Original subtitles

NASZA HISTORIA

Przybyliśmy z bardzo daleka, ciężko doświadczeni przez los.

W końcu znaleźliśmy miejsce, w którym możemy czuć się bezpiecznie.

Razem. Po drugiej stronie oceanu.

Inaczej zapamiętałam to miejsce.

Mama wszystkie swoje nadzieje wiązała z domem, w którym dorastała.

Czekał na nas,

nietknięty przez czas od ponad 30 lat.

Jest tam ktoś?

To tylko płaszcz odbijający się w lustrze.

Nie bój się, Sam.

Niełatwo jest zrobić ten krok.

Nie jesteśmy już rodziną Fairbairnów.

Od teraz nazywamy się Marrowbone.

Tak jak to miejsce, które będzie naszym nowym domem.

Gdy przekroczycie tę linię, utracicie wszelkie wspomnienia.

Nasza historia zaczyna się tutaj.

Czy on nas znajdzie, mamusiu?

Kto?

Widzisz? Przekroczyłam linię i już nie pamiętam.

Nikt więcej nie będzie nas niepokoił.

Nigdy.

Chcieliśmy wierzyć, że będziemy bezpieczni,

że my również mamy szansę na szczęście,

że choroba mamy zniknie wraz z resztą problemów.

Mrok, który zostawiliśmy za sobą zdawał się znikać w świetle letnich dni.

Nikt nas nie znał.

Po raz pierwszy w życiu mogliśmy czuć się wolni.

Mieliśmy poznać przyjaciela, który na zawsze odmieni nasze życie.

Popatrz na to, Sam! To pewnie Skała Czerwonej Wiedźmy.

Ma kształt czaszki.

Billy, wracajmy już. Nie podoba mi się tu.

Kto tam? Jak śmiesz nawiedzać moje siedlisko?

Jestem Sam Marrowbone.

To moi bracia, Billy i Jack, a to moja siostra, Jane.

Wkroczyłeś na ziemię Czerwonej Wiedźmy.

Widzisz ścieżkę po prawej stronie? Musisz przez nią przejść.

Jeśli masz dobre intencje, zostaniesz wypuszczony.

Lecz jeśli skrywasz w swym sercu zło,

ściany się zamkną i zostaniesz uwięziony na zawsze.

Czy odważysz się przejść?

Jack, nie!

- Chodź! - Idziemy, Sammy!

Bądź dzielny.

Ściany się zamykają. Nie powinno nas tu być.

Masz dobrą duszę.

Ślisko tu.

Witaj, mały.

Podejdź.

Jestem Allie.

Zostałaś tu uwięziona przez Czerwoną Wiedźmę?

Tak.

Ukarała mnie za włamanie się do jej ogrodu.

Uratować mnie może tylko ktoś, kto przejdzie przez ścieżkę.

Czy to właśnie ty?

Weź w zamian te żołędzie.

Teraz są małe,

ale będą rosnąć i stawać się silne, jak nasza przyjaźń.

Są magiczne.

Skoro jesteś już wolna, to gdzie chcesz teraz pójść?

Pod koniec tego niezapomnianego dnia Allie była już jedną z nas.

Zaczekajcie. Podejdźcie trochę.

Po co?

Piękny widok. Mogę?

Stańcie bliżej siebie.

Gotowi?

Jeden, dwa...

Świetnie.

Idealne.

Zaczęliśmy od nowa.

Zapomnieliśmy o przeszłości i rozpoczęliśmy nowe życie.

Przez jakiś czas wszyscy wierzyliśmy w tę iluzję.

Niestety podróż do Ameryki zabrała mamie jej ostatnie siły.

Nie zdawaliśmy sobie sprawy z tego, że to nasze ostatnie, wspólne lato.

Pochowaj mnie w ogrodzie. Pokazałam ci miejsce.

Musisz skończyć 21 lat.

Ukryjcie się do tego czasu, a wtedy żadne prawo ci ich nie odbierze.

Przysięgnij, że będziecie trzymać się razem.

Na zawsze razem. Przysięgam.

Znajdźcie bezpieczne miejsce, na wypadek gdyby was odnalazł.

W kredensie, po lewej stronie.

