Original subtitles

Wolne miasto Gdańsk.

Wielki port bałtycki.

Miasto handlu i przemysłu.

Symbol ogólnoświatowej katastrofy.

Burzliwą historię Gdańska ukształtowało jego położenie u ujścia Wisły. Stąd

bogactwa i stąd konflikty.

Po pierwszej wojnie światowej usilowano rozwiązać problem Gdańska na zasadzie

rękliwej i krótkowzrocznej ostrożności.

Podpisano wiele protokołów, umów, zobowiązań.

Ludność polska korzystać miała z wszelkich swobód kulturalnych i

obywatelskich. Polsce przyznano udział w zarządzie portem, kontrolę ceł,

kolejnictwo, własną pocztę.

Polski Urząd Pocztowo-Telegraficzny mieścił się przy placu Heweliusza.

Dzień dobry. Dzień dobry.

Pan co tu robi, panie Barcikowski?

Ja już jestem zdrów, panie naczelniku.

Zdrów? Mogę iść na rejon.

To niech pan idzie do domu.

A co ja będę w domu robić?

Poloży się pan do łóżka.

Wypocznie pan.

Przepraszam. Wkładalem ugórek i zapomniałem zapiąć. Ty blichtę

zapomnisz, a potem Niemcy powiedzą, że polski listonosz chodzi po rozpinanym.

Dziękuję panu.

Panie naczyniku.

Mam prośbę do pana naczynika.

Słucham. Ja chciałbym zmienić rejon.

Pan ma dobry rejon.

Malopięter. Tu nie o piętra chodzi.

Tu o tę łobuzerię chodzi.

To bardziej niszczy serce niż piętra. Pan się boi.

A cóż, już nie jestem młody.

Nie mam już tych sił.

A cóż ja zrobię, jak mnie trzech, czterech obskoczy?

Barcikowski silny chłop, a i to nie dał rady.

Ja nie chcę stracić zdrowia, jak on.

Już siódma. Niech pan idzie na rejon.

Pomyślę o tej sprawie.

Dzień dobry.

Dobyj se z tym spokój. Zbiórkę mam.

Pan się nie boi chodzić w mundurze, to i ja mogę. Nie gadaj głup. Co innego stary

chłopa, co innego taki smyk jak ty.

Widziałeś, jak twojego ojca urządzili.

Ale tata też im dał wycisk.

A pana nigdy nie napadli? Nie gadaj tyle.

A jakby napadli, to by się pan bronił, prawda?

Muszę ulecieć. Do widzenia.

Cześć.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Dzień dobry, panie Schmolde.

Dzień dobry.

Dzień dobry, panie Schmolde.

Kto jest z Polską?

Wszelki Hitler, jak mówiłem.

Czy jesteś głupi?

Nie wiesz, jak odpowiadać? Wiem dokładnie, jak odpowiadać.

Mamo, Rudi podwiezie mnie na targ.

Dzień dobry, Elza.

Dzień dobry.

Ojciec, służbie? Służbie, mąż, służbie. Jest tam coś dla nas.

Może pan wstąpi do nas na chwilę? Kawę się pan napije. Nie, dziękuję, pani

Harmanowa. Jestem na służbie, nie mam czasu.

A jak pan spotka mojego męża, to niech mu pan nic nie mówi, że pan widział Elzę

z tym Nowakiem.

Staszek nie pozwala jej nawet z nim porozmawiać, a to przecież dobry

chłopiec, no znają się od malego.

Jak ich kiedyś razem spotkał w parku, no to tak, Elzę sklął. A jaki on tam

Niemiec? Dali go do niemieckiej szkoły, no bo stary Nowak bał się, że go z pracy

z doku wyrzucą.

Trzeba człowieka zrozumieć. Ja to rozumiem, ale mężowi nie ma się co

dziwić. Pani wie, jak to jest dzisiaj.

Rudy jest dobry chłopiec, Pani Rajca.

Nie razy ludzie mówił, że jakby my mieli jakie kłopoty, to nam pomoże. To on tam

może pomóc.

Zwyczajny szofer. Jego wujek jest oficerem policji.

Matka jest Niemców, ale to też uczciwa kobieta. Oni wszyscy porządni.

Do widzenia, Pani Hermanowa.

Części do Józa? Tak jest, panie Kunert.

Wiśniewski, Pelka.

Jedna skrzynka? Nie, trzy.

Bierzcie.

Trutka, Trutka, gdzie jest dziadek?

Okno szkli.

Zawołaj go, niech otworzy piwnicę.

Uwalajcie, uwalajcie.

Do piwnicy.

U mnie?

U mnie służba cięższa niż na statku.

Przekonasz się sam.

Nie, Anek, ja cię tylko ostrzegam.

