Original subtitles

،قوی‌تر از همیشه باشید .ایران آزاد نزدیکه

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

مترجم: اشکان هیدی

‫مردم اسپانیا! اینجا رادیو ناسیونال،

‫در حال پخش از منطقه آزادشده.

‫این پیامی است برای تمام شهرهای شمال اسپانیا؛

‫که با شجاعت و ایمان،

‫در برابر هرج‌ومرج جمهوری‌خواهان ایستادگی کرده‌اند.

‫[لبنیاتی]

‫می‌کُشیمتون!

‫ترسوها!

‫[زنده باد موسولینی]

‫بس کن دیگه، لطفاً.

‫صدا رو نمی‌شنویم.

‫[سباستین | ۱۹۳۷]

‫هم‌رزمان ایتالیایی ما، هم‌اکنون ‫به سوی اسپانیا در پروازند...

‫در پاسخ به فراخوان ما...

‫- خوانوکو... ‫- بله؟

‫مامانمو دیدی؟

‫- نه، باید خونه باشه. ‫- برو صداش کن.

‫عجله کن، بهش بگو بیاد!

‫عجله کن!

‫ورود آن‌ها گواهی است بر...

‫دارن میان!

‫دارن میان!

‫آقایون،

‫ایتالیایی‌ها رسیدن!

‫یک... دو...

‫مادر!

‫مادر!

‫سباستین!

‫داری چیکار می‌کنی؟ برو! اشتباه زدن!

‫- بیا. ‫- ولم کن!

‫ماما!

‫آتش!

‫ایست، به نام جمهوری!

‫ایست!

‫♫ای سرباز عزیز اسپانیا،♫

‫♫ای سرباز کوچکِ شجاع،♫

‫♫خورشید مفتخر است...♫

‫♫به بوسه بر پیشانی تو.♫

‫♫تو پیروز شدی،♫

‫♫آنچنان‌که تقدیر این‌طور خواست؛♫

‫♫چرا که مریم مقدس شنید...♫

‫♫التماس‌های دل‌شکسته‌ی...♫

‫♫دلدارِ سبزه‌رویت را.♫

‫وایسا!

‫فراسکیتو، با من بیا.

‫ایست.

‫تکون نخور.

‫همون‌جا بمون!

‫اینجا چیکار می‌کنی؟

‫من از خودتونم.

‫ها؟

‫من از خودتونم.

‫زنده‌باد اسپانیا!

‫زنده‌باد اسپانیا!

‫زنده‌باد!

‫[تــــوپ سیــــاه]

‫[کارلوس | ۱۹۳۲]

‫- مادر. ‫- بله؟

‫- دارم میرم بیرون. ‫- کجا؟

‫میرم کازینو.

‫- صبر کن! ‫- بله؟

‫بادمجون سرخ‌کرده با عسل که ‫خیلی دوست داری رو درست کردم.

‫بعداً!

‫[سفید]

‫[بار روسیو]

‫[سیاه]

‫عصر بخیر.

‫- کارلوس رودریگز سگورا؟ ‫- بله.

‫لطفاً دنبالم بیاین.

‫قربان.

‫بله؟

‫کاندیدا آمدند.

‫بفرستینشون داخل.

‫کمیته کازینو درخواست عضویت شمارو بررسی کرده.

‫موافق‌ها با توپ سفید رأی بدن، مخالف‌ها با توپ سیاه.

‫مفهومه؟

‫مفهومه.

‫رأی‌گیری شروع میشه.

‫[سلام]

‫[دنبال چی هستی؟]

‫[همین الان سکس می‌خوام.]

‫[آلبرتو | ۲۰۱۷]

‫ببخشید.

‫دنبال ضبط‌های قدیمی‌تر می‌گردم، واسه قبلِ آتش‌سوزی.

‫اسمیرنا.

‫هیچی ندارم.

‫من...

‫- می‌تونم اینا رو ۲ یورو بهتون بدم. ‫- آره، می‌دونم...

‫ولی من دنبال موسیقی قبل از ۱۹۲۲، ۱۹۲۳ هستم...

‫از قسطنطنیه.

‫هیچی ندارم. اصلاً هیچی.

‫هنوز هستن. زیاد نیستن، ولی ‫هستن. چندتایی‌شون سالم موندن...

‫- پول داری؟ ‫- آره.

‫دروغ که نمی‌گی، پول داری؟

‫آره، پول دارم.

‫خیلی‌ها میان اینجا بعد میگن: «ما پول نداریم.»

‫چند تا صفحه می‌خوای بخری؟ جواب ندادی.

‫یه لحظه صبر کن.

‫جواب نمیدی؟

‫- می‌شنویش؟ ‫- آره، ولی چی دارن میگن؟

‫زنه داره می‌خونه. میگه...

‫دیگه نمی‌خواد زن باشه، حالا دیگه می‌خواد مرد باشه.

‫اوه، واو! ترنسه؟

‫یه همچین چیزی. صبر کن. ترجمه‌اشو دارم.

‫همین الان یادداشتش کردم. گوش کن.

‫میگه: «من قشنگ‌ترین دختر بودم.

‫قشنگ‌ترین دخترِ کلِ آتن. زیباترین.»

‫حالا دیگه نمی‌خواد زن باشه، بلکه می‌خواد مرد باشه.

‫مثل اونایی که تو خط مقدم هستن،

‫با اسلحه و چاقو.»

‫می‌خوای باهاش چیکار کنی؟

‫شاید... فکر کنم پایان‌نامه‌ام رو روش متمرکز کنم.

‫وقتی این یکی پیدا شده، صد در صد ‫باید نمونه‌های دیگه هم وجود داشته باشه

‫که تو آهنگاشون از این تمایلات ‫خلافِ جریان و حاشیه‌ای می‌گن.

‫لعنتی، این مال سال ۱۹۲۲ئه!

‫دارن درباره دگرباشی، مواد ‫مخدر... حرف می‌زنن. خیلی خفنه!

‫- صدات روبه‌راهه! ‫- ها؟

‫به نظر خیلی سر این قضیه هیجان‌زده‌ای. ‫اینطوری صداتو شنیدن، حال آدمو خوب میکنه.

‫بگذریم، کی برمی‌گردی؟ قرار ‫بود دو هفته پیش بر‌گردی.

‫کی داره بهت زنگ می‌زنه؟

‫بله؟

‫سلام، می‌تونم با آلبرتو لوپز آزکونا صحبت کنم؟

‫بله، خودمم. ولی من اسپانیایی نیستم.

‫متأسفم.

‫از دفتر پدرو ایگونیا تماس می‌گیرم.

‫چی؟

‫مجری وصیت‌نامه پدربزرگتون.

‫پدربزرگتون اخیراً فوت کردن.

‫پدربزرگ من پنج سال پیش فوت کرد.

‫نه، آقای لوپز آزکونا دیروز فوت کردن.

‫منظورتون پدرِ مادرمه؟

‫بله.

‫بابت این فقدان متأسفم.

‫مگه زنده بود؟

‫توپ سیاه!

‫توپ سفید.

‫توپ سیاه.

‫توپ سیاه.

‫توپ سفید.

‫[کتاب ترانه‌های شهری یونانیان مشرق‌زمین]

‫توپ سیاه.

‫دارم ارضا میشم.

‫توپ سیاه.

[!حین اقامت کوتاهت، فرهنگ آتن را کشف کن]

.توپ سیاه

‫توپ سیاه.

‫توپ سیاه.

‫توپ سیاه.

‫درخواست عضویت شما رد شده.

‫دستشویی کجاست؟

‫سمت راسته.

‫ممنون.

‫راست!

‫راست، راست! بیشتر!

‫حالا مستقیم! مستقیم!

‫حالا مستقیم!

‫خوبه، خوبه!

‫بیشتر، بیشتر!

‫حالا بپیچ.

‫خوبه، خوبه!

‫بیا بیا!

‫وایسا! همون‌جا بمون!

‫از اون طرف.

‫چک کن ببین نبض دارن یا نه.

‫حواستون جمع باشه.

‫- ببینم کسی زنده هست یا نه. ‫- فکر نکنم کسی زنده مونده باشه.

‫تعداد کمی‌شون جونِ سالم به در بردن.

‫بقیه رو بیارین پایین.

‫اوضاع خیلی خرابه.

‫کامیون حسابی به گند کشیده شده.

‫اون یکی داره تکون می‌خوره!

‫اون یکی زنده‌ست! زنده‌ست!

‫- کجا؟ ‫- اینجا. اینا زنده‌ن.

‫بیاین اونایی که سمت چپ هستن رو بیاریم.

‫این یکی اولویت داره.

‫مواظب باش، اول اون رو بیار بیرون.

‫اونی که توی گوشه‌ست رو بیار.

‫نگهش دار، محکم نگهش دار.

‫بیارش بیرون.

‫اون یکی هم که اونجاست.

‫نه، اون مُرده.

‫زدی تو سرم!

‫اینایی که اینجان رو بیار.

‫- مارتا، این مجروح رو ببین. ‫- اون مُرده.

‫اونی که توی گوشه‌ست رو بیار.

‫خواهرها! باندها رو آماده کنین.

‫بگیرینش.

‫- دقت کن؛ ‫- بیا.

‫- بیارش اینجا؛ اینجا. ‫- بیا؛ یکی دیگه.

‫تکون خورد!

‫زنده‌ست!

‫بگیرینش.

‫مواظب باشین.

‫اوضاعش خیلی بده.

‫مواظب باشین! حواستون به شکمش باشه!

‫اول این یکی رو بیاریم بیرون.

‫مواظب باشین، زنده‌ست.

‫اون یکی هم زنده‌ست!

‫اول اینا رو بیاریم پایین.

‫لعنتی، بذارین دونه‌دونه بیاریمشون پایین.

‫یک، دو، سه!

‫محکم بگیرینش!

‫مواظب باشین، زخمش بازه!

‫مواظب باشین.

‫- آروم باش. ‫- لعنت بهت!

‫این عوضی خیلی سنگینه!

‫خیلی اورژانسیه!

‫باید کامیون رو تمیز کنیم!

‫کمکم کنین!

‫خواهر!

‫لعنتی، چه سنگینه!

‫اوضاع خیلی وخیمه...

‫یه پتو بیارین!

‫اسمت چیه؟ چیکاره‌ای؟!

‫- کجا پیداشون کردین؟ ‫- رینوسا.

‫اسمت چیه؟ چیکاره‌ای؟!

‫اسمت چیه؟ چیکاره‌ای؟!

‫رافائل رودریگز راپون.

‫رافائل، چی؟

‫رافائل رودریگز راپون.

‫چک کن ببین افسره یا نه.

‫- سرهنگ دوم. ‫- ببرینش اتاق عمل!

‫- مُردم از گرسنگی. ناهار نخوردم. ‫- نخوردی؟

‫فقط ظهر یه سیب خوردم.

‫ولی گشنمه.

‫- حرکت نمی‌کنه. ‫- دوباره خراب شد.

‫باید درستش کنی، گیر کرده.

‫دیروزم خوب کار نمی‌کرد.

‫روسیو!

‫چی شده؟ وضعیت چیه؟

‫شکمش هم بدجور پاره شده، هم کوبیده و له شده...

‫بافت‌ها بیرون زدن.

‫همین وضعیت رو پاشم هست، ولی استخونی نمی‌بینم...

‫این از نیروهای دشمنه!

‫عمیق نفس بکش.

‫فشار بده.

‫نفس بکش.

‫خون‌ریزی‌ش خیلی زیاده.

‫بیا تمیزش کنیم.

‫- انبر! ‫- نبضش خیلی ضعیفه.

‫- دارم میام. ‫- عجله کن.

‫عجله کن.

‫همین‌طور فشار بدم؟

‫بهم بگو.

‫- وضعیت پا چطوره؟ ‫- خونریزی داره.

‫کارمون اینجا تمومه.

‫تیغ! تیغ!

‫نبضش الان یکم بهتره.

‫بیشتر بهش اتر بدین.

‫- یه لحظه. ‫- اِتِر بیشتر!

‫پا رو ببین، پا رو چک کن.

‫چطوره؟

‫خیلی خب، خوبه.

‫پا رو نشونم بده.

‫این یعنی چی؟

‫واسه عضویت تو کازینو درخواست ‫داده بودی، ولی رد صلاحیتت کردن؛

‫جریان چی بود؟

‫یادمه یه تابستون که بچه بودم،

‫یه سروصدایی شنیدم...

‫داد و فریاد از بالای خیابون میومد.

‫بیرون رو نگاه کردم

‫و دیدم چند تا از پسرهای شهر ‫یه پسر دیگه رو دارن می‌کِشن.

‫پسره هم‌سن و سال خودم بود.

‫مدام دست و پا می‌زد و کمک می‌خواست، طفلکی.

‫اونا مثل ماهی که قلاب به دهنش گیر کرده باشه،

‫کشون‌کشون بردنش سمت آبشخور.

‫سرش رو کردن زیر آب

‫و همون‌جا ولش کردن تا بمیره.

‫صد روز تمام.

‫آب از آب تکون نخورد.

‫نمی‌خوام داغ دلت رو تازه کنم،

‫اما بیرون از این در،

‫باید همون چیزی باشی که قراره باشی.

‫فهمیدی؟

‫فردا میری کازینو،

‫با سرِ بالا،

‫بهشون می‌گی هر چی گفتن همه‌ش حرفِ مفت بوده!

‫بهشون می‌گی که تو یه مردی...

‫یه مرد!

‫بهشون می‌گی اگه پاش بیفته ‫کلِ گرانادا رو هم به آتیش می‌کشی!

‫تا از شرافتت دفاع کنی.

‫چون تو یه مردی!

‫برو تو صورت همه‌شون بگو!

‫ازشون بخواه که علنی عذرخواهی کنن.

‫و درخواست رأی‌گیری مجدد کن.