Skłamałaś.

Skłamałaś w sądzie.

Przez cały czas miałaś jego pieniądze.

"Ukochany Jacku,

przepraszam, że nie będę przy tobie, gdy dorośniesz.

Nie mam już sił.

Jane będzie matką dla Sama, tak jak powinno być.

Przekaż Billy'emu, żeby nie pozwolił, by złość opanowała jego piękne serce.

A ty, Jacku, gdy nadejdzie czas, otwórz swe serce na miłość.

Ochraniaj ich zawsze.

Wasza kochająca matka, Rose Marrowbone".

Nic ani nikt...

nigdy nas nie rozdzieli.

Stanowimy jedność.

Powtarzajcie.

Nic...

ani nikt...

nigdy...

Stanowimy jedność.

Złożyliśmy przyrzeczenie.

Zaczęliśmy ukrywać się przed światem aż do moich 21. urodzin.

Jack!

TAJEMNICA MARROWBONE

tłumaczenie: techniacz

Pół roku później

Mam dosyć życia w zamknięciu.

Niedługo twoje urodziny, Jack. Powinniśmy pomyśleć o przyjęciu.

W zeszłym tygodniu znów kręcił się tu ten prawnik, Porter.

Już niedługo nie będziemy sobie zawracać nim głowy.

Gdy nadejdą święta, wszystko się zmieni.

Zobaczysz, Billy.

- Billy! - Co się dzieje, Sam?

Słyszałem odgłosy dochodzące zza lustra. Zasłona z niego spada.

Jeśli nic z tym nie zrobisz, to duch znów nas zobaczy.

Nie bądź dzieckiem.

Nie bój się.

Duch zniknął kilka miesięcy temu.

Daj mi to.

Hultaj?

Chodź na śniadanie.

Oto sprawca odgłosów zza ścian. Wielki szczur.

Nie karm go. Dziurawi nam dom.

Mam pozwolić, żeby zdechnął z głodu?

Nie wiesz, gdzie to zwierzę się szwenda.

Może zarazić cię wścieklizną.

Nie ugryzie mnie. To mój przyjaciel.

Wścieklizna to straszna choroba.

Z ust wydobywa się piana, a wnętrzności gniją.

Musiałbym cię zastrzelić.

Wtedy bym się schował za lustrem i krzyczał nocami,

a ty nie mógłbyś zasnąć.

Martwi nie krzyczą.

Przypomnij mi o tym, gdy ponownie usłyszysz w środku nocy ducha.

Kurwa!

Jack!

Żadnych dodatkowych pieniędzy, żadnych niepotrzebnych rzeczy.

To się okaże.

Siema.

Będziemy podążać za tobą po mapie, żebyś nie czuł się samotny.

Właśnie opuścił posiadłość Marrowbone'ów i wjeżdża do lasu.

Ptaszek.

Wjeżdża do tunelu.

Jest w środku.

I z niego wychodzi.

Jedzie przez most.

A teraz...

Stoi niedaleko gospodarstwa Allie.

- Przywitaj się z nią. - Cześć, Allie.

- Tęsknimy za tobą! - Tęsknimy!

Przechodzi przez wyboiste błoto i jedzie ścieżką.

Aż do końca.

Zbliża się do miasteczka.

Jest prawie na miejscu.

Wchodzi do sklepu.

- Ostrożnie, Jack. - Bądź odważny.

Już myślałam, że w tym tygodniu nie przyjdziesz.

Pachną cudownie.

Masz listę?

Jak się czuje mama? Lepiej?

Niezbyt. To przez zmianę pogody.

Przykro mi to słyszeć.

Na pewno jej się polepszy. Uściskaj ją ode mnie.

BIBLIOTEKA

- Co to za książki? - Przywieźli je w piątek.

To niepotrzebny księgozbiór z biblioteki w Portland, w której kiedyś pracowałam.

Dla nich niepotrzebne, dla nas będą skarbem.

Tęskniłam za tobą.

Przepraszam, że nie przyszedłem w zeszłym tygodniu.

W porządku.

Mam książkę, o którą prosiłeś.

- Dziękuję. - Nie ma za co.

Jak tam postępy Sama? Potrzebuje kolejnej?