Muszę skończyć. Przyjdź wieczorem pod dom.

Nic, tylko jestem zajęta.

Nic, nic.

Do widzenia.

Tak, tak.

Gdyby człowiek był marynarzem czy ułanem. Wiadomo, za mundurem pan my

sznurem. Panie Kazubek, pan od jakiegoś czasu mówi do siebie.

Jak mnie nie ma kto wysłuchać, to mówię do siebie.

Eee, bo pan zawsze coś zaczyna i nie kończy.

Gdańsk 1?

Tak, łączę.

Panie Konradzie!

Przyszły części do Derekowiczu. Ile? Trzy skrzynie. W porządku. Schował Pan.

Są zamknięte w piwnicy.

Dobrze.

Ten wnowu tutaj.

Co się to obchodzi?

Co to za jeden?

Konrad, instruktor od sportu. No to wiem.

Ale co on tu robi?

Nie bądź zaś taka ciekawa kobieto. Patrz swojej roboty.

Władze Wolnego Miasta zapewniają polskim inspektorom celnym całkowitą swobodę

wykonywania ich obowiązków w ramach istniejących umów i przepisów. No

proszę, okazuje się, że jak uderzyć pięścią w stół, to jednak chowają rogi.

Obawiam się, że nie na długo.

Pan jest pesymistą, a ja raczej jestem dobrej myśli.

Słyszał pan o angielsko-francuskiej misji wojskowej. Podobno mają przyjechać

do Gdańska z ramienia Ligi Narodowej. Słyszałem, słyszałem. Po przemówieniu

Śmiglego sytuacja jest jasna. Wóz albo przewóz. A jeśli wojna, to światowa.

Wie pan, nasi

listonosze obawiają się chodzić po mieście.

A dziś stary, wypróbowany listonosz prosił mnie o zmianę rejonu.

Ludzie nie wytrzymują nerwowo.

A który to listonosz? Rajca.

Rzecz w tym, że nie ma już w mieście spokojnego rejonu.

Wystarczy pokazać się w mundurze.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Kochanie.

Tyle razy prosiłem cię, żebyś nie wchodzila tu w godzinach urzędowania.

Wiem, wiem.

Zaraz się wyniosę.

Widziałam tylko, że przyjechał pan Konrad, więc chciałam się zapytać, czy

nie zostałby pan u nas na objęcie.

Niestety nie mogę.

Może jednak. Dziękuję.

Zaraz po treningu wracam do Gdyni.

Strasznie żałuję.

Wspaniała pogoda. Tak bym chciał, żeby do września jakoś się unormowało.

Obiecałem żonie i małemu wycieczkę w góry.

Mam nadzieję, że dadzą jednak pożyć po ludzku.

Ja?

Gdybym miał takie plany, to... To co?

To po prostu nie przyjeżdżam tutaj na pańskim miejscu.

Nie przyjeżdżam tu dla przyjemności.

Panie Ale, dlaczego akurat poczta? A dlaczego biją pańskich listonoszy?

Pan tu reprezentuje Polskę swoją pocztą.

Zresztą pan wie lepiej ode mnie.

Oczywiście.

I oczywiście.

Ja wiem, że trzeba być na wszystko gotowym i że pan tu jest

potrzebny.

Tylko widzi pan...

Jako staremu poczciarzowi nie mieści mi się to po prostu w głowie, żeby ktoś

miał napadać na pocztę.

Poczta, Panie, instytucja powolana dla porozumienia, zgody.

Panie, w jakich my czasach żyjemy?

Czasu, żeśmy sobie nie wybierali, Panie Kowalski.

No tak.

To dobrze zrobiliście.

Co tu robisz?

Dzieciaki mojej gospodyni wracają jutro z Kolonii, z Polski.

Prosiłem, żebym sprawdził pociągi.

Ach,

wystraszyłem się. Kogo?

Ty też coś straciłeś humoru.

Trwaństwo, cholera.

Co dzień tak.

My się w koszarach nie mieszczą, po szkołach śpią.

Kąd się to pcha? Spili z Hamburga, z Prus. Ich coraz więcej, a nas coraz

mniej.

No jakoś to będzie, bracie.

Chodź, piwa się napijemy.

Dwa piwa.

Właściwie kobiety i dzieci powinny wyjeżdżać, jeżeli mają rodziny w Polsce.

U nas dyrekcji namawiają.

Bo ja nawet chcę jechać. Do siostry, do Grudziądza. Elza znowu nie.

Bo ma tu chłopa.

Rozmawiali na ulicy nic takiego.

Nic takiego?

To jest szwab ten Nowak.

Zakuty szwab.

Tutaj? Piwa się napijesz?

Lody. Duże.

