Original subtitles

Wolne miasto Gdańsk.

Wielki port bałtycki.

Miasto handlu i przemysłu.

Symbol ogólnoświatowej katastrofy.

Burzliwą historię Gdańska ukształtowało jego położenie u ujścia Wisły. Stąd

bogactwa i stąd konflikty.

Po pierwszej wojnie światowej usilowano rozwiązać problem Gdańska na zasadzie

rękliwej i krótkowzrocznej ostrożności.

Podpisano wiele protokołów, umów, zobowiązań.

Ludność polska korzystać miała z wszelkich swobód kulturalnych i

obywatelskich. Polsce przyznano udział w zarządzie portem, kontrolę ceł,

kolejnictwo, własną pocztę.

Polski Urząd Pocztowo-Telegraficzny mieścił się przy placu Heweliusza.

Dzień dobry. Dzień dobry.

Pan co tu robi, panie Barcikowski?

Ja już jestem zdrów, panie naczelniku.

Zdrów? Mogę iść na rejon.

To niech pan idzie do domu.

A co ja będę w domu robić?

Poloży się pan do łóżka.

Wypocznie pan.

Przepraszam. Wkładalem u górki zapomniałem zapiąć. Ty glichtę

zapomnisz, a potem Niemcy powiedzą, że polski listonosz chodzi po rozpinanym.

Dziękuję panu.

Panie naczyniku.

Mam prośbę do pana naczynika.

Słucham. Ja chciałbym zmienić rejon.

Pan ma dobry rejon.

Malopięter. Tu nie o piętra chodzi.

Tu o tę łobuzerię chodzi.

To bardziej niszczy serce niż piętra. Pan się boi.

A cóż, już nie jestem młody.

Nie mam już tych sił.

A cóż ja zrobię, jak mnie trzech, czterech obskoczy?

Barcikowski, silny chłop, a i to nie dał rady.

Ja nie chcę stracić zdrowia, jak on.

Już siódma. Niech pan idzie na rejon.

Pomyślę o tej sprawie.

Dzień dobry.

Dobyj se z tym spokój. Zbiórkę mam.

Pan się nie boi chodzić w mundurze, to i ja mogę. Nie gadaj głup. Co innego stary

chłopa, co innego taki smyk jak ty.

Widziałeś, jak twojego ojca urządzili.

Ale tata też im dał wycisk.

A pana nigdy nie napadli? Nie gadaj tyle.

A jakby napadli, to by się pan bronił, prawda?

Muszę ulecieć. Do widzenia.

Cześć.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Dzień dobry, panie Schmolde.

Dzień dobry.

Dzień dobry, panie Schmolde.

Co z Polską?

Słyszałeś po polsku?

Słyszałeś po polsku?

Servus, Elza.

Mamo, Rudi podwiezie mnie na targ.

Dzień dobry, Elza.

Dzień dobry.

Ojciec, służbie? Służbie, mąż, służbie. Jest tam coś dla nas.

Może pan wstąpi do nas na chwilę? Kawę się pan napije. Nie, dziękuję, pani

Harmanowa. Jestem na służbie, nie mam czasu.

A jak pan spotka mojego męża, to niech mu pan nic nie mówi, że pan widział Elzę

z tym Nowakiem.

Staszek nie pozwala jej nawet z nim porozmawiać, a to przecież dobry

chłopiec, no znają się od malego.

Jak ich kiedyś razem spotkał w parku, no to tak, Elzę sklął. A jaki on tam

Niemiec? Dali go do niemieckiej szkoły, no bo stary Nowak bał się, że go z pracy

z doku wyrzucą.

Trzeba człowieka zrozumieć. Ja to rozumiem, ale mężowi nie ma się co

dziwić. Pani wie, jak to jest dzisiaj.

Rudy jest dobry chłopiec, Pani Rajca.

Nie razy ludzie mówił, że jakby my mieli jakie kłopoty, to nam pomoże. To on tam

może pomóc.

Zwyczajny szofer. Jego wujek jest oficerem policji.

Matka jest Niemców, ale to też urdziwa kobieta. Oni wszyscy porządni.

Do widzenia, Pani Hermanowa.

Części do Józa? Tak jest, panie Kunert.

Wiśniewski, Pelka.

Jedna skrzynka? Nie, trzy.

Bierzcie.

Trutka, Trutka, gdzie jest dziadek?

Okno szkli.

Zawolaj go, niech otworzy piwnicę.

Uwalajcie, uwalajcie.

Do piwnicy.

U mnie?

U mnie służba cięższa niż na statku.

Przekonasz się sam.

Nie, Anek, ja cię tylko ostrzegam.

Muszę skończyć. Przyjdź wieczorem pod dom.

