Original subtitles

Er wordt gezegd dat de relatie die we hebben met het menselijk lichaam,

of dat nu dat van onszelf is of dat van een ander,

de meest ingewikkelde relatie is die we ooit zullen kennen.

Sommigen haten hun lichaam, anderen houden ervan.

Sommigen beheersen hun lichaam, anderen worden erdoor beheerst.

En weer anderen zien het als een bron van schaamte.

Schaamte over het eigen lichaam hoort bij het mens-zijn.

Het vergezelt ons al zolang er mensen zijn.

Dit is Adam, de eerste man. En dit is de tuin die hem is toegewezen om te verzorgen.

Adam was druk in de weer, maar hij miste duidelijk iets: een metgezel misschien,

een ander mens, net als hij.

Adam werd in een diepe slaap gebracht terwijl zijn rib werd verwijderd,

En uit die rib kwam een medemens voort, precies zoals hij.

Maak kennis met Steve. Hij was geschapen om Adam gezelschap te houden.

Hij had precies dezelfde onderdelen als Adam.

Ze waren in elk opzicht gelijk, inclusief de grootte van hun onderdelen.

Geruime tijd leefden en werkten Adam en Steve zij aan zij in volmaakte eenheid en vertrouwen,

en deelden ze de mannenliefde die alleen mannen graag delen.

Toen gebeurde er op een dag iets ongewoons.

En dat was de laatste keer dat iemand Steve ooit zag, de Pete Best van het boek Genesis.

Adam was buiten zinnen van eenzaamheid.

Het was duidelijk dat er iets moest gebeuren, en dus gebeurde er ook iets.

Adam werd opnieuw perfect verdoofd en weer verdween er een van zijn ribben.

En dit keer kwam er een ander mens uit de bosjes tevoorschijn.

Dit is Eva.

Eva was een vrouw. Zij had andere onderdelen dan Adam.

Dit betekende dat ze automatisch slechts 70 cent verdiende voor elke dollar die Adam verdiende.

Adam en Eva kregen een sterk gevoel voor elkaar,

en ze wisten maar één ding dat ze daarmee konden doen.

Maar toen wilde Eva met Adam gaan winkelen.

En ze koos een appel uit.

Eet op! Eet op!

En Eva at van de appel.

En toen gaf ze de appel aan Adam, en hij at ook van de appel.

En toen hadden ze allebei van de appel gegeten.

En toen bekeek Eva zichzelf in al haar naaktheid,

en ze zag dat ze geen kleren droeg.

Op de een of andere manier had die appel er iets mee te maken.

Misschien was het wel een appel met psilocybine of zoiets.

Vroeger bestonden dat soort toffe dingen nog, voordat de Republikeinen ontstonden.

En Adam zag dat Eva zich plotseling ongemakkelijk voelde over haar naaktheid.

En hij bekeek zijn eigen naaktheid,

en hij zag dat alles er gewoon een beetje bijhing en in de wind wapperde.

Maar dat mocht eigenlijk niet.

Adam en Eva hoorden niet te weten dat ze naakt waren.

Ze hoorden vrij en natuurlijk te leven, net als de andere dieren in de tuin.

Maar Eva bracht kennis in het spel,

en kennis vormt een grote bedreiging voor een hemelse fascist die leven schept,

enkel om het vervolgens te vernietigen.

De hemelse fascist besloot Adam en Eva te straffen voor Eva's vrouwelijke brutaliteit,

omdat ze dingen wilde weten.

Het was niet de bedoeling dat mensen dingen zouden weten.

Ze waren alleen bedoeld om de tuin te onderhouden.

En daar kwam lichaamschaamte vandaan.

Wat ons bij de held van ons verhaaltje brengt.

Maak kennis met William Archer, of Billy, zoals zijn denkbeeldige vrienden hem noemen.

Op jonge leeftijd was Billy slachtoffer van meedogenloze lichaamsspot.

