Original subtitles

کانالی برای عاشقان سینما :Cinephilia https://t.me/Video_Archives

مترجم : دکتر لکتر

بلطف و حمایت آرش عنایتی

این فیلم بر اساس وقایع تاریخی ساخته شده است

شخصیت‌های اصلی واقعی هستند و تمام وقایع در دنیای واقعی رخ داده‌اند

...وقتی به جادوگران فکر می‌کنید

آیا این چیزی است... که به ذهن شما می‌رسد؟

در کودکی ...مانند خیلی از دختربچه‌های دیگر

...می‌خواستم

یک جادوگر باشم...

در روزهای خاکستریِ زمستان صدای آواز آنها از جنگل را می‌شنیدم

شب‌ها در رویاهای من می‌رقصیدند

آرزو داشتم در مراسم‌های مخفیانه آنها شرکت کنم

داروهای مختلفی از گل و گیاهان درست می‌کردم

طلسم‌هایی می‌نوشتم و زیر بالشتم مخفی می‌کردم

آرزوهایم را بارها با خودم ...تکرار می‌کردم

به این امید که ...در دنیای کوچک و ملال‌آورم

اتفاقی رخ بدهد...

کتاب‌هایی در مورد جادوگران می‌خواندم

آنها را در تلویزیون می‌دیدم

اما با غالب آنها در سینما آشنا شدم

دخترا مراقب اون مزاحم‌های منحرف باشین

!اونا باید از ما بترسن

اولین بار که " جادوگر شهر آز " را دیدم هنوز بخاطر دارم

از همان لحظه‌ای که دوروتی ...پا به دنیای تکنی‌کالر گذاشت

افسون شدم...

جادوگر شهر آز " به من نشان داد " که دو نوع جادوگر وجود دارد

در یک طرف ...گلیندای مهربان را داریم

با جادوی سفید... و زیباییِ خیره‌کننده و کلاسیکش

تو یه جادوگر خوبی یا یه جادوگر بد؟

!من اصلا جادوگر نیستم

!جادوگرا پیر و زشتن

فقط جادوگرای بد زشت هستن

و در طرف دیگر ...جادوگر بدجنس غرب را داریم

که پوست سبز و رفتار شریرانه‌اش... هیچگاه از ذهن مخاطب پاک نمی‌شود

!بالاخره تو رو با خودم میبرم، عزیزم

!همینطور سگ کوچولوت

میخواستم جادوگر خوبی باشم

نمی‌توانستم درک کنم چرا یک زن باید بد بودن را انتخاب کند

آن زمان نمی‌دانستم ...که خوب یا بد بودن

گزینه‌ای نیست که یک زن... به تنهایی برای خود انتخاب کند

جادوگر بدجنس در عین حال که قرار بود ...ما را بترساند

بعنوان هشداری برای زنان و دختران... خلق شده بود

درست رفتار کن و زیبا باش وگرنه نابودت خواهیم کرد

قرن‌هاست که این را ...به زنان گوشزد کرده‌اند

تا آنجا که روی استخوان‌هایمان ...حک شده است

با خون ما آمیخته... و روی قلب‌هایمان خالکوبی شده است

این بخشی از فرهنگ و تمام داستان‌های ما است

زنان مقابل یکدیگر قرار می‌گیرند

باکره

فاحشه

دوشیزه

پیرزن

جادوگر خوب

و جادوگر بد

این روایت ...آنقدر فراگیر شده است

که آن را برای یکدیگر بازگو می‌کنیم...

ما خواهران، همسایگان و دوستان خود را کنترل می‌کنیم

پتیاره

چی گفتی؟

درست شنیدی

!زنیکه سوتین نمی‌پوشه

این روایت بدخواهانه به افرادی که ...از جانب زنان تهدید می‌شوند قدرت داد

تا این باور را بوجود بیاورند... که ترس و نفرت آنان از زنان بجا است

و این حق را دارند تا ما را آزار دهند

چند ماه بعد از تماشای ..." جادوگر شهر آز "

در مدرسه راجع به زنانی خواندم ...که صدها سال پیش در اروپا و آمریکا

در جریان شکار جادوگران... به قتل رسیده بودند

داستان آنها دست از سرم برنداشتند

...شیفته آنها شدم

و نام آنها را مانند طلسم... با خودم همراه داشتم

وقتی دچار اضطراب و تنهایی می‌شدم آن اسامی را با خودم تکرار می‌کردم

آنا موتس

الیزابت کلارک

مری اسکراتن

کاترین گریدی

مری هیکز

ایزابل ریگبی

جنت هورن

روث آزبرن

آگنس واترهاوس

الیزابت دیوایس

آن ویتل جین بولکاک، سوزانا اسمیت

آنا موتس

بعضی از آن جادوگران ...شفادهنده و قابله بودند

و با مهارت‌های خود... به جامعه کمک می‌کردند

برخی مطرود شده بودند و خارج از روستاهای خود زندگی می‌کردند

و برخی عقل خود را از دست داده بودند

با آنها همذات‌پنداری می‌کردم

چون سایه جنون همیشه در کمین من بوده است

در کودکی با نیروهای ناشناخته‌ای پیمان بستم

با این باور که برخی رفتارهای خاص مرا در امان نگه می‌دارد

شب‌ها به مدت چندین ساعت با آدم‌های خیالی صحبت می‌کردم

دنیاهایی در ذهنم ساختم ...که آنقدر ملموس و زنده بودند

که می‌خواستم تا ابد در آنها بمانم...

بزرگ‌تر که شدم ...جنونم را به کارم منتقل کردم

و متوجه شدم می‌توانم آن را کنترل... و حتی از آن استفاده کنم

...با جادوگران خداحافظی کردم

و اجازه دادم در کودکی محو شوند...

شاد بودم

در امان بودم

اما این فقط یک توهم بود

سه سال پیش پسرم را بدنیا آوردم

یک ماه بعد در بخش روانی بستری شدم

جنون دوباره سراغم آمده بود

و جادوگران؟

حالا آنقدر به من نزدیک بودند که نفس‌هایشان را روی گردنم احساس می‌کردم

در اتاق‌ها که قدم می‌زدم هر از گاه آنها را می‌دیدم

شب‌ها در تخت، دست‌های استخوانیِ آنها را روی بدنم حس می‌کردم

از دریا برایم آواز می‌خواندند

...از جنگل مرا صدا می‌زدند

و دعوت می‌کردند... به آنها بپیوندم

...تا اینکه بالاخره

به آنان پیوستم...

« جادوگران »

همیشه از زشت و شلخته‌بودن هراس داشتم

از آشکار کردن شرارت‌ها و ضعف‌هایم هراس داشتم

اما دیگر اهمیتی ندارد

می‌خواهم به شما نشان بدهم دیوانگیِ مطلق به چه شکل است

می‌خواهم آنچه را که دیدم ...و احساس کردم

با شما به اشتراک بگذارم...

بنابراین خیال دارم شما را ...در این طلسم با خودم همراه کنم

چون با وجود اینکه من زنده ماندم ...اما خیلی‌ها

نتوانستند...

بارداری دوران عجیبی است

یکنواخت و در عین‌حال جادویی

به گذشته که نگاه می‌کنم ...متوجه می‌شوم در همین زمان بود

که جنون به سراغم آمد...

همچنان که بدنم به سرعت تغییرشکل می‌داد واقعیت شروع به مبهم‌شدن کرد

دیگر با زمان حال ارتباط نداشتم

در عوض در فضایی عجیب‌ و غریب ...سیر می‌کردم

...و با تمام زنانی که در طول تاریخ

پیش از من این سفر را تجربه کرده بودند... همذات‌پنداری می‌کردم

...درهای گذشته و آینده باز بودند

و احساس می‌کردم... میان دو دنیا گام برمی‌دارم

در خواب و بیداری

کسی به من نگفته بود که بارداری ممکن است به این شکل باشد

فیلم‌ها به من یاد دادند که باید آرام، زیبا، لطیف و گلگون باشم

چیه؟

!تکون خورد

چی تکون خورد؟

!بچه...تکون خورد

اما من چنین احساسی نداشتم

احساس می‌کردم غیرقابل‌کنترلم

...مانند طوفان

وحشی و سرکش بودم...

آتش بودم

بخاطر این ازهم‌گسستگی، متوجه شدم دوران بارداری پر از اضطراب و تنهایی است

روزشماری می‌کردم تا این دوران تمام شود

می‌خواستم هرچه زودتر ...پسرم را در آغوش بگیرم

و گرمای بدنش را... روی پوستم احساس کنم

بعد از تولدش از خوشحالی در پوست خودم نمی‌گنجیدم

نمی‌توانستم بخوابم چون احتیاجی به خواب نداشتم

به شدت هیجان‌زده و سرشار از عشق بودم

...اما بعد از آن

اوضاع به بدترین شکل پیش رفت...

آنچه در ادامه می‌آید گواهی بر اظهارات من است

طلسم شماره یک « سقوط به ورطه جنون »

با شب ارتباط برقرار کن تا ذهنت باز شود

ممنون

بسیار خب

پسرم یه روز چهارشنبه در اوج گرما بدنیا اومد

و یکشنبه شب احساس خیلی عجیبی بهم دست داد

یادم میاد شوهرم ...فرزندمون رو بغل کرده بود

و از من خواست ...یه لحظه اونو بگیرم

و من نتونستم...

اون وسط اتاق نشیمن ایستاده بود

...و یادم میاد بی‌اختیار

برگشتم به سمت آشپزخونه...

وحشت کرده بودم

تا اون لحظه چنین ترسی رو تجربه نکرده بودم

می‌خواستم فرار کنم

نیمه‌شب پسرمون رو در صندلیِ مخصوصش گذاشتیم و با ماشین راهیِ اورژانس شدیم

در یه اتاق خفه نشسته بودم و دکتر وارد شد ...اونو بخوبی بخاطر میارم

چون موهای قرمزی داشت... و یه روپوش آبیِ روشن پوشیده بود

اسمش " دکتر بن " بود

شروع به پرسیدن یه سری سوال کرد

...در هفته گذشته

چند بار احساس افسردگی یا نومیدی... بهت دست داده؟

چند بار برای انجام کاری عدم علاقه و لذت از خودت نشون دادی؟

چند بار برات پیش اومده ...که بسختی خوابت برده باشه

یا اینکه بیش از حد خوابیده باشی؟...

...قرار بود در ماه‌های بعد

این سوالات رو مدام بشنوم...

چند بار نسبت بخودت ...احساس بدی داشتی

...یا حس شکست بهت دست داده

یا اینکه باعث سرافکندگیِ خودت... و خانواده‌ت شدی؟

بعد از اینکه احساساتم رو ...براش توضیح دادم

دکتر بن گفت که یک مورد رایج ...افسردگیِ بعد از زایمانه

و خود بخود از بین میره...