‫مگه نمی‌خواستی بری بیرون؟

‫نه.

‫حیف این صبح قشنگ نیست که تو خونه بشینی

‫و این‌طوری به زمین خیره بشی؟

‫دارم فکر می‌کنم.

‫فکر...

‫اگه منم یه مردی مثل تو بودم، هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم.

‫دلم می‌خواست پیاده‌روی کنم،

‫برم کنار رودخونه‌ها، از درختا بالا برم...

‫خب چرا نمی‌کنی؟

‫چون من یه زنم.

‫و به زن بودن خودم قانعم.

‫دلم می‌خواست نیزه پرتاب کنم،

‫اما مجبورم پرتقال‌ها رو شیرین کنم.

‫مجبورم و دلم هم می‌خواد.

‫دلت می‌خواد...

‫من علیه چیزی شورش نمی‌کنم.

‫نمی‌خوای پیانو بزنی؟

‫نه، نمی‌خوام.

‫یه اتفاقی داره می‌افته که ما ‫از پذیرفتنش سر باز می‌زنیم.

‫امروز همه دارن درباره‌ی اون زن بیچاره‌ای ‫حرف می‌زنن که تو کامپیلو کشته شد.

‫شوهرش و چهار تا پسرش اونقدر زدنش که کشتنش.

‫- چرا؟ ‫- چون آدم سرزنده‌ای بود.

‫تئاتر دوست داشت، هنرهای زنده رو دوست داشت.

‫بیرون کافه منتظرش بودن.

‫از موهاش کشیدنش بیرون، دستاشو با سیم گیتار بستن.

‫- با سیم گیتار؟ ‫- آره، با سیم گیتار.

‫- عجب حیوونایی هستن... ‫- خیلی وحشتناکه.

‫چی شده کارلوس؟ چرا ساکتی؟

‫مشکلش کار تو کازینوئه.

‫چرا راهت ندادن؟ ‫(بهت رأی منفی دادن)

‫فکر کردن فراماسونی؟

‫نه.

‫می‌تونم باهات بیام و بگم ‫تو دوآتیشه‌ترین پادشاهی‌خواهی.

‫- انریکه... ‫- چیه؟

‫تقصیر خودته که می‌خواستی بری اونجا.

‫نظرِ بابام بود.

‫چی گفتن؟

‫اینکه همجنس‌گرام.

‫هستی؟

‫برو کازینو،

‫و بگو یه دوستی داری، یه دانشجوی فلسفه،

‫که تا آخرش پای تو وامیسته،

‫حتی اگه مجبور بشه کت‌وشلوارهاشون رو به خون بکشه!

‫برام مهم نیست تو چی هستی، کارلوس.

‫برام مهم نیست. فقط می‌خوام زندگی کنم.

‫اگه می‌خوای، برو عاشق یه تمساح شو.

‫اگه می‌خوای عاشق من بشی،

‫اجازه میدم.

‫ولی بهم قول بده که سقف رو روی سرشون خراب کنیم

‫و کتابی که کشیش‌ها توی مراسم ‫عشای ربانی می‌خونن رو بسوزونیم.

‫- بیخیال انریکه! ‫- خفه شو لورنزو.

‫- انریکه... ‫- بله؟

‫خیلی خوردی. برو خونه، انریکه.

‫به حرف لورنزو گوش کن، و برو یکم بخواب.

‫آره، بیا.

‫نمی‌خوام بخوابم.

‫می‌خوام زندگی کنم.

‫بس کن.

‫انریکه، بیا دیگه!

‫بیا، برو.

‫چرا حقیقت رو بهش نگفتی؟

‫خجالت می‌کشی؟

‫لورنزو، می‌دونی که من این‌طوری نیستم که...

‫تو چطوری نیستی؟

‫یادته بچگی‌هامون؟

‫اون وقتا که زیر نیمکت‌های چوبی قایم می‌شدیم؟

‫یادته چند بار با هم رفتیم توی گوشه‌های تاریک؟

‫ساکت شو!

‫ساکت نمی‌شم... نه!

‫همه می‌دونن من کی‌ام، چون نمی‌تونم پنهونش کنم؛

‫ولی منم خوب می‌دونم تو کی هستی...

‫آره، خوب می‌دونم.

‫من کجام؟

‫من کجام؟

‫چقدر گذشته؟

‫تکون نخور.

‫تکون نخور.

‫داری چیکار میکنی؟

‫از جات تکون نخور! دراز بکش!

‫لعنتی.

‫از جات تکون نخور.

‫دریا...

‫آره، دریا، خب که چی؟

‫یادم نمیاد.

‫انتقالت دادن.

‫از بارسنا؟

‫گفتن رینوسا...

‫لطفاً برو دراز بکش.

‫برگرد سر جات.

‫خواهش می‌کنم...

‫چرا داری این کارو می‌کنی؟

‫چه کاری؟

‫حرف زدن با من.

‫شکستن پروتکل.

‫ما حرف نمی‌زنیم. عقب وایسا.

‫داریم حرف می‌زنیم.

‫اسمت چیه؟

‫به تو چه؟

‫اسم منو می‌دونی، مگه نه؟

‫آره، ولی نمی‌تونم اسم خودمو بهت بگم.

‫اینجا، اسم چیز مهمیه.

‫دراز بکش، زود باش.

‫دیگه بسه. تمومش کن.

‫همه‌شو نخور.

‫ممنون.

‫خواهش می‌کنم.

‫حالا چی؟

‫می‌خوای با من چیکار کنی؟

‫نمی‌دونم.

‫چند سالته، بچه؟

‫به من نگو بچه.

‫اون همه تبلیغات (پروپاگاندا) رو باور کردی؟

‫این تبلیغات نیست، وظیفه‌مه.

‫یه نگاه به خودت بنداز. حتی ‫نمی‌تونی تفنگ رو نگه داری.

‫ما داریم برای اسپانیا می‌جنگیم و شماها ‫می‌خواین دو دستی تقدیم فاشیست‌ها کنینش.

‫- خفه شو وگرنه شلیک می‌کنم. ‫- بکن.

‫- چی داری میگی؟ ‫- بکن.

‫شلیک کن.

‫بجنب. شلیک کن.

‫- تکون نخور! وایسا! ‫- دینِ خودت رو ادا کن.

‫- بجنب! ‫- دیوونه شدی؟

‫اگه تو نکنی، یکی دیگه انجامش میده.

‫- شلیک کن دیگه! ‫- تو دیوونه‌ای.

‫- بجنب. شلیک کن. ‫- ولم کن!

‫ماشه رو بکش.

‫داری چیکار می‌کنی؟

‫- ولم کن! ‫- شلیک کن!

‫داری خونریزی می‌کنی!

‫داری خونریزی می‌کنی...

‫داری خونریزی می‌کنی، نمی‌بینی؟

‫به حرف اومد؟

‫خیر، جناب سرهنگ.

‫خب، پس چی؟

‫توی خواب تکون می‌خورد و از تخت افتاد.

‫داشت خونریزی می‌کرد، واسه همین پرستار رو صدا کردم.

‫زندانی‌ای که داری نگهبانی ‫میدی، اسمش رافائل رودریگز راپونه.

‫به نظر می‌رسه می‌خواسته خودش ‫رو تو خط مقدم به کشتن بده.

‫درست وقتی که همه داشتن از حمله فرار می‌کردن،

‫اون داشت قدم می‌زد... اونم درست به سمت بمب‌ها.

‫با خونسردیِ تمام.

‫عین کسی که زده باشه بیرون تا یه کم آفتاب بگیره.

‫رافائل رودریگز راپون.

‫فوتبالیست بوده... تو تیم اتلتیکو مادرید.

‫با روشنفکرها معاشرت می‌کرد،

‫با سرخ‌ها،

‫و بعدش توی دانشکده توپخانه مورسیا ثبت‌نام کرد،

‫جایی که درجه ستوانی گرفت.

‫اون رو فرستادن به جبهه اینجا،

‫به سانتاندر.

‫به نظرم این پسره، رافائل...

‫اطلاعات کلیدی و مهمی از مواضع جمهوری‌خواه‌ها داره.

‫واسه همینم می‌خواست کشته بشه،

‫قبل از اینکه دستمون بهش برسه و زبونشو باز کنیم.

‫به خاطر همین می‌خوام شش‌دنگ حواستون بهش باشه،

‫تا وقتی که بتونیم ازش بازجویی ‫کنیم و بکشونیمش پای محاکمه.

‫اگه هوش و حواسش اومد سرجاش... نمی‌دونم،

‫باهاش سر صحبتو باز کن؛ وادارش کن حرف بزنه.

‫کوچیک‌ترین اطلاعاتی هم به دردمون می‌خوره.

‫اونم ببرید بیرون!

‫هنوز کسی اونجاست؟

‫آب!

‫- آب، لطفاً. ‫- کارمِن.

‫پانسمان خشک رو ادامه بدیم.

‫به هوش که اومد، یه کم آب بهش بده.

‫- تعویض پست. ‫- خبری نیست.

‫بسیار خب، دکتر.

‫سلام.

‫- حالش چطوره؟ ‫- خوبه.

‫حالش خوبه. خطر رو رد کرده.

‫از خون می‌ترسه.

‫وقتی می‌بینتش غش می‌کنه.

‫چه مسخره...

‫از کجا می‌دونی؟

‫خودش بهم گفت. خیلی آدم خوبیه.

‫می‌تونستیم بیرون، توی تراس بشینیم.

‫تراسی در کار نیست، مامان. قبلاً هم اینجا بودیم.

‫اون موقع رو یادم نمیاد.

‫ماریا و شوهرش، اونجا، سال ۱۹۵۹ بازش کردن.

‫- یادت میاد؟ ‫- نه. همه که حافظه‌ی تو رو ندارن.

‫- چی بازی می‌کنی؟ ‫- کندی.

‫کندی؟

‫یه وکیل اون روز بهم زنگ زد.

‫ظاهراً وکیل پدربزرگمه.

‫دارم در مورد پدرت حرف می‌زنم.

‫- دارم در مورد پدرت حرف می‌زنم. ‫- آره متوجهم!

‫آلبرتو، بذار به حال خودم ‫باشم، باشه؟ بهت گفته باشم.

‫چی می‌خواست؟

‫بهم گفت پدربزرگم فوت کرده.

‫عالیه. فوق‌العاده‌ست! خوبه.

‫- پس تو می‌دونستی؟ ‫- آره، معلومه که می‌دونستم.

‫- چرا بهم نگفتی؟ ‫- چون تو اصلاً چیزی ازش نمی‌دونستی.

‫چون تو هیچ‌وقت بهم چیزی ازش نگفته بودی.

‫چیز زیادی برای گفتن نیست.

‫- فابادای بفرمایید... ‫- عالیه.

‫- یه آبجوی دیگه هم برام بیار. ‫- باشه.

‫نه، صبر کن، نه...

‫آبجو رو بیار.

‫- خفه شو! ‫- اینو تموم کن بعد سفارش بده.

‫- آبجو رو برام بیار. ‫- اینم یه بشقاب.

‫می‌تونم اینو ببرم، یا گوجه‌شو میل دارین؟

‫مطمئنم گوجه‌ها رو تموم می‌کنه.

‫نه؟ چقدر عجیب...

‫تا الان سه تا آبجو خوردی.

‫دو تا.

‫بعدی دومی‌ش میشه.

‫خیلی رو مخی...

‫می‌تونم آبجو رو بردارم؟

‫تمومش می‌کنم. هنوز سرده.

‫یه چیزی برام گذاشته.

‫واسه تو؟

‫یه ارثیه.

‫چی برات گذاشته؟

‫نمی‌دونم. اگه بخوامش، باید ‫برم کانتابریا تا بگیرمش.

‫از خودم درنمیارم، وکیله بهم گفت.

‫اونوقت چرا تو؟

‫تا حالا درباره من به پدرت چیزی گفتی؟

‫من اصلاً باهاش حرف نمی‌زدم... ‫خودمم درست نمی‌شناختمش.

‫پس اصلاً قضیه چیه؟!

‫- از کجا بدونم؟ ‫- سر من داد نزن.

‫- اوه، بیخیال... ‫- داد نمی‌زنم.

‫چرا هیچ‌وقت بهم نگفتی پدرت زنده‌ست؟

‫میرم دستشویی.

‫واسه چی؟

‫- واسه چی داری میری؟ ‫- خفه شو، آلبرتو! بابا!

‫پسر!

‫- باشه، کیفتو بردار... ‫- گمشو.

‫عوضی...

‫رو مخ.

‫عوضیِ لعنتی.

‫خب.

‫باید برم.

‫کجا؟ هیچی نخوردی که.

‫دلم آشوبه، با این گرما...

‫- هیچی اشتهات رو کور نمی‌کنه. ‫- بشین، لطفاً.

‫میگم نمی‌خوام غذا بخورم!

‫- میگم نمی‌خوام، لعنتی. ‫- ما تو رستورانیم.

‫به من دست نزن!

‫- گفتم نمی‌خوام حرف بزنم. ‫- بشین.

‫نمی‌خوام بشینم.

‫بهت میگم که باید برم.

‫سرم خیلی شلوغه، وضع آشفته‌ای دارم.

‫خاویر با سگ‌ها تنهاست، ‫داریم خونه رو بازسازی می‌کنیم.

‫- خاویر کیه؟ ‫- دوست‌پسرمه.

‫حافظه‌ت انتخابی عمل می‌کنه. ‫اون خانمه رو یادت میاد، ولی منو نه.

‫اتفاقی افتاده؟

‫ببخشید خانم. تقصیر اون بود، اون...

‫- دیگه بسه، آلبرتو. ‫- یه لحظه صبر کن.

‫نه، دیگه بسه. بسه، لعنتی!

‫هیچی برای گفتن بهت ندارم، فهمیدی؟

‫هیچی.

‫نمی‌خوام هیچ چیزی از اون مرد ‫بشنوم، تو هم نباید بشنوی!