Wydaje mi się, że oni przyjechali na bier z Niemcami. Tak, że nikt ich nie

wywołał.

Proszę bardzo. Duże lody i piwo.

Nie tak szybko.

Nie ma się gdzie podziać w tym twoim Gdańsku. Chciałam cię zaprosić do

siebie, ale bałam się, że odmówisz się.

Kiedyś. Widzisz, ja nie umiem tak.

Mama, herbatka, kwiatki na stole.

Wiem o co ci chodzi. Nie chcę wcale, żebyś myślał, że cię łapię.

Rozumiem, że dla ciebie swoboda najważniejsza.

Marynarz. Dlatego nie próbowałam drugi raz.

Mama. To już wygląda na poważną sprawę.

Myślisz, że to nie poważna sprawa?

Dla mnie poważna.

A dla ciebie... Jakaby dla ciebie nie była, dla mnie jest

najpoważniejsza w życiu.

Kiedy przyjedziesz do Gdyni?

Mam trzy dni zaległego urlopu. Obiecałam ciotce Wejherowie, że odwiedzę. Dziś

mamy 17.

Jutro wyruszamy w rejs do Sztokholmu. Wracając zatrzymamy się w Gdańsku. Mniej

więcej za jakiś tydzień. W każdym razie przed 26 nie przyjeżdżaj.

No a kiedy na stałe?

Zobaczymy.

Nie zabieram go do transportu.

Dobry mężczyzna.

Ale nie jest bezpieczny.

Dlaczego? Idź z polakami.

Widziałeś to?

Mówił mi o tym sam.

Musisz się o tym zapoznać. Co tam jest?

Nowak nie jest bezpieczny. Idź z polakami. Tak?

Co tam jest? Rasa.

Ty, Tomko.

Dzień dobry.

Tu coś ważnego? Nie, jest jedna Warszawa zamówiona dla komisariatu. Pewnie teraz

będzie.

O, jaki dziwnie wyglądasz.

Ja wiem dla kogo.

Przede mną się nikt nie ukryje.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Halo, Warszawa? Warszawa?

Pajetko. Halo,

Warszawa? Dobrze, czekam. Ja też czekam.

Na co?

Na dzień dobry.

Dzień dobry.

Podobno pan na urlop idzie.

A idę, idę. Za dziewięć dni od pierwszego września. No, odpocznie pani

ode mnie.

Nudno będzie bez pana.

Jakby pani miała ochotę, moglibyśmy w niedzielę pojechać razem do Oliwy. Po

co? Panna Jyrko, tam są największe w Europie organy kościelne. Dwadzieścia

tysięcy piszczałek. Od takich jak pani Mały Paluszek do takich jak słup

telegraficzny. Niech pan Zosię zabierze. Mnie muzyka kościelna nie interesuje.

Niedobra z Pani dziewczyna, Panna Ilko. Tak, nie warto się mną interesować.

Do widzenia, Panie Bruske.

Mam nadzieję, że się wkrótce zobaczymy w przyjemniejszych okolicznościach. Do

widzenia, Pani.

Szczęśliwej podróży. Dziękuję.

Będziemy tu pilnować wolżonka. Och, on jego się nie boi.

Pojutrze ma być gotowa ta niebieska sukienka. Przyślij mi ją zaraz. Dobrze,

dobrze.

I nie zapomnij o pieniądzach. Matce się nie przelewa.

Napisz od razu po przyjeździe.

Pamiętaj, że będę czekał.

Wiesz, cieszę się jednak na tą Warszawę. Zawsze to jakaś odmiana.

Napiszę, naturalnie napiszę.

W Olipkach piorun spalił stodołę. To pewnie poza wczoraj, jak ta burza był.

Pojechała.

Co?

Kowalska pojechała.

Do Warszawy.

Zdaje mi się, że nie wróci.

Wszystkie kobiety powinny wyjechać. Ty też, Ema.

Ja?

A kto będzie gotował?

Kto będzie sprzątał?

A kto się trutką zajmie?

Z trutką powinnaś pojechać.

Naczelnik mówił, że każdy jeden ma prawo wysłać swoją rodzinę do Polski.

Takie teraz czasy. Dla ciebie, co naczelnik powie, to święte. No gdzież ja

się będę z dzieckiem po obcych kątach poniewierać? Nie takie czasy.

Nie takie się już przeżyło.

Zakładali jakieś kolonije, tajsiwe trzegie. Nie, słyszysz?

Nie ruszę się stąd. Ani mi o tym nie gadaj.

Ja cię nie prosiłem, żebyś brał mój rejon. Nie potrzebowaleś prosić.

Zmienili mi się. Ale przecież widzisz, że przyszedł. Bardzo mi przyjemnie,

Barcik. Czołem muszę lecieć.

