Original subtitles

VORIGE KEER

Schoonheid, elegantie en luxe. Dat zeggen ze tegen nieuwe meisjes.

Verpleegkunde beviel je zo goed. -Het is oké.

Als je het handig uitbuit, hebben zij niet meer de touwtjes in handen.

Maar jij wel.

Ik ben Gustav, de nieuwe kok.

Ontspannen. -Dat moet je wel ontsmetten.

Stil. -Ik wil geen alleenstaande moeder zijn.

Waar ga je heen met hem?

Ga je naar Parijs met een wildvreemde man?

Het is een avontuur.

Eva? -Ik ben met hem getrouwd.

Is het niet geweldig?

Ik studeer sociologie. -Wat interessant.

Ik ben maar serveerster. -Wel in het mooiste hotel.

We kunnen wel naar Kopenhagen.

Lijkt me leuk. -Of we nemen de veerboot naar Zweden.

Of een last minute naar Spanje. -We hebben maar twee dagen.

Ik bedoel in de zomer.

Ik heb geen zin in dat ranzige gedoe. -Hoezo niet?

Lekker een weekje zon, speenvarken op de barbecue.

Ik heb geen zin om tussen de Deense bejaarden te zitten.

Maakt mij niet uit. Zolang jij er maar bent.

Nee. -Jawel, Kathrine.

Hallo. -Hallo.

Hallo, Kathrine.

Dag, Gustav. Welkom. -Dank u wel.

Ik heb veel over je gehoord. -Mam...

Alleen positieve dingen.

Kom verder.

We hebben bezoek. -Hallo.

Hallo. -Hoi, meisje.

Hoi, Svend. -Hoi.

Hallo. -Ik ben Jørgen, Kathrines vader.

Gustav. Ik ben Kathrines vriend.

En dat is Svend.

Hoi. -Hallo.

En daar is Ida. -Hoi.

Hoi. Hallo, Gustav. -Hoi, Ida.

Ga je mee schieten met het geweer? -Nu niet. Je mag de tafel dekken.

Svend, haal even twee biertjes. -Ja.

U hebt een leuk huis. -Dank je wel.

Ben je nog niet begonnen? -Nee.

Maak jij de groenten even open? -Groenten openmaken?

Vers uit blik. -Mam...

Wat... -Jørgen vindt het lekker.

En ik heb het zo druk bij Carmen.

De Amerikaanse ambassadeur komt volgende week. Carmen staat op z'n kop.

Wat komt hij doen? -Hij komt op bezoek...

vanwege alle handel tussen Denemarken en Amerika.

Wat spannend. -Ja.

Alle kranten komen langs. En de televisie ook. Ja.

Het is een hele toestand.

Zeg dat wel. Je bent zelfs vrienden met de ambassadeur.

Nou ja, vrienden...

Zo, de aardappels.

Wat een knappe jongen. -En lief.

Ik weet nog dat ik mijn vriend voor het eerst voorstelde. Ja, echt.

Je hoeft niet zenuwachtig te zijn. -Zolang jullie normaal doen.

We zullen ons best doen.

Hoeveel kinderen nemen jullie?

Ida. -Wat?

We kennen elkaar net. -25, en we noemen ze allemaal Ida.

Gustav, wil je nog wat? -Ja, graag. Het is heerlijk.

Wat doet je vader? -Hij is loodgieter.

En jij bent kok? -Ja.

Neem je een eigen restaurant?

Dat denk ik niet. Maar misschien word ik wel chef-kok.

Waar dan? -In het Grand misschien.

In het Grand? -Ja.

Dan kan Kathrine hoofdkelner worden.

Nou... -Jullie kunnen het overnemen.

Ik lever het vlees, als je goed betaalt. -Dat is prima.

En Svend kan 's zaterdags optreden. Dan komen we allemaal dansen.

Daar drinken we op. -Proost.

Gezellig dat jullie er zijn.

Volgens mij mag m'n moeder je wel.

Hallo. -Hallo.