‫خونه‌ش رو گرفتم و گذاشتمش برای فروش.

‫بیا همین‌جا تمومش کنیم.

‫خواهشاً نرو کانتابریا.

‫سلام!

‫مادرید غیرقابل تحمله!

‫اوه، خدای من!

‫کجایی؟

‫توی دفترم!

‫حدس بزن تو سوپرمارکت به کی برخوردم.

‫نمی‌دونم، خوان پابلو. نمی‌دونم.

‫کارلوتا!

‫عالی شد...

‫بهم گفت دلش می‌خواد یکی از ‫نوشته‌هات رو بخونه، یه نمایشنامه‌ای چیزی.

‫منم بهش گفتم دیگه نوشتن رو ‫گذاشتی کنار. شنید کلی ناراحت شد!

‫خداروشکر خودم که ناراحت نیستم.

‫چی گفتی؟

‫اینکه بابتش ناراحت نیستم.

‫اصلاً، به هیچ وجه!

‫مامانتو دیدی؟

‫آره.

‫خب؟

‫وسط ناهار یه خط کوکائین زد.

‫چیز جدیدی نیست.

‫وحشتناک لاغر شده...

‫اصلاً نمی‌تونم تحملش کنم.

‫اینم تازگی نداره.

‫دلش نمی‌خواد من برم.

‫ولی خودت چی می‌خوای؟

‫چرا آهنگو قطع کردی؟

‫تو تاریخ‌دانی، نه؟

‫آره.

‫خب؟

‫خنده‌دار نیست تنها داستانی که ‫برات مهم نیست، داستان خودته؟

‫میرم شام درست کنم.

‫♫ از کجا می‌آیی، ای عشقِ من؟ ♫

‫♫ای کودکِ من!♫

‫♫از اوجِ سوز و سرمای تلخ.♫

‫♫به چه نیاز داری، ای عشقِ شیرین؟♫

‫♫ای کودکِ من!♫

‫♫به گرمای پیراهنت...♫

‫♫بگذار شاخه‌ها در آفتاب تاب بخورند،♫

‫♫فواره‌ها قد بکشند و آب‌ها روان شوند!♫

‫♫در حیاط، سگی پارس می‌کند،♫

‫♫باد در هوا و میانِ درختان نغمه سر می‌دهد،♫

‫♫گاوها رو به چوپان بانگ برمی‌دارند،♫

‫♫و ماه، گیسوانم را پریشان می‌کند...♫

‫♫از آن راهِ دور، چه تمنا داری ای کودکِ من؟♫

‫♫از این همه دوری؟♫

‫♫تپه‌های سپیدِ سینه‌ات را.♫

‫♫بگذار شاخه‌ها در آفتاب تاب بخورند،♫

‫♫فواره‌ها قد بکشند و آب‌ها روان شوند!♫

‫♫کِی، ای کودکِ من،♫

‫♫به آغوشم می‌آیی؟♫

‫♫آن‌دم که تنت♫

‫♫عطرِ یاس بگیرد...♫

‫♫اگر روزی♫

‫♫صدایت بزنم♫

‫♫و تو نیایی...♫

‫♫اگر روزی صدایت بزنم♫

‫♫و تو نیایی...♫

‫♫مرگی تلخ...♫

‫♫مرگی تلخ...♫

‫♫ای همدمِ من...♫

‫♫تنها آرزویم خواهد بود♫

‫♫اگر روزی صدایت بزنم♫

‫♫و تو نیایی...♫

‫راه رو اشتباه اومدی.

‫چی؟

‫راه رو اشتباه اومدی.

‫اشتباه اومدن یعنی رسیدن به برف.

‫رسیدن به برف...

‫یعنی چی؟

‫رسیدن به برف یعنی چی؟

‫من یه پسر داشتم...

‫پسرِ خودم...

‫توی آبشخور غرق شد،

‫درست دم در خونه‌م.

‫صد روزِ تمام نذاشتن بغلش کنم...

‫می‌گفتن...

‫پاهاش...

‫خیلی کوچیک بوده.

‫می‌تونی بفهمی یعنی چی؟

‫یه باریکه‌ی خونِ سرخ از دهنش راه افتاده بود،

‫و رنگش پریده بود...

‫درست عین کفِ موج.

‫متأسفم.

‫یادمه وقتی توی گهواره بودی.

‫انقدر رنگ‌پریده بودی...

‫فکر می‌کردم یه بچه‌ی برفی هستی،

‫و هر لحظه ممکنه آب بشی.

‫فکر می‌کردم کشتنت...

‫ولی تو اینجایی...

‫منو با کس دیگه‌ای اشتباه گرفتی، متأسفم.

‫پسرم!

‫همینه.

‫بزن بریم.

‫آفرین، همینه.

‫خوزه، بزن بریم!

‫یه لحظه. تقریباً موفق شده. ببین چقدر قشنگه.

‫باید صبح زود بیدار شیم!

‫خورشید هیچ‌وقت طلوع نمی‌کنه.

‫کارلیتوس!

‫کجا داری میری؟

‫تک و تنها اینجا چیکار می‌کنی،

‫اونم این وقت شب؟

‫برای تو هم همین‌قدر دیر وقته.

‫ولی یه مرد تنها

‫توی این خیابون‌های تاریک...

‫کجا داشتی می‌رفتی؟

‫- شما کی هستین اصلاً؟ پلیسید؟ ‫- معلومه که نه.

‫با ما بیا، سیگار و مشروب (رام) هم داریم.

‫دخترای کفاش منتظرمونن. بیا!

‫نمی‌تونم، اول صبح کلی کار دارم.

‫بهتره حرف باباتو گوش کنی، کارلوس.

‫باید بیشتر با ما بپری...

‫و این رفقات رو هم فراموش کنی.

‫دلم نمی‌خواد این حرفو بزنم، ولی خودت که می‌دونی، ‫مردم دهنشون چفت و بست نداره... زیاد حرف می‌زنن.

‫حرف می‌زنن... ‫حرف می‌زنن...

‫اون رفیقت، اسمش چی بود؟

‫- انریکه؟ ‫- همون.

‫یه آنارشیست!

‫از لورنزو هم که

‫دیگه نگم...

‫می‌دونی پشت سرش چی می‌گن، نه؟»

‫چی می‌گن؟

‫رسم و رسوم‌های تازه...

‫ولی نگران نباش.

‫همه‌چی برمی‌گرده به روالِ سابقش.

‫اگه لازم باشه، با سه تا تیر توی کله.

‫ما دیگه داریم می‌ریم، دخترا منتظرن.

‫فوتبالیست بودی، مگه نه؟

‫خیلی چیزها بودم.

‫معروف بودین؟

‫«بودین»؟

‫مودبانه صحبت کردنه دیگه.

‫گذاشتمش کنار.

‫پدر و مادرت چی؟

‫اونا چی؟

‫کی هستن؟ اسمشون چیه؟

‫چرا می‌خوای بدونی؟

‫- مگه نمی‌خواستی حرف بزنی؟ ‫- ولی تو حرف نزدی.

‫خیلی خب، حرف نمی‌زنیم.

‫پایان مسابقه!

‫اسپانیا باخت، بازم.

‫اسم پدر و مادرم لوسیو و ماریاست.

‫اونا توی مادرید زندگی می‌کنن،

‫ولی اهل خاکان.

‫پدرم برای یه شرکت فراورده‌های ‫نفتی فرانسوی کار می‌کنه.

‫من دو تا خواهر و برادر دارم.

‫ماریا و توماس.

‫ماریا خیاطه.

‫برادرم ستوان پیاده‌نظامه.

‫برادرت کجاست؟

‫نمی‌دونم.

‫خیلی وقته ازش خبری ندارم.

‫خیلی وقته از کسی خبری ندارم.

‫- اگه برام اتفاقی افتاد... ‫- ساکت.

‫- مهمه. گوش کن. ‫- نه. ساکت باش.

‫- اگه اتفاقی افتاد... ‫- چه اتفاقی؟

‫- اونا منو می‌کشن. ‫- نه، محاکمه و بازجویی میشی.

‫بعد از بازجویی تیربارونم می‌کنن.

‫همچین اتفاقی نمیفته.

‫ترجیح میدم کشته بشم تا چیزی بهشون بگم.

‫واسه همینه که سعی کردی توی همون جبهه بمیری؟

‫داری زیاد سوال می‌پرسی.

‫کی اینو بهت گفته؟

‫یه سیگار بهم بده تا بهت بگم.

‫وایسا!

‫داره فرار می‌کنه! کمک، داره فرار می‌کنه!

‫وایسا وگرنه شلیک می‌کنم!

‫وایسا!

‫- چی شد؟ ‫- همین الان فرار کرد!

‫- چی شد؟ ‫- لعنتی، در رفت!

‫زخمی شده!

‫زخمی شده! زخمی شده!

‫داری چه غلطی می‌کنی؟

‫اون مجروحه!

‫وایسا سر جات!

‫- اون زخمی شده! ‫- وایسا سر جات!

‫پس از هفتاد متر، به چپ بپیچید.

‫در میدان از خروجی دوم خارج شوید.

‫اومدم!

‫سلام.

‫سلام.

‫چه کمکی از دستم برمیاد؟

‫دنبال پدرو ایگونیا می‌گردم.

‫الان اینجا نیست.

‫الان باهاش قرار داشتم.

‫الان؟

‫- اینجا پلاک ۶۸ئه؟ ‫- آره.

‫- پدرو اینجا زندگی می‌کنه؟ ‫- آره،

‫ولی الان اینجا نیست.

‫بعید می‌دونم تو این ساعتِ روزِ ‫جمعه، باهات قرار گذاشته باشه.

‫- ولی ساعت ۳ بعدازظهره. ‫- آره، ولی جمعه‌ست.

‫عجله دارم،

‫باید برگردم مادرید.

‫مادرید؟

‫- من آلبرتو هستم. ‫- آلبرتو، نوه آقای آزکونا.

‫من گویتا هستم، دوستِ ‫پدربزرگت بودم. بیا یه ماچ بده.

‫- از دیدنتون خوش‌وقتم. ‫- منم همین‌طور.

‫صبر کن، یه لحظه بهم وقت بده.

‫کیفم کجاست؟

‫- پدرو کجاست؟ ‫- بد به دلت راه نده. همین دور و وراست.

‫- الان درستش می‌کنیم. ‫- خیلی خب.

‫خیلی شبیه‌ش شدی.

‫شبیه پدربزرگت شدی.

‫عجله دارم، قطارم ساعت ۸ حرکت می‌کنه.

‫- روخلیا، تولدت مبارک! ‫- ممنونم.

‫چند سالت شده حالا؟

‫چهار سال؟ همش چهار سال؟!

‫هنوز یه الف بچه‌ای که!

‫- صفر کیلومتر! ‫- صفر کیلومتر!

‫پدرو دیگه کار نمی‌کنه،

‫فقط چند تا پرونده برای فامیل‌ها

‫و دوست‌ها برمی‌داره... مثل پدربزرگت.

‫ولی کارهای مهم رو من انجام می‌دم.

‫با هم کار می‌کنین؟

‫از وقتی بچه بودم بهش کمک می‌کردم.

‫خداحافظ بچه‌ها!

‫هی! یادتون رفته باید برین خونه؟

‫بریم دیگه!

‫بریم، بجنبین!

‫داریم اینجا درباره زندگی حرف می‌زنیم.

‫- فردا بیشتر برات تعریف می‌کنه. ‫- تازه از هم جدا شدیم.

‫کار داریم. بلند شو.

‫- داریم یه پیک میزنیم. دارم بهش می‌گم... ‫- ادامه‌ش بمونه واسه فردا!

‫- توروخدا! ‫- هر روز همین بساط رو دارین.

‫- باورنکردنیه! ‫- دیگه بسه.

‫به تو چه که چقدر اینجا موندیم؟

‫خیلی داغونی!

‫سوار ماشین شو. کار داریم.

‫- سوار شو. ‫- امروز خیلی گرمه!

‫خفه شو سونیا! داری رو اعصابم راه می‌ری!

‫بیا تو.

‫مواظب باش.

‫مواظب سرت باش.

‫باورم نمیشه...

‫تو هم میای بار، هان!

‫واقعاً که عجیبی.

‫خیلی افتضاحه!

‫سوار شو.

‫به سلامتیت!

‫نه، من سوار نمیشم، گویتا.

‫من می‌برمت خونه پدربزرگت.

‫گویتا، من نمیخوام برم خونه پدربزرگم.

‫فقط میخوام وصیت‌نامه رو چک کنم و برگردم مادرید.

‫- نمیتونم این کار رو بکنم، باید خودش باشه. ‫- چرا؟

‫چون توی بند پنجم وصیت‌نامه

‫فقط مجری وصیت‌نامه میتونه اون ‫پاکتی که به ارث بردی رو بهت بده.

‫و مجری وصیت‌نامه هم جمعه رو سنگین شروع کرده!

‫این واقعاً باورنکردنیه.

‫میتونی خونه پدربزرگت بمونی، خیلی قشنگه.

‫اونجا بهت خوش میگذره.

‫سوار شو، زود باش.

‫اول صبح انجامش میدیم.

‫گویتا...

‫درپوش حنجره‌ت کجاست؟ باز گمش کردی؟

‫لعنتی...

‫درپوش حنجره‌ت کجاست؟ وگرنه نمیتونم بفهمم چی میگی.

‫صبر کن، آلبرتو.

‫- سونیا. ‫- بله، گویتا؟

‫- درپوش حنجره رو ندیدی؟ ‫- کدوم دوشاخه؟

‫- همونی که باهاش حرف میزنه. ‫- اینجا نیست.

‫اون نداشتش.

‫فقط من دارم حرف میزنم.

‫- خدای من، تو فوق‌العاده‌ای! ‫- می‌دونی که دیشب بیرون بودم.