Nic, tylko jestem zajęta.

Nic, nic.

Do widzenia.

Tak, tak.

Gdyby człowiek był marynarzem czy ułanem. Wiadomo, za mundurem pan my

sznurem. Panie Kazubek, pan od jakiegoś czasu mówi do siebie.

Jak mnie nie ma kto wysłuchać, to mówię do siebie.

Eee, bo pan zawsze coś zaczyna i nie kończy.

Gdańsk 1?

Tak, łączę.

Panie Konradzie!

Przyszli części do Derekopisu. Ile? Trzy skrzynie. W porządku. Schowawam. Są

zamknięte w piwnicy. Dobrze.

Ten wnowu tutaj.

Co się to obchodzi?

Co to za jeden?

Konrad, instruktor od sportu. No to wiem.

Ale co on tu robi?

Nie bądź zaś taka ciekawa kobieto. Patrz swojej roboty.

Władze Wolnego Miasta zapewniają polskim inspektorom celnym całkowitą swobodę

wykonywania ich obowiązków w ramach istniejących umów i przepisów. No

proszę, okazuje się, że jak uderzyć pięścią w stół, to jednak chowają rogi.

Obawiam się, że nie na długo.

Pan jest pesymistą, a ja raczej jestem dobrej myśli.

Słyszał pan o angielsko-francuskiej misji wojskowej. Podobno mają przyjechać

do Gdańska z ramienia Ligi Narodowej. Słyszałem, słyszałem. Po przemówieniu

Śmiglego sytuacja jest jasna. Wóz albo przewóz. A jeśli wojna, to światowa.

Wie pan, nasi

listonosze obawiają się chodzić po mieście.

A dziś stary, wypróbowany listonosz prosił mnie o zmianę rejonu.

Ludzie nie wytrzymują nerwowo.

A który to listonosz? Rajca.

Rzecz w tym, że nie ma już w mieście spokojnego rejonu.

Wystarczy pokazać się w mundurze.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Kochanie.

Tyle razy prosiłem cię, żebyś nie wchodzila tu w godzinach urzędowania.

Wiem, wiem.

Zaraz się wyniosę.

Widziałam tylko, że przyjechał pan Konrad, więc chciałam się zapytać, czy

nie zostałby pan u nas na objęcie.

Niestety nie mogę.

Może jednak. Dziękuję.

Zaraz po treningu wracam do Gdyni.

Strasznie żałuję.

Wspaniała pogoda. Tak bym chciał, żeby do września jakoś się unormowało.

Obiecałem żonie i małemu wycieczkę w góry.

Mam nadzieję, że dadzą jednak pożyć po ludzku.

Ja?

Gdybym miał takie plany, to... To co?

To po prostu nie przyjeżdżą bym tutaj na pańskim miejscu.

Nie przyjeżdżam tu dla przyjemności.

Panie Ale, dlaczego akurat poczta? A dlaczego biją pańskich listonoszy?

Pan tu reprezentuje Polskę swoją pocztą.

Zresztą pan wie lepiej ode mnie.

Oczywiście.

I oczywiście.

Ja wiem, że trzeba być na wszystko gotowym i że pan tu jest

potrzebny.

Tylko widzi pan...

Jako staremu poczciarzowi nie mieści mi się to po prostu w głowie, żeby ktoś

miał napadać na pocztę.

Poczta, Panie, instytucja powolana dla porozumienia, zgody.

Panie, w jakich my czasach żyjemy?

Czasu, żeśmy sobie nie wybierali, Panie Kowalski.

No tak.

Ha, ha, ha!

Co tu robisz?

Dzieciaki mojej gospodyni wracają jutro z Kolonii, z Polski.

Prosiłem, żebym sprawdził pociągi.

Ach,

wystraszyłem się. Kogo?

Ty też coś straciłeś humoru.

Trwaństwo, cholera.

Co dzień tak.

My się w koszarach nie mieszczą, po szkołach śpią. Kąd się to pcha? Spili z

Hamburga, z Prus. Ich coraz więcej, a nas coraz mniej.

No jakoś to będzie, bracie.

Chodź, piwa się napijemy.

Dwa piwa.

Właściwie kobiety i dzieci powinny wyjeżdżać, jeżeli mają rodziny w Polsce.

U nas dyrekcji namawiają.

Bo ja nawet chcę jechać. Do siostry, do Grudziądza. Elza znowu nie.

Bo ma tu chłopa.

Rozmawiali na ulicy nic takiego.

Nic takiego?

To jest szwab ten Nowak.

Zakuty szwab.

Tutaj? Piwa się napijesz?

Lody. Duże.

Proszę bardzo. Duże lody i piwo.

Nie tak szybko.