Ken je me nog? Annie. -Natuurlijk.

Je zei dat je in het Grand werkte. Ze hebben je adres gegeven.

Ik wilde naar huis liften, maar de chauffeur werd handtastelijk.

Hij zat met z'n hand tussen m'n benen.

Ik gaf hem een klap en zei dat ik eruit wilde.

Heb je hem geslagen? -Wat dacht je.

Ik wist niet wat ik moest, en toen dacht ik ineens aan jou.

Je bent er nog goed van afgekomen. -Ja.

Tweemaal uiensoep. -O...

Eet smakelijk.

Sorry dat ik uitgehongerd binnenval. -Nee, doe niet zo mal.

Zeg maar wat je nodig hebt.

Ik kan haar niet wegsturen.

Hoeft ook niet. -Het is maar één nachtje.

Het is geen probleem.

Dag. -Tot morgen.

Laat ze jou de volle huur betalen? -Ze was verliefd.

Die is van Eva.

Ik zou wel boos zijn geworden.

Als ze maar gelukkig is.

En jij? Ben jij gelukkig?

Ik ben tevreden.

Ik ben blij met Gustav. En ik ben heel blij...

met deze plek.

Maar... -Maar...

Je hoeft het niet te zeggen. We kennen elkaar amper.

Ik snap Eva wel. Daarom kan ik niet boos op haar zijn.

Ze wilde meer dan achter een bar staan in een dorp, en toen kreeg ze de kans.

En zo denk jij er ook over?

Dat herken ik.

Waarom ben je gestopt met verpleegkunde?

M'n vader werd ziek en ik moest geld verdienen voor z'n behandeling.

Is hij weer beter? -Ja.

Gelukkig.

Waarom ben je niet weer gaan leren?

Ik weet het niet. Ik leerde Eva kennen.

En toen vonden we dit appartement.

Ja... -Ik denk...

dat je een geweldige verpleegkundige zou zijn.

Dank je wel.

Serieus? -Die is van Eva.

Ook al van Eva? Oké. Die zetten we op.

Zo hoort het niet. Let op.

Ja, beter. -Ja?

Uitbuiting, onderdrukking... -Dat doen de Russen ook.

Die gooien geen napalm op kinderen en voeren geen oorlogen over de hele wereld.

Ze leveren atoombommen aan Cuba. -Zodat de VS er niet weer binnenvalt.

Goedemorgen. -Goedemorgen.

Waar hebben jullie het over?

Hierover. -O ja.

Een knieval voor oorlogsmisdadigers. -Hou op.

De directie van Carmen is hebzuchtig, immoreel...

Mijn moeder werkt bij Carmen.

De arbeiders hebben geen schuld. -In de directie.

Ze heeft de kranten en de tv uitgenodigd, en hard gewerkt om dat te organiseren.

En ze heeft honderden vrouwen werk bezorgd.

Ze is niet hebzuchtig of immoreel.

Nee. Zo bedoelde ik het niet. Ik word alleen zo...

Het is goed. -Je moeder is vast...

Het is goed. -...heel lief.

Ga zitten. Wil je koffie?

Ik moet naar m'n werk. Kom even koffiedrinken voor je weggaat.

Ze leest twee boeken per week en reist de hele wereld over. India, Nepal...

Ze is heel bereisd. Ze is zo...

Gestoord? -Slim.

Ik zie je later.

Dat is dan 25 kronen 65.

En twee kronen omdat je zo lief lacht. -Dank u wel.

Kun je het zien?

Zal ik hem een klap verkopen? -Het went.

Het levert fooi op. -Aha.

Een beetje geld en dag emancipatie.

Koffie? -Graag.

Dank je wel.

Weet je wat jij gaat doen? -Nee.

Je gaat mee naar een huisje dit weekend.

Ik ga vrijdag met drie vrienden. -Ik moet vrijdag werken.

Je kunt ook zaterdag komen.

Het lijkt me leuk, maar ik ga weg met Gustav.