برگشتم خونه و سعی کردم زندگیِ عادیم رو ادامه بدم

سعی کردم احساساتم رو پنهان کنم

اما شرایط روحیم بسرعت رو به وخامت بود

نمی‌تونستم غذا بخورم نمی‌تونستم بخوابم

و کم‌کم به این فکر افتادم بخودم صدمه بزنم

یه شب ناگهان احساس نیاز شدیدی پیدا کردم ...که از خونه‌مون بیرون بزنم

و به سمت پل نزدیک خونه برم... که بالای بزرگراه قرار داشت

قبلا دسته‌های گل زیادی اونجا دیده بودم

عکس‌های رنگ‌ورورفته‌ای که زیرشون یه اسم نوشته شده بود

اما هیچوقت درک نمی‌کردم چرا باید یه نفر از نرده‌ها بالا بره

چرا باید از اون بالا بپره

اما اون لحظه تمام توانم رو جمع کردم تا به سمت پل نرم

با بیمارستان تماس گرفتیم و یادم میاد زن پشت تلفن خیلی مهربون بود

مدام می‌گفت می‌دونم، می‌دونم، وحشتناکه

و یه آمبولانس برام فرستاد

وقتی بهیارها وارد شدن ...من روی کاناپه نشسته بودم

...و فکر کنم اون لحظه

...ده روز بود که نخوابیده بودم

و نمی‌تونستم غذا بخورم...

از نظر فیزیکی مشکل بلع داشتم

ساعت 5 صبح بود و من می‌خواستم بمیرم

...یکی از بهیارها

حدود 50-60 ساله بود...

یه نگاه به من انداخت ...روی مبل نشست و گفت

" !به دنیای والدین خوش اومدی "

دستاشو به این شکل تکون می‌داد

...و یادمه با خودم فکر کردم

!واقعا؟

یعنی طبیعیه؟

باید همچین حسی داشته باشم؟

قراره این شکلی باشه؟

مرد مهربونی بود

وقتی در اورژانس بودم بدیدنم اومد تا ببینه حالم چطوره

اما شنیدن اون حرف ...در اون مقطع از بیماریم

باعث شد احساس کنم... واقعا یه مشکلی دارم

انگار برای اون کار ساخته نشده بودم

انگار فاقد مهارت‌های لازم برای مادر شدن بودم

و اصلا دوست ندارم این حرف رو بزنم

چون حالا میدونم چه احساسی نسبت به پسرم دارم

اما بعد از اون ...کم‌کم این حس در من ایجاد شد

که اشتباه کردم مادر شدم... و اینکه همه از این موضوع خبر دارن

و همه به وضوح اینو می‌بینن

چون همه می‌دونیم که یه مادر چطور باید باشه

یه مادر خوب فداکاره و تمام وجودش رو صرف عشق‌ورزی به فرزندش میکنه

اون بی‌ریاست

سرشار از جوانی و معصومیت

از نظر خلوص و پاکدامنی تقریبا باکره‌ست

موهاش تا پایین کمرش میرسه و میان مزرعه گل‌های وحشی قدم میزنه

به نوزادش شیر میده

همیشه بوی نان تازه میده

لباس نخیِ بلند می‌پوشه و آرایش نمی‌کنه

عشق از وجودش سرریز میشه

هیچوقت از زندگیش ایراد نمی‌گیره

احساس خوشبختیِ ابدی میکنه

حداقل سه فرزند داره که به تنهایی ازشون مراقبت میکنه

لاغر، زیبا و برازنده‌ست

هیچوقت دچار خشم و اضطراب نمیشه

مملو از شفقت و شادی و منبعی از احساسات بی‌انتهاست

اون یه مادره و همین براش کفایت میکنه

و احساس خوشبختی میکنه

حالا توسط مادران بی‌نقص احاطه شده بودم

اونا همه جا بودن

شباهتی به اونا نداشتم

بیشتر شبیه کاراکتر مارلو در " تالی " بودم

...فیلمی که قبلا دیده بودم

اما وقتی ساعت 4 صبح موقع شیر دادن به بچه ...دوباره تماشاش کردم

برام معنای تازه‌ای پیدا کرد...

از اینکه چقدر با اون همذات‌پنداری می‌کنم حسابی شوکه شدم

بنظر میرسه با بدنیا اومدن اون نوزاد در زندگیِ خودش بدام افتاده

اون سه ساعت رو بطور مداوم تکرار میکنه

با گذشت هر ثانیه ...بیشتر خودشو از دست میده

تا زمانی که تبدیل به یه شبح میشه... که فراموش کرده قبلا کی بوده

زندگیِ گذشته‌ش برای همیشه از بین رفته

بالاخره یه زن مثل خودم رو پیدا کرده بودم زنی که رفتار و احساسش مثل من بود

اما داستان اون پایان خوشی نداشت

و این فکر مثل خوره بجونم افتاده بود که منم عاقبت خوشی نخواهم داشت

کله سحر برگشتم اورژانس

برام قرص خواب تجویز کردن و تونستم بخوابم

تغذیه با شیرخشک رو شروع کردم که خیلی بهم کمک کرد

هرچند ...احساس شرم و گناه

از اینکه مادر شایسته‌ای نیستم... دست از سرم برنمی‌داشت

...اما اون

اون اضطراب و پایان شوم... همینطور بیشتر میشد

مثل یجور وحشت حی و حاضر بود

و نمی‌دونستیم چیکار کنیم

نمی‌دونستیم چه بلایی سرم اومده

و برام خیلی آسون بود :اینطور فکر کنم

در زندگیم مشکلی نداشتم "

بعد بچه‌دار شدم

و حالا وسط یه فیلم ترسناکم

پس لابد بخاطر اون بچه‌ست " که همچین احساسی دارم

اوایل موفق شدم اون افکار رو از خودم دور کنم

...اما بیماریم هرچی بیشتر طول می‌کشید

برام سخت‌تر بود ...صدایی رو در سرم خاموش کنم

...که به من می‌گفت

فقط بخاطر مادر شدنم... در این شرایط قرار گرفته بودم

افکارم در مورد پسرم شوم‌تر از قبل شدن

شاید اگه اون اینجا نباشه همچین احساسی نداشته باشم

شاید راه‌حلی برای پایان دادن به این عذاب باشه

اونقدر ناامید شده بودم ...که با ترس فکر میکردم

فقط همین یک گزینه برام باقی مونده...

در مورد این افکار به هیچکس چیزی نگفتم

بیش از حد پلید بودن

هیچکس منو درک نمی‌کرد و هیچکس بخاطر این فکر منو نمی‌بخشید

می‌دونستم چه بلایی سر زنانی اومده که به بچه‌هاشون آسیب رسوندن

می‌دونستم جامعه چه رفتاری با اونا داشته

به همین خاطر جرات نکردم به کسی بگم

حتی به دکترها

هر روز با بیم و وحشت از خواب بیدار می‌شدم

با یه حس شوم

...انگار یجور

درد عذاب‌آور و جسمانی داشتم...

و کاری از دست کسی برنمی‌اومد

نمی‌تونستن این درد رو برطرف کنن

فقط می‌تونن برات دارو تجویز کنن و تو رو به تراپیست ارجاع بدن

...اما در مورد مشاوره

لیست افرادی که در انتظار نوبت مشاوره هستن بخصوص در انگلیس خیلی طولانیه

و داروها چهار هفته طول میکشه تا اثر کنن

تازه اگه اثر کنن

واقعا غیرقابل‌تحمل بود

...قبل از بیماریم

تنها چیزایی که درباره ...سلامت روان مرتبط با زایمان می‌دونستم

از فیلم‌هایی در مورد... افسردگیِ بعد از زایمان بودن

بیش از 80 درصد زنان به دلیل تغییرات هورمونی از افسردگیِ بعد از زایمان رنج میبرن

من قرار نیست اینطور باشم

زنی که رو لباسش ...استفراغ بچه ریخته

با موهای ژولیده نشسته... و همینطور زار میزنه

به مادرش زنگ میزنه و پشت گوشی کمی براش اشک می‌ریزه

...و در صحنه بعدی

اومده بیرون... برای خرید کفش یا همچین چیزی

واقعا مثل زندگی در یه فیلم ترسناک بود

خونه‌م، جایی که یه زمان ...برام امن‌ترین جا بود

حالا تبدیل به ترسناک‌ترین... مکان دنیا شده بود

یجور حس غریزی بود

می‌تونستم طعم شرارت رو در دهانم حس کنم

می‌دونم اغراق‌آمیز بنظر میرسه اما نمی‌تونم جور دیگه‌ای توضیحش بدم

احساس می‌کردم تسخیر شدم

انگار دو نسخه از من وجود داره

...من خوب

و من بد...

نمی‌تونم تنهایی زندگی کنم چون از خودم می‌ترسم

چون شیطان درونم رو خودم خلق کردم

این عجیب‌ترین حسیه ...که در زندگی و دنیات وجود داره

و تمام اجزای اون... هنوز سر جای خودشون هستن

خونه‌ت، رفقات خانواده‌ت، شریک زندگیت

همه چی سر جای خودشه میشه اونا رو دید و لمس کرد

اما تمام رنگ‌ها و شادی‌ها از بین رفتن

و چیزایی که فکر نمی‌کردی برات اتفاق بیفتن درحال رخ دادن هستن

صحنه‌های غیرقابل‌تصوری ...اطرافت اتفاق میفته

و تو احساس درماندگی می‌کنی... چون هیچ جوری نمیشه جلوشون رو گرفت

رفقام، خانواده‌م، شوهرم نهایت تلاش‌شون رو برای کمک به من کردن

اما به شدت احساس می‌کردم ...سربار اونا هستم

و اگه نباشم... برای همه بهتره

از جمله پسرم

فکر می‌کردم اگه خودکشی کنم همه ناراحت میشن

...اما احتمالا می‌گفتن

اینطوری برای خودش بهتر بود... !راحت شد

واقعا به این کار باور داشتم

کم‌کم به فکر راه‌های خودکشی افتادم

برنامه‌ریزیِ خاصی نداشتم اما گزینه‌هام رو سبک سنگین می‌کردم

و بعد نزدیک بود خودمو بندازم جلو یه ماشین

اما جلوی خودمو گرفتم چون نمی‌خواستم یه نفر دیگه رو درگیر کنم

از تنهایی هراس داشتم

حتی از اینکه با پسرم تنها باشم بیشتر می‌ترسیدم

نمی‌دونستم چه بلایی ممکنه سرش بیارم

انواع صحنه‌های وحشتناک از مقابل چشمم رژه می‌رفتن

تصور می‌کردم دارم پسرمو با یه بالش خفه میکنم

اونو از پنجره طبقه سوم پرت میکنم یا در وان خفه‌ش می‌کنم

با اینحال اونو بیشتر از هر کس دیگه‌ای در دنیا دوست داشتم

شب‌ها مدام تنفس اونو چک می‌کردم

بالا و پایین رفتن سینه‌ش رو تماشا میکردم

وقتی در آغوشم نبود اونقدر دلتنگش میشدم که قلبم درد می‌گرفت

برای اولین بار در زندگیم متوجه شدم می‌تونم خوب و بد رو یکجا در قلبم حفظ کنم

می‌تونستم هردو رو همزمان حس کنم

ترسناک بود

خیلی احساس تنهایی می‌کردم

طلسم شماره دو « وارد محفل شوید »

هرجا زنان زیادی وجود دارند جادوگران زیادی نیز وجود دارند

در این مدت از تمام کسانی که می‌شناختم کمک خواستم

...در توئیتر پست می‌گذاشتم

گاهی از پست گذاشتن در توئیتر پشیمون می‌شدم چون اون زمان حالت نرمالی نداشتم

با اینحال در توئیتر پست گذاشتم

به تمام والدینی که می‌شناختم پیام دادم

با زنانی که اصلا نمی‌شناختم تلفنی در این مورد صحبت می‌کردم

فقط دنبال یه نفر می‌گشتم که بهم بگه " راهش اینه "

" اینطوری می‌تونی از این وضع خلاص بشی "

تا اینکه یکی از دوستان منو وارد یه گروه زنانه واتس‌اپ کرد

زنانی که قبلا این بیماری رو ...تجربه کرده بودن

و این همه چیز رو تغییر داد...