Nu gaat hij met zijn lichaam om op de enige manier die hij kent.

Hij verbergt het. Hij bedekt het met lagen oncomfortabele stof.

Hij is altijd gekleed.

Maar wat is er met Billy gebeurd, waardoor hij zich zo schaamt voor zijn lichaam?

Wel, zoals met zoveel andere vormen van neurose, begon het thuis.

Maak kennis met Billy's ouders, Bert en Ivy Archer.

Bert werkt overdag bij de post als sorteerder

en doet alsof hij 's nachts een uiterst geheime regeringsspion is.

Ivy heeft een bijbaan waarin ze poppenkleertjes maakt en is nog nooit in de buurt gekomen van een orgasme,

noch manueel, noch met een partner.

Voordat ik al te veel vragen beantwoord, wil ik er even zeker van zijn

dat jullie mijn familie niet als een stelletje gekken gaan afschilderen, oké?

We zullen absoluut niet oordelen.

Dit gebeurt allemaal in dienst van de wetenschap.

Onze eerste vraag is: doen familieleden ooit jullie kleren uit, om wat voor reden dan ook?

Absoluut niet! - Bert, je taalgebruik!

Sorry, Muffin Lumps.

Ik begrijp dat je onlangs in aanraking bent gekomen met justitie.

Ik ben onlangs gearresteerd wegens agressieve overkleding.

Agressieve overkleding?

Het is het tegenovergestelde van exhibitionisme.

Je wordt gearresteerd omdat je te veel kleding draagt.

Je bent gearresteerd omdat je te veel kleding droeg? - Ja.

Wat had je aan?

Ik droeg driedelige pakken.

Hoeveel driedelige pakken droeg je?

Elf. - Hoe?

Bert draagt driedelige pakken over elkaar heen.

In laagjes. - Ja.

Het staat heel elegant.

Hoelang doe je over het aankleden?

Ongeveer een uur per pak.

Waarom hebben ze je opgepakt?

Door de extreme hitte viel ik flauw voor de koffietent.

Hebben ze 112 gebeld? - Ja.

Maar pas nadat een paar klanten sarcastisch hun voeten aan me hadden afgeveegd,

terwijl ik bewusteloos was.

Deze wet, die buitensporig veel kleding verbiedt, bestaat al sinds de 19e eeuw.

Oorspronkelijk was hij bedoeld om te voorkomen dat mensen zich als hooibergen zouden voordoen.

Ik begrijp niet waarom Billy de behoefte voelt om in opstand te komen.

Shhh. - Hoe bedoel je, 'shhh'?

Nou, Billy is door zijn ouders opgevoed met de idee dat hij zich voor zijn lichaam moest schamen.

Zijn ouders hebben de verkeerde les getrokken uit het verhaal van de Hof van Eden.

Het ging nooit om de naaktheid.

Het ging om verboden kennis.

Eh, pardon? - Ja?

Zei je nou 'verboden'?

Ja, verboden kennis.

Doe niet zo onnozel.

Zo trad het schaamtemechanisme in werking, ook al ging het nooit om de naaktheid.

Zo probeert Billy te ontsnappen aan zijn zelfbewustzijn, door de lucht in te vliegen als een vogeltje, nietwaar?

Dus draagt hij een petje met een propeller.

Interessant.

Fundamenteel bestaat Billy in de stevigheid met het antoniem,

en de 'zwiep-zwiep' zorgt voor de val wanneer een haai een hoofd opeet.

Daar ben je het mee eens, toch? - Ik zie niet waarom dat een leugen zou zijn.

In de komende 24 uur zullen we een ingrijpende verandering zien in Billy's leven,

in zijn houding tegenover zijn lichaam en, jawel, in zijn gevoelens over naaktheid zelf.

Hallo en gegroet.

Mijn naam is Eugene Rosewater en ik ben de beheerder van dit kamp.

En jouw naam is Billy Archer?

