلیون دلار رو می‌خوام.

اما من می‌خوامش، بعدِ...

آرتور، دیگه خبری از پول نیست.

باید یه چیز دیگه آرزو کنی.

یه چیز دیگه.

ده تا آرزوی دیگه چطوره؟

یا ۲۰ تا؟

این‌قدر عجله نکن، آرتور.

خب پس تو یه فکری بکن!

می‌ترسم آرزوی آرزوهای بیشتر...

مجاز نباشه، آقای کسل.

راستش، می‌ترسم بذارم امتحانش کنی،

چون از عواقبش وحشت دارم.

چه عواقبی؟

چرا هی جوش میاری؟

خب، تو که اصلاً کمکی به من نمی‌کنی. این دیگه ردخور نداره!

تو این مغازه‌ی نکبتی وایسادیم،

در حالی که کل دنیا پیش رومونه،

و هر کوفتی که بخوایم رو می‌تونیم آرزو کنیم،

اونوقت تو فقط به پر و پای من می‌پیچی...!

آرتور!

ادنا.

چی... داره چه بلایی سرمون می‌آد؟

چه خبره؟

عجیبه، آقای کسل،

ولی این یه روال طبیعیه.

ظاهراً روال کار همینه...

هیجانِ زیاد، احساساتی‌گریِ مفرط.

با اینکه عجیبه،

هرچند ممکنه باورش سخت باشه،

فقط یه ذره خوشبختی.

خب... آقا، اینجا دو تا

مشتریِ پاپتی گیرت اومده.

آدمایی که رنگِ خوشی رو ندیدن.

چی؟ چی؟ چی آرزو کنیم؟

کاش می‌دونستم، آرتور.

نمی‌دونم!

خب غولِ جادو، تو چی می‌گی؟

حالا دیگه چی می‌تونیم آرزو کنیم؟

چی بدون حقه و کلک گیرمون می‌آد؟

بدونِ هیچ کلکی!

آقای کسل، من با این بازی با کلمات مشکل دارم.

هیچ حقه‌ای در کار نیست.

اینا صرفاً پیامدهای عادی و منطقی هستن،

و شرایطی که همراه با هر ثروت بادآورده‌ای می‌آد.

هر آرزویی که بکنی،

باید برای عواقبش هم آماده باشی.

یه چیزی که پس‌لرزه نداشته باشه.

یه چیزِ حتمی و ردخورناپذیر.

یه چیزِ قرص و محکم، بی‌درز و شکاف.

ادنا، فکر کنم فهمیدم چی می‌خوام.

فکر کنم فهمیدم چیه.

چی، آرتور؟

قدرت. قدرت، ادنا.

این‌که همه‌کاره باشی...

رئیس... یه رهبر باشی.

می‌تونیم همین رو آرزو کنیم.

شدنیه.

خیلی هم شدنیه.

رئیسِ یه شرکتِ کله‌گنده؟

یه چیزی تو همین مایه‌ها؟

ممکنه ورشکست بشه.

شهردارِ یه شهر؟

با رای مردم کله‌پا می‌شی، بعدش چی؟

یه لحظه واستاد، یه لحظه.

فهمیدم چی.

رئیس یه کشور.

حاکمِ یه مملکت.

خودشه.

نظرت چیه، غول؟

می‌خوام رئیس یه کشور باشم...

...که نشه با رای‌گیری از کار بی‌کارش کرد.

می‌خوای دقیق‌تر بگی؟

یه لحظه واستاد.

بذار این‌جوری بهت بگم.

می‌خوام رئیسِ یه کشورِ خارجی باشم.

کسی که نشه با رای‌گیری از صندلیش کشیدش پایین،

ولی باید یه کشور امروزی باشه.

امروزی؟

توی همین قرن.

ردیفه، مشکلی نیست.

پس عواقبش چی؟

عواقب، آقای کسل؟

که قبلاً بهت گفتم.

هر چی که آرزو کنی، ریسک عواقبش همیشه بیخ گوشته.

خیلی خب، پس.

بجنب آرتور. همین رو آرزو کن.

می‌خوام حاکم یه کشور خارجی باشم،

دقیقاً همون‌طوری که برات توصیف کردم.

بجنب دیگه غول.

ردیفش کن.

هر چی شما امر کنید، آقای کسل.

از اینجا به بعد، دیگه فقط یه خودکشی دسته‌جمعیه.

خب، چه خبر پیشوا؟

رئیس یه کشور.

کسی که با رای‌گیری نمی‌شه از کار برکنارش کرد.

من هیتلرم.

توی یه مخفیگاهم.

آخرای جنگه.

پیشوای من.

همونیه که خودت خواستی.

خیلی سریع...

و بدون هیچ دردی، پیشوا.

بنزین هم بیرون آماده‌ست

واسه شما و دوشیزه براون

وقتی کارتون تموم شد.

ای کاش... ای کاش برمی‌گشتم به همون‌جایی که همه‌چی شروع شد.

کاش دوباره همون آرتور کستل می‌شدم!

چته آرتور؟

قیافه‌ت خیلی خنده‌دار شده.

چی شده؟

یکی از آرزوهام برآورده شد.

شماره چهار.

آخرِ تمام آرزوها به یه جا ختم شد—

تیکه تیکه شدن، هزار تیکه.

ولی نکته جالبش اینجاست.

اینجا... این... این‌جا اون‌قدرها هم بدک نیست.

حالت خوبه؟

آره، خوبم.

خب، شاید بهتره یه مدتی بیخیالِ آرزو کردن بشیم.

و از اونجایی که معلومه پولمون به

یه زندگیِ نُه‌ونوار نمی‌رسه،

بیا همین زندگیِ قدیمی رو یه دستی به سر و روش بکشیم

یا یه همچین چیزی؟

فکر کنم ایده خیلی خوبیه.

به چی می‌خندی؟

در هر صورت، ما جلو افتادیم.

نباید یه باختِ مطلق باشه.

یه نصیحت واسه آدمای عاقل،

واسه آشغالی‌های کلِ دنیا،

واسه عشقِ عتیقه‌ها و خرت‌وپرت‌خرها،

واسه هر کسی که می‌خواد از یه جای پرت و بعید،

یه معجزه بیرون بکشه.

اون بطری‌ای که واسه دو زار گرویی داری پس می‌دی رو چک کن.

شاید اون غولی که نجات می‌دی، تقدیرِ خودت باشه.

یه نمونه‌اش، آقا و خانمِ آرتور کَسِل،

که تازه از یه سفرِ برق‌آسا برگشتن،

سفری به منطقه گرگ‌ومیش.

راد سرلینگ، خالقِ منطقه گرگ‌ومیش،

بعد از حرفای حامیِ مالی‌مون،

براتون از داستانِ هفته بعد می‌گه.

و حالا، آقای سرلینگ.

هفته دیگه، می‌بریمتون به یه اتاقِ هتلِ فسقلی،

و می‌بینیم که یه دله‌دزدِ شپشو چطور تصمیم می‌گیره.

بهتره شماره این اتاق رو از منشی بپرسی،

و بعد بیای بالا.

آقای جو مَنتل، همون آدمِ کلافه توی اتاقِ چهار دلاریه.

این از منطقه گرگ‌ومیشِ هفته دیگه،

و ما منتظرتون هستیم.

ممنون و شب خوش.

حتماً تبلیغِ شرکتِ کولگیت-پالمولیو رو ببینید.

یه برنامه کمدی جدید خواهرم آیلین

چهارشنبه شب از همین شبکه‌ها

دانلود شده از www.AllSubs.org