Original subtitles

นี่ ศิษย์น้องเล็ก รอข้าด้วยสิ!

เป็นอะไรไป? อยากจะเข้าไปข้างในคนเดียวอีกแล้วรึไง?

เจ้าก็คิดว่าลู่เจียจิ้งจะยอมทำเรื่องพวกนั้นด้วยรึ?

เหล่าใต้เท้าเจ้าขา...

ปล่อยให้จิ้งเอ๋อร์ได้พักผ่อนสักครู่เถิดเจ้าค่ะ

หากยังคงกระแทกสอดใส่เข้ามาอีกละก็...

เจียจิ้ง...

โดนย่ำยียับเยินไปทั่งร่างแล้วเจ้าค่ะ...

นี่เจ้ากำลังคิดถึงเรื่องของเจียจิ้งอยู่จริงๆ หรือท่านเซียน?

ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรกันเล่า!

เทพสตรีผู้สูงส่งปานนั้น ข้าไม่มีโอกาสได้เฉียดใกล้หรอก

อีกอย่าง นั่นก็เป็นเพียงข่าวลือทั้งนั้นมิใช่หรือ?

เจียจิ้งเป็นคนหัวโบราณและรักศักดิ์ศรีของตนยิ่งนัก

มักจะคอยห่วงใยผู้อื่นเสมอ

ยึดมั่นในปณิธานจิตดั้งเดิมมาตลอด

ไม่มีทางหรอก!

จะเป็นไปได้อย่างไรกัน!

เจียจิ้ง...

รุนแรง... รุนแรงเกินไปแล้วเจ้าค่ะ!

เบามือลงหน่อย...

อ๊าส! อ๊าส! อ๊าส! อ๊าส!

อ๊าส! อ๊าส!

ท่านเซียน หากเพียงแท่งเดียวยังมิอาจปรนนิบัติเจ้าให้เสร็จสมได้ละก็...

เช่นนั้นพวกเราสองคนแทรกอัดสอดใส่เข้ามาพร้อมกันเลยเป็นอย่างไร?

มะ... ไม่นะ! มิได้เด็ดขาด!

มิได้นะเจ้าคะ!

อ๊าส!

อ๊าส!

อ๊าส! อ๊าส!

อ๊าส!

อ๊าส! อ๊าส!

อ๊าส!

อ๊าส!

อ๊าส! อ๊าส!

อ๊าส!

ศิษย์พี่ ท่านมาแล้วหรือเจ้าคะ?

นี่คือต้นหลิวพันปีที่ข้าเสาะหาเจอบนเขาด้านหลัง

ข้าใช้กิ่งของมันเหลาทำเป็นปิ่นเวทชิ้นนี้ให้แก่เจ้า

แม้จะดูขี้เหร่ไปสักหน่อย

ทว่าสามารถช่วยต้านรับการโจมตีขอบเขตฮวาจิ้งได้หนึ่งหนนะ

มีประโยชน์ยิ่งนัก

ขอบพระคุณศิษย์พี่มากนะเจ้าคะ

แต่ศิษย์พี่รู้หรือไม่ว่า การมอบปิ่นหยกให้แก่สตรีนั้น...

มีความหมายแฝงไว้ว่าอย่างไร?

อ๊าส! อ๊าส! อ๊าส! อ๊าส! อ๊าส! อ๊าส! อ๊าส!

อ๊าส!

อ๊าส! อ๊าส! อ๊าส!

อ๊าส! อ๊าส! อ๊าส!

ตัวข้า...

ชอบพอกระสันรักในตัวเจ้า...

ชื่นชอบหรือไม่ขอรับ ท่านเซียน?

ชอบ...

ชอบสิ่งใดรึ?

ชื่นชอบแก่นกายของเหล่าใต้เท้า...

ของ...

แก่นกายทองคำเจ้าค่ะ...

อ๊าส!

คืนนี้เจ้ากับอวี๋เสี่ยวถังหายไปที่ใดกันมา?

ใกล้จะถึงงานชุมนุมประลองกระบี่แล้ว

ข้ากับอวี๋เสี่ยวถังจึงลงเขาไปซ้อมประลองกระบี่กันสักครู่เจ้าค่ะ

เหตุใดจึงมิซ้อมกันที่ลานประลองกระบี่?

เกรงว่าเสียงกระบี่จะอื้ออึงหนวกหู

รบกวนการพักผ่อนของท่านอาจารย์และศิษย์พี่เจ้าค่ะ

หลินเซวียนเอ๋อร์ นึกมิถึงว่าเจ้าจักนึกถึงผู้อื่นถึงเพียงนี้

อาจารย์ผู้นี้ปลื้มใจยิ่งนัก

ทว่าเหตุใดในคลังเงินจึงมีร่องรอยเหมือนโดนค้นรื้อเล่า?