Voordat ik je rondleid, zullen we eerst wat dingen ophelderen?

Dit is een kamp waar kleding optioneel is.

Je kunt je zo snel of zo geleidelijk uitkleden als je zelf wilt.

Sommige gasten dragen hoeden, sandalen of sieraden.

Ik draag hier zelf altijd mijn geluksketting.

Waar het hier om draait, Billy, is comfort.

Je tijd hier is niets waard als je je niet op je gemak voelt.

We moedigen je aan om de volledige natuurlijke staat te bereiken, maar er is geen tijdsplanning aan verbonden.

Zolang we zien dat je vooruitgang boekt, is dat meestal voldoende.

Zo, genoeg gekletst.

Ga lekker op verkenning uit, kijk wat rond, doe mee aan activiteiten,

en als je iets nodig hebt, ben ik in mijn kantoor.

Niets is zo mannelijk als een vriendelijk potje contrapuntisch balmeppen.

Er schuilt een woeste adel in volleybal, vooral wanneer men niet gehinderd wordt door kleding.

Het lichaam spant zich in tegen de zwaartekracht, die tirannieke draak van het universum,

terwijl de handpalmen tegen de bal slaan, alsof ze op de bil van een beer zouden slaan.

Ja, billen zijn al lang een teken van seksuele aantrekkelijkheid en goede hygiëne.

Daarom spelen mannen al eeuwenlang naakt volleybal.

Laten we kennismaken met Elmer, een van de gasten op het kamp.

Hallo. - Hoe ben je hier op het kamp terechtgekomen?

Nou, ik ben altijd al een liefhebber geweest van sporten in de blote natuur.

Sterker nog, mijn droom is om de eerste nudisten-basketbalcompetitie op te zetten.

Hoe kunnen mensen dan zien welk team bij elkaar hoort?

Oh...

Het is tijd voor de lunch.

Al onze blije en hongerige zonaanbidders gaan nu op een handdoek zitten

en doen zich tegoed aan een middagmaaltijd.

Als een man een ijsje wil, dan wil een man een ijsje.

Als een man een man wil die een ijsje wil, dan wil die man de man, niet het ijsje.

Wanneer de man die het ijsje wilde, gewild wordt door een andere man, dan wil die man,

de eerste man, degene naar wie we eerder in deze zin verwezen...

Zeg, ruikt iemand hier geroosterd brood?

Ik ruik geroosterd brood.

Niet zo hard knijpen, Billy.

De lunchpauze is voorbij en onze onverschrokken, naadloze heren gaan op pad

voor hun eigen unieke bezigheden.

Nou, is dat daar een schattige distelvink?

Inderdaad. Een zeldzaam gezicht in dit deel van New England.

Gegroet, ik ben Gay Dracula.

Ben jij Gay Renfield?

Zeker van? Je lijkt op een Renfield.

En ik weet dat je homo bent, want...

geen enkele heteroseksuele man zou zo'n hoedje dragen in het openbaar, uit vrije wil.

Ach zo.

Jij praat niet veel, hè?

Dat is prima. Je hoeft niet te praten.

Je kunt daar gewoon staan en zwijgend verrukkelijk zijn.

Word je vergezeld door een begeleider?

Wil je muziek horen?

Wil je de zoete muziek van de nacht horen?

Ah, verdomme.

Ik wil je bloed opzuigen.

Maar waar zou ik het uit opzuigen?

Misschien uit je zachte, bleke keel, of je harde, roze tepel?

Ik ben Gay Dracula.

Tja, over Gay Dracula praten we niet.

Wat intrigerend.

Onze man, Billy, is de Shirt Bandit tegen het lijf gelopen.

Het is een traditie op dit kamp die teruggaat tot 1877.

Een mysterieuze activist zwerft door de bossen, op zoek naar shirts om aan het goede doel te schenken.

Hij wil jouw shirt, Billy, en hij stopt niet voordat hij het heeft.