من " شیما طارق " هستم و دکترم

در دانشگاه لندن در زمینه اچ.آی.وی تحقیق می‌کنم

و دوستت هستم

میشه در مورد اولین باری که با هم آشنا شدیم توضیح بدی؟

در تابستان 2020 با هم آشنا شدیم

و تو بتازگی " برتی " رو بدنیا آورده بودی؟

چند وقتش بود؟

دو هفته یا سه هفته - آره -

و در واتس‌اپ به گروه " عشق مادرانه " ملحق شدی

میشه خودتو معرفی کنی؟

البته، من " میلی " هستم مادر دو تا بچه و در لندن زندگی می‌کنم

" عشق مادرانه " ...یه گروه برای حمایت از زنانی بود

که با مشکلات مادرشدن ...دست‌وپنجه نرم میکنن

و کسی رو ندارن... تا از جنبه‌های تاریک این قضیه صحبت کنن

در واقع اون گروه رو ...بتازگی راه‌اندازی کرده بودیم

و همه چیز از خوردن چای و بیسکویت ...با زنانی شروع شد

که احساس می‌کردن... به دنیای مادران عادی تعلق ندارن

از من استقبال کردن و مشکلاتم رو جدی گرفتن

تمام افکار وحشتناکی که داشتم رو ...قبلا تجربه کرده بودن

و بر اونا غلبه کرده بودن...

همگی از اون مشکلات جون سالم در برده بودن

اونا برام تبدیل به ...منبعی از امید و حمایت شدن

و همینطور آگاهی و دانشی... که در هیچ جای دیگه نمی‌تونستم پیدا کنم

هیچکس در مورد سختیِ کار صحبت نمی‌کنه

وقتی از یه نفر می‌پرسین اوضاع چطوره ...انتظار دارین جواب بده

" عالیه، واقعا خوشحالم "

" این بچه نور زندگیِ منه "

اما من همچین احساسی نداشتم

...وقتی اولین دخترم بدنیا اومد

اصلا احساس رضایت نمی‌کردم اما دوست داشتم براش مادری کنم

اما کم‌کم ...دچار وسواس فکریِ مادرانه شدم

و تصور می‌کردم... قراره یه بلایی سرش بیارم

...و

صحبت کردن در موردش ...اصلا کار راحتی نیست

...چون هر شب که اونو می‌خوابوندم

تصور می‌کردم ممکنه از فرزندم ...سوءاستفاده جنسی کنم

و گفتن حرفایی که تا حالا به کسی نگفتم... با صدای بلند اصلا راحت نیست

اما واقعا وحشتناک بود

و من تابحال با کسی در این مورد صحبت نکردم

خودزنی می‌کردم، چون تنها راه سرکوب این افکار همین بود

...و

اونو پذیرفتم

مثل شکنجه بود

بنظرت چرا مردم راجع به این چیزا حرف نمی‌زنن؟

چرا اونو پنهان می‌کنن؟

چون می‌ترسن

...بنظرم جامعه از این وحشت داره

خودشو درگیر مشکلاتی کنه که یه مادر... ممکنه از نظر احساسی با اونا روبرو باشه

می‌خوایم در کنار مادران احساس امنیت کنیم، مگه نه؟

دوست داریم فکر کنیم ...مادران

محیطی کاملا امن... برامون ایجاد می‌کنن

...و فکر کنم حتی در بزرگسالی

این فکر که یه مادر ممکنه فرزندشو... دوست نداشته باشه عمیقا ما رو می‌ترسونه

این یجور ترس اصلی و اولیه‌ست ...که در رابطه با مواجه شدن

با چنین موضوعات وحشتناکی... به سراغ‌مون میاد

واقعا وحشت داشتم ...در مورد افکاری که در سر دارم

با کسی صادقانه صحبت کنم...

فکر می‌کردم پسرمو ازم جدا می‌کنن

اما بعد از اون ...میلی، شیما و بقیه زن‌های گروه

از تجربیات‌شون برام گفتن...

باعث شد بالاخره صادقانه حرفامو بزنم

و اونا منو قضاوت نکردن

در عوض با عشق و محبت از من استقبال کردن

منو متوجه این موضوع کردن ...که بیماریم چقدر جدیه

و چنین وضعیتی ممکنه... عواقب غم‌انگیزی در پی داشته باشه

وقتی به اونا گفتم ...افکار خودکشی دوباره سراغم اومده

وارد عمل شدن...

روزی که به خونه‌م اومدی رو یادته؟

آره، به وضوح یادمه

بیشتر بخاطر اینکه شوهرم نگران شده بود

گفت ...میخوای بری دیدن یه غریبه

...که هیچی در موردش نمی‌دونی

و بهت گفته ...شرایط روحیِ خوبی نداره

و خیال داری چیکار کنی؟...

منم گفتم خیال دارم ببرمش بخش اورژانس

نگرانت بودم

یعنی راستشو بخوای چند هفته نگرانت بودم

بیشتر نگران این بودم که مشکلت جدی گرفته میشه یا نه

...یادم میاد

توی مسیر ...سعی داشتم راهنماییت کنم

چون می‌خواستم مطمئن بشم... کمکی که لازم داری رو بهت بکنن

مقابل بیمارستان ...شیما بهم گفت

" باید همه چیزو بهشون بگی "

در این مورد درک متقابلی بین ما وجود داشت

به من گفت تنها راه رسیدن به مرحله بعدیِ درمان همینه

بارها سعی کرده بودم کمک بگیرم

...اما وقتی شیما اینو بهم گفت

شجاعتش رو پیدا کردم... تا همه چیزو در مورد افکارم به دکترها بگم

و وقتی این کارو کردم اونا گوش دادن

تو به آدمای زیادی کمک می‌کنی ...اینو بارها دیدم

و به من کمک کردی... و زندگیمو نجات دادی

اون گروه زندگیمو نجات داد

ازت ممنونم خیلی ممنونم

اما ناراحت‌کننده نیست؟

ناراحت‌کننده‌ست ...وقتی به شرایطمون فکر می‌کنیم

...اینکه چطور با هم آشنا شدیم

و اینکه لازم بود یه غریبه ...ازت حمایت کنه و بهت بگه

" این کاریه که باید بکنی "

و من و شیما ...که تلفنی حرف زدیم و گفتیم

" باید فورا ببریمش بیمارستان "

چرا آدمای عادی باید این کارو بکنن؟

چون اگه من نبودم، اون گروه هم وجود نداشت پس کی باید این کارو می‌کرد؟

و این خیلی ناراحت‌کننده‌ست

...چون حتما زنان زیادی هستن

که از این فرصت بی‌نصیب هستن...

واقعا غم‌انگیزه

دو روز بعد از اینکه شیما ...منو به بیمارستان برد

برای بار چهارم و آخر ...در بخش مادر و نوزاد بستری شدم

که یک بخش روانی ...برای مادران جوان بود

و نوزادشون در بیمارستان... پیش اونا می‌موند

...اولین بار که وارد بخش شدم

احساس کردم از واقعیت جدا شدم...

این اتفاق برای من نمی‌افتاد

واقعا اینجا نبودم

این زندگیِ من نبود

« بخش اعصاب و روان »

پسرم پیشم بود

در کالسکه‌ش خوابیده بود

...اما بخاطر کووید

شوهرم اجازه نداشت... با ما وارد بخش بشه

...از پشت یه شیشه ضخیم

...با هم خداحافظی کردیم

و درو پشت سرم قفل کردن...

من و پسرم رو به اتاق‌مون بردن و یادم میاد فکر کردم جای خوبیه

تمیز و ساکت بود می‌تونستم از پشت پنجره درختا رو ببینم

بعد یه زن دیگه وارد اتاق شد و ازم خواست ساکمو باز کنم

دستکش‌های لاتکس رو با صدای بلند دستش کرد

و شروع به وارسی کردن وسایلم کرد

هر چیزی رو بالا می‌گرفت و می‌گفت " این چیه؟ "

...هندزفریم رو گرفت

کمربند حوله حمامم ...کیسه‌های پلاستیکی

همینطور قیچی... موچین و تیغ اصلاحم

هر چیزی که ممکن بود با اون به خودم یا بچه آسیب برسونم رو گرفت

تو اینو خواستی؟

میخوای همینطور نگاه کنی؟

متاسفانه بله

بخاطر همین اکثر زن‌های اینجا !پاهای پشمالویی دارن

بعد منو با پسرم در اتاق تنها گذاشتن

وحشت کردم ...چون تا اون لحظه

...بزرگ‌ترین ترسم این بود که

با پسرم در اتاق تنها بمونم...

دلیل اینکه بخش مادر ونوزاد ...بیمارانش رو تشویق میکنه

تا فرزندشون رو همراه داشته باشن ...اینه که

در طول درمان... مادر و فرزند بتونن با هم ارتباط برقرار کنن

شانس بهبود رو ...به میزان زیادی افزایش میده

که واقعا شگفت‌انگیزه...

متاسفانه ...اکثر بیماران اون بخش

افکار و احساسات منفی‌ای... در مورد فرزندان‌شون دارن

به همین خاطر اکثر زن‌ها در این لحظه دچار وحشت میشن

مثل من

حتما اشتباهی شده

من نباید اینجا باشم

بعد از اون، یکی از کارکنان بخش ...کنار در اتاق که باز بود نشست

و مراقبم بود...

هر ربع ساعتی یبار ...یه نفر داخل اتاق رو نگاه می‌کرد

و هر کاری می‌کردی رو یادداشت می‌کرد... در تمام شبانه‌روز

نیمه‌های شب نور چراغ‌قوه به صورتت تابیده می‌شد

انگار می‌گفتن " چیکار میکنه؟ اوه، خوابیده "

یه نفر که تو عمرم ندیده بودمش موقع شستن، خوردن و تلفن مراقبم بود

سلام، من ساویر والنتینی هستم

در مرکز اعصاب و روان هایلندکریک هستم

بر خلاف میلم منو اینجا نگه داشتن

لطفا کمکم کنید

می‌دونی هفته‌ای چند بار از این تماس‌ها با پلیس گرفته میشه؟

اون تماس‌ها رو !آدمای دیوونه می‌گیرن

همه چیزو می‌دیدن و یادداشت می‌کردن

فورا احساس کردم اشتباه کردم و باید اونجا رو ترک کنم

بهشون گفتم لازم نیست اونجا باشم

...بهترین کار اینه که برم خونه

و اونقدرا بیمار نیستم...