‫- درپوش حنجره رو ندیدی؟ ‫- اون نیاوردتش.

‫حتماً پیش خودش بوده!

‫پدربزرگت خیلی دوستت داشت.

‫[نویسنده جوان، آلبرتو لوپز آزکونا] ‫[اولین کمدی-تراژدی خود را در مادرید به روی صحنه می‌برد.]

‫یه بریده روزنامه درباره من رو نگه داشته بود.

‫یه بریده‌مطلب درباره تو؟

‫یه بریده‌مطلب روزنامه.

‫درباره نمایشی که بعد از مدرسه تئاتر بازی کردم.

‫- همون آخریه که نوشتی؟ ‫- آره.

‫کجا نگهش داشته بود؟

‫توی یه آلبوم عکس.

‫چقدر نازه، نه؟

‫اون بدون اینکه بشناستت، طرفدارت بوده.

‫حتماً خیلی بهت افتخار می‌کرده.

‫یه کم عجیب نیست؟

‫به نظرم... نمی‌دونم والا...

‫چیش عجیبه؟

‫به نظر من که خیلی هم دوست‌داشتنیه.

‫چون اون منو نمی‌شناخت، خودت گفتی.

‫عجیبه، خوان پابلو.

‫داری چیکار می‌کنی؟

‫خیلی خوش‌قیافه بوده.

‫اومدم!

‫پدربزرگت؟

‫پدربزرگم، وقتی جوون بود.

‫خیلی خوش‌قیافه بود و مژه‌های ‫بلندی داشت، چشماش خیلی درشت بود.

‫مامان.

‫گوش کن.

‫دیگه بریدم.

‫فقط یه شبه.

‫آره، فردا برمی‌گردم مادرید.

‫پس دیگه مزاحمت نمیشم.

‫دوستت دارم!

‫خوشگله!

‫- دوستت دارم. ‫- خداحافظ، خوشگله.

‫...یه چراغ‌قوه، یه فندک، یا هر چیز دیگه‌ای...

‫...خیلی زرنگن، این حرومزاده‌ها...

‫ترسید.

‫- نِنِه‌ رومرو. ‫- همونیه که قراره امشب بیاد؟

‫شبیه خواهرته.

‫تینین عاشقش می‌شه، نه؟!

‫نه بابا، هنوز که ندیدیش!

‫تینین، می‌خوای باهاش بخوابی؟

‫کجا ولش کردی به امون خدا؟

‫- چی؟ ‫- اون سرخه (جناح چپ و طرفدار جمهوری)، کجاست؟

‫- طبقه بالا. ‫- طبقه بالا؟

‫نذار دوباره فرار کنه، دیگه هوات رو نداریم.

‫مراقبش باش.

‫سربازها!

‫اسلحه‌هاتون رو آماده کنین!

‫نه، من سرخ نیستم!

‫نشونه بگیرین!

‫خواهش می‌کنم نه! من خانواده دارم!

‫من یه پسر دارم!

‫نه، خواهش می‌کنم!

‫نشونه بگیرین!

‫آتش!

‫ببخشید.

‫بیا، تکیه بده عقب.

‫این‌طوری.

‫سلام.

‫سلام.

‫لوسیا!

‫بله.

‫دو تا کامیون از سانتاندر ‫رسیدن، وضعشون خیلی خرابه.

‫- کجان؟ ‫- طبقه پایین.

‫تو!

‫خشکش کن.

‫مراقب باش، باشه؟

‫تا زخم‌هاش خوب بشن.

‫- نیروهای کمکی رسیدن؟ ‫- آره، اینجان.

‫چرا پترا رو صدا نمی‌زنی...

‫همینطور بچه‌های طبقه پنجم رو؟

‫بلند شو.

‫عصبانی هستی؟

‫عصبانی؟

‫برگرد.

‫- درد می‌کنه، نه؟ ‫- آره، همین‌جا.

‫اگه سرجات می‌موندی...

‫چطور می‌تونستم سر جام بمونم؟

‫متأسفم.

‫زود باش، لباسات رو بپوش.

‫می‌تونی کمکم کنی؟

‫نه.

‫[برای رافائل]

‫حاضرم.

‫تو هیچ‌وقت نمی‌فهمی چقدر دوستت دارم

‫چرا که در من خفته‌ای...

‫اینو از کجا آوردی؟

‫تو رو در میان اشک‌هام پنهان می‌کنم...

‫بده به من. مال منه.

‫چیه؟

‫پسش بده.

‫اصلاً این چیه؟

‫یه شعره.

‫کی نوشته؟

‫یه هدیه‌ست. از یکی تو مادرید.

‫مادرید؟

‫به سانتاندر نزدیکیم؟

‫آره. چطور؟

‫چون این سومین باریه که میام اینجا.

‫اولین بارم...

‫سه چهار سال پیش بود.

‫تابستون بود،

‫ولی مثل الان بارون می‌بارید.

‫واسه گردش؟

‫نه. با گروه.

‫چه گروهی؟

‫تئاتر.

‫بازیگر بودی؟

‫نه.

‫منشی بودم،

‫و راننده.

‫ولی گاهی مجبور می‌شدم برم رو صحنه.

‫آدمای زیادی می‌اومدن ببیننتون؟

‫آره.

‫شاید اسممون به گوشت خورده باشه.

‫لا باراکا.

‫ما یه گروه تئاتر دانشگاهی بودیم.

‫تئاتر کلاسیک کار می‌کردیم.

‫شهر به شهر می‌گشتیم.

‫- جمهوری می‌خواست... ‫- نوازنده هم داشتین؟

‫نوازنده هم داشتین؟

‫معلومه که نوازنده هم داشتن.

‫یکی از فامیلامون، اهل تورلاوگا،

‫بهم گفت که یه گروه تئاتر اونجا اجرا داشتن.

‫نوازنده‌هایی بودن که...

‫که دیده نمی‌شدن. پشت صحنه بودن.

‫این چیز رایجیه، نه؟

‫آره.

‫حالش چطوره؟

‫خوبه. حالش خوبه.

‫داره استراحت می‌کنه.

‫کاش منم می‌تونستم.

‫چی رو؟

‫توی تئاتر بازی کنم.

‫با یه دست‌لباس شیک.

‫بتونم همه رو ببینم، ولی هیچ‌کس منو نبینه.

‫انگار که نامرئی باشم.

‫اسمت چیه؟

‫به تو چه؟

‫دختر تو زندگیته؟

‫- دوست‌دختر؟ ‫- آره.

‫نه.

‫تو چی؟

‫قبل جنگ یکی بود.

‫کونچیتا.

‫از کم‌خونی مُرد.

‫متأسفم.

‫شعر مال اونه؟

‫نه،

‫دقیقاً نه.

‫پس چرا نمی‌ذاری بخونمش؟

‫هرگز نخواهی فهمید چقدر دوستت دارم

‫چرا که در من خفته‌ای

‫و در خوابی.

‫پنهانت می‌کنم

‫در میان اشک‌هایم،...

‫رنجور از صدایی همچون پولاد بُرنده

‫قانونی که به تپش وامی‌دارد

‫هم جسم زمینی را و هم ستاره را

‫اکنون سینه دردمندم را می‌شکافد

‫و کلمات تاریک دندان فرو می‌برند

‫در بال‌های روح محافظت‌شده‌ات.

‫رافائل.

‫بله؟

‫من هیچی ازش نمی‌فهمم.

‫وصیت‌نامه آقای آزکونا گارسیا.

‫گشوده‌شده در حضور نوه‌اش،

‫طبق خواسته متوفی،

‫وکیل، پدرو ایگونیا

‫به عنوان مجری وصیت‌نامه تعیین شد.

‫خیلی خب.

‫این چیزیه که برات به جا گذاشته.

‫تمام تدارکات مراسم خاکسپاری از قبل انجام شده

‫و دارایی‌های باقی‌مونده به مادرت ارث رسیده.

‫اما این یکی فقط برای توئه.

‫بسیار خب.

‫خطاب به نوه‌ام، پدرو قرار است نامه‌ای به تو بدهد.

‫از تو می‌خواهم خانواده رودریگز راپون را پیدا کنی

‫و آن را به دستشان برسانی.

‫پدربزرگت می‌تواند در آرامش بیارامد

‫اگر بداند به قولش وفا کرده است،

‫حتی اگر دیر شده باشد.

‫به پدرم،

‫رفتارشان با من خوب بود و تا پایان آرام بودم.

‫به برادرم توماس،

‫به درس خواندنت ادامه بده؛ مثل من حواس‌پرت نباش.

‫متأسفم که وقت بیشتری را با تو نگذراندم.

‫به خواهرم،

‫به حرف‌های پدر گوش نکن و ‫دوست‌پسر خوبی برای خودت پیدا کن؛

‫که همراهت به رقص و کافه بیاید،

‫درست مثل وقت‌هایی که با هم می‌رفتیم.

‫به مادرم،

‫با شادی از من یاد کن، درست ‫همان‌طور که من اکنون به یاد تو هستم.

‫او پاکتی حاوی یک دست‌نوشته هم به تو خواهد داد.

‫ارزش آن را درک می‌کنی و می‌دانی ‫باید با آن چه کاری انجام دهی.

‫این دیگه چیه؟

‫اون هیچوقت بابت کارهاش، توضیحی به ما نمی‌داد.

‫فقط همین دستورالعمل‌ها رو برامون گذاشت.

‫هیچ‌وقت درباره‌ی گذشته زیاد حرف نمی‌زد.

‫ببخشید، می‌تونم روزنامه رو ‫داشته باشم؟ کارت تموم شد؟

‫آره. آره. مال خودت.

‫مرسی.

‫توپ سیاه

‫کودتای نظامی علیه جمهوری شکست خورده است.

‫مردم خشمگین در جستجوی ‫خائنان به خیابان‌ها ریخته‌اند.

‫مقامات همگان را به آرامش فرا می‌خوانند.

‫در حالی که نظامیان و همدستانشان بازداشت می‌شوند.

‫اینجا چیکار می‌کنی؟

‫از دیدنم خوشحال نیستی؟

‫- می‌دونی که هستم. ‫- پس بغلم کن.

‫گاهی وقتا فکر می‌کنم از جنس برفی.

‫اگه از خیلی نزدیک باهات حرف بزنم، آب می‌شی.

‫اما تو، برعکس، دستات گرمه.

‫بیرون آتیش می‌باره.

‫چیزی نمونده خفه بشم.

‫چرا این دل تازه این‌قدر گرفته‌ست؟

‫اگه بهت بگم، این خونه رو سرمون آوار می‌شه.

‫کاری از دستم برمی‌آد تا غمت سبک بشه؟

‫نمیدونم.

‫کاش می‌تونستی.

‫داری برمی‌گردی به کازینو؟

‫مجبورم.

‫راستش همین امروز.

‫و چی میخوای بگی؟

‫به اون کازینو برنگرد، حتی اگه پدرت بخواد.

‫مطمئنم خائن‌ها و سربازها اونجا قایم شدن.

‫با من بیا به میدون، جایی ‫که نتونن سرتو زیر آب کنن.

‫یه گرانادای جدید هست که داره ‫توی هر خیابونی بیدار می‌شه.

‫همون‌طور که هزاران بالکن شهر رو ‫به سمت آزادیِ بیشتر باز می‌کنه.

‫و یه گرانادای کهنِ دیگه هم هست

‫که می‌خواد خونمون رو منجمد کنه.

‫زندگی تو کنار مردمیه که مصمم شدن قیام کنن.

‫بچه برفی!

‫با من بیا.

‫حرفی نداری بزنی؟

‫همه کلمه‌ها رو یادم رفته.

‫ما نمی‌توانیم کودتا علیه جمهوری‌مان را فراموش کنیم.

‫چنین تحریک رذیلانه‌ای

‫تنها با اعتصاب سراسری پاسخ داده خواهد شد.

‫دارم میرم.

‫کارلوس، یادت نره

‫دقیقاً همون حرفایی رو بزنی که بهت گفتم.

‫نه چیز دیگه‌ای!

‫فهمیدی؟

‫فهمیدم.

‫وقتی رسیدی اونجا...

‫محکم دست بده و صدات تمام مدت رسا باشه.

‫دیگه جرئت نمی‌کنن طردت کنن.

‫ما خواستار همبستگی میان ‫تمام کارگران اسپانیا هستیم.

‫ما باید به هر قیمتی از جمهوری‌مان دفاع کنیم.

‫- داری میری بیرون؟ ‫- آره مادر.

‫چرا اون می‌تونه بره بیرون و من نمی‌تونم؟

‫دلم لک زده برم تو خیابونا و از آفتاب سیاه بشم!

‫بسه، والنتینا.

‫گلدوزیت رو بکن و بشین سر جات.

‫من گوشت تنم رو گلدوزی می‌کنم!

‫تو هیچ‌جا نمیری.

‫از وقتی بیدار شدم، یه حس ناآرومی دارم.

‫باید با صاحبای یه کارخونه قند قرارداد ببنده.

‫رادیو رو نشنیدی؟ باید بریزیم تو خیابونا.

‫نمی‌تونه صبر کنه؟

‫درباره چیزی که نمی‌دونی حرف نزن.

‫نه، همین‌طوری زل می‌زنم به دیوار.

‫خب، من دیگه میرم.

‫کارلوس!

‫خاله‌زنک نباش، والنتینا.

‫قهوه یا یه نوشیدنی گرم میل دارین؟

‫نه، ممنون.

‫- چیزی میل دارین؟ ‫- نه.

‫- آب؟ آب گازدار؟ ‫- هیچی، ممنون.

‫- هیچی؟ ‫- نه.

‫چه خبر شده؟

‫هیچی.

‫چی رو داری ازم پنهون می‌کنی؟

‫بازم هیچی...

‫چرا وقتی تابستون تموم شد، نمیری مادرید؟

‫با پدرت حرف می‌زنم.