Nie ma się gdzie podziać w tym twoim Gdańsku. Chciałam cię zaprosić do

siebie, ale bałam się, że odmówisz się.

Kiedyś. Widzisz, ja nie umiem tak.

Mama, herbatka, kwiatki na stole.

Wiem o co ci chodzi. Nie chcę wcale, żebyś myślał, że cię łapię.

Rozumiem, że dla ciebie swoboda najważniejsza.

Marynarz. Dlatego nie próbowałam drugi raz.

Mama. To już wygląda na poważną sprawę.

Myślisz, że to nie poważna sprawa?

Dla mnie poważna.

A dla ciebie... Jakaby dla ciebie nie była, dla mnie jest

najpoważniejsza w życiu.

Kiedy przyjedziesz do Gdyni?

Mam trzy dni zaległego urlopu. Obiecałam ciotce Wejherowie, że odwiedzę. Dziś

mamy 17.

Jutro wyruszamy w rejs do Sztokholmu. Wracając zatrzymamy się w Gdańsku. Mniej

więcej za jakiś tydzień. W każdym razie przed 26 nie przyjeżdżaj.

No a kiedy na stałe?

Zobaczymy.

Nie zabieram go do transportu.

Dobry chłopiec.

Ale nie jest pewny.

Dlaczego? Daj mi twoje polskie.

Widziałeś to?

Mówił mi o tym sam.

Musisz to zaproponować. Co jest?

Nowak jest niebezpieczny. Idzie z Polakami. Tak?

Co tam jest?

Rasyzm.

Ty, Tomko.

Rasyzm byłoby, gdyby moja siostra uciekła do Polaków.

Ale mogłabyś się trochę ułatwić. To jest dla mnie niebezpieczeństwo.

Uważaj, człowieku.

Dzień dobry. Dzień dobry.

Było coś ważnego? Nie, jest jedna Warszawa zamówiona dla komisariatu.

Pewnie zaraz będzie.

O, jaki dziwadnie wyglądasz.

Ja wiem dla kogo.

Przede mną się nikt nie ukryje.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Halo, Warszawa? Warszawa?

Pa, Jereczko. Pa.

Halo, Warszawa?

Dobrze, czekam. Ja też czekam.

A co?

Na dzień dobry.

Dzień dobry.

Podobno pan na urlop idzie.

A idę, idę. Za dziewięć dni od pierwszego września. No, odpocznie pani

ode mnie.

Nudno będzie bez pana.

Jakby pani miała ochotę, moglibyśmy w niedzielę pojechać razem do Oliwy. Po

co? Pan Najirko, tam są największe w Europie organy kościelne. Dwadzieścia

tysięcy piszczałek. Od takich jak pani Mały Paluszek do takich jak słup

telegraficzny. Niech pan Zosię zabierze. Mnie muzyka kościelna nie interesuje.

Niedobra z pani dziewczyna, pan Najirko. Tak. Nie warto się mną interesować.

Do widzenia, panie Pluska. Mam nadzieję, że się wkrótce zobaczymy w

przyjemniejszych okolicznościach. Do widzenia, pani.

Szczęśliwej podróży. Dziękuję.

Będziemy tu pilnować wążonka. Och, on jego się nie boi.

Pojutrze ma być gotowa ta niebieska sukienka. Przyślij mi ją zaraz. Dobrze,

dobrze. I nie zapomnij o pieniądzach. Matce się nie przelewa.

Napisz od razu po przyjeździe.

Pamiętaj, że będę czekał.

Wiesz, cieszę się jednak na tą Warszawę. Zawsze to jakaś odmiana.

Napiszę. Natura nie. Napiszę.

Po lipcach piorun spalił stodole. To pewnie poza wczoraj, jak ta burza był.

Pojechała.

Co?

Kowalska pojechała.

Do Warszawy.

Zdaje mi się, że nie wróci.

Wszystkie kobiety powinny wyjechać. Ty też, Ema.

Ja? Kto będzie gotował?

Kto będzie sprzątał?

Kto się trutką zajmie?

Z trutką powinnaś pojechać.

Naczelnik mówił, że każdy ma prawo wysłać swoją rodzinę do Polski.

Takie teraz.

Czasy. Dla ciebie co naczelnik powie to święte. No gdzież ja się będę z

dzieckiem po obcych kątach poniewierać? Nie takie czasy.

Nie takie się już przeżyło.

Pozakładali jakieś kolonije.

Tajsiwe trzewie. Nie, słyszysz?

Nie ruszę się stąd. Ani mi o tym nie gadaj.

Ja cię nie prosiłem, żebyś brał mój rejon. Nie potrzebowaleś prosić.

Zmienili mi się. Ale przecież widzisz, że przyszedł. Bardzo mi przyjemnie,

Barcik. Czołem muszę lecieć.