Nou, hij is de Shirt Bandit.

We hebben een zeldzaam en exclusief interview met de Shirt Bandit kunnen regelen.

Hallo.

Klopt het dat je shirts van de rijken steelt en ze aan de armen geeft?

Nou, het is nauwkeuriger om te zeggen dat ik shirts steel

van iedereen die ik tegenkom die een shirt draagt op een nudistencamping,

en vervolgens doneer ik ze aan de Vereniging voor Shirtloze Mensen.

Ondervind je veel weerstand van de mensen die je probeert te bevrijden van hun shirts?

Ja, sommige mensen geven geen shirt.

Ik snap het.

Maar dat maakt niet uit. Ik pak toch een shirt.

Ja, soms pak ik een shirt in het bos.

En soms pak ik een shirt in de vijver.

En soms, als ik me heel gedurfd voel, pak ik een shirt vlak voor een menigte.

Voor mij maakt het niet uit.

Hé, soms pak ik een shirt bovenop iemands borst.

Bedoel je niet van iemands borst af?

Hmm, ik zei wat ik zei.

En ik heb er wel degelijk spijt van dat ik zo uit mijn slof ben geschoten.

Ik heb gewoon nog nooit een leerling gezien die zo weinig besef had

van de essentiële principes van Tai Chi.

Ik liet hem zelfs de simpelste beweging zien, een ademhalingsoefening,

maar het was alsof je keek naar een gestrande octopus die met zijn testikels in de lucht zwaaide.

Tentakels. - Wat?

Je zei 'testikels'. Bedoelde je niet 'tentakels'?

Ik zei wat ik zei.

Hier hebben we een nieuwkomer.

Ze heet Beatrice en ze is het enige lid van deze club dat bij de geboorte als vrouw is geregistreerd.

Maar hoe is ze hier terechtgekomen?

Ik wist dus altijd al dat ik wilde gaan chillen met de naturisten, mijn soort mensen.

Maar ze moedigen alleenstaanden niet echt aan om te komen.

Ze zien daar liever stellen.

Dat zou ongewenste intimiteiten tegengaan, maar het maakte niet uit.

Ik kwam ergens aan en werd versierd door een man en zijn biseksuele vrouw.

Dus toen besloot ik om met een van mijn homovrienden te gaan en te doen alsof we een stel vormden.

Waarom kon je niet gewoon een stel vormen met iemand?

Ik kan niet zo goed met anderen overweg. - Ach zo.

Het punt is: dit was een nudistenkamp voor uitsluitend homomannen.

Dus ik wist dat ik gewoon met blote borsten kon rondparaderen zonder dat iemand daar iets om gaf.

Eh, dat was totdat ik hem ontmoette.

En toen bleek dat hij helemaal niet op mij reageerde.

Ik bedoel, ik wil graag geloven dat ik een willekeurige vent opgewonden kan krijgen.

Nu ben ik zo verdrietig.

En jij?

Krijg ik jou opgewonden? - Eh, ja.

Ik bedoel, nee.

Ik zal nooit meer zo dom zijn.

Ik wil je snoep niet.

Ik wil je vlees niet.

Ik wil je geloof niet.

Ik wil je overtuiging niet.

Ik wil je lolly niet.

Ik wil er niet aan likken.

Ik wil je bos niet.

Ik wil gewoon je... - Lul!

Stok.

Tja, ik heb dus vragen.

Oké, deze vent loopt rond op een naturistencamping, maar hij is geen naturist.

Waarom is hij daar dan überhaupt?

En hij blijft maar rondsluipen, en er is zo'n willekeurige ijscoman,

en een vent schiet een pijl af op iemand met een gitaar, en dan is er een Shirt Bandit.

Alsof Shirt Bandits een ding zijn. Kom nou!

Deze film slaat helemaal nergens op.

Trouwens, is de manager hier?

Ik wil graag de manager spreken.

Heeft u een vergunning?