Dawaj torbę.

O, widzę, żeś zdrow.

Tylko w oczach, żeś bracień zarny. Cholera jasna, nie denerwuj mnie, bo

mzły. Cóż to?

Słyszę, że dzielicie rejony między siebie.

Niech się pan nie obawia.

Lich to nie zrobi panu wstydu. Ja się nie obawiam, panie naczelniku. Ale po co

on ma chodzić na mój rejon, jak ja sam mogę?

Jeszcze nie.

Nie chcę, żeby pan nam klientów straszył.

Pomoże pan tymczasem w paczkowni.

Nie mógłbyś pan moczyć nóg w swoim pokoju.

Muszę mieć gorącą wodę pod ręką.

Po kolacie se pan tu sędziesz. Pan myśli, że to przyjemnie kogoś tak

obtańcowywać dookoła. Już ma długo, już niedługo pani Klimkowa. Kupię se domek,

to będzie nam wszystkim wygodne.

Domek, pasieke.

Lepiej byś se pan nową kołdrę kupił.

Będzie domek, to się sprawi i reszta.

A co pani myśli?

Mam już blisko dwa tysiące na książce.

Co się tam dzieje?

O rany boskie.

Jak ojciec przyjdzie, to wam pasem przyłoży.

Jurek, chodź no tutaj.

Masz łapie.

Francja, Belgia... To już mam.

Już. Dziękuję.

Wie pan, na kolonii w Zakopanem jeden chłopak obiecał mi przysyłać same

polskie. Będzie mi się mieniać. Dobra.

Niech pan wybierze.

Tam sąsiad przyszedł. Ten zawsze pory.

Guten Abend.

Die Füße tun weh. Ein Briefträger muss seine Füße schützen.

Ist Herr Klimek da?

Nie, przyjdzie później.

Schade.

Verzeihung.

Was schreibt man so in euren Zeitungen?

Gibt's Krieg?

Bei uns will niemand Krieg.

Jak ten

Bajer,

który stworzył wszystko w Danzich.

Kto to był?

Jurek, zamknijże mu mordę!

Wstydzisz się mnie?

Nie chcesz widzieć, kto krzywdę zrobił.

Z tobą się niczego nie boję, Rudzi.

Obronisz mnie, prawda?

Herman, to jest niemieckie imię.

Ty jesteś Niemcem.

A ty się nazywasz Nowak. No i co z tego?

Ty jesteś niemiecką kobietą.

Ech, niemiecką kobietą jest... ...kinderküche und... ...kirche.

Tfu, kwać! One kirche!

Kinderküche... ...und kinder, kinder! Rudy!

Zatańczmy!

Twój stary ma dzisiaj służbę, nie?

Moi starzy też wyjechali.

Jestem sam w domu.

Mam fajne płyty.

Wino.

Gdzie byłaś?

Gdzie byłaś? Tato, ja tylko byłam w kinie, a potem poszłam potańczyć.

Z kim?

Ze znajomym. Z kim?

Z Nowakiem.

Dziewka! Rudy, to mój narzeczony!

Narzeczonego wybiję z głowy!

Papo!

Papo! Pójść! No co bijesz dziewczynę?

Ciągle tu łazi! Posłuchaj!

Cicho bądź, wszystko wiem!

Co zamawiał Warszawę?

Przecież to jest list do Niemiec.

Powinni wiedzieć, że przez nas idą listy tylko do Polski i z Polski. Omylili się.

No to odeslać płaccie niemieckie.

Sprawa prosta. Dziękuję.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Widzę, że tym razem na dłużej.

No zobaczymy. Wie pan o przybyciu Schleswig-Holsteina? Schleswig to statek

szkolny. Tak, szkolny. Ma działa 220 milimetrów. No właśnie.

Na razie sytuacja jest niedobra.

Wizyta Hendersona w Berlinie skończyła się klapą.

No. Czy będę panu jeszcze na coś potrzebny?

Niech Pająkowa przygotuje pokój dla pana Konrada.

No bracie, musisz za to bramki oprawić. Będziesz nie miał czym przed lukami

pochwalić.

Zrobiłeś nam reklamę, bracie. Awans zmurowany.

No ładny chłopak, nie no ładny chłopak. Tak

dobrze

napisali.

Na piwo?

Nie, chłopaki, muszę iść. Nie no, gdzie cię niesie? Muszę coś załatwić na

poczcie.

Wiadomo, to ma na poczcie. No chodź, frajerze, jedno piwo wypijemy. Nie mogę,

muszę iść. Ale jedno piwko nie zalewaj, potem możesz sobie iść.

Tam

jest

wolne miejsce.

Cztery piwa.