Dawaj torbę.

Powiedz, żeś zdrów.

Tylko w oczach, żeś bracień zarny. Cholera jasna, nie denerwuj mnie, bo

mzwy. Cóż to?

Słyszę, że dzielicie rejony między siebie.

Niech się pan nie obawia.

Lichta nie zrobi panu wstydu. Ja się nie obawiam, panie naczelniku. Ale po co on

ma chodzić na mój rejon, jak ja sam mogę?

Jeszcze nie.

Nie chcę, żeby pan nam klientów straszył.

Pomoże pan tymczasem w paczkowni.

Dziękuje.

Muszę mieć gorącą wodę pod ręką. Po kolacie se pan tu sędziesz. Pan myśli,

że to przyjemnie kogoś tak obtańcowywać dookoła. Już ma długo, już niedługo pani

Klimkowa. Kupię se domek, to będzie nam wszystkim wygodniej.

Domek, Basiek.

Lepiej byś se pan nową kołdrę kupił.

Będzie domek, to się sprawi i reszta.

A co pani myśli? Mam już blisko dwa tysiące na książce.

Co się tam dzieje?

O, pan Boskiewicz.

Jak ojciec przyjdzie, to wam pasem przyłoży.

Jurek, chodź na tutaj.

Masz złotie.

Francja, Belgia... To już mam.

Już. Dziękuję.

Wie pan, na kolonii w Zakopanem jeden chłopak obiecał mi przysyłać same

polskie. Będzie mi się mieniać. Dobra.

Niech pan wybierze.

Tam sąsiad przyszedł. Ten zawsze pory.

Guten Abend.

Die Füße tun weh. Ein Briefträger, der muss seine Füße schützen.

Ist Herr Klimek da?

Nie, przyjdzie później.

Schade.

Verzeihung.

Was schreibt man so in euren Zeitungen?

Gibt's Krieg?

Bei uns will niemand Krieg.

Jak

ten

Bajer,

który stworzył wszystko w Danzich.

Kto to był?

Ja, ja.

Jurek, zamknijże mu mordę. No szaleń. Gute nacht.

Nie,

w głowie mi się kręci.

Wstydzisz się mnie?

Nie chcesz widzieć, kto krzywdę zrobił.

Z tobą się niczego nie boję, Rudzi.

Obronisz mnie, prawda?

Herman, to jest niemieckie imię.

Ty jesteś Niemcem.

A ty się nazywasz Nowak. No i co z tego?

Ty jesteś niemiecką kobietą.

Ech, niemiecką kobietą jest... ...kinderküche und... ...kirche.

Tfu, kwać! One kirche.

Kinderküche... ...und kinderkinder.

Rudi! Zatańczmy!

Twój stary ma dzisiaj służbę, nie?

Moi starzy też wyjechali.

Jestem sam w domu.

Mam fajne płyty.

Wino.

Gdzie byłaś?

Gdzie byłaś? Tato, ja tylko byłam w kinie, a potem poszłam potańczyć.

Z kim?

Ze znajomym. Z kim?

Z Nowakiem.

Dziewka! Rudy, to mój narzeczony!

Narzeczonego wybiję z głowy!

Papu!

Papu! Pójść! No co bijesz dziewczynę?

Ciągle tu łazi!

Posłuchaj! Cicho, bo on wszystko wie!

Co zamawiał Warszawę?

Przecież to jest list do Niemiec.

Powinni wiedzieć, że przez nas idą listy tylko do Polski i z Polski. Pomyślili

się. No to odeslać płaccie niemieckie. Sprawa prosta. Dziękuję.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Widzę, że tym razem na dłużej.

No zobaczymy. Wie pan o przybyciu Schleswig-Holsteina? Schleswig to statek

szkolny. Tak, szkolny. Ma działa 220 milimetrów. No właśnie.

Na razie sytuacja jest niedobra.

Wizyta Hendersona w Berlinie skończyła się klapą.

No. Czy będę panu jeszcze na coś potrzebny?

Niech Pająkowa przygotuje pokój dla pana Konrada.

No bracie, musisz za to bramki oprawić. Będziesz nie miał czym przed lukami

pochwalić.

Zrobiłeś nam reklamę, bracie. Awans zmurowany.

No ładny chłopak, nie no ładny chłopak. Tak

dobrze

napisali.

Na piwo?

Nie chłopaki, muszę iść. Nie no, gdzie cię niesie? Muszę coś załatwić na

poczcie.

Wiadomo, to ma na poczcie. No chodź frajerze, jedno piwo wypijemy. Nie mogę,

muszę iść. Ale jedno piwko nie zalewaj, potem możesz sobie iść w diabło.