Jakim cudem on tak szybko czyta? Ta książka ma prawie 300 stron.

Tęsknię za nim. Za Jane i Billym też.

- Mogłabym was odwiedzić... - Gdy tylko mama wyzdrowieje.

- Dzień dobry. - Pan Porter.

No i? Co o tym sądzisz?

Bardzo elegancko.

Pamiętasz ofertę pracy w Nowym Jorku, o której ci opowiadałem?

W Parker and Jameson.

Czyli...?

Nie mogli się oprzeć mojemu urokowi i mnie zatrudnili.

To wspaniale. Bardzo się cieszę.

Przechadzałem się tam po nabrzeżu i nie mogłem przestać o tobie myśleć.

- Co to jest? - Darowizna na rzecz biblioteki.

To pierwsze wydanie. Nie mogę tego przyjąć.

Chciałbym, żebyś tam ze mną pojechała.

Spodobałoby ci się. Może któregoś razu cię tam zabiorę?

Byłaś kiedyś w Nowym Jorku?

Jack Fairbairn.

Teraz Marrowbone. Używamy nazwiska matki.

No tak...

A propos, pozostali spadkobiercy już się podpisali.

Muszę pobrać opłatę manipulacyjną.

Wpadnę do was jutro.

Przekaż mamie, żeby przygotowała czek na 200 dolarów.

Źle się czuje.

Może wezmę od pana dokumenty,

mama je podpisze i je panu przywiozę?

Muszę potwierdzić własnoręczność podpisu.

Będę jutro w południe.

Pa, Jack. Do zobaczenia wkrótce.

Pieprzeni prawnicy.

Wiedziałem, że skurczysyn sprawi nam kłopoty.

Ile wynoszą oszczędności mamy?

- Cholera! - Nie ma nawet 50 dolarów.

Nawet jeśli sprzedam tysiąc ciastek, nie uzbieramy całej kwoty.

Co zrobimy?

Nie wiem, ale jeśli prawda wyjdzie na jaw, to nas rozdzielą.

Jack...

Pudełko.

I co z tego? Przecież już go nie mamy.

- Mogę po nie pójść. - Nie!

Co innego nam pozostaje?

Obiecałeś, że nigdy więcej nie tkniemy tych pieniędzy.

Proszę.

Obiecałem wam wiele rzeczy.

Mogę po nie pójść.

Jesteśmy bogaci!

Tak, Sam, jesteśmy!

O co chodzi, Jane?

To pieniądze pokryte krwią. Wszyscy wiemy, skąd pochodzą.

Nie powinniśmy ich ruszać. Są przeklęte.

- Jack. - Nie mamy wyboru.

Porter przyjedzie jutro. Musimy się przygotować.

- To się nie uda. - Uda.

Postaraj się, żeby wyglądał jak podpis mamy.

- Proszę. - Nie.

To pokój mamy. Powinienem móc tam wejść.

Są w nim lustra. Nie możesz tu wejść.

Proszę...

Co zrobimy z fortecą?

Nie wejdę z nim do środka.

Co robisz?

Dosypuję mu środki przeciwbólowe, których mama nigdy nie brała.

- To może go zabić. - Potraktujmy to jako środki ostrożności.

Przyjechał.

Plan działań jest jasny?

Zapomniałem otworzyć bramę. Przepraszam.

- Co to? - Oszczędności mamy.

Nie mieliśmy czasu ich wymienić.

- Przecież to funty. - Zgadza się, 200 funtów.

No i?

Są dwa razy więcej warte niż dolary.

Powinno wystarczyć na pokrycie wszystkich kosztów...

i inne opłaty.

Miał być czek.

Przyniosę panu coś do picia.

Chciałbym prosić pana o jeszcze jedną rzecz, o ile to nie jest zbyt wiele.

Mama nie może wstać z łóżka.

Czułaby się upokorzona, gdy zobaczył ją pan w takim stanie.

Czy mogę zanieść jej dokumenty do podpisania?

Niech podpisze na obu egzemplarzach.

I daruj sobie tę lemoniadę. Nie mam tyle czasu.

Podpisz na obu egzemplarzach.