‫مادرید؟

‫تو گرانادا حالت خوب نیست.

‫اونجا می‌تونی اون زندگی‌ای ‫رو داشته باشی که می‌خوای.

‫با احتیاط

‫و مراقبت.

‫- مادر، من نمی‌خوام... ‫- برای سفر پول پس‌انداز کردم.

‫مادر، گریه نکن.

‫نه، من هیچ‌وقت گریه نمی‌کنم.

‫فقط بخاطر گرماست. خدای من!

‫تابستون بدترین زمان توی گراناداست.

‫برای راه رفتن باید هوا رو با دستات کنار بزنی.

‫کارلوس،

‫مراقب باش.

‫همیشه.

‫بیا اینجا.

‫مامان، تازه از کانتابریا ‫برگشتم. ۱۵ بار بهت زنگ زدم.

‫ببخشید.

‫بهم زنگ بزن. مهمه.

‫بزن بریم!

‫یه جورایی خواننده‌ست.

‫یه خواننده و یه فاحشه.

‫یه فاحشه؟

‫کسی اینجا اهل مادرید هست؟

‫من!

‫تو! تا حالا هتل ریتز رفتی؟

‫- نه. ‫- تابلوئه.

‫ریتز هتل درجه یکه

‫با قاشق و چنگال‌های طلا،

‫کارهای چرمی که انریکه لوئه‌و انتخاب کرده

‫و بهترین ظروف چینی فرانسه.

‫عجب تیکه‌ای هستی!

‫حالا پُره آشخوره.

‫زنده باد اسپانیا!

‫ولی قدیما...

‫بوی خوبی می‌داد.

‫امشب کی قراره گارسونمون باشه؟

‫یه تیکه.

‫یه تیکه.

‫بذار ببینم. تو!

‫بیا بالا، عجب تیکه‌ای، برو روی سن. یالا.

‫خب، «تیکه»

‫یه اصطلاحه.

‫این

‫یه فاکس‌ترات تنده.

‫حتماً.

‫اگه کسی زیر سن قانونی اینجاست، بره تو سالن بیرون.

‫تو نه.

‫ننه‌!

‫- چیکار کنم؟ ‫- تو گارسونی!

‫بطری رو صاف نگه دار قبل از اینکه همه‌ش بریزه.

‫نگهش دار!

‫فوت کوزه‌گریش صاف نگه داشتنشه.

‫من می‌تونم صاف نگهش دارم!

‫ما دخترا قدیما می‌رفتیم ‫هتل ریتز، با مادرا و خاله‌هامون

‫برای عصرونه و رقص

‫و اینکه دنبال یه علاف بگردیم که...

‫باهاش برقصیم.

‫من به...

‫یه دختر و یه علاف نیاز دارم!

‫تو

‫و اون یکی، همون خجالتیه، برین روی صحنه.

‫بیاین روی صحنه.

‫پریودم زودتر از موعد شروع شده.

‫- لباس داری؟ ‫- آره.

‫اون ایتالیاییه تو ردیف چهارم...

‫به چی نگاه می‌کنی، ناقلا؟

‫چرا با اون قیافه داری نگام می‌کنی؟

‫حالا، تو باید نقش دختره رو بازی کنی!

‫- دختره؟ ‫- آره، نابغه.

‫و آهنگ اینجوری شروع میشه...

‫فورتوناتو، بزن بریم عزیزم.

‫چطوری فورتوناتو؟

‫کلاه‌گیس‌ت رو خونه جا گذاشتی؟

‫استاد خیلی خوب می‌نوازه.

‫همیشه نت‌ها رو درست میزنه...

‫♫هر بعدازظهر میرم هتل ریتز برای چای♫

‫♫و بعد از چای، یه شیطونک واقعی میشم♫

‫♫با یه دلبر که دیوونمه♫

‫♫با هم میریم که برقصیم...♫

‫♫توی یه خلسه پرشور غرق میشیم♫

‫♫و آخرش مجبورم بهش بگم،♫

‫♫با ترس،♫

‫♫و سرخی روی گونه‌هام...♫

‫کونی‌ها!

‫محکم بگیرش.

‫فشار بده.

‫یه ذره جا بذار!

‫نترس.

‫اما اون دختر، که دختر خوبیه،

‫عقب می‌کشه و میگه...

‫♫اوه، ولم کن!♫

‫♫این‌قدر فشارم نده!♫

‫♫فقط واسه اینکه بدونی،♫

‫♫اگه بخوای بترسونیم،♫

‫♫قلبم ضعیفه،♫

‫♫واسه همینه که هر هیجانی می‌تونه کار دستم بده.♫

‫خوشش میاد. دیدم داشت نگاه می‌کرد.

‫اوه، خواهش می‌کنم!

‫ولی اون هر چیزی رو از تو قبول می‌کنه.

‫از خاور دور میاد...

‫عجیب‌وغریب‌ترین رقاصه...

‫این شما و این، دوشیزه صرعی!

‫این عجیب و غریبه... زود باش، نوبت ماست.

‫- بریم. ‫- این دختره یه کم عجیب و غریبه.

‫دردم گرفت!

‫یه روز دیگه دیده بودمش، ازش خوشم اومد.

‫ببین، ببین، ببین! اذیتم کردی.

‫- ولی دارم بهت پول میدم! ‫- گمشو! گمشو!

‫می‌تونم بکشمت!

‫اولگا!

‫قسم می‌خورم! پرتت می‌کنم از پنجره بیرون!

‫خوشت اومد.

‫ده پزتای من!

‫پزتاهات...

‫بیا، اینم مال تو!

‫عوضی!

‫خداحافظ عزیزم.

‫احمق!

‫بیا تو.

‫من؟

‫بیا اینجا. ببین اون خوک باهام چیکار کرده.

‫ببین، ببین باهام چیکار کرده.

‫گازم گرفت. نگاه کن!

‫ببین، گازم گرفته یا نه؟

‫می‌تونی ببینی؟ کبود شده؟

‫معلومه گازت گرفته.

‫- قرمزه. ‫- دیدی؟

‫یه کم از اون مشروب بهم بده.

‫یه کم سرم گیج میره.

‫این ایتالیایی‌ها واقعاً وحشی‌ان!

‫ببین، اون روز یه ایتالیایی دیگه رو دیدم...

‫دستاش مثل دست شاه بود، زیبا...

‫انگار از توی نقاشی‌های برونزینو اومده بود.

‫بریز تو هم یکی بخور.

‫یه جفت کفش چرمی بهم داد.

‫اینم بگما، از کفش جدیدام راضی بودم.

‫اون روز، یه پیرزن رو دیدم

‫همین ردیف جلو نشسته بود

‫داشت به کفش‌هام زل می‌زد...

‫صورتش... باور کن غمگین‌ترین ‫صورتی بود که تا حالا دیده بودم.

‫وقتی نمایش تموم شد، می‌دونی بهم چی گفت؟

‫چی گفت؟

‫گفت که کفش‌های دخترش رو شناخته.

‫دخترش دو هفته قبل اعدام شده بود.

‫کفش‌های یه زن مُرده.

‫همینو داشتم بهت می‌گفتم،

‫ایتالیایی‌ها بی‌ملاحظه‌ن.

‫اون‌ها شهر من رو بمباران کردن، ایتالیایی‌ها.

‫تو طرفدار کدوم طرفی؟

‫ملی‌گرا.

‫خب، یه تفنگ گذاشتن کف دستم

‫و فرستادنم اینجا.

‫ایتالیایی‌ها شهرم رو اشتباهی بمباران کردن.

‫البته. اشتباهی. لابد.

‫خیلی خوب می‌خونی.

‫کاری که از دستم برمیاد رو می‌کنم، عزیز.

‫عاشق اون آهنگ شدم. همون آخری که خوندی.

‫- جون من؟ ‫- قبلاً هیچ‌وقت نشنیده بودمش.

‫کار دوستمه، ادموند دو بریس.

‫نمی‌شناسمش.

‫اوه، ادموند...

‫باید می‌دیدی چطور تو سالن‌های ‫موسیقی مادرید اجرا می‌کرد.

‫صورتش...

‫یه لباس می‌پوشید

‫که از مال من خیلی قشنگ‌تر بود.

‫اون از من خیلی قشنگ‌تر بود.

‫منظورت از قشنگ‌تر چیه؟

‫ادموند یه دگر‌پوشه.

‫چی چی هست؟

‫مردی که ادای زن‌ها رو درمیاره.

‫اون ادای همه‌مون رو درمی‌آورد، ‫لا بلا اوترو، لا گویا،

‫پاستورا امپریو...

‫راکل ملر نه. اون نه.

‫اون‌قدر خوب این کار رو می‌کرد

‫که حتی مردهای توی گالری هم خواب ‫گذروندن یه شب باهاش رو می‌دیدن.

‫و گذروندن؟

‫خب، معلومه که آره.

‫ما تو مادرید هر کاری می‌کردیم.

‫ما با خوشحالی تو گناه کبیره زندگی می‌کردیم.

‫حالا ما رو ببین.

‫خیلی دوست دارم یه روز دوستت رو ببینم.

‫منم همین‌طور.

‫اما از وقتی که این داستانها شروع شده،

‫دیگه نمی‌دونم کجاست.

‫نِنِه‌!

‫یا اصلاً هنوز زنده‌ست یا نه.

‫اومدم!

‫دوشیزه صرعی داره کارش رو تموم می‌کنه.

‫ننه‌، عجله کن!

‫دارم میام!

‫می‌دونی قشنگ‌ترین چیزی که ازش یاد گرفتم چی بود؟

‫چی؟

‫اینکه دگرپوش بودن

‫فانتزیِ امکان‌پذیر بودنه.

‫و جنگ دقیقاً نقطه مقابلشه.

‫ننه‌، عزیزم!

‫اومدم!

‫ننه‌، صبر کن.

‫وقتی اینا تموم بشه، منم می‌خوام برم مادرید.

‫حتماً. اونجا می‌بینمت.

‫- ننه‌! ‫- اومدم، نمودی!

‫این حرفت یه کم از سرِ خوش‌خیالیه، رفیق.

‫ما... ما همیشه...

‫اون و من از دستشویی اومدیم بیرون

‫دیدیم داره بالا میاره...

‫مجبور شدن از اونجا ببرنش بیرون!

‫سلام عزیزم!

‫- برگشتی! ‫- معلومه. الان اینجام.

‫یه جورایی زمان از دستمون در رفت...

‫می‌بینم. ساعت ۴ عصره.

‫- چطور پیش رفت؟ ‫- بعداً بهت میگم. خوب بود.

‫- میرم دراز بکشم. ‫- نه، نه، نه. نگاه کن!

‫- میخوام دراز بکشم. ‫- برگشتی. چطوری؟

‫چطور پیش رفت؟

‫بعداً حرف می‌زنیم.

‫نگاه کن. روسیو رو یادت میاد؟

‫ببین کی اینجاست!

‫دیدیشون؟

‫ببین کی اینجاست!

‫آلبرتو، عزیزم! چطوری؟

‫چطوری روسیو؟

‫اینجا چیکار می‌کنی؟

‫با قطار اومدم، ولی میرم بخوابم، چون خیلی خسته‌ام.

‫نه، ولی ما اینجا راحتی‌م.

‫- خوش گذشت؟ ‫- داریم بازی می‌کنیم.

‫من کی‌ام؟ مرد یا زن؟

‫تو پدرو آلمودوار هستی.

‫نه، اینجوری نیست!

‫نباید بهت می‌گفتم؟ خب، من...

‫من پدروام، دخترا!

‫- ارثیه رو بهم بگو. ‫- چیزی نیست...

‫- یعنی چی که چیزی نیست؟ ‫- فقط یه سری کاغذ. کاغذ.

‫- در مورد چی؟ ‫- نخوندمشون. نمی‌دونم.

‫فکر می‌کنی چیه؟

‫وقتی حرف می‌زنم گوش میدی؟ نمی‌دونم، رفیق.

‫می‌دونم داری دوران سختی رو می‌گذرونی...

‫میشه فردا حرف بزنیم، لطفاً؟

‫اگه بخوای میریم.

‫لازم نیست کسی بره.

‫عزیزم، ما میریم. واقعاً.

‫نیازی نیست، می‌تونید بمونید، من میرم بخوابم. همین.

‫یخ داری؟

‫صدای موسیقی رو یکم کم کن.

‫من میرم یکم یخ بیارم.

‫میرم بخوابم.

‫بذار فردا حرف بزنیم.

‫این دیگه یه چیز جدید میشه!

‫خیلی خوبه.

‫بذار فردا حرف بزنیم.

‫جدی میگم، ما میریم.

‫نمی‌خوام جو خراب بشه. ما داریم میریم.

‫- می‌تونیم بریم خونه یکی دیگه. ‫- اون داره میره بخوابه.

‫- من دارم میرم. ‫- نه دختر، من یخ رو گرفتم!

‫جمع رویاییت واسه گل کشیدن کیا هستن؟ پنج نفر.

‫پنج نفر؟ آدا کولائو. ماریو باکریسو.

‫- مایا زنبور عسل! ‫- اون مایا زنبور عسل سلیطه!

‫[تقدیم به خانواده رافائل رودریگز راپون]

‫[فوتبالیست اسپانیایی، بازیگر و سرباز]

‫[عضو لا باراکا، گروه نمایشی که ‫توسط گارسیا لورکا تاسیس شد]

‫[تولد: ۲۶ ژوئن ۱۹۱۲ مرگ: ۱۸ اوت ۱۹۳۷]

‫[شریک زندگی: فدریکو گارسیا لورکا]

‫اسپانیایی‌ها، سانتاندر مال ماست!

‫بذارین جشن پیروزی رو با خوش‌آمدگویی به

‫ترسناک‌ترین گردان در کشور عزیزمون تموم کنیم.

‫با حضور همه‌ی شما...

‫ننه‌ رومرو و نمایش‌های صرعی‌اش!