Ook leuk. Waar gaan jullie heen?

Ik kan niet.

Neem hem mee. Ik ben dol op Gustav. En op z'n eten.

Je krijgt er geen spijt van. Het wordt echt leuk.

Ik zal erover nadenken.

Hallo. -Hallo.

Leuk jullie te zien.

Hoi. -Hallo.

Goeie reis gehad? -Best wel.

Konden jullie het vinden?

Van wie is dit? -M'n ouders hebben het net gekocht.

Hoe groot is het? -Groot. Heel groot.

En ijskoud, dus we slapen in de huiskamer.

Komen jullie mee? -Ja.

Zoiets? -Iets strakker.

Je moet lang zo zitten. -Ze zijn er.

Hallo. -Hallo.

Niels-Peter. -Kathrine.

Gustav. -We zaten in dezelfde klas.

Lotte is mijn vriendin. -Hallo.

Hallo, leuk jullie te zien.

Hallo. -Hoi, Gustav.

Hoi, Lotte. -Hoi, Kathrine.

Het is geen seksspelletje.

We werken aan een toneelstuk. -Gelukkig.

Waar gaat het over? -Over van alles.

Maar vooral over politiek, en over vrijheid uiteraard.

We willen het voor studenten opvoeren. -Leuk.

Het ontstond toen we waren opgepakt bij de Amerikaanse ambassade.

Zijn jullie opgesloten? -Eén nachtje.

We gaan even naar Kurt.

Leuk om kennis te maken. -Welkom.

We hebben gasten. -Hallo.

Kathrine. -Kurt.

Gustav. -Kurt.

Hij studeert ook sociologie. -Ik ben hun mentor. Hun goeroe.

Toe maar. -Tuurlijk.

Kurt is met z'n scriptie bezig. -Waarover?

Over de Vietnamoorlog in relatie tot de Trumandoctrine.

Jeetje. -O.

Het is niet zo hoogdravend als het klinkt.

Nou, misschien toch wel een beetje. -Een beetje.

Hij is al twee jaar bezig, maar nu Amerika grondtroepen inzet...

moet hij het herschrijven.

Helemaal? -Het zal wel moeten.

En jij deed verpleegkunde? -Al een tijd niet meer.

Interessant. -Minder interessant dan de universiteit.

Maar minstens zo belangrijk.

Waar kunnen we onze spullen laten? -Hier. Kom maar.

We moeten wel tien meter touw hebben. -Ja.

Mag het publiek meedoen? -Als ze willen.

We halen ze op het toneel en binden ze vast.

Daar werken ze niet aan mee. -Het moet.

Ze moeten die gevangenschap voelen. En ze moeten zingen.

Het is heerlijk, Gustav. -Mooi.

We hebben al vier liedjes tot nu toe.

Mensen dwingen te zingen is geen politiek theater.

Dat zeg je omdat jij zo vals zingt. -Nou...

Ja, dat is zo, Kurt. Maar het geeft niet.

Je durft gewoon het toneel niet op.

Proost. -Proost.

Op Kurts vreselijke stem. -Proost.

En op onze nieuwe vrienden, Kathrine en Gustav.

Proost. -Proost.

Bedankt dat we mochten komen. -Leuk dat jullie er zijn.

Kurt, je bent niks verplicht, maar...

Worden jullie vaker opgepakt bij demonstraties?

Hoezo? Wil je graag mee? -Ik ben gewoon nieuwsgierig.

Volgens mij is 't niks voor jou.

Waarom denk je dat? -Je lijkt me geen opstandig type.

O nee? -Wat voor type lijkt ze jou dan wel?

Verpleegsters van het platteland zijn meestal niet...

Kurt, kom op.

Heb je ooit iets strafbaars gedaan? -Ja, toevallig wel.

Geld uit de kassa gejat?

Nee, hoor. -Nee.

Ik heb een abortus uitgevoerd bij een vriendin.

Dat meen je niet.