Na obu? Nie uda mi się podpisać identycznie.

Zauważy, że nie są takie same.

Musi ci się udać.

- Jane, szybciej! - Chwila!

Nie ma czasu! Podpisz drugą!

Stoi przed drzwiami!

- Jane, on stoi przed drzwiami. - Zamknij się, Jack.

Nie ma już czasu!

Zostań w łóżku, mamo. Lekarz zabronił ci wstawać.

- Podpisz. - Prawie skończyłam.

Nie możesz wyjść.

Idzie tu.

Mamo, zostań w łóżku.

Teraz!

Mamo, idę do pana Portera. Zaraz wrócę.

Przepraszam, ja...

Wszystko z nią w porządku?

Całkowicie opadła z sił.

Nie miałem pojęcia, że jest aż tak źle.

Zatem sprawa została zakończona.

Posiadłość Marrowbone oficjalnie należy do pana matki.

Cieszę się,

że załatwiliśmy to zanim ktoś odkrył,

czym zajmował się wasz ojciec.

Jesteśmy panu wdzięczni. Zwłaszcza za dyskrecję.

Pójdę już, zanim złapie mnie deszcz.

Powodzenia, panie Marrowbone.

I wtedy powiedział: "Nie przyszedłem tu na piknik, ale po czek!".

Uznałem, że nie ma po co dawać mu kolejnej lemoniady.

Nie przedłużajmy tego, co nieuniknione.

Czas na twój upadek, bracie.

Nie da się pokonać marszu Alaski ku północno-wschodnim terytoriom!

Zapamiętaj, odważny żołnierzu,

że północno-zachodnie ziemie nigdy nie zostały podbite.

Aż do dzisiaj.

Sześć!

Ale ci poszło!

Ile wypadło, Sam?

Sześć!

A teraz jej szukaj.

To się nie liczy! Kostka spadła ze stołu!

Pewnie, że nie!

Cicho bądź, Sam!

- Zabiłeś moich Mongołów! - Prawda!

- Dobra! - Przykro mi, Billy!

W porządku. A skoro podłoga również się liczy...

Ale z ciebie palant!

Sami powiedzieliście, że podłoga też się liczy.

Sam, ile wypadło?

Sprawdź to.

Jeden.

- Kiepsko! - Tak mi przykro!

A druga?

- Widzę, że się denerwujesz. - Sam się denerwujesz.

Sześć!

Sześć!

Oby nie zaatakował Brazylii.

Jack...

Duch wrócił!

Do fortecy.

Zakryj lustro, zanim się wydostanie.

Zostańcie tu.

On nigdy nie zostawi nas w spokoju. Nawet po śmierci.

Straciłeś przytomność.

Musiałem stąd wyjść, by cię tu przynieść.

Nienawidzę mieszkać z duchem.

To przez te pieniądze.

Jego duch wrócił, bo z nich skorzystaliśmy.

Gdy tylko wzejdzie słońce, oddacie mu to pudełko.

Niech zabierze je do piekła.

Cześć.

Cześć.

Mogę cię podwieźć do domu?

Dziękuję, panie Porter, ale pojadę autobusem.

Panie Porter? Przecież mówiłaś mi po imieniu.

Nalegam.

Chcę cię o coś zapytać. Chodzi o rodzeństwo Marrowbone'ów.

Dobrze ich znasz?

To dobrzy znajomi.

Martwi mnie pewna rzecz.

Żyją w odosobnieniu, ukrywają się przed społeczeństwem.

- Nie ukrywają się. - Przestań.

- Sam nawet nie chodzi do szkoły. - Bo mieszkają za daleko.

Sam jest nauczany w domu.

Jane pomaga mu w pracy domowej, a ja sprawdzam jego notatki.

To zawsze coś.

Nieszczęśliwie się złożyło, że musi tak żyć z powodu ojca.

Zapewne Jack wiele ci o nim mówił.

Wiem, że to był okrutny człowiek.

Okrutny? Łagodnie powiedziane.

Próbowałem im pomóc.

Udało mi się przed wyjazdem zabezpieczyć im dom, ale mimo tego...

Jeśli prawda wyjedzie na jaw,

nie chcę myśleć, co ich tutaj czeka.