‫♫میگن که خیلی زود...♫

‫♫اگه خدا دخالت نکنه،♫

‫♫زنا مجبور میشن که... برن به جنگ!♫

‫♫و فقط برای احتیاط،♫

‫♫من دارم سازماندهی‌شون می‌کنم...♫

‫♫گردان مخصوص خودم رو...♫

‫♫یه گردان از خیاط‌ها،♫

‫♫که تا می‌تونن قشنگن،♫

‫♫و شادترین دسته‌ای که توی مادرید قدم می‌زنن♫

‫♫ما داریم با هیجان، دستورالعمل‌ها رو یاد می‌گیریم،♫

‫♫به این امید که اونا، ظرافت ما رو همه جا تحسین کنن♫

‫♫یک، دو، سه،♫

‫♫بزن بریم♫

‫♫یک، دو، سه،♫

‫♫بزن بریم♫

‫عالیه! عالیه!

‫سینه‌تو به ما بنما!

‫خوشگله!

‫خوشگله.

‫اووف، خدایا!

‫♫حتی سرسخت‌ترین دشمن هم♫

‫♫کم میاره،♫

‫♫اگه ما مصمم باشیم...♫

‫♫- به چی؟ ‫- به اینکه بهترین کارمون رو انجام بدیم.♫

‫♫و هر سربازی♫

‫♫یا ژنرالی♫

‫♫ترجیح میده تسلیم بشه تا با ما بجنگه♫

‫♫مردا با ما هستن♫

‫♫توی زمان صلح خیلی قیافه می‌گیرن،♫

‫♫و ما رو تحت سلطه‌شون دارن♫

‫♫بدون اینکه بذارن اعتراضی کنیم♫

‫♫اما به محض اینکه ببینن♫

‫♫برای جنگیدن مصمم هستیم،♫

‫♫با مادر زن‌هاشون توی خط مقدم،♫

‫♫دیگه از دست ما دست از فرار برنمی‌دارن♫

‫♫یک، دو، سه،♫

‫♫بزن بریم♫

‫♫یک، دو، سه،♫

‫♫بزن بریم♫

‫گمشو اون‌ور!

‫دست نزن!

‫بهت گفتم دست نزن!

‫دست نزن!

‫بکش کنار، لعنتی!

‫دست نزن! دست نزن، لعنتی!

‫چه عوضی‌هایی هستن!

‫زیبا

‫سانتاندر همین اکنون نیز متعلق به اسپانیاست

‫بیا یه رقص کوچولو بکنیم، پسر!

‫ببین چی پیدا کردم!

‫آرنال...

‫بله؟

‫می‌دونی

‫چه بلایی قراره سرشون بیاد؟

‫سر کی؟

‫بچه‌های رینوسا.

‫سرخ‌ها...

‫کشته میشن.

‫یعنی چی؟

‫قراره بکشنشون.

‫ولی باید ازشون بازجویی کنن.

‫باید محاکمه‌شون کنن.

‫اون مال صبح بود.

‫امروز ازشون بازجویی کردن.

‫آدم‌های فالانژ اومده بودن.

‫واسه همینه که امروز بهمون مرخصی دادن.

‫شاید تا الان همه‌شون کشته شده باشن.

‫چرا؟

‫چرا می‌پرسی؟

‫کجا داری میری؟

‫سباستین!

‫من پیشش می‌مونم.

‫گفتم من پیشش می‌مونم.

‫باشه، باشه، باشه.

‫با توجه به آثار زندگی‌نامه‌ای ‫که توی اسپانیا منتشر شده،

‫به نظر میاد که هیچ اسپانیایی‌ای ‫تا حالا عاشق کسی نشده،

‫به نظر میاد که هیچ اسپانیایی‌ای ‫تا حالا میل به کسی نداشته.

‫ریکاردو، بیا بریم.

‫به نظر میاد که هیچ اسپانیایی‌ای تا حالا

‫یه نامه عاشقانه ننوشته.

‫جرالد برنان.

‫دوست صمیمی ویرجینیا وولف.

‫جرالد دهه‌ها پیش اشاره کرد که

‫چیزی که مانع نوشتن زندگی‌نامه‌ها توی اسپانیا میشه،

‫شرم بیش از اندازه‌ایه که

‫خانواده‌های سوژه‌های زندگی‌نامه‌ها حس می‌کنن،

‫که از نظر تاریخی باعث شده اونا

‫نامه‌های خصوصی

‫یا بقیه مدارک شخصی‌شون رو از بین ببرن،

‫که بدون اونا

‫کار زندگی‌نامه‌نویس

‫غیرممکنه.

‫اما آیا میشه کار نویسنده‌ای

‫مثل فدریکو گارسیا لورکا

‫یا سِرنودا رو

‫از عمیق‌ترین امیالش،

‫از همجنس‌گرایی‌ای که مدت‌ها در ‫سکوت نگه داشته شده، جدا کرد؟

‫برای من که غیرممکنه.

‫واسه همینه که

‫مردم میگن من یه آمریکاییِ وسواسی نسبت به سکسم.

‫حرف من اینه که

‫همه‌شون فقط همجنس‌گراستیزن.

‫خیلی ممنونم، ایزابل.

‫عجیبه که بزرگ‌ترین اسپانیایی‌شناس‌های ما،

‫مثل تو، آدمایی هستن که اهل اسپانیا نیستن.

‫ممنونم.

‫ایزابل، من آلبرتو هستم.

‫می‌خوام در مورد آثار ناتمام ‫فدریکو گارسیا لورکا ازت بپرسم.

‫ببخشید، باید یه چیزی بخورم ‫و برم تا به پرواز پاریس برسم.

‫می‌تونی بنویسی...

‫بین نمایشنامه‌هایی که فدریکو ‫گارسیا لورکا نتونست تمومشون کنه،

‫یکی هست که خیلی خاصه و درباره یه مرد جوونه

‫که تو گرانادا...

‫از یه کازینو بیرونش می‌کنن.

‫به خاطر همجنس‌گرا بودنش ردش می‌کنن.

‫اسمش «توپ سیاه»ئه.

‫- «توپ سیاه»؟ ‫- آره.

‫فقط چهار صفحه از این نمایشنامه باقی مونده.

‫نمی‌دونیم بقیه‌اش گم شده یا اصلاً نتونسته تمومش کنه.

‫فکر کنم بقیه‌اش پیش منه.

‫چی؟

‫فکر کنم صفحات گمشده «توپ سیاه» رو دارم.

‫- غیرممکنه. ‫- نه، ممکنه.

‫پروازم رو کنسل کن.

‫این دست‌خط خودشه.

‫به نظر که همینه، نه؟

‫چرا. دست‌خط خودشه.

‫ایزابل.

‫کتابی که خواسته بودی.

‫الان میام.

‫فدریکو گارسیا لورکا: تئاتر ناتمام.

‫«توپ سیاه» نمایشنامه‌ایه

‫درباره یه انتخاب.

‫بله دقیقاً.

‫اولین اثر فدریکو گارسیا لورکا

‫با یه شخصیت اصلی که صراحتاً همجنس‌گراست.

‫کجا داری میری، کارلوس؟ کارلوس!

‫یکی قبلاً توی «ال پوبلیکو» هست،

‫اما خیلی مرموزتر.

‫اشخاص ‫کارلوس - ۲۰ ساله

‫مادر ‫خواهر

‫اسکی‌بازها ‫پیرزن | برفی

‫اینجا،

‫می‌خواست به همه برسه.

‫یه چیزی هست که سال‌هاست ذهنم رو درگیر کرده.

‫کارلوس چه تصمیمی می‌گیره؟

‫اون بیرون چه خبره؟

‫مردم تشنه‌ی خونن، پدربزرگ.

‫می‌تونید بیایید داخل.

‫حقیقت رو میگه؟

‫یا دروغ میگه؟

‫بخونش.

‫خودت بخونش.

‫چرا به کازینو برگشتید؟

‫اومدم که...

‫ازتون بخوام در مورد تصمیمتون ‫برای اخراجم تجدیدنظر کنین.

‫توپ سیاه (رأی منفی)

‫توپ سیاه

‫اعضا بهت رأی منفی دادن چون وضعیتت

‫یه رازِ برملا شده تو این شهره.

‫می‌تونی انکارش کنی؟

‫اون بالان! برین بالا! بالا! بزنین بریم!

‫مردم درهای ورودی رو شکستن!

‫فایده نداشت. اصلاً فایده نداشت.

‫دهقان‌ها، کارگرها و دانشجوها دنبال انتقامن.

‫ما وسط رأی‌گیری هستیم.

‫خیابون پر از آدمای مسلحه‌. فکر می‌کنن ما خائنیم.

‫تفنگا رو بیارین بیرون!

‫هیچ‌کس حق نداره وارد بشه!

‫کارلوس!

‫بزن بیرون!

‫- کارلوس. ‫- برو بیرون حرومزاده.

‫ساکت! گفتم ساکت!

‫ساکت!

‫تو صد سال تاریخ، هیچ‌وقت هیچ رأی‌گیری‌ای معلق نشده.

‫می‌دونی که ما برای پدرت احترام قائلیم.

‫آقای ویسنته یکی از قدیمی‌ترین عضوهای کازینوئه.

‫اما خودت درک می‌کنی که ‫آدمایی که از آب دهن ساخته شدن

‫حق ورود به این خونه رو ندارن.

‫ما برای همه سؤالا جواب می‌خوایم.

‫تو همجنس‌گرایی؟

‫آره...

‫یا نه؟

‫نه، نیستم.

‫چرا حالا دادش به تو؟ چرا تو؟

‫پدربزرگم همین تازگیا فوت کرد.

‫اخیراً.

‫فکر کنم می‌دونست که قبلاً نمایشنامه می‌نوشتم.

‫ولی دیگه ادامه ندادم.

‫چرا؟

‫گمونم واقعیت کمتر از تخیل می‌ترسونتم.

‫اونا فقط یه سری واقعیته. اتفاقات.

‫نویسنده خوبی بودی؟

‫خب، نمی‌دونم.

‫منتقدا که این‌طور فکر نمی‌کردن.

‫و حالا، این نصیبت شده.

‫«فقط رازه که ما رو زنده نگه می‌داره...

‫فقط راز.»

‫ایزابل، با این نمایشنامه چیکار کنم؟

‫یه چیزی به ارث بردی

‫و نمی‌دونی باید باهاش چیکار کنی.

‫الحق که اسپانیایی هستی.

‫واسه همین شروع کردم به مطالعه لورکا

‫به خاطر برادر کوچیک‌ترم.

‫اون همجنس‌گرا بود.

‫ما توی یه شهر کوچیک در شمال ایالت ‫نیویورک تو آمریکا زندگی می‌کردیم.

‫بسیار، بسیار کاتولیک.

‫دوران کودکی خیلی سختی بود.

‫اون خودشو کشت، خودکشی کرد

‫وقتی ۱۶ سالش بود.

‫بدون اینکه حتی به کسی بگه کی بوده.

‫فکر می‌کنم تمام این کارها

‫روش من برای انتقام گرفتن از مرگ برادرمه.

‫من به تاریخ علاقه دارم

‫نه به خاطر حقایقش،

‫بلکه به خاطر شخصیت‌ها،

‫اون آدمایی که این حقایق رو می‌سازن.

‫فکر می‌کنم مهم‌ترین سوالی ‫که باید از خودت بپرسی اینه:

‫پدربزرگت کی بود؟

‫و از اون مهم‌تر،

‫چرا تمام عمرش رو صرف پنهان کردن

‫«توپ سیاه» کرد؟

‫نزد من آیید ای تمامی کسانی که ‫خسته‌اید و بار سنگینی به دوش دارید.

‫یوغ مرا بر دوش گیرید

‫و از من بیاموزید،

‫زیرا من ملایم و فروتن‌دل هستم،

‫و آرامش خواهید یافت...

‫می‌خوای قبل از اینکه کشته ‫بشم، برام دعا کنی، حروم‌زاده؟

‫چون یوغ من...

‫چرا برای قاتل‌ها دعا نمی‌کنی؟

‫خفه شو!

‫داری چیکار می‌کنی؟

‫- منو بکشید! ‫- بس کن.

‫برید بیرون!

‫بیا اینجا.

‫تکون بخور، لعنتی!

‫نگاه نکن؛ راه بیافت!

‫میشه بس کنی؟

‫باید یه لطفی در حقم بکنی. ‫باید چند تا برگه رو پس بگیری.

‫چند تا برگه. یه نمایشنامه‌ست. خواهش می‌کنم.

‫خیلی مهمه.

‫بهش قول دادم. خواهش می‌کنم.

‫چه خبره؟

‫ببرینش بیرون.

‫زود باش، بریم.

‫برو جلو.

‫- یالا، یالا ‫- راه بیفت لعنتی!

‫خورشید در اسپانیا طلوع می‌کند

‫اون چهار سال اضافه خدمت گرفت،

‫بعد از جنگ، همین.

‫مطمئن نیستم کدومش بدتره.

‫من که میگم...

‫قطعاً بهتر از کشته شدنه.

‫چی شده؟

‫غذا نمی‌خوری؟

‫- گشنم نیست. ‫- گشنه‌ت نیست، ها؟

‫ولی اون گشنه‌شه.

‫ممنون، ممنون.

‫به منم بده.

‫همین. تموم شد.

‫همه‌شو خوردی...

‫داستانت رو کامل تعریف کن.

‫فقط اینکه...

‫می‌خوان باور کنیم اگه فرار کنیم می‌کشنمون،

‫ولی اون فقط چهار سال اضافه خدمت گرفت.

‫- به فرار فکر می‌کنی؟ ‫- نه، من نه...

‫لوبیاها می‌چسبه؟

‫از دست‌پخت مادرم بهتره، جناب سرهنگ.

‫بسیار خب.

‫فردا ساعت شش راه می‌افتیم.