Śmierdzi tutaj.

Masz Pietra? Tylko spokojnie.

Dobre piwo.

Co oni gadają? Pies szczeka, wiatr niesie.

Komuś nam to nie podoba.

Daj spokój, chynie.

Chodźmy stąd. O, teraz nie bracie.

O co chodzi?

Co chce Iza?

Chwilę w twarz, żebyś tam zawsze był.

To nie jest moja wina. Nie.

Dlaczego pozwalasz Polakom wejść do lokalu?

Jak mogę im to zaproponować? Spójrz, jak to robią przywódcy.

Położą tylko kartkę do drzwi i wszystko jest zakończone. Do tego nie mamy prawa.

To, co jest prawo, to już wiemy.

Gdzie masz obraz kierowcy?

Tu jest księżyc.

Współpracowałem w wojnie światowej.

Byłem przerażony.

Schmolde, zapraszam Cię, uważaj.

Wiem dokładnie, co w Ciebie jest.

Co się stało?

Przyszli z jakimś papierkiem ci czarni i od razu zaczęli wynosić.

A gdzie mąż?

Gdzie ja się teraz z dzieciakami podzieję?

Zobacz, Jurek, co ci przyniosłem.

To niemożliwe!

Polacy muszą iść!

Ojciec jedzie.

No i jesteś nareszcie. Przecież pan Rajca też sobie musi czegoś poszukać. No

nie mogłem znaleźć wod. Niech się pani o mnie nie martwi. Poradzę sobie jakoś.

Panie Reitza!

Bóg uspastoszał!

Jak gruby jest mur dzielący nas od Orwejtsamtu.

Dwie cegły.

Dwie cegły.

Trzeba wzmocnić nocne pogotowie. Ostre dyżury, jak w czasie hecy z chlajpetą.

Gdyby do czego doszło, jesteśmy właściwie bezbronni.

Chodzi o to, żeby się nie dać zaskoczyć, zanim nadejdzie pomoc.

Niech się pan nie budzi, że oni zostawią pocztę w spokoju w razie czego.

Może cię to wszystko rozlezie po kościach.

Proszę.

Dobry wieczór. Dobry wieczór. Zajrzę później do pana.

Dziękuję ci trudno.

Skąd pan wie, jak ja się nazywam?

Wiem. Wszystko wiem.

Wiem nawet, ile masz lat.

No ile?

Osiem. A nieprawda, bo prawie dziewięć.

To niewiele się pomyliłem. Tylko o to prawie.

Kto to jest ta ładna pani?

A, to moja żona. Podoba ci się?

Mhm. A dzieci pan ma?

Synka. Takiego dużego jak ty.

A przyjedzie tutaj?

Tutaj?

Przyjedzie.

Będziecie się razem bawić.

Panie Bosmanie? Nabijają się ze mnie. Nie chciałem ci od razu mówić, ale na

wiosnę mam dostać Bosmana.

Wiesz co to znaczy?

Weźmiemy nowe mieszkanie z widokiem na morze.

Rzucisz tę twoją pocztę i nie będziesz musiała pracować. A to mam robić? Całymi

miesiącami mam czekać na dzień? W domu zawsze jest coś do roboty.

Sprowadzisz sobie mamę, będziesz dzieci, nianci.

A ty skurwys! A ty skurwys!

Wskaczesz jak koza.

Jak się cały dzień siedzi za biurkiem, to można zapomnieć, że się ma nogi. No i

takie nogi.

Przenieś się do Gdyni.

Jeżeli koniecznie chcesz pracować, to znajdziesz coś i tu.

Choćby w zarządzie portu.

Zresztą nie ma o czym gadać. Jeżeli mamy być razem, to gdybyś wymówiła od

pierwszego. Brzesień, październik, listopad. Ślub mógłby być święta.

Ćwiczenia przeciwlotnicze.

Co ci jest?

Nic nie mów.

Tak bym chciała uwierzyć w to wszystko.

Panie ponadacie.

Tak?

Szukam pana po całej poczcie.

Dopiero pająk mi powiedział, że pan tu. A o co chodzi?

O nic.

Tylko dziś niedziela, nie ma do kogo usto tworzyć.

Może byśmy poszli na spacer? Wie pan, trzeba by tutaj krzaki wyciąć.

Dlaczego?

Zasłaniają pole obstrzału.

To niemożliwe. Co?

Co nie jest możliwe? Żeby do tego doszło. Proszę pana, wszystko jest

możliwe. Niemcy przeprowadzają tajną mobilizację. Koncentrują wojska na

naszej granicy. Wszystko jest możliwe.

Cóż my możemy zdziałać?

Wytrzymać 12 godzin.

Wystarczy. Przecież na samobójstwo.