Wiesz, jacy są tutejsi mieszkańcy.

tata

Sam?

Sam!

Gdzie jesteś?

Nadal się boisz?

W końcu będziesz musiał stąd wyjść.

- Tęsknię za mamusią. - Ja też.

- Gdzie ona teraz jest? - W dobrym miejscu.

Chcę do niej pójść. Nie lubię ukrywania się i samotności.

Nie jesteśmy sami. Mamy Allie.

Pokażę ci coś.

Patrz za moim palcem.

- Widzisz gospodarstwo Allie? - Tak.

- Na co czekamy? - Zaraz zobaczysz.

To naprawdę ona?

- Co mówi? - Wita się.

- Chcesz z nią porozmawiać? - Co mam powiedzieć?

Może się przedstawisz?

Będzie wiedzieć, że dziś rozmawia z tobą.

Kropka, kropka.

Kropka, kreska.

Cześć, Sam.

Pyta, co u ciebie słychać.

Wszystko jest bardzo dobrze. Jak mam to powiedzieć?

Kropka, kropka.

Kropka, kreska...

- Muszę wyrwać się z tego domu. - Wszyscy musimy.

Nigdy nie opowiadałeś mi o swoim ojcu.

Był potworem.

Nie da się opisać rzeczy, których się dopuścił.

Przez niego tu uciekliśmy. Musieliśmy go zostawić.

On nadal mieszka w Anglii?

Nie żyje. Więcej nas nie skrzywdzi.

Jane?

Sam?

Wróciłem!

Gdzie byłeś?

Na zewnątrz.

Na zewnątrz?

Przecież nikt nie może opuszczać domu, jeśli nie jest to całkowicie konieczne.

To twoja zasada.

Czuję jej perfumy. I to za każdym razem.

- Dziwne. - Przecież wiesz, o czym mówię.

Nie możesz oczekiwać, że ciągle będzie tu siedział.

Kochają się.

Ona niczego o nim nie wie.

- Pyta czasem o nas? - Oczywiście, ciągle.

I co jej mówisz?

Tak myślałem.

Za dużo mówisz. Wpakujesz nas w kłopoty.

Ktoś jest zazdrosny.

Przymknij się. Dlaczego miałbym być?

Bo Jack ma dziewczynę, a ty - nie.

Mam to gdzieś.

- Całowaliście się już? - Nie twój interes.

- A jeśli ona z nami zamieszka? - Wtedy będzie tu o wiele lepiej.

Chyba nie mówisz poważnie?

Dlaczego nie mogę zamieszkać z dziewczyną, którą kocham?

A nasza obietnica? To dla ciebie już nic nie znaczy?

Przecież zapewniam wam bezpieczeństwo.

Bezpieczeństwo? A co to znaczy?

Jesteśmy tu uwięzieni, a ty chodzisz, dokąd masz ochotę.

Ale według ciebie to jest w porządku.

- Cicho bądź. - W porządku!

Może jednak powinna tu z nami zamieszkać?

- Dlaczego mam być cicho? - Zamknij się.

Opowiedz jej o mamie i tacie!

- Dlaczego tego nie zrobisz? - Wynoś się!

- Powiedz jej prawdę! - Wynocha!

Nie dotykaj mnie, Jane!

Nie zamykaj przede mną drzwi!

- Wynocha! - Bo co?!

Wynoś się!

Chcesz mnie wyrzucić?! Mam sobie pójść?

Potrzebujesz mnie bardziej, niż ja ciebie!

Wynoś się!

Lepiej się czujesz?

Głowa mi pęka.

Nie denerwuj się na niego. Czuje się tu jak ptaszek w klatce.

Ja mam Sama, ty masz Allie.

On nie ma nikogo.

Mamusia.

*Zaopiekuję się dziś tobą*

*Obiecuję, że nie spuszczę cię z oka*

*Jeśli się zgubisz*

*To idź za moim głosem*

*Będziemy jednością*

*Nikt nas nie rozdzieli*

Bestia z Bampton nareszcie schwytana

Duch.

*Znajdziesz mnie tu*

*Będziemy...*

Jack! Lustro!

Co?

Sam był w pokoju mamy.