‫بچه‌های رینوسا رو می‌بریم یه دوری بزنن.

‫بله، جناب سرهنگ.

‫توی ایتالیا این‌طوری غذا نمی‌خورین، مگه نه؟

‫نه، جناب سرهنگ.

‫اگه هوا مه‌آلود یا بارونی باشه...

‫چند کیلومتر رفتی؟

‫کلاً حدود ۲۳ کیلومتر.

‫۱۷۰۰ متر شیب داشت.

‫ارتفاع قله هم ۲۲۰۰ متر بود.

‫می‌تونی یه مسیر هم توی ترسویزو بری.

‫اون که راحته.

‫از کوه‌ها زیگزاگی میری بالا.

‫می‌تونی تو حدود ۴ ساعت انجامش بدی.

‫می‌تونی از ترویزو پنیر بخری. خیلی خوشمزه‌ن.

‫سلام.

‫- تو کی هستی؟ ‫- دنبال رافائل می‌گردم.

‫نمی‌دونم کیه، نمی‌تونم ببینم.

‫تو کی هستی؟

‫دنبال رافائل رودریگز راپون ‫می‌گردم. باید باهاش حرف بزنم.

‫لطفاً ما رو بیار بیرون. اعداممون می‌کنن.

‫خواهش می‌کنم.

‫رافائل اونجاست؟

‫رافائل، لطفاً، دارن سراغت رو می‌گیرن.

‫لطفاً ما رو بیار بیرون.

.سلام

‫رافائل؟

‫چرا اومدی؟ می‌کُشنت.

‫برو.

‫گفتی چه مدارکی؟ می‌خواستی چیکار کنم؟

‫یه دوستی بهم اعتماد کرد ‫تا یه چیزی رو براش نگه دارم.

‫کی؟

‫همون شاعری که گروه تئاتر رو ‫اداره می‌کرد. فدریکو گارسیا لورکا.

‫- کُشتنش، مگه نه؟ ‫- دقیقاً.

‫وسایل فدریکو توی مادرید، ‫خیابون آلکالا، پلاک ۹۶ هست.

‫یه نمایشنامه‌ست. اسمش توپ سیاهه.

‫باید بعد از همه این ماجراها چاپ ‫بشه. اون‌وقت ارزشش رو داشته.

‫چی ارزشش رو داشته؟

‫اینکه همدیگه رو دیدیم، تو و من.

‫بهم قول بده.

‫تکون نخور.

‫پاشو!

‫داری چیکار می‌کنی؟

‫سلام. می‌خواستم با توماس رودریگز راپون صحبت کنم.

‫لطفاً پشت خط بمونید.

‫باشه، ممنون.

‫آقای توماس، با شما کار دارن.

‫چی می‌خوای؟

‫چه غلطی داشتی می‌کردی؟

‫داره کُشته میشه! می‌فهمی؟

‫داره کُشته میشه!

‫احمقی، لعنتی!

‫صبر کن، صبر کن، صبر کن!

‫ریکاردو!

‫الو؟ شما؟

‫سلام، تماس گرفتم چون ‫پدربزرگم برادرتون رو می‌شناخت...

‫رافائل؟

‫آره، رافائل.

‫- درسته... ‫-آره.

‫پدربزرگم سباستین بود، سباستین آزکونا.

‫آزکونا؟

‫سباستین آزکونا.

‫سلام؟

‫مامان؟

‫سلام؟

‫خاویر؟

‫ماما؟

‫اوه، تویی.

‫آره منم، انقدر از دیدنم ذوق‌زده نشو.

‫خاویر بیرون بود؟

‫اصلاً نمیدونم خاویر کیه.

‫در رفت و منو با این گندکاری بزرگ تنها گذاشت.

‫برو کنار، لعنتی.

‫کل هفته داشتم بهت زنگ می‌زدم...

‫نمیدونم گوشیم کجاست. نمیبینی چقدر گرفتارم؟

‫آره، اصلاً نمی‌فهمم داری چه غلطی با این خونه می‌کنی.

‫گوش کن...

‫چی؟

‫- رفتم کانتابریا. ‫- بهت گفته بودم نرو.

‫- چطور می‌تونستم نرم؟ ‫- می‌تونستی!

‫می‌تونستی واسه یه بارم که شده به حرفم گوش بدی.

‫پدرت یه نمایشنامه برام به جا گذاشته.

‫عالیه، بفرما، یه نمایشنامه. معما هم حل شد.

‫یه نمایشنامه چاپ‌نشده. از لورکا.

‫عالیه. اگه دوست داری بخونش.

‫چرا اون باید اونو داشته باشه؟

‫نمیدونم لعنتی، آلبرتو!

‫عجب رویی داری!

‫لعنت به این زندگی...

‫راستی، هی بچه‌ها،

‫قبل از اینکه برین، پنجره‌های طبقه ‫بالا رو ببندین. من حواسم به این یارو هست.

‫- باز دوباره؟ بازم یه روز دیگه؟ ‫- منظورت از «باز دوباره» چیه؟

‫- آره. باشه رئیس. ‫- نه، جدی می‌گم. آره.

‫تا وقتی این یارو اینجاست، ‫هیچ کاری از دستم برنمیاد.

‫خواهش می‌کنم، یه چیزی بگو. تو باید یه چیزی بدونی.

‫ببین، می‌دونی چی می‌دونم؟

‫اینکه پدربزرگت اگه بود، به خاطر اینکه ‫یه عوضی هستی، همون‌جا با گلوله می‌کشتت.

‫بی‌خیال...

‫حقیقت همینه.

‫پدربزرگت یه فاشیست بود. نمی‌فهمی؟

‫بیا. اینم از این...

‫تمام عمرم تلاش کردم، ولی اصلاً نمی‌فهممت.

‫- خب... ‫- نمی‌فهممت.

‫واقعاً هم فهمیدنش اون‌قدرها سخت نیست.

‫اون مَرد...

‫منو رها کرد.

‫این رو می‌فهمی؟ متوجهش می‌شی؟

‫آره، می‌فهمم، اون تو رو رها کرد.

‫- من تنها بزرگ شدم. ‫- اوه، تو تنها بزرگ شدی؟

‫منم تنها بزرگ شدم، ولی با ‫این حال دارم باهات حرف می‌زنم.

‫دیگه نمی‌تونم.

‫- چه مرگته؟ ‫- دارم می‌شاشم.

‫چاه فاضلاب ندارم، می‌فهمی؟

‫لعنتی... رفیق...

‫- واقعاً عالیه... ‫- آره، می‌بینی...

‫منم تنها بزرگ شدم، ولی الان ‫اینجام و دارم باهات حرف می‌زنم.

‫بی‌خیال بابا!

‫- چیه؟ ‫- نمی‌تونی مقایسه کنی.

‫بذار از دوران بچگیم برات ‫بگم، می‌تونیم با هم حرف بزنیم.

‫نه، لازم نیست بهم بگی. من اونجا بودم. من مادرتم.

‫- اوه، واقعاً بودی؟ ‫- آره، بودم.

‫- من اونجا بودم. ‫- ما که یادمون نمیاد که اونجا بودی.

‫خودم می‌دونم. ما هیچ‌وقت ‫سر هیچی با هم توافق نداریم.

‫نه، معلومه که نداریم.

‫ولی تو بچه شادی بودی.

‫چرا داری دروغ میگی؟

‫داستان‌سرایی نکن چون دیگه توی تئاتر نیستی.

‫تو بچه شادی بودی.

‫داری چی میگی دختر؟

‫من بچه‌ی شادی نبودم و تو هیچ‌وقت ‫یه عذرخواهی هم بابتش نکردی.

‫عذرخواهی کنم؟ از تو عذرخواهی کنم؟

‫مگه تا حالا دست روت بلند کردم؟ چیکارت کردم؟

‫می‌دونی بزرگ کردن تو چقدر سخت بود؟

‫که هر روز از بالا به من نگاه کنی...

‫یادمه خیلی ریلکس بودی، با یه جین و ‫تونیک (مشروب) تو دستت و این حرفا،

‫یا داشتی کوکائین مصرف می‌کردی.

‫انگار خودت تا حالا مواد نزدی... هان؟

‫بی‌خیال، تو همیشه رو دراگی.

‫معلومه که مواد زدم. معلومه!

‫ولی نه وقتی که مسئولیت یه بچه پنج‌ساله با من بود.

‫هر کاری از دستم برمی‌اومد کردم! خب؟

‫تنها بودم، پدرت ترکم کرد. چیکار می‌تونستم بکنم؟

‫هر کاری از دستم برمی‌اومد کردم، قسم می‌خورم.

‫شاید دلیل اینکه همه ترکت می‌کنن خودتی. نمی‌دونم.

‫برو به جهنم.

‫فقط یک دقیقه.

‫نگران نباش.

‫باید خونسردیت رو حفظ کنی.

‫اسم من سباستینه.

‫اسم من سباستینه.

‫اسم من سباستینه.

‫نگران نباش، سباستین.

‫همه اینا به‌زودی تموم میشه.

‫- و من کاملاً ناپدید نمیشم. ‫- هیچ‌کس کاملاً ناپدید نمیشه.

سی.‌نما دریم‌.ینگ

‫به من قول بده که اون کاری ‫رو که ازت خواستم انجام میدی.

‫چرا این‌قدر مهمه؟

‫چون بهش قول دادم.

‫مهمه اینو درک کنیم که اون فقط یه آدم شرور نیست

‫بلکه یه مادر حامی هم هست

‫اولین باری که دیدمش،

‫نتونستم از جام تکون بخورم.

‫عضلاتم تمام قدرتشون رو از دست دادن.

‫تا وقتی که با هم خداحافظی کردیم.

‫رسیدم خونه و بالا آوردم.

‫نمی‌فهمیدم چه اتفاقی داره برام میفته.

‫اما بعدش اون منو بوسید.

‫و من عقب نکشیدم.

‫بعد از یه هفته که ندیدمش، نفسم بالا نمیومد.

‫اما مردم خیلی حرف می‌زدن.

‫«دوست فدریکو».

‫«راپون، همون پسری که همیشه با لورکاست».

‫-با حرفای بد؟ ‫-همیشه با حرفای بد.

‫و من گذاشتم بره.

‫اون با دلی شکسته رفت.

‫و اونا کشتنش.

‫کی می‌تونه منو بابت اون ببخشه، سباستین؟

‫کی می‌تونه منو ببخشه؟

‫منم همین سوال رو از خودم می‌پرسم.

‫کی رو پشت سرت جا گذاشتی؟

‫مادرم...

‫و تو رو.

‫کارلوس!

‫یادمه خیلی وقت پیش تو تئاتر دیدمت.

‫بعدش شوهرم سیم‌های گیتار رو کشید.

‫واسه چی؟

‫که هر دو دستم رو ببنده.

‫بعدش نبضِ شکسته، و گوشتِ ‫تنم که این‌قدر رنگ‌پریده‌ست...

‫ما دنبال مادرم می‌گردیم.

‫یادت میادش؟

‫اون با یه لیوان فلزی مشروب می‌خورد.

‫همون زنی که هوا رو با سنجاق‌های نقره‌ای می‌دوخت؟

‫خودشه! دیدیش؟

‫من اینجا چیزی ندیدم.

‫پس بیا بریم.

‫صبر کن.

‫زخمی که بچه‌ها پشتم انداختن درد می‌کنه.

‫مچ دستام درد می‌کنه

‫و قلبم، که دیگه نمی‌زنه!

‫ولی باید ادامه بدیم.

‫صبر کن.

‫کجا داری میری؟

‫جایی که برف می‌باره و سفیدتر میشه.

‫♫من اشتیاقم رو♫

‫♫توی یه گردنبند قایم کردم،♫

‫♫یه یادگاری♫

‫♫از امپراتوری اندلس.♫

‫♫منتظر اون لحظه‌ام،♫

‫♫روی این زمین، که خیلی بزرگه.♫

‫♫در کمین، یه باریکه نور دیده میشه.♫

‫ما نمی‌تونیم این‌طوری ادامه بدیم.

‫♫الان نمی‌تونم پلک بزنم.♫

‫نمی‌تونیم.

‫♫گوش کن، شاید احمقانه به نظر بیاد...♫

‫♫کلمات تاریکی که هیچ‌وقت آتیششون نزدم،♫

‫♫حالا دارن می‌سوزن.♫

‫تو هم همین‌طور...

‫بیایید ببریمتون یه دوری بزنیم!

‫خوابی یا بیدار؟

‫چرا پکری؟ بخند!

‫- چته؟ به چی نگاه می‌کنی؟ ‫- نشنیدی؟

‫- چت شده؟ ‫- برو، بگیرش، لعنتی!

‫- زود باش، لعنتی! ‫- مگه نمی‌شنوی؟

‫همه حاضرن؟

‫بله جناب سرهنگ.

‫پس بزن بریم.

‫♫من اولین نفری‌ام که میرسم♫

‫♫به جایی که هزار تا آتیش توش می‌سوزه.♫

‫♫گوشت و پوست♫

‫♫و ستاره‌های درخشان♫

‫♫صلیبی رو ساختن که حالا به دوش می‌کشم.♫

‫♫دارم صاف زل می‌زنم♫

‫♫به بیست‌سالگی‌ام.♫

‫♫کیه که از خورشید♫

‫♫نترسه؟♫

‫♫به برف می‌رسم.♫

‫♫گوش کن، شاید احمقانه به نظر برسه...♫

‫♫کلمات تاریکی که هیچ‌وقت آتیششون نزدم،♫

‫♫حالا دارن می‌سوزن.♫

‫♫تو هم همین‌طور...♫

‫وقتی

‫به دنیا اومدم...

‫خب، پدرم من و مادرم رو ول کرد.

‫و مادرم همیشه منو مقصر اون ماجرا ‫می‌دونست، می‌دونی؟ واسه همین...