Ik moest haar wel helpen. Lang verhaal, maar anders had ze het zelf gedaan.

Ik snap het. -Je hebt er goed aan gedaan.

Ik had geen keus.

Hé... Dat moet in het toneelstuk.

Ja, ik meen het.

Dat is een heel goed idee. -Ja.

Ja, dat doen we. -We schrijven er een lied over.

Nu? -Niks aan te doen.

We zijn nog niet klaar met eten. -Nu wel.

Niels-Peter.

Volle donkere lokken...

ogen die nooit jokken...

hese stem, stralend gebit...

haar huid is zo mooi...

ze lijkt een doodgewone meid...

maar je gaat voor de bijl

Nee, echt niet. Annie?

Ze is hartstikke geil...

en ze is helemaal niet zo...

onschuldig...

ze is knap en attent...

sterker dan menige vent...

en ze is dapper, trots...

en is wel wat gewend...

ze helpt elk meisje dat...

iets binnen heeft gehad

Jawel. -Nog een keer.

Ze is knap en attent sterker dan menige vent...

en ze is dapper, trots, en is wel wat gewend...

ze helpt elk meisje dat iets binnen heeft gehad

Nu jij, Kathrine. -Nee.

Jawel. -Nee.

Kom op. -Nee, Annie.

Ik ben knap en att...

Ik kan het niet. -Kom op.

Sterker dan menige vent...

en ik ben dapper, trots...

en ik ben wel wat gewend...

ik help elk meisje dat

Jullie doen de volgende.

Iets binnen heeft gehad...

ze is knap en attent sterker dan menige vent...

en ze is dapper, trots, en is wel wat gewend...

ze helpt elk meisje dat iets binnen heeft gehad

O, wat lekker. Ja...

Ga maar weer slapen.

Ietsje naar links. Ja...

Nee, niet zo snel. -Sorry.

Goedemorgen.

Wat ben je aan het doen?

Ik had ineens een ingeving.

Wat is dat?

O, dat wil je niet zien. -Hoe weet je dat?

Ik wil het zelfs niet eens zien.

Toch wil ik het zien. -Later misschien.

Kom op. -Je wordt er misselijk van.

Laat nu zien. -Je wordt echt misselijk.

Ik gok het erop.

Oké, zelf weten. -Goed.

Goedemorgen. -Goedemorgen.

Goed geslapen? -Ja.

Wat doen jullie? -We praten gewoon even.

Over Kurt z'n scriptie. -Oké.

Zullen we ontbijt maken? -Lekker.

Dat meen je niet. -Jawel.

Dat is gestoord. -Niemand heeft het gemerkt.

Heb je dat echt gedaan? -Kom eens.

Een halfjaar. -Hoi.

Nu moet jij een vraag stellen, Lotte.

Ik? -Ja.

Ja... Waar zijn jullie over tien jaar?

Over tien jaar? Dat is moeilijk. -Ja.

Ergens anders dan in het Grand, hoop ik.

En jij, Annie?

Ik denk dat ik dan in de politiek zit.

Dat denk ik ook. -Annie... Hé.

Rennen, Annie. -Geef hier.

Ben jij dan nog met je scriptie bezig? -Heel grappig.

Kathrine, geef hier.

Wat doe jij over tien jaar, Lotte?

Dan heb ik een toneelgezelschap. -Uiteraard.

Hopelijk ben ik dan chef-kok. -Ik krijg ineens weer trek.

Nu moet jij een vraag bedenken, Kathrine.

Wat is je grootste angst? -Makkie.

Dat ik net zo word als m'n moeder.

En jij, Gustav? Wat is jouw grootste angst?

De tandarts.

Dat snap ik wel. -Zeker.

Mijn allergrootste angst is...

om later in te zien dat m'n leven zinloos is geweest.

Dat zal niet gebeuren.

Dat weet je niet. -Nee, maar...

Je gaat er wel alles aan doen.

Nu is het jouw beurt om een vraag te stellen.