به من گفتن اشتباه می‌کنم ...و قطعا لازمه اونجا بمونم

و اگه سعی کنم اونجا رو ترک کنم ...تحت قانون سلامت روان

بر خلاف میلم بازداشت می‌شدم...

حقوقم سلب می‌شد

اونجا بود که به عمق شرایطم پی بردم

ظرف یک ماه ...اونقدر حالم بد شد

و درحالیکه در اون بخش بدام افتاده بودم... سعی داشتم یه غریبه رو متقاعد کنم دیوانه نیستم

درحالیکه ته دلم می‌دونستم دیوانه‌م

...و برای اولین بار فکر کردم

" ممکنه هیچوقت از اینجا خلاص نشم "

احساس می‌کردم زندانیم

نمی‌تونستیم وارد اتاق بقیه بشیم و بچه‌های یکدیگر رو لمس کنیم

وقتی بهمون اجازه می‌دادن ...بیرون بریم

اجازه نداشتیم... با بیمارهای دیگه صحبت کنیم

با لیوان‌های کوچک کاغذی بهمون قرص می‌دادن

و یادم میاد با خودم فکر کردم " مثل لیوان کاغذی‌های تو فیلما "

و بعد با بیماران دیگه آشنا شدم

چشمان بیقراری داشتن

با لباس‌های پر از لک و دمپایی بین هم وول می‌خوردن

بعضیا گریه می‌کردن ...بعضیا خشم داشتن

اما اکثرا ترسیده و درمانده بودن...

حالا جادوگران منو احاطه کرده بودن

از پشت پنجره منو نگاه می‌کردن

بیرون از اتاق با هم پچ‌پچ می‌کردن

در سایه‌ها حرکت می‌کردن و انتظار می‌کشیدن

موقع غذا ...پشت میز نشستم

و یه زن که تا حالا ندیده بودمش... اومد و کنارم نشست

سلام، من امیلی هستم

بزودی سروکله زن‌های دیگه هم پیدا شد

سلام، من جود هستم

وقتی امیلی و جود ...داستان‌شون رو برام تعریف کردن

فورا باهاشون ارتباط برقرار کردم...

...چند ماه بود

...که احساس می‌کردم

شرایطم داره بدتر میشه...

...در یه روز معین

از دوستم ...که پرستار بخش اورژانسه

خواستم تا در پارک همدیگه رو ببینیم...

و بهش گفتم " اصلا خودمو نمی‌شناسم "

در آینه نگاه کردم " " و اصلا خودمو نشناختم

اون گفت الان تو رو میبرم خونه

و بنظرم نباید بسادگی ازش بگذری

چون اگه در اورژانس ...کسی با این وضع مراجعه می‌کرد

فورا با بخش اعصاب و روان... تماس می‌گرفتم

منظورت چیه خودتو نشناختی؟

تو آینه نگاه کردم و انگار اصلا خودم نبودم

...یه نفرو دیدم

اما احساس کردم... هیچ ارتباطی با اون شخص ندارم

وحشت کرده بودم

و امیلی چه اتفاقی برای تو افتاد؟

فکر کنم به محض اینکه پسرم بدنیا اومد دیگه نتونستم بخوابم

و این موضوع روز بروز داشت نگران‌کننده‌تر می‌شد

تمایل شدیدی به فرار پیدا کرده بودم

چه نقشه‌هایی کشیده بودی؟

خیال داشتی چطور فرار کنی؟

مثلا می‌تونستم با قطار ...به یه شهر دیگه برم

در یه هتل مخفی بشم... و به کسی چیزی نگم

واقعا عجیب بود

و بعد گمونم...این افکار خیلی نومیدانه و ترسناک‌تر شدن

در واقع چطور می‌تونستم فرار کنم

صحبت با امیلی و جود ...خیلی کمک کرد

اما کافی نبود...

باید با آدمایی حرف میزدم که این مشکل رو داشتن و بهبود پیدا کرده بودن

یه دوست شماره دو زن رو بهم داد ...و از اتاقم در بخش

با اونا تماس گرفتم...

سلام، من کریستال هستم

دانشیار دانشگاه متروپولیتن منچستر هستم

و همینطور مادر یه پسر چهار ساله به اسم ویلیام هستم

سلام، من لوسی هستم لوسی وارویک-گاسپ

و من یکی از دو مادر ...یه دختر فوق‌العاده هستم

که چند هفته دیگه 9 سالش تمام میشه...

کریستال و لوسی چند سال قبل از من در کلینیک‌های متفاوتی بستری بودن

الان حال هردو خیلی خوبه ...و از تجربیات‌شون

برای کمک به زنانی که خودشون رو... در موقعیتی مشابه می‌بینن استفاده می‌کنن

فرد دیگه‌ای که باهاش صحبت کردم ...سوفیا بود

که هیچوقت ...در بخش مادر و نوزاد نبود

اما افسردگی و اضطراب‌های... پس از زایمان رو تجربه کرده بود

وقتی فهمید در بخش هستم ...با من تماس گرفت

و خیلی مهربان و فهمیده برخورد کرد...

با اون خیلی احساس صمیمیت کردم

من سوفیا دی مارتینو هستم و بازیگرم

بچه داری؟

بله، دو تا

از این زنان خواستم ...در مورد تجربیات خودشون صحبت کنن

به این امید که از تجربیات اونا ...بعنوان نوعی طلسم‌نامه بهره ببرم

و راه خودم رو در این طوفان پیدا کنم...

میشه در مورد احساس افسردگی ...و اضطراب‌هات برام بگی

و اینکه اولین بار چطور ظاهر شدن؟...

اوایل خیلی آدم شادی بودم

تا اینکه زایمان کردم و شوهرم برگشت سر کار

و وقتی به تنهایی ...عهده‌دار مراقبت از بچه شدم

همه چی به سرعت تغییر کرد...

...دوران زایمانم خیلی طولانی بود

بخاطر همین بعد از اون... ترومای شدیدی داشتم

و این حس همینطور ادامه پیدا کرد

...یادم میاد بعد از اون

با دکترم صحبت کردم ...و بهش گفتم

خیلی گریه می‌کنم " " انگار هنوز تو شوک هستم

...فکر کنم می‌خواست مطمئن بشه

دچار اختلال روانیِ پس از زایمان شدم یا نه... که البته این نبود

اما بعد از اون همه چی بسادگی کنار گذاشته شد

حالا که بهش نگاه می‌کنم تمامش افسردگی و اضطراب پس از زایمان بود

اما با یه بی‌خوابیِ مزمن شروع شد

فکر می‌کردم قراره بمیرم

...یادمه از ماما پرسیدم

چند ساعت بی‌خوابی ممکنه آدم رو بکشه؟

یعنی ممکنه آدم از نخوابیدن بمیره؟

...و اون گفت

نه، معلومه که نمیشه " " امکان نداره از بی‌خوابی بمیری

اما بنظرم امکان داره ...چون احساس کردم بدنم

داره از پا درمیاد...

نمی‌تونستم تمرکز کنم نمی‌تونستم چیزی رو محاسبه کنم

یادم میاد صبح عینکمو گذاشتم روی میز ...و فکر کردم

اگه اونو اینجا بذارم " " یادم می‌مونه بعدا اونو به چشم بزنم

تمام مدت در فکر این بودم ...چطور کارای خونه رو راست‌وریس کنم

!اونم با وجود یه نوزاد در خونه...

و اصلا نمی‌تونستم با این موضوع کنار بیام

وقتی فرزند دومم بدنیا اومد ...به شدت غمگین شدم

چون فرزندم رو خیلی دوست داشتم ...اما متوجه شدم...خدایا

...که نمی‌تونم

اونقدری که میخوام... با فرزند اولم وقت بگذرونم

و به شدت قلبم شکست

این واقعیت که باید ...چند روزی در بیمارستان

...دور از اون باشم

به شدت غمگینم کرد...

و از طرفی اصلا نمی‌خواستم با اون تنها باشم

به همین خاطر ...برای اینکه تنها نباشم

چند ساعتی ...به خونه یکی از دوستام می‌رفتم

و مدام به این فکر می‌کردم... روزای دیگه رو چطور بگذرونم

اما شرایط فقط بدتر و بدتر شد

تا اینکه در بخش مادر و نوزاد بستری شدم

...سایر زن‌های بخش

از اختلالات روانیِ... مربوط به زایمان رنج می‌بردن

بعضی از اونا چندین ماه اونجا بودن

بعضیاشون حتی در بخش زایمان کردن

اکثر اونا مثل من افسردگی و اضطراب داشتن

اما بعضیاشون دچار روان‌پریشی شده بودن

طلسم شماره سه « شرارت‌های خود را بازگو کن »

در اعتراف رحمت را خواهی یافت

این کاترین چو ـه

نویسنده کتاب « دوزخ:خاطرات مادری و جنون »

که تجربه او از روان‌پریشیِ پس از زایمان رو توصیف می‌کنه

کاترین با من در بخش نبود ...اما اون و کتابش

به من کمک کردن... این بیماری رو بهتر درک کنم

روان‌پریشی چه تفاوتی با اضطراب و افسردگی داره؟

روان‌پریشی جداییِ کامل از واقعیته

فاصله بین چیزی که مغز ...تجربه می‌کنه

و تمام خاطرات و ناخودآگاه ...از بین میره

انگار تمام چیزایی که تجربه کردم ...یا در موردشون خوندم

بطور همزمان دارن پردازش میشن...

در طول روان‌پریشی چه چیزایی می‌دیدی؟

با دیدن شیاطین در چشمان پسرم شروع شد

این اولین نشانه‌ای بود که نشون می‌داد یه جای کار ایراد داره

کم‌کم ارواح پلید رو می‌دیدم

صدای خدا رو می‌شنیدم که با من حرف می‌زنه

چهره‌های زیادی می‌دیدم

اونا رو احساس می‌کردم و این منو می‌ترسوند

احساس می‌کردم از کنارم رد میشن

غذایی که برام می‌آوردن شبیه گوشت انسان بود

آدمایی رو می‌دیدم که گوشت انسان رو آماده می‌کنن و برام میارن

شوهرم یه چهره دیگه داشت

روبات می‌دیدم

تصوراتم خیلی واضح بودن ...بخصوص از شیاطین

و ارواح پلید...