‫و راستش، حالا که جفتشون مردن

‫و من خونه رو فروختم...

‫بالاخره یه ذره آرامش دارم.

‫میدونی؟

‫خونه رو به کی فروختی؟

‫مادرید باحاله، نه؟

‫قبلاً اینجا بودی، رامون؟

‫آره، وقتی جوون بودم اینجا زندگی می‌کردم.

‫و بعد یه بار با سباستین اومدم،

‫به تئاتر.

‫نمایشت رو دیدیم.

‫ببخشید؟

‫نمایشت رو دیدیم.

‫و خیلی ازش خوشمون اومد.

‫خب، خیلی ممنونم.

‫ببخشید رامون،

‫ولی ما نمی‌تونیم قرارداد فروش خونه رو امضا کنیم.

‫چرا؟

‫پس ما الکی اومدیم اینجا؟

‫یه لحظه گویتا، لطفاً.

‫می‌دونم که با مادرم صحبت کردی

‫و شما دوتا به توافق رسیدین.

‫صرف‌نظر از قیمت مسخره‌ای که روش توافق کردین،

‫من شخصاً نمی‌تونم اجازه بدم چون

‫معتقدم چیزهای ارزشمندی توی اون خونه هست.

‫چیزهایی که پدربزرگم در طول عمرش نگه داشته بود.

‫تو که نمایشت رو گرفتی.

‫توی اون خونه تنها چیز با ‫ارزش باقی مونده، خاطرات منه.

‫ببخشید؟

‫- باشه، یه قهوه با شیر؟ ‫- برای ایشون.

‫از کجا درباره نمایش خبرداری؟

‫اون یکی مال منه...

‫بهشون بگو، رامون.

‫- همین؟ ‫- ممنون.

‫ممنون.

‫از کجا پدرم رو می‌شناختی؟

‫پدرت و من همدیگه رو...

‫توی یه سینمای مخصوص همجنس‌گراها، دیدیم.

‫توی خیابون کارِتاس، همین نزدیکیه.

‫من میرفتم سینما تا پی برخوردهای گذرا با مردم باشم.

‫اما روزی که پدرت رو دیدم، فرق داشت.

‫اومد سمتم و سلام کرد.

‫لرزون از اونجا رفتم.

‫نمی‌دونم از ترس بود یا شرم.

‫اما روز بعدش برگشتم

‫تا ببینم می‌تونم اونجا پیداش کنم یا نه.

‫و اونجا بود.

‫مادرت اون موقع باردار بود.

‫می‌خواست تو رو داشته باشه.

‫اون‌طوری که فکر می‌کرد پیش نرفت. اون ما رو ترک کرد.

‫خب، اوضاع غیرقابل‌تحمل بود.

‫و مادرت بالاخره فهمید.

‫ما رفتیم به حومه شهر.

‫و تمام عمرمون رو توی اون خونه زندگی کردیم.

‫توی شهر، می‌گفتیم که پسرخاله‌ایم.

‫آخه این دیگه چی بود...

‫ما همدیگه رو دوست داشتیم...

‫مراقب همدیگه بودیم.

‫نمی‌دونم اصلاً خوشبخت بود یا نه...

‫قلب یه همجنس‌گرا، اقیانوسی پر از رازه...

‫میرم دستشویی.

‫منم باهات میام، عزیزم.

‫دستمال میخوای؟

‫چرا اون نمایشنامه دستش بود، رامون؟

‫چون به یه مرد قول داده بود که ازش نگهداری کنه.

‫مردی به اسم...

‫رافائل رودریگز راپون.

‫آره.

‫اون روز به برادرش

‫زنگ زدم و روم قطع کرد.

‫خب، چون احتمالاً می‌دونست.

‫چی رو می‌دونست؟

‫اینکه پدربزرگت رافائل رو کشته.

‫ببخشید؟

‫اگه ازت خواستن انجامش بدی، فقط انجامش بده.

‫بس کن، بس کن، بس کن!

‫بس کن، بس کن!

‫گوش کن...

‫به پدرم بگو باهام خوب ‫رفتار کردن و تا آخرش آروم بودم.

‫به برادرم بگو احمق نباشه و درسش رو ادامه بده،

‫و اینکه متأسفم که وقت بیشتری باهاش نگذروندم.

‫به خواهرم بگو که به حرف پدرم گوش نکنه

‫و یه دوست‌پسر خوب پیدا کنه

‫که ببرتش رقص. که خوش بگذرونه.

‫و به مادرم بگو که با شادی یادم کنه،

‫همون‌طور که الان دارم انجام میدم.

‫پیداشون می‌کنی؟

‫ممنونم.

‫خیلی ترسیده بودم، سباستین.

‫ولی پیدات کردم.

‫لعنتی گه...

‫عجب دوی سرعتی بود...

‫برو، برو!

‫گفتم چشمات به زمین باشه!

‫لعنتی!

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫بالاخره رسیدی.

‫خیلی، خیلی سردمه.

‫کاش می‌تونستم تبدیل بشم

‫به یه پتوی پشمی

‫یا یه آتیش کوچیک برای گرما بخشیدن به سینه‌ت،

‫یا یه کلبه

‫تا بتونی بری توش

‫و دیگه نلرزی...

‫کی داره حرف می‌زنه؟

‫اولین باری که همدیگه رو دیدیم، بچه بودی.

‫منو دیدی که سقف‌ها رو می‌پوشوندم،

‫درخت‌های صنوبر و چمنزارها رو.

‫دستت رو دراز کردی تا لمسم کنی،

‫و قلبت لرزید.

‫حالا منو یادت میاد؟

‫هیچ‌وقت نتونستم از کازینو بیام بیرون، مگه نه؟

‫اینجا دیگه سوزش رو حس نمی‌کنی.

‫آخه من وقت نکردم زندگی کنم!

‫بذار برگردم، لطفاً.

‫هیچ‌کس نمی‌تونه برگرده.

‫اون پشت، همه‌چیز ساکن می‌مونه.

‫فقط زمزمه‌ای از دلتنگی

‫و رویاها به اینجا می‌رسه.

‫احساس می‌کنم هیچ‌وقت زندگی ‫نکردم چون ساعت‌ها متعلق به من نبودن.

‫فکر می‌کردم که بعداً...

‫بعداً!

‫فقط زمان حال وجود داره.

‫بجنبید آقایون!

‫الان.

‫بلندشو لعنتی!

‫راه بیافت!

‫لباس‌ها پاره میشن،

‫لنگرها زنگ می‌زنن،

‫و ما همین‌طور ادامه میدیم.

‫یالا، راه برو؛ ‫کل روز رو وقت نداریما.

‫به صف شین!

‫چشم‌ها سو سو میزنن،

‫و یه داس خیلی تیز

‫نی‌های کنار ساحل رو می‌چینه.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫چند روز پیش زنگ زدم.

‫من آلبرتو لوپز آزکونا هستم.

‫واسه همینه که آدم باید زندگی کنه، کارلوس.

‫همیشه زندگی کن.

‫اگه پیدام نکنن چی...؟

‫وقتش رسیده.

‫اگه پیدام نکنن چی؟

‫سرت رو بذار رو شونه‌ام.

‫نگران نباش.

‫بذار روت رو بپوشونم.

‫خبردار!

‫مسلح کنید!

‫نشانه!

‫آتش!

‫شلیک کن، آزکونا!

‫آتش!

‫شلیک کن...

‫سباستین، شلیک کن.

‫آتش!

‫شلیک کن!

‫راحت باشین!

‫اون دختر کولی رو کجا گذاشتی؟

‫نمیدونم.

‫احتمالاً برگشته خونه‌اش.

‫خیلی خب. همون‌جا بمونه.

‫اون پسره بوره چی؟

‫احتمالاً تو آلباسته است.

‫حالت خوبه؟

‫منم واسه خودم تراژدی‌هایی دارم.

‫تو چطور؟

‫خوبم.

‫دارم می‌نویسم.

‫نمایشنامه‌ی اون خواهرا رو تموم کردی؟

‫آره.

‫مادرم می‌خواد که اسم‌ها رو عوض کنم،

‫چون دارم مستقیماً در مورد ‫یه خانواده توی شهر حرف می‌زنم.

‫خب، می‌خوای چیکار کنی؟

‫همون‌طوری که هست می‌ذارمش.

‫و اون جدیده؟ موضوعش چیه؟

‫یه درام واقع‌گرایانه‌ست.

‫مثل کارهای لینارس ریواس.

‫حتی یه ذره هم شعر توش نیست.

‫نمایشنامه‌ای درباره‌ی آدم‌هایی مثل من و تو.

‫چه جور آدم‌هایی؟

‫اون جور دیگه‌شون.

‫اونایی که روی صورتشون خال مصنوعی می‌کشن.

‫اونایی که موهاشون رو از وسط باز می‌کنن.

‫ولی من هیچ‌کدوم از این کارها رو نمی‌کنم.

‫ولی تراژدی‌های تو هم همونه.

‫در مورد چیزهاییه که وقتی خودمون ‫رو انکار می‌کنیم، از دست می‌دیم.

‫و چی رو از دست می‌دیم؟

‫زندگی رو.

‫ببین، وقتی بچه بودم،

‫کارگرهای شهرم گاوآهن‌های جدیدی می‌خریدن

‫با تیغه‌های فولادی که زمین رو شیار می‌انداخت.

‫منِ کنجکاو،

‫خیش رو تماشا می‌کردم که چطور پیش می‌رفت:

‫از دیدن شکافی که توی خاک ایجاد می‌شد لذت می‌بردم،

‫که به جای خون، ریشه‌ها از توش جوونه می‌زد.

‫یه بار، گاوآهن گیر کرد.

‫خورده بود به یه موزاییک یونانی،

‫که قرن‌ها پیش دفن شده بود،

‫با داستان دافنیس و کلوئه.

‫یه داستان عاشقانه.

‫این کشور

‫توی زمین‌هاش کلی داستان عاشقانه دفن شده داره.

‫باید زمین رو چنگ بزنیم تا بتونن بیان بیرون.

‫تا بتونن بیشتر بشن.

‫شنیدم داری میری گرانادا.

‫آره.

‫چرا؟

‫اصلاً من توی مادرید چیکار می‌کنم؟

‫اوضاع داره بد میشه، فدریکو.

‫ما می‌تونیم اینجا ازت محافظت کنیم.

‫و کی می‌خواد منو در برابر زیبایی تو محافظت کنه؟

‫فدریکو؟

‫و رافائل!

‫بیاین، بیاید یه عکس بگیریم.

‫الان میایم.

‫گوش کن، اگه اتفاقی برام افتاد،

‫از نمایشنامه محافظت کن.

‫فکر می‌کنم می‌تونه به آدمایی مثل من و تو کمک کنه،

‫ولی جوون‌ترها.

‫چطور کمکشون کنه؟

‫تا اونا هم عاقبتشون مثل من و تو نشه.

‫فدریکو...

‫بله؟

‫مراقب خودت باش، لطفاً.

‫اگه مُردم،

‫مطمئن شو که آقایون خبردار بشن.

‫«تو هیچ‌وقت نمی‌فهمی چقدر دوستت دارم...»

‫«چون تو در من خوابیدی، و در خوابی.»

‫«تو هیچ‌وقت نمی‌فهمی چقدر دوستت دارم

‫چون تو در من خوابیدی،

‫و در خوابی.»

‫زیباست مگه نه؟

‫اسم نمایشنامه چیه؟

‫«توپ سیاه».

‫بیا داخل؛ داخل‌تر!

‫از پسش برنمیای...

‫از پسِ چی؟

‫اینکه چیزی بنویسی که بویی از شعر نبرده باشه.

‫مطمئنم تهش وسط تابستون برف میاد یا یه همچین چیزی.

‫- عکسو بگیر. ‫- این چیه؟

‫بسیار خب؛ عکس رو بگیر.

‫سه، دو، یک ...

‫تو رو در میان اشک‌هام پنهان می‌کنم...

‫رنجور از صدایی همچون پولاد بُرنده

‫چطوری؟

‫عالی.

‫چیزی لازم داری؟

‫خیلی راحتیم.

‫خیلی خب.

‫پدربزرگت خیلی خوشحال می‌شد

‫که تو رو توی خونه خودت، با شغل و دوست‌پسرت ببینه.

‫«قانونی که جسم زمینی و هم ‫ستاره رو به جنبش درمیاره...»

‫خیلی ذوق می‌کرد.

‫اکنون سینه دردمندم را می‌شکافد

‫و کلمات تاریک دندان فرو می‌برند

‫در بال‌های روح محافظت‌شده‌ات.

‫جمعیت در باغ‌ها موج می‌زند

‫در انتظار پیکر تو و رنج من

‫سوار بر اسب‌هایی از نور با یال‌های سبز.

‫[مادرید | ۱۹۳۹]

‫هی!

‫- من همین الان دارم میرم. ‫- اینا دیگه چیه؟

‫دارم یه سری چیزا رو برمی‌دارم، داشتم می‌رفتم.

‫هر چی می‌خوای بردار،

‫ولی من واسه «توپ سیاه» اومدم.

‫از کجا می‌دونی...؟ تو کی هستی؟

‫«توپ سیاه» کجاست؟ بگرد دنبالش.

‫بده به من.

‫- بجنب. ‫- همین دور و براست.

‫این همونه؟

‫بله.

‫جمعیت در باغ‌ها موج می‌زند

‫در انتظار پیکر تو و رنج من

‫سوار بر اسب‌هایی از نور با یال‌های سبز.

‫اما بخواب، محبوبم...

‫گوش بسپار به خون شکسته‌ام در نوای ویولن‌ها!

‫بر حذر باش، آن‌ها هنوز در تعقیب ما هستند!

مترجم: اشکان هیدی

‫بر اساس سنگ تاریک اثر آلبرتو کنخرو،

‫توپ سیاه و متون دیگر اثر فدریکو گارسیا لورکا