Hebben jullie ooit iets meegemaakt...

wat je leven totaal heeft veranderd?

Weet ik niet.

M'n geboorte. -Je bent ook zo dom. Niels-Peter.

En jij, Annie? Heb jij ooit zo'n ervaring gehad?

Ja, zeker. Toen ik inzag wat een oorlogsmisdadigers die Amerikanen zijn.

Ze hebben ons geholpen in de oorlog.

Ja, om de oorlog in Europa te beëindigen.

Maar dan mogen ze nog niet overal oorlog voeren en burgers vermoorden.

Sinds WO II heeft Amerika Iran aangevallen, Guatemala...

Cuba, Panama twee keer, en de Dominicaanse Republiek.

En natuurlijk Vietnam.

Ze zeggen dat ze het communisme willen indammen.

Is dat dan niet goed?

Ten eerste: nee. En het draait allemaal om geld.

In de VS draait alles om geld.

En dat zijn de kostenposten.

Is er dan niets tegen te doen?

Hun ambassadeur bezoekt een Deense fabriek die nauw met de VS samenwerkt.

Daar kunnen we een grote actie houden. -Bij Carmen?

Ja. Kathrines moeder werkt daar.

We sluipen naar binnen, verstoppen ons, en als ze komen...

Naar binnen sluipen? -Als jij de sleutel regelt.

De hele pers komt, de tv komt. Toch? Dat is perfect.

Ja. -Ja, maar...

Moet Kathrine de sleutel stelen van haar moeders werk zodat jullie erin kunnen?

Dan weten de mensen wat een schoften de Amerikanen zijn.

Maar haar moeders werkplek slopen... -Elk uur, elke minuut...

worden er kinderen doodgeschoten en gebombardeerd door de Amerikanen.

Vind je dat dat mag?

Maar jullie willen er niks tegen doen? -Nee.

Dat willen we niet.

Oké, ik doe mee. -Echt?

Ja. -Fantastisch.

Het wordt geweldig. -Spannend.

O, wat spannend.

Wie is dat? -Ik ga kijken.

Lotte, wacht even. -Annie, wie is dat?

Kathrine?

Wil je dat echt wel?

Spullen pakken. Het is de politie. -Wat doet die hier?

Dit huis is niet van m'n ouders. Het staat te koop.

Hebben we ingebroken? -Ja, het stond leeg.

Ik hou niet van de politie.

Kom mee. -Lotte.

De achterdeur. -Lotte, kom.

Kathrine. -Kom op.

Kom, Kurt.

Lotte, kom nou.

Kathrine. -Hallo.

Ik wist niet dat je ook zou komen.

Kijk eens, mam. -Hoi.

Hé, Kathrine. -Hé, Kathrine.

Is Gustav er ook? -Nee...

Maar ligt zijn sjaal hier nog?

Hoe ziet die eruit? -Zwartgrijs.

Axel en Finn helpen met bakken. -O ja?

Wij praten nog even over morgen. -De Amerikaanse ambassadeur komt.

Ja, ik heb het gehoord.

En de burgemeester komt ook.

Ik zal even die sjaal zoeken. -Graag.

Geen hartjes meer, Axel. -Nee.

Ja, goed dan. Dan neem ik deze.

Hoe gaat het morgen? Komt er een rondleiding?

Ja. Om negen uur een persconferentie in de kantine.

Dan interviews, een rondleiding door de hallen en een fotomoment.

Een goede relatie met de pers is cruciaal. Ze kunnen je maken en breken.

Axel, mag ik het hartje even? -Ja.

Drie, vier, vijf, zes, zeven, acht. -Heb je er acht?

Wat heb je mooie sterretjes gemaakt. -Ja.

Ida, wat zou jij doen als je burgemeester was?

Ik denk dat ik dan zou bepalen...

dat niemand naar school hoefde. -En jij, Finn?

Kathrine? -Heb je hem?

Dan heeft hij hem ergens anders laten liggen.

Bedankt voor het zoeken. -Ga je weer?

