Original subtitles

Ktoś ci kazał wrzucać te anonimy?!

Koperta wystawała, chciałem sprawdzić nazwisko.

Może policji powiesz więcej.

Stój! Poczekaj!

[PISK OPON]

- MĘŻCZYZNA: Wracaj tu! - KOBIETA: Dzieciaka potrącił!

- Wracaj, gówniarzu! - Trzeba było hamować!

[NIEWYRAŹNE KRZYKI PRZECHODNIÓW]

[MUZYKA BUDUJĄCA NAPIĘCIE]

[DZWONEK DO DRZWI]

Tak?

Sara?

Sara, przepraszam, że tak zareagowałam.

Po prostu myślałam, że to ktoś inny.

Są rodzice w domu?

Chyba powinnaś pojechać do szpitala.

- Mogę pojechać z tobą. - Nigdzie z panią nie jadę.

Mam twój plecak.

Niech pani zostawi przy furtce.

Musi cię zobaczyć lekarz.

Jezu! Zostaw mnie, kobieto!

Ta dyskusja bierze się z powszechnego lęku

o osoby młode, kobiety, dziewczyny...

I ich prawa.

Weźmy na przykład taką sytuację: jesteśmy w przebieralni na basenie.

Jak ma się czuć dziewczyna

przebierająca się przy osobie w trakcie tranzycji?

Jakbym poszła do męskiej, wszyscy czuliby się komfortowo?

Nie odpowiada pani na moje pytanie.

Zadała je pani po to, żeby mnie hejtować.

Pani się zasłania hejtem, kiedy brakuje argumentów.

A pani nie chce znać odpowiedzi,

tylko chce pani, żebym się tłumaczyła z tego, kim jestem.

- Bo mnie po prostu pani nie uznaje. - Nieprawda.

Wracam do mojego pytania o przebieralnię.

Wybiegła prosto na ulicę. Chyba uderzyła głową o chodnik.

Mogę jakoś pomóc?

Bruno?

Synek?

Co ty tam w ogóle robiłeś?

Chciałem wiedzieć, o kogo się kłócicie.

Przegadamy to później.

Teraz pokaż.

- Mistrzu, to się nadaje do szycia. - Zostawisz mamę?

Jedziemy do szpitala. Bez dyskusji. Chodź.

Nie rozumiem, dlaczego nagle anonim zwraca się do mnie.

Na kopercie pisze "Wiem, co zrobił".

Ewidentnie ma na myśli mojego ojca.

KORCZ: Dużo pani zarabia.

Może uznał, że będzie pani chronić reputację ojca.

Przepraszam, możemy sobie mówić na "ty"? Będzie prościej.

- Kama. - Yyy... Tomek.

Ale w liście nie ma żądania zapłaty.

W pierwszym liście, który znalazłaś, też nie było,

ale w tym, który spalił twój ojciec...

żądanie zapłaty już było.

Taką kwotę przekazał twój ojciec Knapowi na cmentarzu.

Ale przez wypadek szantażysta nie otrzymał pieniędzy.

A co z hipotezą, że to Knap jest szantażystą

i ewentualnie ma pomocnika, który to kontynuuje?

Znalazłem to w gabinecie Knapa.

Najpierw go szantażował, a po wypadku, kiedy nie dostał 50 koła,

przekierował zainteresowanie na twojego ojca, a potem na ciebie.

Pytanie, czemu twój ojciec dawał pieniądze Knapowi.

Na zdjęciu oprócz moich rodziców są Knapowie i Teresa Bąk.

7 marca '81 roku.

Niedługo przed śmiercią mojej mamy.

Śmiercią w wypadku, w którym być może nie brała udziału?

Jeśli wierzyć świadkowi, z którym rozmawiałaś.

Muszę wiedzieć, o co w tym chodzi.

Co się stało z mamą?

Z Piotrkiem?

Proszę cię.

Już bez kłamstw.

Cokolwiek zrobiłeś.

Proszę cię, obudź się.

ROBERT: Nie uważał na ulicy, tyle. Przestań robić aferę.

AŚKA: Bronisz kierowcy, który potrącił twoje dziecko?

- Co z ciebie za ojciec?! - Przestań się drzeć.

Jak mam się do ciebie zwracać, człowieku?!

