Original subtitles

دانلود شده از www.AllSubs.org

اشتراک‌گذاری توسط http://DJJ.HOME.SAPO.PT/

داری توی یه بُعد دیگه سفر می‌کنی...

بُعدی که نه فقط مال دیدن و شنیدن، بلکه مالِ ذهنته.

سفری به سرزمینِ شگفت‌انگیزِ خیال.

ایستگاه بعدی: منطقه‌ی گرگ و میش.

این‌جا آفریقاست، سال ۱۹۴۳.

جنگ داره نکبت و خشونت‌اش رو از اون بالا بالا میاره،

و این قبرستونِ شنی هم همه‌چیز رو می‌بلعه.

اسمش «کینگ ناین»ـه:

بمب‌افکن میان‌برد B-25، از نیروی هوایی دوازدهم.

یه صبحِ داغ و دم‌کرده، از تونس پرید...

تا جنوبی‌ترین نقطه‌ی ایتالیا رو بمباران کنه.

یه ترکشِ سرگردونِ ضدهوایی باکِ روی بال رو سوراخ کرد

و مثل یه پرنده‌ی زخمی، همین‌جا زمین‌گیر شد-

تا دیگه نه امروز و نه هیچ وقتِ دیگه برنگرده.

آخ...

آره، آره، الان یادم اومد.

حداقل یه تیکه‌هاییش رو یادمه.

باکِ بال تیر خورد...

و کلِ راه داشتیم سوخت رد می‌کردیم،

عقب موندیم، از مسیر منحرف شدیم و با شکم اومدیم زمین.

پس خدمه چی؟...

بقیه‌ی بچه‌ها چی شدن؟

هی، اونا بیرون پریدن؟

مگه من دستور دادم بپرن بیرون؟

نه.

نه، همچین دستوری ندادم.

همه با هم تا تهش موندیم... همه‌مون.

من...

من جیمز امبری‌ام، کاپیتان.

آره، آره، خودِ خودمم.

اِ... بلیک، کمک‌خلبان.

کرانسکی، اپراتور بی‌سیم و مسئول رادار،

و خیمنز، ناوبر.

کانرز... اون تیرانداز دُم بود.

کلاین... اون تیرانداز برجک بالا بود.

خب، بذار ببینم. دیگه کی؟ دیگه کی؟

بلیک؟

بلیک؟

خیمنز؟

خیمنز؟

بلیک؟

کانرز؟

کرانسکی؟

کلاین؟

خیمنز؟

هی!

هی!

خیله‌خب دیگه، آروم باشین. خیله‌خب.

باید قضیه رو بفهمم. باید یادم بیاد چی شد.

همین کارو باید بکنم.

فقط باید تیکه‌ها رو بذارم کنار هم.

با شکم نشستیم...

با شکم نشستیم رو زمین،

و حتماً از هواپیما پرت شدم بیرون.

آره. آره، همین اتفاق افتاد.

باعث شد از هوش برم.

آره، شاید ساعت‌ها بیهوش افتاده بودم.

و بعد بقیه...

پس بقیه چی شدن؟

کجان؟

نپریدن بیرون.

چتراشون هنوز اینجاست.

اونا نمردن.

اونا... اونا نمی‌تونن مرده باشن.

و اگه از هواپیما پیاده شدن و راه افتادن،

چرا منو با خودشون نبردن؟

بلیک!

کلاین! کرانسکی!

کانرز؟

خیمنز؟

کینگ‌ناین خطاب به فایرفلای.

مِیدِی. مِیدِی.

کینگ‌ناین خطاب به فایرفلای. مِیدِی! مِیدِی!

کینگ ۹ به فایرفلای.

جواب بده، خواهش می‌کنم.

کینگ ۹ به فایرفلای.

مِیدِی! مِیدِی! جواب بدین، خواهش می‌کنم!

آه، آروم باش، آروم باش.

یکم بهش فکر کن.

بی‌گدار به آب نزن.

یه دلایلی داره.

یه توضیحاتی براش هست.

خدمه یه جایی هستن و... و به یه دلیلی،

و منم به یه دلیلی تنهام.

همه چی کج و کوله به نظر میاد، اما...

یه منطقی پشتش هست.

واسه هر چیزی یه منطقی وجود داره.

فقط باید...

فقط باید خونسردیمو حفظ کنم، همین.

منطقی بهش فکر کن.

مسئله اصلی...

مسئله اصلی که باید یادم بمونه اینه که

من مسئول این خدمه‌ام.

فرمانده منم.