Tam

jest

wolne miejsce.

Cztery piwa.

Śmierdzi tutaj.

Masz Pietra? Tylko spokojnie.

Dobre piwo.

Co oni gadają? Pies szczeka, wiatr niesie.

Komuś nam to nie podoba.

Daj spokój, chynie.

Chodźmy stąd. O, teraz nie bracie.

O co chodzi?

Co chce Ise?

Chodź do głowy!

To nie jest moja wina.

Dlaczego pozwalasz Polakom wejść do lokalu?

Jak mogę im to zaproponować? Spójrz, jak to robią przywódcy.

Położą tylko kartkę do drzwi i wszystko jest zakończone. Nie mamy do tego prawa.

To, co jest prawo, to już wiemy.

Gdzie masz obraz kierowcy?

Tu jest księżyc.

Współpracowałem w wojnie światowej.

Byłem zakończony.

Schmolde, zapraszam Cię, uważaj.

Wiem dokładnie, co w Ciebie jest.

Co się stało?

Przyszli z jakimś papierkiem ci czarni i od razu zaczęli wynosić.

A gdzie mąż?

Gdzie ja się teraz z dzieciakami podzieję?

I za co? I co my im złego zrobili?

A i tak się gdzieś zawieruszył.

Pani Klimkowa.

Spójrz na to, Jurek, co przyniosłem.

To niemożliwe! Polacy

muszą iść!

Ojciec jedzie.

No i jesteś nareszcie. Przecież pan Rajca też sobie musi czegoś poszukać. No

nie mogłem znaleźć wód. Niech się pani o mnie nie martwi. Poradzę sobie jakoś.

Rajca. Dla mnie?

Dzięki. Tak.

Jak gruby jest mur dzielący nas od Orwejtsantu.

Dwie cegły.

Dwie cegły.

Trzeba wzmocnić nocne pogotowie. Ostre dyżury, jak w czasie hecy z chlajpetą.

Gdyby do czego doszło, jesteśmy właściwie bezbronni.

Chodzi o to, żeby się nie dać zaskoczyć, zanim nadejdzie pomoc.

Niech się pan nie budzi, że oni zostawią pocztę w spokoju w razie czego.

Może cię to wszystko rozlezie po kościach.

Proszę.

Dobry wieczór. Dobry wieczór. Zajrzę później do pana.

Dziękuję ci trójką.

Skąd pan wie, jak ja się nazywam?

Wiem. Wszystko wiem.

Wiem nawet, ile masz lat.

No ile?

Osiem. A nieprawda, bo prawie dziewięć.

To niewiele się pomyliłem. Tylko o to prawie.

Kto to jest ta ładna pani?

A, to moja żona. Podoba ci się?

Mhm. A dzieci pan ma?

Synka. Takiego dużego jak ty.

A przyjedzie tutaj?

Tutaj?

Przyjedzie.

Będziecie się razem bawić.

Lesiu!

Panie Bosmanie!

Prosimy!

Panią też prosimy!

Panie Bosmanie? Nabijają się ze mnie. Nie chciałem ci od razu mówić, ale na

wiosnę mam dostać Bosmana.

Wiesz co to znaczy?

Weźmiemy nowe mieszkanie z widokiem na morze.

Rzucisz tę twoją pocztę, nie będziesz musiała pracować. A to mam robić? Całymi

miesiącami mam czekać na dziecko? W domu zawsze jest coś do roboty.

Sprowadzisz sobie mamę, będziesz dzieci, nianci.

Wskaczesz jak koza.

Jak się cały dzień siedzi za biurkiem, to można zapomnieć, że się ma nogi. No i

takie nogi.

Przenieś się do Gdyni.

Jeżeli koniecznie chcesz pracować, to znajdziesz coś i tu.

Choćby w zarządzie portu.

Zresztą nie ma o czym gadać. Jeżeli mamy być razem, to gdybyś wymówiła od

pierwszego. Brzesień, październik, listopad. Ślub mógłby być święta.

Ćwiczenia przeciwlotnicze.

Co ci jest?

Nic nie mów.

Tak bym chciała uwierzyć w to wszystko.

Panie ponadacie.

Tak?

Szukam pana po całej poczcie.

Dopiero pająk mi powiedział, że pan tu. A o co chodzi?

O nic.

Tylko dziś niedziela, nie ma do kogo usto tworzyć.

Może byśmy poszli na spacer? Wie pan, trzeba by tutaj krzaki wyciąć.

Dlaczego?

Zasłaniają pole obstrzału.

To niemożliwe. Co?

Co nie jest możliwe? Żeby do tego doszło. Proszę pana, wszystko jest

możliwe. Niemcy przeprowadzają tajną mobilizację. Koncentrują wojska na

naszej granicy. Wszystko jest możliwe.