Ik moet werken. -Wat jammer.

Tot kijk. -Dag.

Kathrine. Wacht eens.

Ik moet je wat laten zien. Hier.

Hij is nieuw.

Die doe ik morgen aan. -Erg mooi.

Is er iets? -Nee, hoor.

Hebben jullie geen leuk weekend gehad? -Jawel, heel leuk.

Dag, mam. -Ja.

Hoi. -Hallo.

Nou, dat is een aardig feest.

Hallo. -Hallo.

Heb je hem?

Te gek. Je bent geweldig.

Wie zijn dat? -Ulla van de communistische partij.

En Henning H. -Hoi.

Martine. -Hoi.

Van Groep 61. Heel ervaren demonstranten. Kom.

Hoi, Kathrine.

Is er iets? -Nee.

Ze zijn te vertrouwen. -Ik had alleen niet op anderen gerekend.

Hallo, Kathrine. -Hoi.

Hoe ging het? -Goed.

Mooi. -De kleur is perfect zo.

Even overleggen. -Ja, precies.

Het moet nog wat strakker. -Ja, goed.

Mensen...

Morgen om 5.00 uur gaan we naar de fabriek.

Kathrine laat ons erin en we gaan... -Naar de kantine.

Mooi zo. Daarna sluiten Kathrine en Gustav af en gaan zij naar huis.

De rest verstopt zich tot de ambassadeur binnenkomt.

En dan komen wij tevoorschijn. -Ja.

En dan slopen we de boel.

Nee. Dat doen we niet.

Kennen jullie Lars de Zeeman van de kraakbeweging?

Ja. -Zijn vader heeft in het verzet gezeten.

Hij heeft een pistool voor me geregeld.

Henning... -Wat?

Bedoel je dat we de ambassadeur gaan doodschieten?

Met een aanslag bereik je meer dan met een actie.

Henning, wat bedoel je nu precies? -Ik maak maar een grapje.

Hij maakt maar een grapje.

Ik stelde jullie even op de proef. -Ja.

We gaan weer aan de slag. -Ja.

Over een uur overleggen we verder.

Moeten we er nog meer maken?

Zullen we bordjes schilderen? -We moeten praten.

Ja. -Nu meteen.

Ik snap het als je wilt kappen.

Waarom zou ik? -Kathrine, ze hebben het over pistolen.

Dat was een grapje. Hij meende het niet.

Trek jij je nu terug?

Maar we kennen ze niet eens. -Annie kent ze wel.

Vertrouw je haar niet? -Nee, ze liegt.

Het huis stond leeg. -Dan is het nog steeds strafbaar.

Gustav, toen ik ze hoorde vertellen...

over hun drang om de wereld te verbeteren, wilde ik meedoen.

Ik wil iets betekenen. -Dat snap ik.

Maar dat kan ook zonder Carmen te slopen.

Daar gaat het niet om.

Ze willen erop wijzen dat Amerikanen oorlogsmisdadigers zijn.

Kindermoordenaars.

Ze denken alleen maar aan geld. -Je praat nu precies zoals zij.

Als je niet wilt, moet je maar weggaan.

Kameraden...

We hangen alles op het podium op. Zodra de ambassadeur gaat spreken...

onthullen Henning H. en Martine het spandoek en de maskers.

Jullie liggen hier verstopt, en dan springt de rest tevoorschijn.

Wie gaat het spandoek vastspijkeren? -Wij.

Mooi. -Wat doen we met de maskers?

Die hangen we op. Hier staat nog een ladder.

Gustav, help je mee?

Mooi zo. Aan de slag.

Pas op, Ulla. Ze zijn breekbaar.

Waar kunnen we ons verstoppen? -Hier, denk ik.

Hier, kun jij die aanpakken? Pas op, ze zijn zwaar.

Is dit goed?

Ja. Perfect.

Dus jullie gooien hem over de rand. -Even kijken of het werkt.

Twee tellen. Klaar? -Ja.