- Spróbuj z szacunkiem. - Za co mam cię szanować?

Za to, że uczysz swoje dziecko kłamstwa?

KAMA NA NAGRANIU: Uważasz, że normalna osoba w przebieralni

będzie się czuła komfortowo przy kimś takim?

Biorę Miśka na spacer.

Przypnij mu GPS-a z powrotem.

Dziękuję, że jej nie powiedziałeś.

Coś z tą sytuacją zrobię.

Coś wymyślę. Obiecuję.

- TERESA: Samowyzwalaczem zrobimy. - ANDRZEJ: Nie wiem jak.

Ja zrobię najpierw, potem ty zrobisz.

- Robimy? - No, tak.

- Robimy! - To dawaj.

- Ustawiajcie się. Proszę bardzo. - Zapraszam do zdjęcia.

- No my gotowe. - Widzę, widzę.

- Chodźcie, chodźcie, chłopaki! - No, gotowe już.

- ANDRZEJ: Dobrze! - KOSOWSKI: A gdzie Basia?

Jak żony pilnujesz?

ANDRZEJ: Ustawcie się.

Basia! Zdjęcie robimy, chodź do nas.

Coś się stało?

Rysiek przepisał mi nowe leki. Nie za dobrze się po nich czuję.

To poczekamy na ciebie.

Nie... Już mi trochę lepiej.

Na pewno?

ANDRZEJ: Lucynka, bliżej Waldka. Nie wstydź się!

- Uwaga! - Znalazłam zgubę. Proszę bardzo.

Ustawiamy się, bardzo proszę.

- Co jest? - Nic mi nie jest.

- Chcesz wracać do domu? - Zostaw mnie.

Patrzymy w obiektyw. I raz, dwa, trzy!

RAZEM: Marmelada!

To było zaraz po przeprowadzce.

Lucyna zaproponowała, żeby te imieniny odbyły się u nich w domu.

Kto jeszcze ma te odbitki?

No... Wszyscy.

To znaczy, w sensie...

Knapowie swoje, twoi rodzice swoje.

Jak długo Knap ją leczył?

Wszyscy poznaliśmy się jakieś dwa lata wcześniej.

I pamiętam, że twoja mama była...

- nie obraź się - trudna.

Wszystko krytykowała, wybuchała, miała huśtawki nastrojów.

Czasem zachowywała się jak nawiedzona, potem nagle gasła.

Wtedy się dowiedziałam, co się dzieje, że się leczy.

Ojciec nigdy mi tego nie mówił.

A co ojciec opowiadał wam o tym wypadku?

TERESA: Czuł się winny.

Basia prowadziła. Za dużo wypił.

Wracali z imprezy. Takie były czasy. Ludzie się odwiedzali.

- Czyli mówił, że mama była w aucie. - Oczywiście.

Wszystkie gazety o tym pisały. Byłam na pogrzebie.

A była otwarta trumna?

Co ty sugerujesz?

Nic, tylko...

Próbuję zrozumieć, jaka tajemnica musiała być tak straszna,

że ojciec wolał targnąć się na swoje życie, niż się z nią zmierzyć.

Jeśli skupimy się na dniu próby samobójczej Kosowskiego,

to odebrał tylko jedno połączenie.

Ten sam numer regularnie pojawia się na billingach Knapa.

Wiemy, czyj to numer?

Tak. Zarejestrowany jest na firmę Lucyny Knap.

Masz te wyciągi z jego konta?

Mogę?

Ile się jedzie z działek do centrum? 30 minut?

Coś takiego.

Dobra. A co w tym drugim temacie?

Kontaktujemy się ze wszystkimi szpitalami w okolicy,

które istniały w '81 roku.

Mają sprawdzić w archiwum, czy 20 marca przyjęto kobietę z wypadku.

Rozszerzcie to trochę, bo mogła nie być z wypadku.

- Niech sprawdzają od 15 do 20 marca. - Jasne.

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

Komisarz Korcz, policja.

Była pani w pracy w czwartek?

Koło 10.00 był u państwa ten człowiek. Kojarzy go pani?

Pamięta pani może, z kim się spotkał?

- Mamy dużo klientów... - Jasne.

Jasne. A te kamerki działają?

To chciałbym zobaczyć nagranie.

Zadzwonię do szefowej.