Cóż my możemy zdziałać?

Wytrzymać 12 godzin.

Wystarczy. Przecież na samobójstwo.

No, widzi pan, jest różnica między samobójstwem a obroną.

Zresztą nie mamy co mędrkować, zrobimy to, czego się od nas wymaga.

No, to co, panie naczelniku, pójdziemy na ten spacer.

Nic z tego nie będzie.

Żadnej kobity na wdychanie nie weźmiesz.

Babanie bracie to tylko energię i naśmiech.

Chłop musi mieć ikrę. Tyle tego?

Na raz nie zabiorę.

Resor mi siada.

Resor mu siada.

Słyszał pan panie Broniu?

Racja, coś pan Bronek. No to jutro ćwiara.

Za co? Za co? Za kogo?

Albo pan szanuje swego patrona, albo nie.

Nie!

Proszę.

Natychmiast dopuścić teren poczty.

Pańskie rozkazy nic mi nie obchodzą. Tu jest teren państwa polskiego.

Zawiadomimy komisariat rządu o incydencie.

Proszę wychodzić.

Nie przerywajcie pracy.

Proszę państwa, proszę wysiadać. Pociąg dalej nie idzie. Jak to nie idzie?

Komunikacja z Gdańskiem przerwana.

Co się stało?

Wypadek? To skandal, panie. Ja napiszę za zalenie. Nic na to nie poradzę.

Radzę wam zawrócić.

Panie, co się dzieje? Pociągi nie chodzą? Nie wie pan, co się dzieje?

Obwieszczeń mobilizacyjnych pan nie widział?

Ludzie, w każdej chwili może tu być strzelanina.

Bardzo pana proszę, niech mnie pan puści. Ja muszę wracać do Gdańska.

Pracuję na poczcie, mam dzisiaj nocny dyżur. Już i tak się spuści. Ja pani nie

zatrzymuję. Nie mam prawa.

Ale tam może być niewesolo.

Kiedy ja muszę wracać?

Jestem kobietą polskiej kobiety.

Muszę do niej iść.

Proszę pani, proszę, oczywiście.

Znaleźliście coś, panie Reitzerze? Jeszcze nie.

W tej chwili idę do mojej znanej autobusowej.

Rozumiem waszą sytuację.

Ale też muszą zrozumieć moją. W domu już idą władze.

Próbowałem zmienić dom, ale to nie jest tak łatwe. W Horach wyrzuciły Polaków z

mieszkań.

I tutaj, w centrum, prawie każdy wziął swojego przyjaciela.

Wiem, ale dlaczego ja powinienem przeżywać?

Wiecie, jak to jest.

Dziś, czy jutro, wyciągnijcie mi te ściany, a jutro wyciągnijcie mnie z

firmy.

Rozumiem waszą sytuację, ale... Myślałem, że człowiek ma taki sam świat

jak inni.

Wszyscy stają się nazistami.

Dokąd to chłopie z tymi pinklami? Do ciebie.

A ja do ciebie.

Nas wyrzucili z mieszkania.

Parę dni mieszkałem tu u jednego Niemca, ale on się boi.

Myślałem więc, że może u was.

W zeszłej nocy aresztowali kolejarzy po domach.

Wyszedłem szukać noclegu.

To może by tak na poczcie.

Nie smakuje ci?

Nie jestem głodny. To jedz, musisz się pożywić przed dyżurem.

Gdzie ten Boguś?

Znowu żeś się bił? Chcesz iść do szpitala jako ojciec?

Co to za gadanie? Napadli go, to się bronił.

Ty mi chłopaka szpitalem nie strasz. Broń go, broń, jeszcze go gdzie zatłuką

na ulicy.

Umij się.

Nie jesz? Nie chce mi się.

Całą noc będziesz głodny. Zawsze mu mała, teraz nie chce jeść, coś go

ugryzło. Może kluski niedobre, co?

Kupię zawsze bezpieczniej, swoi przenocują.

Nie wyrzucą mnie?

Nie bój się bracie, sami swoim.

To wyraj, co?

To swój chłop, kolejarz. Oba nie mamy gdzie spać.

No to idźcie do starego.

Polska nie jest osamotniona.

U jej boku stoją dwie największe potęgi europejskie. Anglia i Francja.

Mocarstwa te, podobnie jak Polska, mają dość niepoczytalnej polityki

sześcioletnich chnowań, pogróżek i awantur.

Oświadczenie premiera Chamberlaina w Izbie Gmin wywołało wielkie

zdenerwowanie na Wilhelmstrasse. Nic nowego. Niemcy trafią nadzieję na

zwycięstwo w wojnie nerwów.