No, widzi pan, jest różnica między samobójstwem a obroną.

Zresztą nie mamy co mędrkować. Zrobimy to, czego się od nas wymaga.

No, to co, panie naczelniku? Pójdziemy na ten spacer.

Nic z tego nie będzie.

Żadnej kobity na wdychanie nie weźmiesz.

Z babami bracia to tylko energię i naśmiech.

Chłop musi mieć ikrę. Tyle tego?

Na raz nie zabiorę.

Resor mi siada.

Resor mu siada.

Słyszał pan, panie Broniu?

Racja, coś pan Bronek. No, to jutro ćwiara.

Za co? Za co? Za kogo?

Albo pan szanuje swego patrona, albo nie.

Wiem, jest na raj.

Nie!

Proszę.

Natychmiast dopuścić teren poczty.

Pańskie rozkazy nic mi nie obchodzą. Tu jest teren państwa polskiego.

Zawiadomimy komisariat rządu o incydencie.

Proszę wychodzić.

Nie przerywajcie pracy.

Proszę państwa, proszę wysiadać. Pociąg dalej nie idzie. Jak to nie idzie?

Komunikacja z Gdańskiem przerwana.

Co się stało?

Wypadek? To skandal, panie. Ja napiszę za zalenie. Nic na to nie poradzę.

Radzę wam zawrócić.

Panie, co się dzieje? Pociągi nie chodzą? Nie wie pan, co się dzieje?

Obwieszczeń mobilizacyjnych pan nie widział?

Ludzie, w każdej chwili może tu być strzelanina.

Bardzo pana proszę, niech mnie pan puści. Ja muszę wracać do Gdańska.

Pracuję na poczcie, mam dzisiaj nocny dyżur. Już i tak się spóźnię. Ja pani

nie zatrzymuję. Nie mam prawa.

Ale tam może być niewesolo.

Ja muszę wracać.

Jestem kobietą polską.

Muszę iść do pracy.

Proszę, proszę, oczywiście.

Znaleźliście coś, panie Reitzerze? Jeszcze nie.

W tej chwili idę do mojej znanej autobusowej.

Rozumiem waszą sytuację.

Ale też muszą zrozumieć moją. W domu już idą władze.

Próbowałem zamieścić dom, ale to nie jest tak łatwe. W Horach wyrzuciły

Polaków z mieszkań.

I tutaj, w centrum, prawie każdy wziął swojego przyjaciela.

Wiem, ale dlaczego ja powinienem przeżywać?

Wiecie, jak to jest.

Dziś, czy jutro, wyciągnijcie mi te ściany, a jutro wyciągnijcie mnie z

firmy.

Rozumiem waszą sytuację, ale... Myślałem, że człowiek ma taki sam świat

jak inni.

Wszyscy stają się nazistami.

Dokąd to chłopie z tymi pinklami? Do ciebie.

A ja do ciebie.

Nas wyrzucili z mieszkania.

Parę dni mieszkałem tu u jednego Niemca, ale on się boi.

Myślałem więc, że może u was.

W zeszłej nocy aresztowali kolejarzy po domach.

Wyszedłem szukać noclegu.

To może by tak na poczcie.

Nie smakuje ci?

Nie jestem głodny. To jedz, musisz się pożywić przed dyżurem.

Gdzież ten Boguś?

Znowu żeś się bił? Chcesz iść do szpitala jako ojciec?

Co to za gadanie? Napadli go, to się bronił.

Ty mi chłopaka szpitalem nie strasz. Broń go, broń, jeszcze go gdzie zatłuką

na ulicy.

Umyj się.

Nie jesz?

Nie chce mi się.

Całą noc będziesz głodny. Zawsze mu mała, teraz nie chce jeść, coś go

ugryzło. Może kluski niedobre, co?

Kupię zawsze bezpieczniej, swoi przenocują.

Nie wyrzucą mnie?

Nie bój się, bracie, sami swoi.

To wyrajca.

To swój chłop. Kolejarz. Oba nie mamy gdzie spać.

No to idźcie do starego.

Polska nie jest osamotniona.

U jej boku stoją dwie największe potęgi europejskie. Anglia i Francja.

Mocarstwa te...

Podobnie jak Polska, mają dość niepoczytalnej polityki sześcioletnich

chnowań, pogróżek i awantur.

Oświadczenie premiera Chamberlaina w Izbie Gmin wywołało wielkie

zdenerwowanie na Wilhelm Strasse. Nic nowego.

Niemcy trafią nadzieję na zwycięstwo w wojnie nerwów.

Panie naczelniku, jestem tu z kolegą, kolejarzem.

Oba dzisiaj nie mamy gdzie spać. Może by...