چهره تمام پرستارها شیطانی بود

می‌تونستم حس کنم ...منو بزور روی زمین میکشن

هرچند الان می‌دونم... اصلا اینطور نبوده

شوهرم وقتی فهمید ناخوشم منو به اورژانس برد

...فکر می‌کردم در برزخ هستم

آدمایی رو می‌دیدم که پشت میکروفون هستن ...همراه با نور و صفحه نمایش

و جوری می‌خندیدن... که انگار وضعیت خنده‌داریه

سعی داشتم اونو قانع کنم ...که سر صحنه فیلمبرداری هستیم

در برزخ هستیم... و باید از اونجا خارج بشیم

و شوهرم فقط می‌گفت آروم باش

می‌تونی بهم بگی بیدار شدن در بخش روانی چطور بود؟

در یه اتاق خالی بیدار شدم ...یه اتاق سفید

بدون اینکه بخاطر بیارم... چه اتفاقی افتاده

تنهایی بیدار شدم

چهار روز از هذیان و توهمات گذشته بود

...وقتی بالاخره منو به بخش بردن

لباسامو درآورده بودم... و کف زمین ادرار کرده بودم

بعد از آرامبخشی که بهم زدن منو اونجا گذاشتن تا بیدار بشم

انگار وسط یه فیلم بودم با خودم فکر می‌کردم، کجا هستم؟

چه اتفاقی افتاده؟

کاری از دستم برنمی‌اومد ...جز اینکه از تخت بیرون بیام

لباسمو بپوشم و برم بیرون... که منم همین کارو کردم

کاترین در سفرش به آمریکا ...حالش بد شد

و مثل من به متخصصین مادر و نوزاد... دسترسی نداشت

در عوض، از پسرش جدا شد و در بخش عمومیِ بزرگسالان تحت درمان قرار گرفت

اکثر افراد حاضر در اون مرکز بی‌خانمان یا کهنه‌سرباز بودن

افرادی که مشکل سوءمصرف مواد داشتن

اکثرا آدمایی که در حاشیه اجتماع بودن

قبل از بستری شدن، در مورد روان‌پریشیِ بعد از زایمان چی می‌دونستی؟

در مورد " آندریا یتس " که در آمریکا خیلی مشهور بود می‌دونستم

اما بعد از بهبودی متوجه شدم هردو تشخیص مشابهی داشتیم

خبر نداشتم روان‌پریشیِ بعد از زایمانه

میشه کمی در مورد " آندریا یتس " توضیح بدی؟

فکر کنم مورد آندریا یتس در 2001 اتفاق افتاد

اون یه زن تگزاسی بود که پنج فرزندشو در وان خفه کرد

متهم به قتل شد و می‌خواستن اعدامش کنن

اما این شوهرش بود ...که وارد عمل شد و گفت

اونو بخاطر کاری که کرده... مقصر نمی‌دونه

اما فکر کنم جامعه اینو درک نکرد و وحشت‌زده شد

همچنان در آمریکا یه چهره مناقشه‌برانگیزه

در آمریکا فقط دو مرکز مادر و نوزاد وجود داره

...در بریتانیا 22 مرکز داریم

که تا حدودی بخاطر مرگ تراژیک... دکتر داکشا امسن ایجاد شدن

...یک روانپزشک برجسته

که در چند مایلیِ محل زایمانم... زندگی می‌کرد

...من دیو امسن هستم

و شوهر داکشا... و پدر فریا بودم

دکترها تشخیص دادن ...داکشا قبل از مادر شدن

مبتلا به افسردگیِ شیدایی بود... و دارو مصرف می‌کرد

بارداریش چه تاثیری روی این موضوع داشت؟

مجبور شد مصرف لیتیوم داروی ضدافسردگی و تیروکسین رو قطع کنه

و خیلی خوش‌شانس بودیم ...چون بلافاصله باردار شد

و بعد سقط کرد...

بعد از اون دوباره باردار شد و یبار دیگه سقط کرد

تمام این مدت هیچ دارویی مصرف نمی‌کرد

شبیه یه بمب ساعتی بود که هر لحظه ممکنه منفجر بشه

تا اینکه بالاخره ...رویامون به حقیقت مبدل شد

و فریا رو باردار شد...

و بعد فریا بدنیا اومد

تمام پدرها میدونن که بچه اول یه تجربه جادوییه

داکشا مایل بود خودش به نوزاد شیر بده

بنابراین زوجین با اجازه روانپزشک ...موافقت کردن

به مدت سه ماه... دارویی مصرف نکنه

ما در مورد داروهاش ...علائم و بیماریش

قبل از بارداری، حین و بعد از اون... صحبت کرده بودیم

...اما هفته آخر متوجه شدم

سه ماه از شیر دادنش می‌گذشت ...و هیچ دارویی مصرف نکرده بود

و قبلا سه بار... سقط جنین رو تجربه کرده بود

بنابراین بهش گفتم شاید وقتشه دوباره داروهاش رو شروع کنه

اما اون نمی‌خواست

داکشا از روان‌پریشیِ بعد از زایمان ...رنج می‌برد

اما اطرافیانش خبر نداشتن...

از این می‌ترسید اگه به کسی چیزی بگه فریا رو ازش جدا می‌کنن

از این وحشت داشت ...اگه حقیقت رو به روان‌شناسش بگه

بین همکارانش... باعث سرافکندگیش بشه

...روزی که داکشا و فریا مردن

دیو سر کار بود...

...مقابل در که رسیدم

بوی تندی به مشامم خورد...

به آشپزخونه رفتم کالسکه فریا اونجا بود اما خودش نبود

...یه چیزی روی میز بود

بود A4 یه کاغذ

...اون یادداشت رو بلند کردم

و فقط اولین کلمه‌ش رو خوندم...

...و بعد

فهمیدم بوی چیه...

یک روز قبل از اینکه ...داکشا خودش و فریا رو بکشه

دیو این عکس رو از اونا گرفته بود...

استاد پنهان کردن احساساتش بود

...بخاطر همین در عکسی که گرفتم

چنین لبخند زیبایی زد...

از قبل برنامه‌ریزی کرده بود

میراثی که ماجرای داکشا و فریا برجا گذاشت در مورد بیمارانی مثل من نباید دست‌کم گرفته بشه

داستان اونا ...در سطح بین‌المللی بازگو میشد

برای تاکید بر اهمیت... آموزش سلامت روان در دوران بارداری

چرا صحبت در مورد این موضوع برات مهمه؟

باید این کارو بکنم

...نمی‌تونم اجازه بدم دخترانم

...و بقیه مادران و نوزادها

بیهوده بمیرن...

...اتفاقی که برای داکشا افتاد

یه تراژدیِ مطلق بود...

متاسفانه در این مدت ...مشغول بررسیِ

گزارش مرگ اون ...و مرگ فریا بودم

...و نکات زیادی

از مرگ اون و مرگ فریا یاد گرفتم...

...و در واقع

خدای من ...سخته جلوی اشکام رو بگیرم

...برای اون

ببخشید

اون اتفاق دنیای پزشکی رو در شوک فرو برد

اینکه یه دکتر بسیار مستعد جان خودش رو بگیره

برای افرادی که درگیر درمان بودن ...روشن شد

که نحوه بروز روان‌پریشی ...در افراد عادی

با افرادی که بعد از زایمان ...دچار روان‌پریشی میشن

کاملا تفاوت داره...

علائمش با سرعت بیشتری بروز می‌کنه

حالات بیمار می‌تونه ظرف چند دقیقه تغییر کنه

...درحالیکه در افراد عادی

ممکنه هفته‌ها و ما‌ه‌ها طول بکشه... تا شاهد این تغییرات باشیم

موردی از فوریت‌های روانپزشکی بحساب میاد

مورد معدودی از این دست داریم

در طول این سال‌ها ...اغلب فکر می‌کنم

حتما شرایط روحیِ سختی داشته... که دچار این میزان از روان‌پریشی شده

نمی‌دونم در ذهنش چی می‌گذشت

هیچکس نخواهد فهمید

شوهرش نمی‌دونه هیچکس نمی‌دونه

اما رسیدن به این نقطه ...از روان‌پریشی

...که فکر کنی این تنها راه نجاتته

...احتمالا فکر می‌کرده

داره با این کار خودش و دخترش رو... نجات میده، نمی‌دونم

نمی‌دونم

بیشتر از بیست سال از مرگ داکشا و فریا می‌گذره

اما اتفاقی که برای اونا افتاد هنوز در حال تکراره

در سال 2000 یکی از عواملی که ...باعث شوک بریتانیا و تمام جهان شد

...این بود که خودکشی

یکی از دلایل اصلیِ مرگ... در دوران بارداری و بعد از اون بود

...و در نوامبر سال گذشته، 2022

گزارشی از سه سال گذشته داشتیم...

و حدس بزن

خودکشی همچنان شایع‌ترین علت مرگ مادران در بریتانیاست

پس چیزی تغییر نکرده

در واقع ...آمار سال گذشته نشون میده

میزان خودکشی افزایش پیدا کرده...

...حتی با وجود گسترش خدمات

تعداد زنانی که به مراکز... مراجعه می‌کنن هنوز اندکه

زنان زیادی هستن ...که جرات نمی‌کنن

...به دکتر، ماما یا مددکار اجتماعی

از مشکلات روحی‌شون بگن... چون از عواقبش هراس دارن

یکی از رایج‌ترین چیزایی ...که در مرکز می‌شنویم

ترسیدم اگه دکتر منو به شما ارجاع بده" " فرزندم رو ازم بگیرید

تعداد زنانی که فرزندشون از اونا گرفته شده از انگشتان دست کمتره

درحالیکه هزاران زن رو درمان کردم

نظر مساعدی نسبت به سلامت روان ...وجود نداره

اما این میزان... در مورد مادر شدن هم خیلی بالاست

...اینکه بهت بگن مادر خوبی نیستی

احتمالا بدترین توهینیه... که یه زن ممکنه در تمام عمرش بشنوه

زخم عمیقی برجا می‌گذاره

...اینکه اونا رو به افرادی امثال ما

...یا فردی مثل من ارجاع بدن

این سوال رو براشون پیش میاره... نکنه آدم ناتوانی هستم؟

نکنه مادر خوبی نیستم؟

و بنظرم زنان قبل از وارد شدن به مرکز مدام با این سوالات دست‌وپنجه نرم می‌کنن

تا حالا شده بعنوان مادر احساس گناه کنی؟

فکر کنم بارها بعنوان مادر دچار احساس گناه شدم

از لحظه‌ای که می‌فهمی بارداری ...احساس گناه شروع میشه

و فکر نمی‌کنم هیچوقت... متوقف بشه

فشارها و انتظارات زیادی وجود داره

آیا وظایفم رو بخوبی انجام میدم؟

آیا به اندازه کافی بهشون آزادیِ عمل میدم؟

آیا تمام نیازهای اونا رو برآورده می‌کنم؟

احساس گناه از کار کردن

احساس گناه از کار نکردن

احساس گناه از اینکه به یکی از بچه‌ها بیشتر از اون یکی توجه نشون میدی

احساس گناه از اینکه زمان کافی با فرزندانت نمی‌گذرونی

احساس گناه از اینکه به خودت وقت کافی اختصاص نمی‌دی

...و در مادر بودن

موارد زیادی... برای شرمساری وجود داره

جامعه نمی‌خواد نکات منفیِ اونا رو نشون بده

و شرمساریِ زیادی در رابطه با بیماریِ بعد از زایمان وجود داره

موارد زیادی برای سرافکندگی وجود داره

...بنظرت چرا ترسیدی

یا به کسی نگفتی... در مرکز بستری شدی؟

فقط بخاطر قضاوتی که در موردم می‌کردن

...نمی‌خواستم بقیه

...فکر بدی در موردم بکنن

که مادر ناتوانی هستم...