Panie Naczelniku, jestem tu z kolegą.

Kolejarzem. Oba dzisiaj nie mamy gdzie spać.

Może by... Miesz w swoim pokoju. Niech wezmą kocy do

twojej głowy.

Pan mnie zastępował.

Strasznie pana przepraszam. Nic nie szkodzi. Wstrzymali komunikację z

Gdańskiem. Myślałam, że już w ogóle się nie dostanę.

Cały kawał drogi szlam piechotą.

Przyjemnie mi było zrobić coś dla pani. Jaki pan dobry.

Przecież pan już na urlopie. Dopiero od jutra.

O trzy i za godzinę. Dziękuję panu.

Do widzenia pani.

Spotkamy się za miesiąc. Mam nadzieję.

Do widzenia. I niech się pan na mnie nie gniewa, że panu dokuczałam. Ależ pan mi,

Irko.

Do widzenia, panie Grudziń. Niech mnie pan wypuści. To już pan

idzie?

Ma pan rację.

Po co nadstawiać karków?

Mam urlop od jutra.

Wybrałeś się pan w samą porę.

Kobitę samą zostawię na dyżurze i pryskę.

Pan myśli, że może coś być w nocy? Może być, może nie być.

Majko Zóbek, no idzie pan czy nie?

Warszawa, Warszawa, halo, halo, Warszawa, czekam.

Przestań się wygłupiać.

Policy, rozmawialiśmy z Warszawą. Są dobre wiadomości.

Włochy wystąpili z propozycją pośrednictwa. Warszawa ocenia się to

jako zapowiedź zmiany polityki Hitlera.

Można przypuścić, że noc będzie spoko.

Kto teraz nie ma dyżuru, może się przespać.

A na granicy koło Koliwek znowu dzisiaj była strzelanina. No to pa.

Pani jeszcze sprząta o tej porze? Muszę podłogę w ustępie umyć. Tyle się chłopa

zwaliło, a na dworze błoto.

Końca roboty nie widać.

Jak tam Trutka?

Śpi, ale jej pan głowę zawrócił.

Koniecznie chce się z pana synem ożenić?

No cóż, ja osobiście nie mam nic przeciwko temu.

No dobranoc, pani panie. Dobranoc.

177, 178, 179.

To by było na poranny ambulans, jeżeli pójdzie. A jak nie pójdzie?

Kolejarze mówili, że cały ruch wstrzymany.

Panie asystencie, co robić? Zostało 170 paczek. Jak jutro Koli znowu nie

pójdzie.

Oddać ludziom?

Na razie zatrzymamy.

Zobaczymy, może coś się wyjaśni jutro.

Panie asystencie, co to się szykuje?

Skąd ja mam wiedzieć?

Pochowajcie papiery, zamknijcie szafy i idźcie spać.

Nie rozbierajcie się lepiej. Cholera wie, co się może zdarzyć.

Proszę. Panie Konrad, chodź pan posłuchać, stukają.

Gdzie? Kto? W ścianę, udarwiać sam tu.

Nic nie słychać.

Tak ktoś kłół, tak ktoś drapał.

Nic. Jakby coś było, niech mnie pani zawola.

Na zakup towarów we Francji na cele obrony państwa.

Halo, halo, Polskie Radio Warszawa.

Jest teraz godzina, to jest 3.59.

Kończąc nasz dzisiejszy program...

Przypominamy Państwu o uziemieniu anteny i życzymy wszystkim dobrej nocy.

W ogrodzie będę sobie hodował pszczoły.

Dwa, a może nawet ze trzy pnie.

To bardzo ciekawa robota.

I wiesz, bracie, nie ma nic zdrowszego jak miód.

Na serce, na reumatyzm.

Nawet jak cię taka pszczoła uźre, to zdrowo.

Starsze, śpisz?

U nas spokój.

Nie, nic.

Naczelnik na pewno śpi. A u was?

Halo, halo, komisariat.

Halo, halo.

Halo, halo.

Halo, halo, komisariat.

Co się stało?

Muszę zawiadomić naczelnika. Co się stało? Połączenie telefoniczne

przerwane.

Niech go pani obudzi.

I niech mu pani powie, że jestem w piwnicy z moimi ludźmi.

Proszę iść.

Jestem komendantem obrony poczty.

Barciukowski?

Idziemy na dół.

Nie bój się.

Nie bój się, Trutka, nie bój się.

Gdy tam masz broń wszystkim?

Co, co jest, pani asystent? Niemcy!

Chcecie strzelać? No tygnijcie do okienek.

Pan Majerko!

Pan Majerko!

Gazubek! Dawajcie tu szafy! Trzeba zabarykadować!

Jarkam od frontu!