หลินเซวียนเอ๋อร์! หลินเซวียนเอ๋อร์!

โอ๊ย ท่านอาจารย์! เจ็บๆๆๆๆ!

ท่านอาจารย์ปล่อยมือก่อนเจ้าค่ะ

ต้องเป็นสำนักโดนโจรขึ้นแน่ๆ รีบตั้งค่ายกลกระบี่เร็วเข้าเจ้าค่ะ!

เจ้าจงไปคัดตำรา 'สภาวะจิตกระบี่ทะลวง' เล่มนี้มาหนึ่งจบ

คัดไม่เสร็จ ห้ามเข้านอนเด็ดขาด!

ท่านอาจารย์ ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ

เพียงแต่การออกไปท่องโลกมนุษย์บ้าง

ย่อมเป็นประโยชน์ต่อวิถีกระบี่มิใช่น้อย

จิตกระบี่แจ้งกระจ่าง

ประการแรกต้องตัดละกิเลสทางโลกให้ได้เสียก่อน

อันที่จริงแต่ก่อนข้าก็เคยรับศิษย์มาคนหนึ่งนะ...

ศิษย์หลานของข้าผู้นั้นเป็นคนเช่นไรหรือเจ้าคะ?

ยามที่ข้ารับเขามาเลี้ยง อายุก็ยังเล็กนัก

ทว่าต่อมาต้องพลัดพรากจากกัน

จึงหามีโอกาสได้พบหน้ากันอีกเลย

รับศิษย์ที่ซุกซนซุกซนเช่นนั้น คงจะยุ่งยากวุ่นวายมิใช่น้อยเลยใช่ไหมเจ้าคะ?

ยามนั้นรู้สึกวุ่นวายใจยิ่งนัก

ทว่ายามให้อภัยนึกย้อนกลับไป

หามีสิ่งใดอบอุ่นหัวใจยิ่งไปกว่าช่วงเวลานั้นอีกแล้ว

ย่อมต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้วเจ้าค่ะ

แล้วท่านสั่งสอนสิ่งใดให้แก่ศิษย์ของท่านบ้างหรือเจ้าคะ?

ไล่จับกระต่ายอย่างไรเล่า

ข้าจึงได้ทีให้เขาเรียกข้าว่าอาจารย์

ก็เป็นเช่นนั้นเองหรือเจ้าคะ

แล้วท่านคะนึงหาศิษย์ของท่านบ้างหรือไม่?

แท้จริงแล้วกลับนึกหวาดกลัวอยู่บ้าง...

เหตุใดจึงต้องหวาดกลัวเล่าเจ้าคะ?

หากยามนี้เขากลายเป็นผู้สูงส่งอยู่บนฟ้า

แล้วปฏิบัติต่อข้าด้วยความเย่อหยิ่งถือดี

เมินเฉยมิใส่ใจ...

เช่นนั้นข้ามิช้ำใจแย่หรือ?

ช่างเป็นเช่นนั้นจริงๆ เจ้าค่ะ

หากเป็นเช่นนั้นจริงแท้ละก็

ศิษย์ผู้นี้ช่างน่าโมโหยิ่งนัก!

ข้าจะต้องไปตามหาศิษย์ของข้าอย่างแน่นอน

หากเขาบังอาจทำเช่นนั้นกับข้าจริงๆ

ข้าจะสั่งลงโทษเจ้าศิษย์คนนี้ให้หนักเลย!

ท่านอาจารย์คิดว่าอย่างไรเจ้าคะ?

เจ้าคิดจะสั่งลงโทษศิษย์ของเจ้าอย่างไรเล่า?

อืม... ท่านอาจารย์

ท่านคิดว่าสมควรสั่งลงโทษอย่างไรดีขอรับ?

ถ้าเช่นนั้นก็ตีก้นเสียเลยสิ

ฮ่าๆ ท่านอาจารย์พูดได้ดียิ่ง!

ถ้าเช่นนั้นก็ตีก้นเลยขอรับ!

ท่านอาจารย์ ยามนี้ยามดึกแล้ว

ศิษย์ต้องกลับไปคัดตำราสภาวะจิตกระบี่ทะลวงแล้วเจ้าค่ะ

จักต้องส่งมอบให้ตรงเวลาอย่างแน่นอน

หลินเซวียนเอ๋อร์

หากคัดไม่ทันจริงๆ ละก็

เจ้าสามารถเข้านอนก่อนได้นะ

ทว่าครั้งนี้เป็นกรณีพิเศษ ให้ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ

ขอรับ ท่านอาจารย์

ศิษย์รัก...

นี่เจ้าเป็นคนเอ่ยปากพูดเองนะ อย่าได้มาโทษอาจารย์ผู้นี้ทีหลังเล่า

ฮ่าๆๆ