آره

و بخاطر دارم ...دو زن دیگه هم اونجا بودن

...که فرزندشون همسن دختر ما بود

و دوستان یکی از اونا ...به ملاقاتش می‌اومدن

و من با خودم فکر می‌کردم... " خدای من، چه شجاعتی "

من از دوستانم مخفی می‌شدم

یادم میاد وقتی در مرکز مادر و نوزاد ...بستری بودم

چندتا از دوستام اومدن ملاقاتم ...و من گفتم، نمی‌تونم اونا رو ببینم

چون احساس می‌کردم... اصلا خودم نیستم

چی باید بهشون بگم؟

چیزی برای گفتن وجود نداره

اونا اومدن دیدن دوست‌شون اما دوست‌شون در دنیای دیگه‌ای سیر میکنه

این همون احساس گناه و شرمیه که حس کردی ...منم حس کردم

و بنظر میرسه وقتی صحبت از مادری... به میان میاد، با یه موضوع جهان‌شمول طرفیم

فکر می‌کنی از کجا میاد؟

نمی‌دونم ای کاش می‌دونستم

چون اگه پیداش می‌کردم کلکشو می‌کندم

نمی‌دونم

...حتما از ناخودآگاه میاد

یه عامل اجتماعی... که از زمان تولد ما پرورش پیدا می‌کنه

نمی‌دونم، تو می‌دونی؟

شاید زنان نمی‌خوان در مورد احساسات ...و افکار شریرانه‌ای که دارن صحبت کنن

چون نمی‌خوایم اون جادوگر بدجنس باشیم...

یا شاید مربوط به ...گذشته‌های دورتر از اون باشه

یعنی صدها سال پیش... وقتی زنان رو به جادوگری متهم می‌کردن

ماجراهایی که در زمان مدرسه خوندم و اسامیِ زنانی که همینطور در سرم چرخ می‌زنن

طلسم شماره چهار « احضار ارواح »

آنانی را که بخاطر گناه ساده زن بودن مرده‌اند را فراموش نکن

!چه سنگینه

اینا اظهارات زنانیه ...که در قرون 15-16

به جادوگر بودن خود اعتراف کردن...

عجب

اونا رو یکی یکی بخونم؟

بسیار خب

آنا موتس دو ساعت بعد از بازداشت ...اعتراف کرد

و گفت وقتی در خانه تنها بوده ...شیطان مقابلش ظاهر شده

شوهر و فرزندانش رو نفرین کرده...

مری اسکراتن اعتراف کرد شیطان دو بار ...بر او ظاهر شده، یبار به شکل خرس

و بار دیگه به شکل گربه و با صدایی بی‌روح... مری رو وسوسه کرده فرزندش رو بکشه

سوزانا اسمیت ...یک روز پس از بازداشت اعتراف کرد

...که هجده سال قبل

شیطان به شکل یه سگ قرمز ...بر او ظاهر شده

و اونو وسوسه کرده... تا فرزندانش رو بکشه

پریسیلا کولت اعتراف کرد ...که دوازده سال پیش

وقتی بیمار بوده ...شیطان بر او ظاهر شده

و اونو تشویق کرده برای فرار از فقر... فرزندشو بکشه

او نوزادش رو کنار آتش گذاشت تا بسوزه

خوشبختانه فرزند دیگه نوزاد رو از آتش دور کرد

از نظر من مثل کسی می‌مونه ...که مدتهاست

از روان‌پریشیِ پس از زایمان ...رنج می‌بره

یا افسردگیِ حادی داره ...اما مطمئنا

روان‌پریشیِ او به مرور... شدت پیدا می‌کنه

هیچکدوم از این اظهارات برات آشنا نیستن؟

بنظرم اون صداهای خاص ...این تصور رو بوجود میارن

که شیطانه...

شیطان همیشه در روان‌پریشی بر فرد ظاهر میشه

فکر می‌کنی از کجا میاد؟

واقعا جالبه

...بنظرم

مربوط به نحوه تفکر زنان ...در دوران بارداری میشه

...بخصوص وقتی افسرده هستن

یا اینکه با افسردگی شروع میشه... و بعد تبدیل به روان‌پریشی میشه

اونا پای مذهب و اعتقادات رو ...به موضوع باز می‌کنن

...یا اونو بعنوان تعبیری جهانی

از خیر و شر در نظر می‌گیرن...

شیاطین و فرشتگان

محاکمه زنان جادوگر ...مدتها پیش اتفاق افتاد

با اینحال میتونم با گفته‌های اون زنان... همذات‌پنداری کنم

خیلی وحشتناکه بدونی ...اگه اون زمان زنده بودی

...بعنوان جادوگر محاکمه

و بعد اعدام می‌شدی...

در قرون 15 و 16 ...اعدام‌های زیادی صورت گرفت

که معمولا بوسیله حلق‌آویزشدن... و سوزاندن در آتش اجرا می‌شدن

محاکمه جادوگران در کشورهای زیادی انجام شد و تاثیرات ویرانگری برجا گذاشت

در اروپا و آمریکای شمالی حدود 50 هزار زن کشته شدند

در 1585 دو روستای آلمانی هر کدام تنها یک ساکن زن داشتند

من پروفسور ماریون گیبسن هستم

استاد رنسانس و تحقیقات جادویی در دانشگاه اکستر

و چه نکته‌ای در رابطه با جادوگران بنظرت جالب اومد؟

راستش همیشه به جادوگران علاقه داشتم

...وقتی به دانشگاه رفتم

...یه نسخه از روزنامه‌ای رو بهم دادن

که محاکمه یه جادوگر... در الیزابت اسکس رو شرح داده بود

سخنان زنانی رو خوندم ...که مجذوب اونا شدم

چون اونا زنانی هستن... که معمولا چیزی راجع به اونا نمی‌شنویم

اونا در ادبیاتی که می‌خوندم وجود نداشتن

در کتاب‌های تاریخ نبودن

زنان معمولی‌ای بودن که راجع به زندگی‌شون صحبت می‌کردن

اونا رو در قالب روایت‌هایی از جادوگری چاپ کرده بودن

بنظرم خیلی جالب اومد

این جنایات در پس‌زمینه زندگیِ عادی و روزمره اتفاق می‌افتادن

زنانی که حین پختن نان در آشپزخانه حضور شیطان رو حس می‌کردن

شیطان در محیط‌های خانگی زندگی می‌کنه

اون در غذاهای عادی و اشیاء عادی زندگی می‌کنه

و شما می‌تونین از اون اشیاء عادی برای جادو کردن همسایه‌تون استفاده کنین

و بنظرم این یکی از ترسناک‌ترین جنبه‌ها در مورد جادوگرانه

همه چیز خیلی ساده و معمولی اتفاق میفته

هر کسی ممکنه یه جادوگر باشه

هر چیزی که در طول روز ...سر راه شما قرار می‌گیره

ممکنه جادو شده باشه...

و این تفکر که تمام دنیا ...داره شما رو تهدید می‌کنه

تمام دنیاتون ...پر از جادوگری و شیاطینه

بنظرم برای مردم اون دوره... خیلی وحشتناک بود

اکثر زنانی ...که به جادوگری متهم می‌شدن

خارج از هنجارهای معین ...زندگی می‌کردن

و شهامت طغیان داشتن...

...حتی در اون زمان

یه جادوگر نقطه مقابل... یه مادر و همسر خوب بود

اون زنی بود که سعی داشت مستقل و بدون کنترل مردان زندگی کنه

محاکمه جادوگران در قدرت و کنترل خلاصه می‌شد

تمامش بخاطر کنترل زنان بود

بطور کلی برای کنترل مردم انجام می‌شدن

به شما میگن به چی اعتقاد داشته باشین و شما رو وادار میکنن به این اعتقاد اقرار کنین

اونا نوعی مکانیزم کنترل هستن

یک زن متهم به جادوگری میشه

بعدش چه اتفاقی میفته؟

...توسط یه قاضی تفتیش می‌شدن

بعد اونا رو با یه گاری ...به نزدیک‌ترین زندان می‌بردن

در شرایط وحشتناک زندان ...انتظار می‌کشیدن

تا زمان محاکمه برسه...

ممکن بود ماه‌ها طول بکشه

بعد اونا رو ...به یک محکمه عمومی می‌بردن

جایی که مردم با خشم فریاد می‌زنن... و معرکه عجیبی راه میفته

بعد از محاکمه توسط قاضی از اونا خواسته میشد اگه حرفی دارن بطور خلاصه بازگو کنن

" چیزی از جادوگری نمی‌دونم "

بعد توسط هیات منصفه حکم صادر میشد

اکثر محاکمه‌ها بیشتر از ده دقیقه طول نمی‌کشید

خیلی عجیبه، نه؟

مطلقا هیچ زمانی برای فکر کردن نداری

حکمت صادر میشد و تو رو برای اعدام می‌بردن

زنان رو چطور شکنجه می‌دادن؟

در انگیس بطور رسمی شکنجه برای جادوگران و افراد دیگه ممنوع بود

فقط برای جرایم خاصی مثل خیانت به کشور استفاده می‌شد

پس اون زن‌ها ...که اظهارات‌شون رو بهت نشون دادم

بدون شکنجه اعتراف کردن؟...

بله، بنظر میرسه با میل خودشون اقرار کردن

و هیچکس تا حالا نتونسته توضیحی براش پیدا کنه

یعنی با وجودیکه ...می‌دونستن اگه اعتراف کنن

چه بلایی سرشون میاد؟...

می‌دونستن در این صورت مرگشون حتمیه؟

بله، قبلا شاهد مراسم‌های اعدام بودن

پس کاملا خبر داشتن

شواهد زیادی وجود داره ...که نشون میده

کاملا از سرنوشت جادوگران... اطلاع داشتن

...بعنوان مثال در دهه 1640

وقتی جادوگران ...توسط " متیو هاپکینز " شکار می‌شدن

هشتاد سال بود... که جادوگری غیرقانونی اعلام شده بود

هشتاد سال مردم رو بخاطر این جرم اعدام کردن

...با اینحال اونا اعتراف می‌کردن

...که توضیحش واقعا سخته

مگر اینکه عوامل دیگری... در این کار دخیل بودن

با وجودیکه این اظهارات رو خوندم اما باید یه نکته‌ای اشاره کنم

احساس می‌کنم اگه چیزی در مورد ...مراقبت‌های دوران بارداری نمی‌دونستم

و جایی مثل مرکز مادر و نوزاد نبود ...که در اون بستری بشم

حتما به جادوگری اعتراف می‌کردم ...حالا بذار چند نفر فکر کنن جادوگری

اما قطعا اعتراف می‌کردم...