تا جایی که از دستم برمیاد، باید زنده نگهشون دارم.

باید از این وضعیت نجاتشون بدم.

من فرمانده این هواپیمام،

و همه‌کاره منم و مسئولیتش با منه.

بلیک؟

بلیک، خودتی؟

بلیک؟

بلیک؟

کلاین؟

گروهبان کلاین؟

آخه مرتیکه‌ی خر، عجب احمقی هستی تو.

قمقمه‌ت افتاده.

آخه گاوچرونِ خنگِ برانکسی، عجب نادونی هستی.

الان وسط بیابونی، کله‌خر.

آب لازم می‌شی.

هنوزم باید تر و خشکتون کنم، نه؟

عجب اکیپی گیرم اومده.

همین‌طوری دورِ...

بچه‌ها، اصلاً خنده‌دار نیست.

جدی می‌گم... اصلاً شوخی‌بردار نیست.

بلیک! بلیک!

بلیک...

منم، امبری.

منم، امبری، بلیک.

بلیک.

بلیک؟

بلیک، کجا غیبت زد؟

بلیک؟

این مسخره‌بازیا چیه؟

ای بابا، اذیت نکنین دیگه رفقا.

مسئولیت شماها با منه.

حالی‌تون نیست؟

من مسئولم.

میدی. میدی.

کینگ ناین به فایرفلای.

کینگ ناین به فایرفلای.

میدی. میدی.

توی کویر متلاشی شدیم، یک ساعت و ۳۰ دقیقه

بعد از آخرین ایست بازرسی.

گرای ۲۹...

توهم...

همه‌ی اینا ممکنه فقط یه توهم باشه.

شاید اون بیرون روی شن‌ها ولو شدم

با یه جمجمه‌ی داغون.

شاید اصلاً الان اینجا واینستادم.

شاید دارم اون بیرون توی بیابون نفله می‌شم.

همه‌ی اینا فقط چیزاییه که دارم...

توی ذهنم می‌سازم.

یا شایدم... خوابم،

و دارم رویا می‌بینم.

هی، شاید بیدار شم و ببینم برگشتم به پایگاه.

یا شایدم حسابی مست کردم،

و یه گوشه‌ی یه بار کز کردم...

پیش یه دختر خوشگل.

اوه، این دیگه نوبرشه.

این یکی دیگه واقعاً گندشو درآورده.

صبر کن تا این پزشک‌ها منو گیر بیارن.

دیگه به این راحتیا ولم نمی‌کنن.

احتمالاً منو مثل یه عجایب‌الخلق دور می‌گردونن.

البته اگه اصلاً از اون تیمارستان بذارن بیام بیرون.

حالا، یه لحظه وایسا.

فقط یه لحظه.

دیدم که اونجا نشسته بود.

آره.

توهم هم نزده بودم.

دیدم که «بلیک» دقیقاً همین‌جا نشسته بود.

هیچ‌کس نمی‌تونه بهم بگه اشتباه دیدم.

دیدم دقیقاً روی همین صندلی نشسته بود.

بلیک!

کانرز! کلاین!

کجایین پس، خدمه؟!

صدامو می‌شنوین؟ کسی اونجا نیست؟!

هی!

خیله‌خب، خدمه‌ی کینگ‌ ناین!

کاپیتانتون داره حرف می‌زنه!

چی شد پس، شماها؟

من مسئول شما احمق‌هام!

دارین واسه من فیلم درمیارین!

دارین منو می‌پیچونین، آقایون!

خب بچه‌ها، نظرتون چیه؟

خب رفقا، چطوره؟

ببین، من قراره هوای شماها رو داشته باشم!

بلیک!

کانرز!

کلاین...

شرمنده‌ام.

نمی‌دونستم.

روحت شاد، رفیق.

روحت شاد، بچه.

هی...

اونا دیگه چه مدل هواپیمایی‌ان؟

یه لحظه وایسا ببینم.

چه جور هواپیمـ...؟

اینا دیگه چی‌ان؟

تا حالا همچین هواپیماهایی به عمرم ندیده بودم.

تا حالا هیچ جتی ندیده بودم.

جت؟

هواپیمای جت؟

من از کجا درباره جت‌ها می‌دونم؟

الان سال ۱۹۴۳ـه.

اصلاً چیزی به اسم هواپیمای جت وجود نداره،

اما من درباره‌شون می‌دونم.

من درباره هواپیماهای جت می‌دونم؛ اف-۱۰۶، اف-۱۰۵، بی-۵۸.

همه رو مو به مو می‌دونم.

