Original subtitles

คุณชาย

ต้องการตีกระบี่แบบใดหรือ?

ข้าต้องการกระบี่สักเล่ม

คุณชายกระบี่คงมิได้กำลังหัวเราะเยาะข้าอยู่กระมัง?

ร้านนี้ไม่ได้ตีกระบี่มากว่าร้อยปีแล้ว

กระบี่ที่ข้าต้องการ มิได้เรื่องมากอันใด

ใช้อรัญผลึกเกล็ดหิมะเป็นตัววัตถุดิบ

ไม่จำเป็นต้องมีลวดลายพิเศษ

กระบี่จำต้องบาง

ต้องแคบและเบา

ขอแค่สะดวกต่อการปลดปล่อยปราณกระบี่ก็พอ

ฝักกระบี่ใช้หนังสัตว์ธรรมดาที่สุดทำขึ้นมาก็พอ

ไม่ตีกระบี่ ไม่ตีกระบี่เด็ดขาด!

เนรคุณเนรเทศต่อวิชาครูบาอาจารย์ชัดๆ

อย่าว่าอย่างนั้นเลย ท่านอาจารย์ของข้าก็มิเคยสั่งสอนวิชาตีกระบี่ให้แก่ข้า

มันสูญหายไปนานแล้ว

ทำไม่ได้ ทำไม่ได้หรอก!

เจ้าอยากจะอยู่แต่ในสถานที่เล็กๆ แห่งนี้ไปตลอดชีวิตจริงๆ หรือ?

คอยตีมีดทำครัว

ให้พวกปุถุชนสามัญชนน่ะหรือ?

เจียจู

เฉิงจวิน

ต้วนหลง

ซานจวิน

จูเสวี่ย

คังซานเสวี่ย

ยังมี

เสียนอวี๋

เจ้า...

แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่?

คือเจ้า!

คือเจ้าเอง!

เป็นไปไม่ได้

ไม่มีทางเป็นเจ้า!

คือข้าเอง

ร่างกายนี้น่ะหรือ ท่านเจ้าสำนัก...

แค่อยู่ตรงระเบียงยาวก็อ่อนระทวยไปสามส่วนแล้ว

ยามนี้จะมาแสร้งทำเป็นปากแข็งไปทำไม?

เจ้าจะลองดูก็ได้นะ

หอประมุขจี้ ท่านยังต้องการสิ่งใดอีก?

ผู้ใดกันหนอที่บอกว่าพ่ายแพ้แล้วยอมรับน่ะ?

นั่นมัน...

ทรวงอกนี้คือผลงานชิ้นเอกงดงามไร้ตระกูลของข้าแท้ๆ

ความเสียวซ่านนี้

ความยืดหยุ่นและขนาดนี้

เป่ยเซียนซื่อช่างถูกใจข้ายิ่งนัก

โดยเฉพาะห่วงหัวนมชิ้นนี้

เหมาะสมเข้ากันยิ่งนัก... ไร้สาระเสียจริง เหอะ!

ล้วนแล้วแต่เป็นกระบวนท่าสามัญไร้ประโยชน์

ไร้ซึ่งความแปลกใหม่

ข้าเริ่มง่วงเหงาซบเซาแล้วสิ ฮ่าๆๆ

ที่แท้เป่ยเซียนซื่อยังรู้สึกไม่สุขสมเสียวซ่านพอสินะ

เป็นความผิดของข้าเอง

ความผิดของข้าเอง ฮ่าๆๆ

อ๊างง!

อ๊างง! อ๊างง! อ๊างง!

ช้า...

ช้าหน่อย...

รีบหยุดนะ!

ช้าหน่อย...

หยุดนะ!

ไม่ไหวแล้ว...

อ๊างง! อ๊างง!

อ๊างง!

เสร็จสมแล้วสิ เป่ยเซียนซื่อ

ไสหัวไป! เกี่ยวอันใดกับเจ้ากัน!

เป่ยเซียนซื่อ

ได้เวลากินอาหารแล้ว

ไม่ช้าก็เร็ว

ข้าจะต้องสังหารเจ้าให้ได้!

สังหารข้า?

ด้วยปากนี้น่ะหรือ?

ฮ่าๆๆ เป่ยเซียนซื่อ อมดูสิ...

เมื่อก่อนชำนาญอมมิใช่หรือ?

ลืมเลือนไปรวดเร็วปานนี้เชียว?

หุบปากซะ โสโครกจริง!

เป่ยเซียนซื่อ

รสชาติแห่งการบำเพ็ญร่วมนี้

นุ่มนวลกว่าวิถีอันเหน็บหนาวของเจ้ามากนัก

เจ้า...

อย่าได้พูดจาเหลวไหล!

นี่เจ้าเลียเป็นหรือไม่?

นักบวชหยินหยางยังเล่นเป็นกว่าเจ้าเสียอีก

ยั่วยุข้าขนาดนี้

อยากให้ข้าป่าเถื่อนรุนแรงขึ้นอีกนิดสินะ

ยอมรับมาเถอะ

ข้านี่แหละคือคนที่เข้าใจเจ้าที่สุดแล้ว ฮ่าๆๆๆ

อย่า...

อย่าแตะตรงนั้นนะ!

อมไว้สิ

ปากของท่านเจ้าสำนัก

มิได้แข็งอย่างที่คิดไว้เลยนะ

ปล่อยนะ!

ข้า...

น้ำราคะเปียกชุ่มขนาดนี้

เป่ยเซียนซื่อเกรงว่าคงจะลอยเสียวซ่านขึ้นสวรรค์ไปแล้วกระมัง?

ฮ่าๆๆ

เดี๋ยวก่อน... เดี๋ยวก่อนนะ!

ให้ข้าได้พักสักหน่อยเถิด

พักผ่อนไม่ได้หรอกนะ

เมื่อก่อนเป่ยเซียนซื่อชอบให้กระแทกสอดใส่โดยตรงเสมอเลยนี่

อยากให้ข้าช่วยรื้อฟื้นความจำหรือไม่?

เร็วเกินไปแล้ว!

เร็วเกินไปแล้ว!

ไม่ได้นะ เร็วขึ้นอีกนิด!

เร็วขึ้นอีกนิดสิ!

ข้าจะเสร็จสมอีกรอบแล้ว!

อ๊างง! อ๊างง! อ๊างง! อ๊างง!

อวี่ฮั่น

ลำบากเจ้าแล้วนะ

ทั้... ท่านอาจารย์ เป็นท่านอาจารย์จริงๆ ด้วย!

เป็นท่านอาจารย์จริงๆ ด้วย!

เป็นท่านจริงๆ ด้วย!

อ๊างงง อ่าาา!