Biorąc pod uwagę, ile pani szefowa ma niezapłaconych mandatów,

wątpię, żeby chciała gadać z policją.

Dobra, zrobimy tak...

Ja poproszę podwójne espresso, bez cukru,

a pani poda mi je na zapleczu, obok waszego komputera.

[DZWONEK TELEFONU]

Cześć, wiadomo coś?

Moi ludzie sprawdzają archiwum szpitalne.

Nawet jeśli świadek się pomylił,

to w aktach powinna być informacja o stwierdzeniu zgonu.

Ale to może potrwać. Czekamy.

Teresa Bąk potwierdziła, że to zdjęcie z jej imienin.

Kto był fotografem?

Jej mąż, Andrzej. Zmarł na sepsę w '91 roku.

Zrobili odbitki dla siebie, dla moich rodziców i dla Knapów.

Jestem teraz u ojca.

Szukałam w mieszkaniu,

ale nigdzie nie ma nic z albumów z '81 roku.

Jakby ten rok w rodzinie nie istniał. Przekopałam całą piwnicę.

Nie wiem, może ojciec je po prostu wyrzucił.

Pytałaś Teresę o śmierć mamy?

Twierdzi, że zginęła w wypadku. Była na pogrzebie.

Powiedziała, że ona i jej mąż byli nowi w tym towarzystwie.

Moi rodzice i Knapowie znali się co najmniej od lat 70.

- Podobno Knap leczył moją mamę. - Na co?

Żaden ze mnie psychiatra.

Ale robiłam kiedyś materiał o kobiecie z borderline.

To, co mówiła Teresa, brzmiało podobnie.

Biorąc pod uwagę stan mojego ojca i Knapa,

tylko jedna osoba może nam powiedzieć więcej.

Lucyna Knap.

Co ciekawe, w dniu próby samobójczej spotkała się z twoim ojcem.

Mógłby pan sobie darować. Powiedziałam wszystko, co wiedziałam.

- Panie się znają? - Dzień dobry, pani Lucyno.

Nie mam czasu, śpieszę się do Gdańska.

Dla mojego ojca znalazła pani czas.

To straszne, co się stało.

Bardzo ci współczuję.

Pani Lucyno, trudno nam zrozumieć powody,

dla których Kosowski próbował się zabić.

Nie mam pojęcia, czemu to zrobił.

Zadowoleni? A teraz do widzenia.

Mogę panią kazać doprowadzić na komendę celem przesłuchania.

Na jakiej podstawie?

Artykuł 191 dotyczy zmuszania osoby do określonego działania,

czyli szantażu.

- Podlega karze pozbawienia wolności. - Powodzenia.

[DZWONEK TELEFONU]

Halo.

Co się stało z moją mamą i jaki to ma związek z Piotrkiem?

- Nie mieszaj do tego mojego syna. - Mój ojciec i twój mąż coś zrobili.

- I ktoś z tego powodu ich szantażował. - I co? Uważacie, że to ja?

Czyś ty zwariowała, dziewczyno?!

Podrzucałaś mojemu tacie artykuły o mamie.

Nic nikomu nie podrzucałam. To jakiś absurd!

Co oni zrobili? Jaki to ma związek z moją mamą?

Nie miałam nic wspólnego z tą sprawą.

A o szantażu dowiedziałam się od twojego ojca.

A czym byli szantażowani?

Kobieta w Wiśle. Z dzieckiem.

[DZWONEK DO DRZWI]

[PUKANIE]

- Cześć. - Cześć, Basiu.

- Przyszłam zabrać Kamę. - Wejdź, kochana.

Zadzwonię do Waldka, żeby po was przyjechał.

- Nie ma potrzeby. - Ale on wie, że ją zabierasz?

Chcę spędzić czas z córką i nie muszę tego z nikim konsultować.

MĘŻCZYZNA: Proszę pani!

Proszę tego nie robić.

Spokojnie.

Ja... Ja podejdę bliżej.

Niech mi pani odda dziecko,

a potem pani mi poda rękę.

Tak?

Ja zabiorę dziecko. Na spokojnie.

- Szukam żony i córki. Wypadek w Wiśle. - Na trzecim piętrze, ale nie wolno.

Panie władzo, panie władzo, nie wolno!

Kobieta z wypadku z dzieckiem?