مطمئنا این کارو می‌کردم...ببخشید - عیبی نداره -

...چون احساس می‌کنی

نیاز مبرمی به توضیح داری

فکر کنم همچین کاری می‌کردم

آره ...و همچنین

شادمان به استقبال مرگ می‌رفتی؟...

آره...آره

...قطعا ترجیح می‌دادم حلق‌آویز بشم

تا اینکه بخوام... در واقعیتی عذاب‌آور زندگی کنم

این نوعی شکنجه بود

اینکه زندانیِ ذهن خودت باشی نوعی شکنجه‌ست

نمی‌شد اسمشو زندگی گذاشت

منم داوطلبانه اعتراف می‌کردم

اما 400 سال از اون زمان گذشته

چرا زنان هنوز چنین احساسی دارن؟

چرا آمار خودکشی در حال افزایشه؟

چرا هنوز آگاهی و حمایت کمی از این نوع بیماری‌ها وجود داره؟

اگه در اون زمان باردار می‌شدم چه کسی منو درمان می‌کرد؟

باید سراغ زن همسایه می‌رفتی ...چون می‌دونستی قبلا بچه‌دار شده

...و بهش می‌گفتی

میشه بیای و در دوران بارداری... از من مراقبت کنی؟

و بعد بهش می‌گفتی " می‌تونی زایمان من رو هم انجام بدی؟ "

درحالیکه اون فقط یه همسایه بود

معمولا از زنان مسن همسایه بود که قبلا این کارو انجام داده بود

زنان در اون زمان شفادهندگان اصلی بودن

ما پزشکانی بدون مدرک بودیم ...که بطور عملی آموخته بودیم

و دانش خودمون رو... به نسل‌های بعد انتقال می‌دادیم

ما اولین داروسازها، سقط‌کننده‌ها پرستارها و تراپیست‌ها بودیم

قابله‌هایی که از این خونه به اون خونه و از این روستا به اون روستا می‌رفتیم

طبابت بخشی از میراث و تاریخ زنان است

...یه زمان بخشی از حقوق ما بود

اما بعد همه چی تغییر کرد...

...می‌دونستی ترس از جادوگری

که در قرن 14 جریان داشت... توسط متخصصین طب آغاز شد؟

واقعیته

می‌خواستن با این کار دست قابله‌ها رو از زایمان کوتاه کنن

بخاطر همین اکثر زنانی که سوزونده شدن قابله بودن

واقعا؟

بهتره باور کنی

فقط یه مثال دیگه از استثمار و سرکوب زنان ...توسط جامعه مردسالار

!برای مقاصد خودپسندانه خودشون...

مردها واقعا عوضی هستن، نه؟

تقریبا حق با اونه

اما فقط قابله‌ها نبودن

...هر زنی که همسایگان رو درمان می‌کرد

...دارو می‌ساخت

و از دیگران مراقبت می‌کرد...

یکی از بحث‌هایی که مطرح میشه ...اینه که

محاکمه جادوگران... فقط برای کنار گذاشتن زنان شفادهنده بود

هرچند که بعید می‌دونم یه استراتژیِ عامدانه باشه

بنظرم بیشتر بخاطر تاثیرات مخرب انگ‌زدن به افراد باشه

اگه مدام به افرادی که ادعا می‌کنن ...قدرت شفابخشی دارن

حمله بشه ...و اونا رو دست‌پرورده شیطان بدونن

...بعنوان جادوگر اعدام میشن

و بنظرم شکاف عمیقی... در حیطه درمان بجا می‌گذاره

و این همون شکافی بود که اطبای مرد اونو پر کردن

اما پزشکان مرد در اون زمان ...بندرت از چیزی استفاده می‌کردن

که با علم امروز مطابقت داشته باشه...

در طول آموزش ...بندرت بیماری رو از نزدیک می‌دیدن

و هیچ نوع تجربه عملی‌ای... آموزش داده نمی‌شد

درحالیکه زنان خردمند، جادوگرانی که ...در زمینه درمان کار می‌کردن

آگاهیِ جامعی در رابطه با استخوان‌ها... ماهیچه‌ها، گیاهان و داروها داشتن

وقتی مریض می‌شدم ...تنها کاری که می‌کردم

این بود که ...دوباره به اورژانس برگردم

و عاجزانه ازشون بخوام بهم کمک کنن...

کاش می‌تونستم بجای این کار ...به خونه برم

و از یه جادوگر محلی... که قبلا تمام این‌ها رو دیده کمک بخوام

...اما اون زنان از ما دزدیده شدن

و از خانه‌های خود رانده شدن...

الیزابت سلوین رو بیرون بیارید

اونا مورد تهمت و تمسخر قرار گرفتن به اونا عجوزه و ساحره لقب دادن

!جادوگر

محکوم شدن ...و برای همیشه کنار گذاشته شدن

مثل همسران پیر... یا اشباحی محکوم به نابودی

برای ترساندن کودکان ...و هشدار به زنان

که هرگز پیر نشوند... و مراقب رفتار خود باشند

!جادوگر را بسوزانید

حذف کردن اونا از صحنه تاریخ کماکان در دنیای طبابت تاثیرگذاره

تعصب جنسیتی ریشه عمیقی در علم پزشکی داره

تحقیقاتی در 2022 نشون داد که ...زنان در رابطه با بیماری‌ها و دردهای خود

اغلب اوقات جدی گرفته نمی‌شن ...اونا رو نادیده می‌گیرن

و به اونا برچسب احساساتی زده میشه...

بزرگ شدن لگن کاملا طبیعیه

می‌تونی با خوردن آسپرین اونو کنترل کنی

ترسیدم نکنه بارداریِ خارج رحمی باشه

خارج رحمی؟

فکر نمی‌کردم از اینجور کتابا بخونی، رزمری

توی داروخانه اونو دیدم

و فقط تو رو نگران کرد

!لطفا برو خونه و اونو بنداز دور

باشه، قول میدم - دردت ظرف دو روز برطرف میشه -

!بارداری خارج رحمی

دوست خوبی دارم، راگشری دایریاوان که مطالب زیادی در این مورد می‌نویسه

اسمشو گذاشتیم مصداق بی‌عدالتی

وقتی حقایق شما جدی گرفته نمی‌شن

شما راویِ قابل‌اعتمادی برای داستان خودتون محسوب نمی‌شید

این اتفاق از قدیم برای زنان رخ میداده

بخصوص زنانی که از اقلیت‌های نژادی هستن ...بیشتر در معرض این خطر قرار دارن

که کسی به اونا باور نداشته باشه...

در تمام زمینه‌ها رخ میده

وقتی صحبت از آندومتریوز میشه ...بطور معمول

برای یه زن هشت سال طول میکشه... تا بیماریش تشخیص داده بشه

و در طول این مدت ...بارها و بارها طلب کمک می‌کنه

و علائمش نادیده گرفته میشن...

مسکن درد

می‌دونیم که زنان سیاه‌پوست ...در دوره درمان

...مسکن‌های کمتری دریافت می‌کنن

چون اعتقاد بر اینه که... آستانه درد بالاتری دارن

...بارها رفتم و گفتم

...مشکل افسردگی دارم

...شرایطم بحرانیه

با توجه به تجربیاتی ...که بعنوان یه دکتر دارم

بهتون میگم افسردگی و اضطراب... پس از زایمان دارم و کمک می‌خوام

فقط برای اینکه از شدتش کاسته بشه

...سال‌هاست اینو می‌دونیم

که زنان سیاه‌پوست و آسیایی ...بیشتر در معرض مرگ هنگام زایمان هستن

و تقریبا تا همین اواخر... هیچ کاری در موردش انجام ندادیم

هنوزم به اندازه کافی کاری براش نمی‌کنیم

این موضوع عامدانه‌ست چون می‌تونیم حلش کنیم

...تونستیم ظرف 12 ماه

برای واکسن کرونا... بودجه جمع‌آوری کنیم

پس وقتی اراده سیاسی برای انجام کاری باشه حتما بهش رسیدگی میشه

پس هیچ اراده سیاسی‌ای برای حل مشکل تبعیض قومی در زمینه سلامت وجود نداره

...زایمان زودرس داشتم

...و دچار عفونت هم شده بودم

اما به من گفتن نگران نباش... بزودی برطرف میشه

اما برطرف نشد

ظرف 48 ساعت بعدی هذیان‌هام بتدریج بیشتر شدن

یادم میاد در آشپزخونه قدم میزدم ...و چاقوهای براق زیادی می‌دیدم

...و به داکشا امسن فکر می‌کردم

با خودم می‌گفتم... " نکنه در ذهن داکشا هم همین چیزا می‌گذشته؟ "

و فورا از این فکرم به وحشت افتادم

با وجودیکه هنوز به اون مرحله از توهم نرسیده بودم، خیلی وحشت کردم

...یادم میاد اونقدر وحشت کردم

که با سرعت از آشپزخونه رفتم بیرون...

می‌دونستم دچار مشکل شدم

اما نمی‌دونستم چیه

...تا اینکه بالاخره

از حال رفتم...

در بیمارستان ...ترودی با زحمت سعی داشت

به دکترا بفهمونه مشکلش چیه...

چون بهشون گفتم " من خودم روانپزشک زایمان هستم "

حرفمو باور نمی‌کردن

فکر می‌کردن توهم زدم و حرفامو باور نمی‌کردن

تا اینکه شوهرم بهشون گفت راست میگه

اون واقعا روانپزشک دوران بارداریه

!شغلش همینه

می‌تونستی بعنوان یه شخص دیگه بخودت نگاه کنی؟

مداوم

آره

یجورایی روانپزشک خودم بودم

بدنبال علت و روش‌های درمان این مشکل بودم

اما بواسطه هزاران داستانی ...که در طول این مدت از زنان شنیده بودم هم

به قضیه نگاه می‌کردم...

تا حالا بطور علنی در این مورد صحبت کردی؟

نه

تابحال نشده هیچوقت بطور علنی در مورد این موضوع صحبت کنم، نه

چرا این کارو نکردی؟

...بنظرم باید آمادگیشو داشته باشی

تا داستانت رو ...در زمان مناسب

برای آدمای مناسب تعریف کنی...

حتی با وجودیکه ...روانپزشک دوران بارداری هستم

سال‌ها طول کشید تا بپذیرم ...از روان‌پریشیِ حاد رنج می‌برم

یا اینکه مدتهاست دچار روان‌پریشی شدم...

و همینطور بخاطر انگ اجتماعی

فکر نمی‌کنم هیچوقت در محل کارم بطور آشکار در مورد مشکلات روحیم صحبت کرده باشم

فکر نمی‌کنم در محل کارم کسی از این موضوع خبر داشته باشه

تمام دوران کاریم مشغول مبارزه ...با زدن انگ اجتماعی به دیگران بودم

بخصوص در رابطه با ایدز...