Stąd i chlebi didacz.

Aleś mu dało!

Dawajcie tu!

Panie rezystencie, akna wynoszą!

Pójdzie z dziadziusiem do piwnicy.

Tam ci nic nie zrobią.

Patrzę!

Nie trzeba.

Będziemy mieć więcej takich.

Uwaga! Strzelają z dachu!

Dobry strzelec na ochotnika! Białostaw od strony bocznego wejścia!

Ja pójdę, panie artystę. Najlepiej ze strójki. Ja ich zrobię.

Panie Sturmführerze! Potrzebujemy wsparcia z prawego okna! Obiecał chce

nas wstąpić do... Zola, szybko!

To już za długo. Musimy przyciągnąć poświęcenie.

Pozdrawiam, Faraon!

Pozdrawiam!

Poświęcenie poświęcenia, od razu przyciągnąć!

Cofnęli się.

Panie naczelniku, co to? Co taka cisza? Jak tam na dole?

Próbowali od podwórza, ale my przegoniliśmy się.

Ja pomogę. Nie, zostaw, zostaw. Ja sam.

Amunicja, komu brakuje, niech bierze.

Pilnujcie okiem.

Kawę wam przyniosłam.

Panie naczelniku, czy to wojna? Czy to tylko tu, w Gdańsku?

Ja go odprowadzę, panie naczelniku.

To pewnie Schleswig-Holstein.

Nie pożegnałem się z nimi.

Dobra kobita, ale jak to baba, zaczęła na Bogusiak krzyczeć ze strachu o niego.

A mnie zaraz cholera wzięla.

Skończy się, to się pogodzicie?

Skończy się?

Ale jak się skończy?

Stadą. Nakręcamy go w piorej.

Już był w bramie Skurczybyk, jak żem go rąbnął z góry. Mają dosyć. Tylko

patrzeć, jak nasi tu będą.

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.

Pracownicy Poczczy Polskiej, poddajcie się.

Wasz opór jest beznadziejny. Jeśli się nie poddacie, zostaniecie zniszczeni.

Pracownicy Poczczy Polskiej poddajcie się.

Wasz opór jest beznadziejny. Jeśli się nie poddacie, zostaniecie zniszczeni.

Pracownicy Poczczy Polskiej poddajcie się.

Koledzy, wiemy co nas czeka, jeśli się poddamy. Znamy Niemców.

Odparliśmy atak. Wojna toczy się o Gdańsk. Nie zostawią nas tu samych. Rada

chwila, nasze dywizje będą w Gdańsku.

Nie mamy wyboru. Panie Naczelniku, obejdziemy stanowisko.

Zostaniecie zniszczeni.

Pracownicy Poczty Polskiej, poddajcie się. Wasz opór jest beznadziejny. Jeśli

się nie poddacie, zostaniecie zniszczeni.

Pracownicy Poczty Polskiej, poddajcie się. Wasz opór jest beznadziejny. Jeśli

się nie poddacie, zostaniecie zniszczeni.

Co ty robisz?

No cóż...

Pyrmęs.

Enfoltreffer.

Pomyliń ten flugel!

Tak to jest!

Poddajemy się?

No niech pan decyduje, czy mamy się poddać?

Sanitator!

Zdjęcia i

montaż

Pani Nowak. Tak, Elsa.

Co chcesz?

Muszę porozmawiać z Rudy. Rudy jest w porządku. Pani Nowak, proszę, muszę

porozmawiać z Rudy. Gdzie mogę go znaleźć? W twojej szkole.

Rudy. Rudy,

pomóż, proszę cię.

Ojciec tylko nocował na poczcie przypadkiem. On nic nie wiedział.

Rudy, pomóż.

Zostawcie się!

Chodźcie, szybko, szybko! Chodźcie!

Chodźcie!

Kończy się chłop.

Nie pociągnie do rana.

Rajca, to ja, Stach.

Nie poznajesz mnie?

Cicho, lecą.

Nasi! Rani Boga, nasi!

W imię rządu niemieckiego, w

sprawie uchwały w sprawie uchwały w sprawie uchwały w sprawie uchwały w

sprawie uchwały w sprawie uchwały

Przewodniczący posługi Polskiej Postu w Danziku, w tej chwili w sprawie

uchwały, został uchwalony w sprawie przygotowania do wypowiedzi. Z

powodu głównej porozmawiania z 4.10.1939, w sprawie

uchwały, został uchwalony w sprawie nieprawidłowego posiadania i używania

broni.

wstrzymującym się przeciwko rządu, który powołał śmierć niemieckich obywateli.

Wszyscy byli przekonani do śmierci.

Achtung! Abteilung marsz!

Abteilung halt!

Zuzanny lejkt an!