Zgodzenie się na kompromis, uznanie chociażby wycieczki żądań Hitlera,

byłoby aprobatą przemocy i terroru.

O słuszności naszego stanowiska przekonany jest już dziś cały świat.

Pan mnie zastępował.

Strasznie pana przepraszam. Nic nie szkodzi. Wstrzymali komunikację z

Gdańskiem. Myślałam, że już w ogóle się nie dostanę. Cały kawał drogi szłam

piechotem.

Przyjemnie mi było zrobić coś dla Pani. Jaki Pan dobry.

Przecież Pan już na urlopie. Dopiero od jutra. O trzy i za godzinę. Dziękuję

Panu.

Do widzenia Pani.

Spotkamy się za miesiąc. Mam nadzieję.

Do widzenia. I niech się Pan na mnie nie gniewa, że Panu dokuczałam. Ależ Panno

Mirko.

Do widzenia Panie Grudzień. Niech mnie Pan wypuści.

To już pan idzie?

Ma pan rację.

Po co nadstawiać karków?

Mam urlop od jutra.

Wybrałeś się pan w samą porę.

Kobitę samą zostawię na dyżurze i pryskę.

Pan myśli, że może coś być w nocy? Może być, może nie być.

Majko Zóbek!

No idzie pan czy nie?

Warszawa? Warszawa? Halo?

Halo? Warszawa? Czekam.

Przestań się wygłupiać.

Koledzy, rozmawialiśmy z Warszawą. Są dobre wiadomości.

Włochy wystąpiły z propozycją pośrednictwa. Warszawa ocenia się to

jako zapowiedź zmiany polityki Hitlera.

Można przypuścić, że noc będzie spokojna. Kto teraz nie ma dyszuru, może

się przespać.

A na granicy koło Kolibek znowu dzisiaj była strzelanina.

No to pa.

Pani jeszcze sprząta o tej połowie? Muszę podłogę w ustępie umyć. Tyle się

chlopa zwaliło, a na dworze błoto.

Końca roboty nie widać.

Jak tam Trutka?

Śpi, ale jej pan głowę zawrócił.

Koniecznie chce się z pana synem ożenić.

No cóż, ja osobiście nie mam nic przeciwko temu.

No dobranoc, pani panie. Dobranoc.

177, 178, 179.

To by było na poranny ambulans, jeżeli pójdzie. A jak nie pójdzie?

Kolejarze mówili, że cały ruch wstrzymamy.

O, panie asystencie, co robić? Zostało 170 paczek. Jak jutro kolej znowu nie

pójdzie.

Oddać ludziom?

Na razie zatrzymamy.

Zobaczymy, może coś się wyjaśni jutro.

Panie asystencie, co to się szykuje?

Skąd ja mam wiedzieć?

Pochowajcie papiery, zamknijcie szafy i idźcie spać.

Nie rozbierajcie się lepiej. Cholera wie, co się może zdarzyć.

Proszę. Panie Konrad, chodź pan posłuchać, stukają.

Gdzie? Kto? W ścianę, udarwiać sam tu.

Nic nie słychać.

Tak ktoś kło, tak ktoś drapało.

Nic. Jakby coś było, niech mnie pani zawoła.

Na zakup towarów we Francji na cele obrony państwa.

Halo, halo, Polskie Radio Warszawa.

Jest teraz godzina, to jest 3.59.

Kończąc nasz dzisiejszy program...

Przypominamy Państwu o uziemieniu anteny i życzymy wszystkim dobrej nocy.

W ogrodzie będę sobie hodował pszczoły.

Dwa, a może nawet ze trzy pnie.

To bardzo ciekawa robota.

I wiesz, bracie, nie ma nic zdrowszego jak miód.

Na serce, na reumatyzm.

Nawet jak cię taka pszczoła uźre, to zdrowo.

Starsze, śpisz?

U nas spokój.

Nie, nic.

Naczelnik na pewno śpi. A u was?

Halo, halo, komisariat.

Halo, halo.

Halo, halo.

Halo, halo, komisariat.

Co się stało?

Muszę zawiadomić naczelnika. Co się stało? Połączenie telefoniczne

przerwane.

Niech go pani obudzi.

I niech mu pani powie, że jestem w piwnicy z moimi ludźmi.

Proszę iść.

Jestem komendantem obrony poczty.

Barciukowski?

Idziemy na dół.

Dziewczyna, dziewczyna, idziemy na dół.

Nie bój się, nie bój się, Trutko, nie bój się.

Gotowaś broń wszystkim?

Co, co jest panie asystencie? Niemcy!

Chcecie strzelać? No tygnijcie do okienek.

Pan Majerko!

Pan Majerko!

Gazubek! Dawajcie tu szafy! Trzeba zabarykadować!