- KOBIETA: Zatrzymanie krążenia. - Basia?

- Gdzie jest dziecko? - Nie może pan tu być.

- Pan Kosowski? - Kama!

Kama!

Ma podwyższoną temperaturę, ale poza tym wszystko w porządku.

Córeczka miała niebywałego farta. Ktoś nad nią czuwa.

Zdaje pan sobie sprawę z tego, że to nie był wypadek, prawda?

Rozumie pan, co do pana mówię?

[DZIECKO PŁACZE]

Wyciągnęli ją, ale mało mi dziecka nie zabiła!

Skąd miałam wiedzieć, co zrobi?

Myślałam, że leki zaczęły działać, że jest z nią lepiej.

Była wkurzona, to prawda. Ale ja też bym była na jej miejscu.

Miałaś do mnie zadzwonić, a nie oddawać jej Kamę!

Miałam jej zabronić bycia z własnym dzieckiem?

Bo cię o to poprosiłem!

Waldek, już. Uspokój się.

Siadaj.

Jak się mam uspokoić, co?

Jak wam zaufałem.

Ty miałeś się zająć moją żoną, a ona miała się zająć moją córką.

I co?!

Rysiek, powiesz coś? To twoja pacjentka.

- Co mam powiedzieć? - Na przykład, co się stało.

A co się mogło stać?

- Pewnie miała złe leki. - Takie przepisałeś.

Często nie potrafimy postawić diagnozy,

dopóki farmakoterapia nie pokaże, że coś działa.

Nie wiem...

- Może powinniśmy spróbować klozapiny. - Czego?

To lek na schizofrenię.

- Ma bardzo dobry rezultat. - Schizofrenię?

Ja pierdolę!

Rozszerzone samobójstwo

jest oznaką ciężkiego zaburzenia depresyjnego.

Ale może też być oznaką psychozy.

Waldek...

Myślę, że masz dwa wyjścia.

Albo doprowadzasz do postawienia Basi zarzutów za próbę zabójstwa,

wysyłasz ją do pierdla.

Mój kumpel występuje jako biegły

- i załatwiamy jej - na tyle, na ile to możliwe -

opiekę psychiatryczną w więzieniu.

Druga opcja jest taka,

że wykorzystujesz swoje kontakty, doprowadzasz do oddalenia zarzutów

i dajemy ją do mnie do kliniki, na oddział zamknięty.

Bezterminowo. Bo inaczej znowu to zrobi.

Mojej Basi już nie ma.

[POSĘPNA MUZYKA]

[DRAMATYCZNA MUZYKA]

[ZDUSZONE JĘKI BASI]

[ROZPACZLIWY KRZYK]

O wszystkim wiedziałaś.

I dalej chodziliście sobie na imieniny,

jeździliście na letnisko, jakby nic się nie stało?!

KORCZ: Twierdzi pani, że Kosowski przyjechał do szpitala,

zabił swoją żonę, a pani mąż pomógł mu to zatuszować?

Bardzo długo wierzyłam, że Basia zginęła w wypadku.

[PRYCHA] Tak, jasne!

Zaczęłam coś podejrzewać dopiero w '94.

Mój mąż miał wtedy...

spore problemy z lekami i alkoholem.

A po zaginięciu Piotrusia...

to się wszystko jeszcze zaostrzyło.

Ryszard w jakimś zamroczeniu powiedział:

"Utrata Piotrka to kara za to, co zrobiliśmy Basi".

Potem próbował to wszystko odkręcić.

Ale naciskałam.

Aż powiedział prawdę.

Twój ojciec zabił twoją mamę,

a mój mąż pomógł mu to zatuszować.

KORCZ: "Zniknięcie Piotrka to kara za to, co zrobiliśmy Basi".

W jakim sensie?

W sensie boskiej kary.

Nie rozumiem. Po co ten cały cyrk?

Z udawaniem, że moja mama zginęła w wypadku.

Jeżeli twój mąż był tak wszechmocny,

mógł załatwić stwierdzenie zgonu po próbie samobójczej.

Dziecko wychowujące się bez matki

dorasta i zaczyna zadawać pytania.

Co jest dla niego lepsze?

Jak dowie się, że jego mama zmarła w szpitalu

w konsekwencji skoku z mostu?