Twierdzi, że zobaczył coś w lustrze wiszącym na szafie.

Myśli, że to był duch.

Przecież skłamaliśmy mu w ten sposób, żeby nie znał prawdy.

A prawda jest taka, że zamurowaliśmy człowieka

i pozwoliliśmy mu zgnić nad naszymi głowami.

To był nasz ojciec.

Morderca.

Przyjechał tu, żeby nas zabić.

A my to kim niby jesteśmy?

Nadal pamiętam jego krzyki przez pierwsze tygodnie.

Wydawało się, że nie umrze.

Takie dziwne jest twierdzenie, że jego duch nadal tu jest?

On nas już nie skrzywdzi. Nie żyje, przepadł.

Nie przepadł.

Musimy zorganizować mu pochówek.

Nie wrócimy tam. Rozumiesz?

Nigdy!

Nie możemy mieszkać w grobowcu.

Cześć.

- Pakujesz się? - Tak.

Możemy chwilę porozmawiać?

- Oczywiście. - Świetnie.

Dziękuję.

- Przepraszam za bałagan. - Nie szkodzi.

No więc?

Chcę ci coś...

Proszę.

- Co to jest? - Otwórz.

Tom, ja...

Czy zechcesz mi towarzyszyć?

Chciałbym ci pokazać mnóstwo wspaniałych miejsc.

Tom, ja...

Nie rób tego.

Pośpieszyłem się, tak?

Nie, po prostu... Chodzi o to, że...

Jestem za stary?

Mój tata jest 15 lat starszy od mamy.

- Od 40 lat są szczęśliwym małżeństwem. - Przestań, proszę.

Nie myślę o tobie w taki sposób. Przykro mi.

- Chodzi o Jacka? - To nie twoja sprawa.

Niczego o nim nie wiesz.

Nie masz pojęcia, w co się pakujesz.

Ja tylko próbuję cię chronić.

Mógłbym cię stąd zabrać. Nie pasujesz tu.

Przemyśl to.

Bestia z Bampton nareszcie schwytana.

Kradzieże Fairbarna i brutalne morderstwa.

Wydany przez własnego syna. Młody Fairbarn zeznaje przeciwko ojcu.

Fairbarn znęcał się nad córką.

Fairbarn uciekł z więzienia. Miejsce pobytu jego żony i dzieci jest nieznane.

Hultaj?

Gdzie się podziewałeś?

Obyś mnie nie ugryzł, bo zrobię z ciebie obiad.

No wychodź. Nie bój się.

Thomas D. Porter.

Mówi Sam Gouldman.

Pan Gouldman!

Miło pana słyszeć. Właśnie kończę...

Skończyliśmy posiedzenie zarządu.

Po intensywnych naradach podjęliśmy ważne decyzje

odnośnie przyszłości naszej firmy.

Zamieniam się w słuch.

Czas, żebyśmy się rozwinęli.

Zamiast zaproponowanego wcześniej stanowiska

oferujemy panu partnerstwo w naszej firmie.

Co pan na to?

Czuję się zaszczycony. Żebym dobrze to zrozumiał...

Oferujemy panu kupno 10 procent naszych udziałów.

Jest pan tam?

O jakiej mniej więcej kwocie mówimy?

Około 5 tysięcy dolarów. Zakładam, że nie będzie to problemem.

Prawda, panie Porter?

Tak.

Ale jeśli wolałbym tamto stanowisko...

Myślę, że wyraziłem się jasno.

Na tę chwilę potrzebujemy partnera, nie pracownika.

Panie Porter?

Panie Porter?

Muszę się zastanowić.

Tylko nie za długo.

Jeśli nie jest pan zainteresowany, ofertę przedstawimy następnemu kandydatowi.

Zapewne pan to rozumie. Zadzwonię w poniedziałek.

Dziękuję, panie Gouldman.

Nie! Nie! Nie!

Okrzyki "Zmowa!" na opuszczającą sąd rodzinę Fairbarnów.

W trakcie śledztwa ginie 10 tysięcy funtów.

Billy?

Jane?

Jak dziś się czuje mama?

Chyba mamy problem.

Nie mogę być współwinnym fałszerstwa.