هوی!

هوی، کدوم گوری دارین میرین؟!

هوی، اینجا چه خبره؟!

هوی، اینجا چه غلطی می‌کنین؟!

بلیک!

بلیک! کانرز؟!

بلیک!

تا حالا صدای جت به گوشت خورده؟

اف-۱۰۵، اف-۱۰۶، بی-۵۸؟

جت‌ها! جت‌ها!

خدمه!

هوی، خدمه!

یالا دیگه، باید از این خراب‌شده بزنیم بیرون.

باید فلنگو ببندیم.

پیاده نمی‌تونیم جیم شیم.

با پای پیاده راه نداره.

شک نکن.

صد در صده.

باید بپریم.

پرواز.

بجنبین پسرا! یالا!

باید هواپیما رو سرپا کنیم،

چرخ‌ها رو بدیم پایین،

سعی کنیم بلندش کنیم... ببریمش تو دل آسمون.

و پسرا، خودم صحیح و سالم برمی‌گردونمش.

می‌تونی بهم اعتماد کنی.

برش می‌گردونم.

هیچ فرقی نمی‌کنه...

چون تو یه توهمی.

تو اصلاً وجود نداری.

من مردم...

یا اینکه ضربه‌مغزی شدم...

یا یه جای برزخ‌مانندی گیر افتادم.

اوه...

آهان، فهمیدم.

بیهوشم.

یا تو یه پایگاه ارتش درب‌وداغون شدم.

تو یه بخش فسقلی و کوچیک.

یا اصلاً من وجود ندارم...

درست مثل تو.

بچه‌ها، حالم خوبه.

یالا دیگه، بچه‌ها.

برگردید.

دیگه می‌تونید این سکوت لعنتی رو بشکنید.

یه فکری به سرم زد.

هی، می‌تونید سرم داد بزنید.

سرم داد بکشید!

اوه، هی، چرا فقط...؟

اوه، این خنده‌داره.

چرا فقط...

مثل یه مشت فنر از تو رمل‌ها می‌پرن بیرون،

و همون‌جا وایمیستن و فقط می‌خندن، می‌بینی؟

فقط... می...

کلاین!

کلاین!

رفقا، می‌دونستم برمی‌گردین.

اوه، نه.

بچه‌ها؟

نه.

ببینین رفقا، خواهش می‌کنم...

کلاین.

بلیک؟

کرانسکی؟

اشباح.

همه چی خیاله.

هیچ چیزی...

حتی یه کوفتی هم اینجا واقعی نیست.

یا خدا.

یا خدا، اینجا چه خبره؟

چه اتفاقی داره می‌افته؟

نمی‌خواین بهم بگین جریان چیه؟

خدا، تو رو خدا بذار بفهمم جریان چیه.

خواهش می‌کنم بذارین سر در بیارم.

یا خدا.

بگین قضیه چیه.

ای خدا.

اوه، خواهش می‌کنم.

خواهش می‌کنم...

جیمز امبری، ۴۱ ساله، مجرد.

امروز صبح اتفاق افتاد.

رفته دم یه دکه روزنامه‌فروشی، یه نگاهی به تیتر روزنامه انداخته،

بعدش شوکه شده.

وقتی آمبولانس رسیده، قفل کرده بوده، اصلاً تو حال خودش نبوده.

همین حالشو بد کرده؟ همین صفحه اول؟

واسه همین فکر کردم

باید یه روان‌پزشک رو بیاریم سر این پرونده.

خیلی عجیبه.

منم همین فکر رو کردم،

واسه همین سوابق ارتشش رو از پنتاگون توی واشینگتن

استعلام گرفتم.

سروان نیروی هوایی، هواپیمای بی-۲۵،

آفریقا و ایتالیا، ۳۷ تا مأموریت عملیاتی،

اوت ۱۹۴۳ به خاطر تب‌های مکرر مرخص شده.

یه گزارش‌هایی هم از اختلالات روانی بوده،

اما قبل از اینکه

بتونن زیاد سر از کارش دربیارن، مرخص شده بود.

اینم هواپیمای خودش بوده.

هواپیما و خدمه‌ش.

به مقصد ایتالیا تیک‌آپ کرده بود،

توی یه پروازی که قرار بود یه مأموریت روتین و عادی باشه.

امبری اصلاً اون ماموریت آخری رو نرفت.

آمار مریضی رد کرد،

و یکی دیگه به جای اون با هواپیما پرید.

دیگه هم برنگشت.

و ۱۷ سال تمام،

این داغ رو تو دلش با خودش می‌کشید.