Heb je het aan de stok gekregen met dat mens?

Dat is me een knorrige, humeurige vrouw.

Ik ben Gardner, de tuinman, en jij bent?

Wyland?

O...

Hij heette dus Billy en hij was op de vlucht voor dat poëtische volkje.

Ik blijf zelf ook liever bij ze uit de buurt.

Een berucht en gemeen volkje. - En Billy? Wat is er met hem gebeurd?

Jemig, dat was me wat.

Die jongen heeft zoveel pech, dat hij in een vat vol lullen kan vallen

en betrapt wordt terwijl hij op zijn eigen duim zuigt.

Volgens mij is de kust veilig.

Wat ik eigenlijk wil zeggen: die lui zijn weg.

Kortom, je kunt nu gaan.

Ga maar. Maak dat je wegkomt.

Oké, jongen. Ik ga weer aan het werk nu.

Als ik me omdraai en jij zit daar nog steeds met die stomme grijns op je gezicht,

zul je wensen dat je je geluk bij die poëten had beproefd.

Even voor de goede orde: ik ben een geduldig man, maar tot op zekere hoogte.

Wie die grens overschrijdt, krijgt ervan langs.

Volg je nog?

Dus gaf ik hem een schop onder zijn kont.

Nou, Billy's avontuur heeft een vreemde wending genomen, nietwaar?

Ja, het lijkt erop dat een of andere vorm van buitenaards leven Billy heeft gegrepen

en aan boord van hun schip heeft gebracht.

Als aliens jou ooit bezoeken en jou interessant genoeg vinden

om mee te nemen aan boord van hun schip, zul je ook zoiets zien.

Die aliens weten namelijk dat hun niet-menselijke technologie

er zoveel complexer en geavanceerder uitziet dan alles wat menselijke ogen en hersenen zich kunnen voorstellen,

dat het zien ervan een mens krankzinnig zou maken.

Dus activeren de aliens een waarnemingsschild om alles eruit te laten zien als een saaie leegte.

En hetzelfde geldt voor de aliens zelf.

Zelfs de enge aliens in films hebben kenmerken die voor mensen herkenbaar zijn,

zoals hoektanden of ogen.

Dus ook hier hebben de aliens ervoor gekozen om hun leider te presenteren

als de meest wijze en meest welwillende levensvorm onder hen.

En om hun menselijke gast niet krankzinnig te maken,

hebben ze hun leider het uiterlijk van een Twinkie gegeven.

In deze gedaante overpeinst de leider hoe hij het beste kan communiceren met die vreemde mens,

om inzichten te verschaffen die zullen leiden tot vriendelijkheid en verlichting

voor elk bewust wezen op aarde.

Ja, niets minder dan een blauwdruk voor eeuwige tevredenheid en vreugde voor het menselijke ras.

O, o jee.

Nou, dat zegt eigenlijk alles, toch?

Billy had nu enorme dorst en zocht naar iets te drinken om de Twinkies weg te spoelen.

Een lekker koud glas melk leek precies goed.

Maar dit was geen glas melk.

Het was de Grote Diplomaat van de aliens die Billy gratie wilde verlenen in het licht van...

O jee.

Nadat ze de vitale vloeistoffen van de Grote Hoge Diplomaat hadden afgetapt,

en zijn holle overblijfselen hadden weggegooid, deden de aliens het enige wat ze konden

om zich te ontdoen van deze aardse seriemoordenaar.

Tja, kijk eens aan!

Nou, houden de poëten zich nog stil?

Weet je, een liedje en een verhaal raden aan om je een ring te geven.

Het probleem is dat ik niets zie om die ring om te doen.

Begrijp je?

Ah, laten we ter zake komen.

Pak aan.

Daar is ie dan.

En Billie, eindelijk op zijn gemak met zijn eigen lichaam,

leefde nog lang en gelukkig met Gardner.

Want Billie Archer is nu zo gay als de zon!