Proszę... Ja tylko próbuję opiekować się rodziną.

Okłamałeś mnie. Chciałeś mnie oszukać

i zrobiłeś ze mnie wspólnika w tej swojej maskaradzie.

Uczciwie byłoby zaproponować mi rekompensatę.

Nie mamy pieniędzy!

Macie 10 tysięcy funtów, które mi przekażecie,

żebym mógł wyrwać się z tej zabitej dechami dziury!

Zapewne chcesz przedyskutować to z rodzeństwem.

Przyjdę jutro.

Co zrobimy?

Wyrzuciliśmy pieniądze do komina. Nie odzyskamy ich.

To koniec.

Billy, ja to zrobię!

Trzymaj.

- Billy! - Co?

Coś ty narobił?

Nie chciałeś zburzyć ściany, więc dostałem się na strych w inny sposób.

Ktoś musiał odzyskać te pieniądze.

Zakazałem ci tam wchodzić!

On żyje.

Przeżył.

Żywi się tam. Widziałem.

Zabije nas wszystkich.

Pełno tam kości zwierząt! Gołębi, szopów, szczurów!

Panuje tam niewyobrażalny smród.

Znalazł sposób na magazynowanie deszczówki.

Pije deszcz.

- On znów żyje. - Żył przez cały czas!

Wynoś się!

- Niech on się stąd wyniesie! - Przestań, proszę.

Przestać?

Słuchacie mnie w ogóle?! On żyje!

- Chce nas dopaść! - Przecież zabiłem skurwysyna!

Zajmę się tym!

Pójdę tam i to zakończę! Bóg mi świadkiem!

Słuchacie mnie?!

Spokojnie!

Musimy powiedzieć Allie.

Tylko ona może mu pomóc.

Nie, przestraszy się. Nie będzie chciała go znać.

Ona go kocha.

Teraz liczy się tylko to, by uratować Jacka.

Musimy powiedzieć jej prawdę.

Jutro w oku Czaszki.

NASZA HISTORIA

Jest tu ktoś? Przyszedłem po pieniądze!

Mama umarła. Złożyliśmy przyrzeczenie.

Zaczęliśmy ukrywać się przed światem aż do moich 21. urodzin.

Zapowiada się słoneczny dzień.

Może pójdziemy na ryby. Dobrze nam to zrobi.

"Dzień, w którym zamknęliśmy ojca, nie różnił się od innych.

Nic nie zapowiadało tego, że nas odnalazł".

Weź Sama!

Tędy!

- Chcę pójść z tobą! - Zostań z Jane i Samem.

Nie! Jack!

Będziecie tu bezpieczni!

Rozprawię się z nim.

Jack! Nie!

Mam to! Tu jestem!

To sprawa między tobą a mną!

Trzymaj się z daleka od domu, to ci to oddam!

To wyłącznie moja sprawka.

Ja cię wydałem i wziąłem twoje pieniądze.

Oni nie mają z tym nic wspólnego.

Weź to i zostaw nas w spokoju.

Jack?

Zabij go, Billy!

Już idę!

Sam, nadchodzę!

Jane!

Jane, Billy, Sam!

Otwórz drzwi, Jack!

Jeśli masz odwagę.

Coś ty zrobił?!

Coś ty zrobił?!

Jane, Billy, Sam!

Sam!

Jane, Billy!

Jack ponownie chciał dostać się na strych, ale zastał jedynie ciszę.

Było już za późno.

Przepraszam, że was nie ochroniłem.

Ale dotrzymam obietnicy.

*Zaopiekuję się dziś tobą*

*Obiecuję, że nie spuszczę cię z oka*

*Jeśli się zgubisz*

*To idź za moim głosem*

*Będziemy jednością*

*Zbudujemy twierdzę*

*W której będziemy bezpieczni*

*W której będziemy bezpieczni*

*Nic nam nie zagrozi*

Jane.

Sam.

*Jeśli tylko staniesz u mego boku*

Nie będzie wspomnień.

Wszystko zaczyna się tutaj.

Nasza historia rozpoczyna się w tym miejscu.

Gdy przekroczymy tę linię, zostawimy za sobą przeszłość.

"Przez wiele godzin walił w drzwi.