حالت خوبه، آقای امبری.

توی بیمارستانی.

مواظبتیم.

خواب عجیبی بود.

برگشتم.

برگشتم به اون بیابون.

طوری نیست، آقای امبری...

نه، نه، نه.

شرمنده، آقای امبری.

برگشتی به بیابون.

خب بعدش چی؟

برگشتم سرِ هواپیمام.

داشتم دنبال بچه‌ها می‌گشتم.

همه جا رو دنبالشون گشتم.

بلیک رو دیدم،

اما اون... یه سراب بود، یه خیال.

اونجا نبود.

هیچ‌کدومشون اونجا نبودن.

همش خیال بود، آقای امبری.

اما دیگه از اون مخمصه خلاص شدی.

حالت ردیف می‌شه.

باید تو اون هواپیما می‌بودم.

باید می‌رفتم اون مأموریت.

جا زدم!

تو جا نزدی.

اصلاً نمی‌تونستی بفهمی

که اون هواپیما قرار نیست برگرده.

حالا هرچی بگذره بیشتر می‌فهمی،

با گذشت زمان،

و بابتش حالت بهتر می‌شه.

دیگه همه‌چی رو شده.

لازم نیست تهِ وجودت قایمش کنی.

همین بود که این همه سال داشت عذابت می‌داد.

یه چیز عجیبِ دیگه...

اِ... اِ... یه توهم یا یه خواب یا هرچی.

اون بیرون تو بیابون بودم

و...

بالای سرم...

تو آسمون...

جت‌ها.

عجیب نیست؟

۱۹۴۳.

بیابون آفریقا.

و جت‌هایی که بالای سرم بودن.

انگار که من...

انگار که من... دوباره برگشته بودم اونجا...

امروز.

برگشتم؟

واقعاً برگشتم؟

برگشتم سرِ هواپیمام؟

تو ذهنت...

این‌طوری بود که برگشتی.

فقط توی خیالت.

فقط توی خیالم.

الان دیگه بگیر بخواب، آقای امبری.

حالت خوب می‌شه.

فکر کنم بدترین قسمتش دیگه تموم شده.

دست‌کم اون حس گناهش بالاخره رو شد،

و خودش می‌دونه جریان چیه.

اون توهم قطعاً واسش واقعی به نظر میاد.

یکی دو روز دیگه، یا یه هفته،

دیگه از اون حالت واقعی درمیاد.

دکتر، اینا لباس‌های آقای امبریه.

توی اتاق معاینه جا گذاشته بودینشون.

بذارشون اینجا روی میز، پرستار.

دارم برمی‌گردم توی اتاق. خودم می‌برمشون تو.

می‌خوام یکی دو روز دیگه باهاش گپ بزنم.

باشه. حواسم بهش هست.

اون چیه؟

همش شنه.

یه معمای دفن شده لای شن‌ها...

یه علامت سوال با بال‌های شکسته،

که ساکت و باوقار، مثل یه نشونه توی یه معبد بیابونی افتاده.

عجیبه که چطور واقعیت با سایه‌ها دم‌خور می‌شه...

چطور زمان حال با گذشته یکی می‌شه.

چطور ممکنه؟

این سوال توی سکوت بیابون بایگانی شده.

و جواب؟

جواب توی «منطقه گرگ و میش» منتظرمونه.

«راد سرلینگ»، خالق «منطقه گرگ و میش»،

از داستان هفته آینده براتون می‌گه،

بعد از اینکه پیام اسپانسر دوم‌مون رو دیدیم.

و حالا، آقای سرلینگ.

هفته دیگه، داخل این عتیقه‌فروشی،

از لای این خرت‌وپرت‌های کلاسیک و پرزرق‌وبرق

و یه مشت عتیقه‌ی بیدزده و خاک‌گرفته،

یه بطری پیدا می‌شه؛ همین بطری.

و از توش یه غول میاد بیرون

تا به آقای «لوتر آدلر» چهار تا آرزو بده.

اما اونم مثل شما می‌فهمه که...

جادو هم واسه خودش حساب و کتاب داره؛

آرزو کردن هزینه‌اش بالاست.

هفته دیگه، با یه داستان فوق‌العاده جذاب...

«مردی توی بطری».

ممنون، شبتون خوش.

هر هفته سری جدید «اندی گریفیث» رو تماشا کنید

از طریق اکثر همین شبکه‌ها.

لیست پخش برنامه‌ها رو چک کنید.

دانلود شده از سایت www.AllSubs.org