Jarkam od frontu!

Stąd i chlebi didacz.

Aleś mu dało.

Dawajcie tu!

Panie rezystencie, akna wynoszą!

Pójdzie z dziadziusiem do piwnicy.

Tam ci nic nie zrobią.

Patrzę!

Nie trzeba.

Będziemy mieć więcej takich.

Uwaga! Strzelają z dachu!

Dobry strzelec dla ochotnika. Biał staw od strony bocznego wejścia.

Ja pójdę, panie artystę. Najlepiej ze stóp. Ja ich zrobię.

Panie Sturmführerze! Potrzebujemy wsparcia z prawego okna! Obiecał chce

odnieść się do nas... Sola, szybko!

To już za długo. Musimy przyciągnąć wzorce. Współpracujmy z Faraonem!

Współpracujmy z Faraonem!

Współpracujmy z Faraonem! Współpracujmy z Faraonem! Współpracujmy z Faraonem!

Cofnęli się.

Panie naczelniku, co to? Co taka cisza? Jak tam na dole?

Próbowali od podwórza, ale my przegoniliśmy się.

Ja pomogę. Nie, zostaw, zostaw. Ja sam.

Amunicja, komu brakuje, niech bierze.

Pilnujcie okiem.

Kawę wam przyniosłam.

Panie naczelniku, czy to wojna? Czy to tylko tu, w Gdańsku?

Ja go odprowadzę, panie naczelniku.

Nie pożegnalam się z nimi.

Dobra kobita, ale jak to baba, zaczęła na bogusiach krzyczeć ze strachu o

niego. A mnie zaraz cholera wzięla.

Skończy się, to się pogodzicie?

Skończy się?

Ale jak się skończy?

Stadą.

Nakręcamy go w korej.

Już był w bramie Skurczybyk, jak żem go rąbnął z góry. Mają dosyć. Tylko

patrzeć, jak nasi tu będą.

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.

Pracownicy Poczczy Polskiej, poddajcie się.

Wasz opór jest beznadziejny. Jeśli się nie poddacie, zostaniecie zniszczeni.

Pracownicy Poczczy Polskiej, poddajcie się.

Wasz opór jest beznadziejny.

Jeśli się nie poddacie, zostaniecie zniszczeni.

Pracownicy Poczczy Polskiej, poddajcie się.

Koledzy, wiemy co nas czeka, jeśli się poddamy. Znamy Niemców.

Odparliśmy atak. Wojna toczy się o Gdańsk, nie zostawią nas tu samych. Rada

chwila, nasze dywizje będą w Gdańsku.

Nie mamy wyboru. Panie Naczelniku, obejdziemy stanowisko.

Zostaniecie zniszczeni.

Pracownicy Poczty Polskiej, poddajcie się. Wasz opór jest beznadziejny. Jeśli

się nie poddacie, zostaniecie zniszczeni.

Pracownicy Poczty Polskiej, poddajcie się. Wasz opór jest beznadziejny. Jeśli

się nie poddacie, zostaniecie zniszczeni.

Co ty tam robisz?

KONIEC

Co ty mówisz?

Amunicja!

Pyrmęs.

Enfoltreffer.

Pomyliń ten flygel!

Nie stój tu!

Niech Pan decyduje, czy mamy się poddać?

Nikt się nie... Nikt się nie...

Sanitator! Mogę!

Wielkie dzięki i do zobaczenia w Wielkiej

Brytanii!

Pani Nowak. Tak, Elsa.

Co chcesz?

Muszę porozmawiać z Rudy. Rudy jest w porządku. Pani Nowak, proszę, muszę

porozmawiać z Rudy. Gdzie mogę go znaleźć? W twojej szkole.

Rudy. Rudy,

pomóż, proszę cię.

Ojciec tylko nocował na poczcie przypadkiem. On nic nie wiedział.

Rudy, pomóż.

Rozstań! Luz, chnęć, chnęć! Ale luz!

Luz! Rozpuść!

Kończy się chłop.

Nie pociągnie do rana.

Rajca, to ja, Stach.

Nie poznajesz mnie?

Cicho! Lecą!

Nasi! Rani Boga! Nasi!

W imię rządu niemieckiego w

sprawie skargi przeciwko pozostałym polskim i danckiemu

członkowi państwa...

Przewodniczący posługi Polskiej Postu w Danziku, w tej chwili w sprawie

uchwały, został uchwalony w sprawie przygotowania do wypowiedzi. Z

powodu głównej porozmawiania z 4.10.1939, w sprawie

uchwały, został uchwalony w sprawie nieprawidłowego posiadania i używania

broni.

Apsjon!

Achtung!

Abteilung marsz!

Abteilung halt!

Zuzanny lejkt an!