Nie miał możliwości ucieczki.

Jack zamurował drzwi. Billy zamknął komin.

Czekaliśmy przez wiele dni, aż w końcu odgłosy ustały".

Słyszeliście?

Ktoś jest na zewnątrz.

Gdy Jacka nie ma w pobliżu, ja wydaję rozkazy.

Nie możesz.

Cicho bądź.

Już dobrze. Nie bój się, Sam.

Chwyć mnie za rękę.

Musimy trzymać się razem dla Jacka.

Nic.

Nic.

Nikt.

Nikt.

Nikt.

Nigdy.

Stanowimy jedność.

Stanowimy jedność.

Stanowimy jedność.

Nadal mam nabój! Mogę tam pójść!

Zakończę to!

Billy, nie możemy.

Powiedział, żebyśmy tu zostali. Nie pozwoli mi pójść.

Nie kłóćcie się!

Jack.

Jack śpi. Ma ranną głowę.

Jack próbował popełnić samobójstwo.

Dlatego wróciliśmy.

Allie, proszę...

Zaopiekuj się Jackiem.

Jane?

Wybacz mi.

Co?

To ty. Nie możesz tu być.

Odejdą, gdy tu zostaniesz.

- Odejdź, proszę. - Ty krwawisz.

Pokaż to.

Daj mi na to spojrzeć. Uspokój się!

Wiem o wszystkim.

- Spójrz na mnie! - Gdzie oni są?

Jack, spójrz na mnie! Przestań!

- Jane. - Przestań!

- Zostaw mnie! - Uspokój się!

Przestań!

Oni odejdą, gdy tu zostaniesz!

Nie mogłem ich uratować.

Zostaw nas! Proszę, odejdź!

Daj nam spokój!

Odejdź!

- Odejdź! - Nie!

Odejdź!

Tom, pokaż mi to!

Kto ci to zrobił?

Jack, pomóż mi!

Dlaczego się ukrywasz?

Myślisz, że mnie wystraszysz?

To nie będzie takie łatwe! Pokaż się!

Nie jestem tu sama!

Słyszysz ich zza ścian! I wiesz co? Ja też!

Myślisz, że możesz zgasić ich światło jak świeczkę,

ale tak nie jest!

Allie.

Nie masz takiej mocy!

To ty jesteś martwy.

Jane!

Sam, Billy! Wiem, że mnie słyszycie!

Wiem, że tu jesteście!

Billy, pokaż się!

Billy!

Ja się tym zajmę, Jack!

Zostaw ją!

To nie jest twoje miejsce! To nasz dom!

Cieszy mnie to, o czym mówisz.

Jack od roku nie wykazał objawów wielorakiej osobowości.

Jane, Billy i Sam w jego umyśle wreszcie poszli spać.

Takie przeżycie mogło spowodować w jego umyśle nieprzewidziane zmiany,

dlatego też musimy być czujni.

Wiem, że już o tym rozmawialiśmy.

Jesteś młodą, zdrową kobietą i masz przed sobą wielką przyszłość.

Nie rozumiem, dlaczego zamieszkałaś w domu,

który już na zawsze będzie dźwigał brzmię tych tragicznych wydarzeń.

Będzie ci źle.

Jack?

Będziesz się czuła samotna.

To chory umysłowo mężczyzna, który nigdy właściwie się tobą nie zaopiekuje.

Jack?

Nie ma powodu, żebyś do końca życia musiała dźwigać taki ciężar.

W chorym umyśle miłość nie urośnie.

Jeśli wybierzesz życie z Jackiem, nigdy nie będziesz miała prawdziwej rodziny.

Dziękuję za troskę, panie doktorze.

Dopilnuj, żeby brał lekarstwa.

To jedyny sposób, żebyśmy trzymali jego rodzeństwo z daleka od niego.

- Wróciłaś. - Wstawaj.

Nigdy nie obchodziliśmy twoich urodzin.

Niesamowite, prawda?

Tyle czasu minęło, a ono się nie zniszczyło.

Poczekam w środku, aż sobie pójdą.

tłumaczenie: techniacz

Zapraszam również na .:: GrupaHatak.pl ::.

.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.