اما وقتی پای سلامت روان ...به میان میاد

هنوز فکر می‌کنم... این عنصر شرم در من وجود داره

انگار دچار نقص هستم

...مغزم یا ذهنم

اونقدر قوی نبوده... که با این مشکل مقابله کنه

پس مقصر خودم هستم

اعدام زنان بعنوان جادوگر ...راهی برای پاکسازیِ جوامع از زنانی بود

که بخاطر مشکلات روانی ...برای جامعه مناسب نبودن

یا از قدرت و آگاهیِ زیادی... برخوردار بودن

این قتل‌ها کماکان در جامعه ما طنین‌انداز میشن

جادوگر

زن‌ها از قضاوت‌ شدن هراس دارن

از اینکه در مورد افکار پلید، خشم و جنون‌شون صحبت کنن هراس دارن

...بنظرم محاکمه جادوگران

میراث بزرگی از احساس گناه... شرم و سکوت باقی گذاشت

خاموش کردن صدای زنان خاموش کردن تجربیات زنان

ممکنه مدتها پیش اتفاق افتاده باشه اما همچنان ادامه داره

من محاکمه زنان در طول هفت قرن رو بررسی کردم

و مدام به این فکر می‌کنم که تمام اون اتفاقات دارن همینطور تکرار میشن

و بعنوان یه مورخ زن با این موضوع همذات‌پنداری می‌کنم

با احساساتی که تمام اون زنان در طول تاریخ داشتن ارتباط برقرار می‌کنم

و بنظرم از قدرت بالایی برخورداره

بنظرم باید این داستان رو بازگو کنیم

محاکمه جادوگران ...این باور رو بوجود میاره

که زنان نمی‌تونن در مورد اتفاقاتی ...که براشون میفته صحبت کنن

که زنان احساس می‌کنن ...تمام اتفاقات تقصیر اوناست

که زنان احساس ناتوانی می‌کنن... و به نوعی دشمن جامعه بحساب میان

تمام این ماجرا ...چیزی نیست جز

حجم عظیمی از احساس گناه، شرم... مصیبت، وحشت و اضطراب، درسته؟

" خدای من، اشتباه می‌کنم "

مگه اینطور نیست؟

همه ما همین حس رو داریم

آره

طلسم شماره پنج « جادوگر را در آغوش بگیر »

در دل تاریکی زیبایی و قدرت نهفته است

بعد از یک ماه بستری شدن در بخش بطور جادویی، کم‌کم شروع به بهتر شدن کردم

زمان بیشتری رو با امیلی و جود می‌گذروندم

درک متقابل و رابطه خواهرانه رو در دل تاریکی پیدا کردم

با هم غذا می‌خوردیم

کنار درهای اتاق همدیگه می‌نشستیم و گپ می‌زدیم

شب‌ها قبل از خاموشی ...روی کاناپه می‌نشستیم

و علائم رو مقایسه می‌کردیم...

تبدیل به یه خانواده عجیب شدیم محفل جادوگران

وقتی شرایط سخت میشد هوای همدیگه رو داشتیم

پسرم و بقیه نوزادها نیز عضوی از محفل ما شدن

روزها رو با بغل کردن اون می‌گذروندم

و کم‌کم به تنهایی اونو بیرون از بخش می‌بردم

دیگه از اون نمی‌ترسیدم

کم‌کم او و نیازهاش رو درک کردم

تا اینکه یروز ...بالاخره تونستم در اتاقمو ببندم

تا با اون تنها باشم...

از اینکه تونستم این کارو بکنم آرامش پیدا کردم

اینکه بالاخره در امان بود

منم بالاخره در امان بودم

مرخص شدن از بخش روانی به اندازه بستری شدن در اونجا عجیبه

صبر نمی‌کنن تا حالت صد درصد بهتر بشه

هیچکدوم از ما صد درصد بهتر میشیم؟

خلاصه صبر نمی‌کنن تا کاملا بهبود پیدا کنی

در عوض صبر می‌کنن تا آمادگیِ رفتن به خونه رو پیدا کنی

این اتفاق بتدریج میفته

اوایل فقط بعد از ظهرها به خونه می‌رفتم

و بعد یه روز تمام به خونه رفتم

و بعد شب هم موندم

...بعد از یکی از شب‌ها

امیلی بهم گفت ...از یکی از پرستارها شنیده

قراره بزودی از اونجا مرخص بشم...

...خیلی ترسیدم

چون فکر نمی‌کردم... آمادگیشو داشته باشم

به من گفتن سعی کنم برای آخرهفته به خونه برم

خوبه، ممنون

اون طرف

...شوهرم جرمی اومد دنبالم

...و تمام غذاهای مورد علاقمو خریده بود

و نهایت تلاششو کرد تا همه چیز برام... راحت و خوشایند باشه

و واقعا تحت‌تاثیر قرار گرفتم ...اما اینم بگم که

واقعا ترسیده بودم ...از اینکه نتونم

از اینکه نتونم انتظاراتشو برآورده کنم و بخوره تو ذوقش

...اما فردا صبح بیدار شدم

و همه چیز خوب بود...

...و یادمه با خیال راحت گریه کردم

...چون می‌دونستم هر اتفاقی افتاده

اونو پشت سر گذاشته بودیم...

تاریکی از بین رفته بود

فکر کنم زمانی بود که نتونستیم جلوی خنده‌مون رو بگیریم

...اولین باری بود که اونقدر خندیدیم

که اشک از چشمامون سرازیر شد...

با خودم فکر کردم " دوباره می‌تونم حس کنم "

دیگه احساس نمی‌کنم " " پشت یه دیوار شیشه‌ای قرار دارم

اینکه یه زن دیگه برای مدت طولانی تو رو محکم در آغوش بگیره

مثل بچه‌ها انگار که یه دختربچه‌ای

اینکه کسی رو داشته باشی ...تو رو در آغوش بگیره و بگه

" حالت خوب میشه "

اونو پشت سر می‌گذاری " " و همه چی درست میشه

و همینطوری بغلت کنه

چون وقتی مادر میشی این تویی که فرزندتو بغل می‌کنی

بارها این کارو می‌کنی

اما اینکه کسی رو داشته باشی ...که تو رو در آغوش بگیره

...خیلی خوشبختم که مادرمو دارم

تا این کارو برام بکنه...

فکر می‌کنی بیماریت و تجربه‌ای که پشت سر گذاشتی به چه نحو تو رو تغییر داد؟

قطعا در پایین‌ترین سطح خودم قرار داشتم

مطمئنا بدترین شرایطی بود که تا حالا برام پیش اومده بود و خوشبختانه اونو پشت سر گذاشتم

...فکر می‌کنم بعنوان یه خانواده

دیگه هیچوقت... با شرایطی بدتر از اون مواجه نشیم

آره، بنظرم الان ...خیلی بیشتر از قبل قدردانم

برای خوشی‌های کوچک... و لحظاتی که با خانواده‌م می‌گذرونم

و احساس میکنم خیلی خوش‌شانسم ...که اون کمک‌ها به من شد و حالمو بهتر کرد

و لحظات فوق‌العاده‌ای رو... با خانواده‌م گذروندم

با خانواده‌م

قبل از اینکه بچه‌دار بشم ...همیشه با خودم فکر می‌کردم

چرا باید دوستانی داشته باشم که مادر شدن؟

هیچوقت با اونا دوست نمیشم با همون دوستان قدیمیِ خودم می‌مونم

احتیاج به دوست جدید ندارم حوصلمو سر میبرن

...بعد صاحب بچه شدم

...و بعد دچار فروپاشی شدم

و واقعا به اون جمع احتیاج پیدا کردم...

...احتیاج داشتم زنان دیگه

توجه و محبت‌شون رو نثارم کنن...

شبیه محفل جادوگران اینطور نیست؟

نوعی خرد جمعی، آگاهی به اشتراک گذاشتن تجربیات و حمایت

به زنانی که این فیلم رو تماشا می‌کنن چی میگی؟

زنانی که ممکنه دچار بحران سلامت در دوران بارداری بشن؟

چه توصیه‌ای بهشون می‌کنی؟

هرگز، هرگز، هرگز در سکوت رنج نکشید

همیشه برای هر نوع بحران‌های روحی و روانی در دوران بارداری، کمک‌های لازم وجود داره

با اطرافیان‌تون درمیان بگذارید

با همسر، خانواده و دوستان‌تون درمیان بگذارید

اما مهمتر از همه از یه متخصص کمک بگیرید

هیچکس قرار نیست فرزندتون رو از شما بگیره

همیشه می‌خواستم یه جادوگر باشم

یه جادوگر خوب

کسی که از قدرتش برای کارای خوب استفاده می‌کنه

اما حالا می‌دونم جادوگران خوب هم اسیر هستن

باید قدرت خودشون رو سرکوب کنن

اونو با یه کبریت روشن کردم، والی

از حالا به بعد میخوام فقط یه همسر ساده و مفید باشم

یا اینکه تسلیم بشن

باید جوان و زیبا باقی بمونن

نباید از مسیر اصلی منحرف بشن

حالا می‌فهمم که جادوی اونا بی‌معنیه

چیزی جز کلک نیست

ممنون

بیشتر ترجیح میدم یه جادوگر خبیث باشم

درحال حاضر سلامت روانم پایداره

هرچند بهم گفتن ...احتمالا باید تا آخر عمر

دارو مصرف کنم...

حالا دنیا رو جور دیگه‌ای می‌بینم

چقدر ذهن شکننده‌ای داریم

واقعیت ما چقدر راحت می‌تونه درهم‌شکسته بشه

حالا می‌فهمم همه چیز اونطور که بنظر می‌رسه نیست

در مورد اینکه این وقایع رو چطور برای پسرم تعریف کنم خیلی فکر کردم

در مورد اینکه چطور وارد دنیای تاریک من شد

به جنون من

به هراس من

نمی‌خوام احساس بدی در این مورد داشته باشه

پسرم الان دو سال و نیمه‌ست و تمام فکروذکرم شده

محبوب‌ترین فرد من در تمام دنیاست

درحالیکه افراد زیادی هستن ...که باید برای بهبودم از اونا تشکر کنم

این پسرم بود که زندگیمو نجات داد

...اون به من عشق داد

تمرکز و دلیلی برای ادامه دادن...

و هر روز در بخش کنارم بود

حالا ارزش زیادی برای زمان‌هایی که با هم تنها بودیم قایلم

شما هم در زندگی ...متوجه خواهید شد

که معنای واقعیت... براتون تغییر پیدا می‌کنه

...به دنیاهایی کشیده می‌شید

که اونقدر هولناک هستن... که قادر به درک اونا نیستید

اتاق‌هایی که گام‌های شما رو لرزان می‌کنه

جنون و تاریکی

وحشت و درد

همیشه در کمین هستن

سراغ همه ما خواهند اومد

...همینطور شادی

...زیبایی

...عشق

و جادو...

هر زنی یه جادوگره و هر جادوگری احتیاج به یه محفل داره

حالا چه سوالی از من دارین؟

ممنون، می‌تونیم قطعش کنیم؟

برتی، دوربین رو می‌بینی؟ دوربین کجاست؟

می‌تونی دوربین رو ببینی؟ - آره -

می‌تونی سلام کنی؟ برای دوربین دست تکون بده

بگو سلام - سلام -

سلام - سلام -

می‌تونی بگی ممنون؟

ممنون