Czy w wyniku nieszczęśliwego wypadku drogowego?

Prawda!

Prawda byłaby najlepsza.

Bardzo mi przykro, Kama.

Mam dosyć!

Wierzysz jej?

Chłopaki właśnie dokopali się do tych dokumentów w szpitalu.

19 marca przyjęto na oddział kobietę z półrocznym dzieckiem.

Wyłowione z Wisły w centrum Torunia.

Kobieta z niedotlenieniem mózgu, dziecko z hipotermią.

Co wpisali jako przyczynę zgonu?

Nic. Dokumentacja jest wybrakowana.

Następnym krokiem będzie znalezienie lekarza,

który miał wtedy dyżur.

- Będę mogła zobaczyć tę dokumentację? - Jasne.

No nic, dzięki.

Pytałaś, czemu wybrałem sprawę Piotrka.

Nie dlatego, że kogoś straciłem, ale ze względu na twojego ojca.

Kiedy przejąłem archiwum, zająłem się inną sprawą,

ale nie było się o co zaczepić.

Za to trafiłem na zeznanie jednego policjanta.

Facet już nie żyje.

Powiedział na papier,

że w Toruniu jest taki jeden komisarz, który zatuszował niejedną grubą sprawę.

Między innymi zabójstwo dzieciaka.

[DRAMATYCZNA MUZYKA]

Przykro mi, ale...

Myślę, że zasługujesz, żeby to wiedzieć.

[ODDYCHA SZYBKO]

[PUKANIE]

Zdjął GPS z obroży naszego psa i podrzucił mi do portfela.

Myślałem, że straciłem moje dziecko.

Nie dzisiaj.

Dwa lata temu.

Zawsze byliśmy super blisko.

Sara...

Wtedy jeszcze Sara.

Oglądała ze mną mecze.

Chodziła na lekcje basu, jeździła ze mną na koncerty.

Ze wszystkim przychodziła do mnie.

Nie do Aśki, do mnie.

Aż nagle...

zaczęła zamykać się w sobie.

Unikała mnie, trzaskała drzwiami.

Na początku myśleliśmy, że to związane z dojrzewaniem po prostu.

Aśka ciągała ją na terapię.

Było jeszcze gorzej.

Myślałem, że mnie nienawidzi

i nie wiedziałem dlaczego.

Nie miałem pojęcia, co robić.

Aż nagle zauważyłem,

że pod tą swoją złością wysyła sygnały.

Próbuje mi powiedzieć,

tylko...

bardzo ostrożnie sprawdza, czy może, jak zareaguję.

Aż w końcu przyszedł do mnie, powiedział:

"Tato...

Ja się nie czuję dziewczyną".

Przytuliłem go i powiedziałem, że dla mnie to okej.

I tak odzyskałem swoje dziecko.

Widziałeś moją nową sukienkę?

- Tę czerwoną? - Pewnie jest tam, gdzie ją rzuciłaś.

Chciałam ją założyć. Umówiłam się z chłopakami.

- Chciałam, żeby się pogodzili. - Potrzebujesz do tego sukienki?

Lubię ją i chciałam ładnie wyglądać.

Ty we wszystkim ładnie wyglądasz.

Dzięki za nic, tato.

- Gotowa? - Masz?

Muszę jeszcze coś załatwić.

Jeśli Piotrek też tam będzie, to ja wracam do domu.

- Musisz się zachowywać jak dziecko? - Obiecaj, że go nie będzie.

Inaczej nigdzie nie idę.

Obiecuję. Tata mnie o coś prosił i muszę na chwilę wrócić.

- Zaraz cię dogonię, okej? - Okej.

KAMA: Ale się odstrzeliliście.

- Jedziecie do miasta? - Na koncert.

I na kolację.

No i na kolację.

- Kurwa! - Nie przy dziecku.

Jak szukasz Piotrka, to jest w domku.

- Bawcie się dobrze. - Dzięki, Kama.

[PUKA]

Piotrek?

[GŁOŚNA MUZYKA - PIOSENKA "SON OF THE BLUE SKY" WILKÓW]

[DRAMATYCZNA MUZYKA]

Napisy dla niesłyszących na zlecenie HBO Transperfect Media Poland

Tekst: Aleksandra Gańko, Fundacja Siódmy Zmysł