Original subtitles

EERDER

Heb je er spijt van, dat je me hebt gered?

Ik nodig je uit, Sydney, in mijn leven, in mijn gezin.

Was ik een lolletje voor jou?

Of een generale repetitie...

voor hem?

Waarom ben je gekomen? -Ik moest je zien.

Die nacht, in de wijnwinkel...

had ik je moeten kussen.

Ik geef alles op.

Alles, voor jou.

Het leven waar jij van houdt.

Je kunt me niet vragen je te redden, Sydney.

Charles Darnay. De neef. -Hij is weggegaan.

Waarheen?

Eindelijk kan ik voorgoed de naam Evremonde vergeten.

Evremonde�

Ik heb mijn herinneringen begraven.

GELIEFDE DOCHTER EN KLEINDOCHTER

DE RODE DRAAD IN ONS LEVEN

Wat is er?

Wie is hij, die Th�ophile?

De bediende van mijn oom en mijn vader.

De enige die ooit aardig tegen me was.

Na mijn moeders dood� -Hij zit gevangen in Parijs?

Voor contrarevolutionaire acties, maar dat is gelogen.

Hoe wist hij dat je hier woonde? -Wat doet dat ertoe?

Je hebt hem nooit hiervandaan geschreven.

Gek dat hij hier� -Je luistert niet.

Hij is familie.

De enige die ik heb.

Sorry.

Ik wilde niet�

Ik moet gaan.

Deze man heeft zijn leven geriskeerd om me te beschermen, toen ik niemand had.

Ga je nu gewoon terug naar Parijs?

Met alles wat er gaande is met die revolutie?

De lynchpartijen en bloedbaden op straat.

Dat is voorbij. -Hun koning is gedood.

Het zijn gewone mensen. -En jij een zoon van 'n Evremonde.

Je hebt zelf gezegd dat je familienaam veracht wordt.

Niemand weet dat ik een aristocraat ben.

Die Th�ophile wel. -Hij praat niet.

Hij zou me nooit verraden.

Hij was als een vader voor mij. -Je kunt niet zomaar gaan.

Dat kan niet.

Hij heeft me nodig.

Ik heb jou nodig.

Ik heb mijn man nodig.

Deze afgelopen maanden...

ben je veranderd.

Je eet niet meer...

je slaapt amper.

Je zegt haar naam niet eens.

Ik kan het niet.

Ik�

Ik kan het niet.

IN LONDEN EN PARIJS

GEBASEERD OP DE ROMAN VAN CHARLES DICKENS

DE MAN VAN DE WEDEROPSTANDING

Naam? -Antoine Bonnard.

DECREET VAN DE NATIONALE CONVENTIE: ARISTOCRATEN DIE FRANKRIJK VERLATEN�

WORDEN BIJ TERUGKOMST TER DOOD VEROORDEELD

Volgende.

Naam? -Charles Darnay.

Hou hem aan.

Wat gebeurt er?

Wat is er?

Charles Darnay, ik arresteer u wegens misdaden tegen de revolutie.

Welke misdaden? -Loop door.

Ik heb geen misdaad begaan. Dit is een vergissing.

Twee weken� zonder een woord van hem.

Er is iets gebeurd.

Hebben jouw contactpersonen bij Tellson's ook niets?

Niets.

Ik moet naar Parijs.

Nee. -Hij zou dat ook doen.

We weten niet eens of hij aangekomen is. -Papa, ik...

ik moet gaan.

Je kunt niet alleen gaan.

Hallo, Sydney.

Jij klopt ook nooit aan.

Waar is Mr Stryver?

Hij is verdergegaan.

Jaren geleden.

Getrouwd met een rijke weduwe.

En jij?

Gaat je niks aan.

Wat wil je?

Hulp.

Dan ga je me vast weer citroenen aanbieden.

Ik ben bang je teleur te stellen. -Charles is in gevaar.

Maak me wakker, ik heb deze droom al eens gehad.

Dit was een vergissing. -Ja hoor...

ga maar gauw terug naar je perfecte leven. Je perfecte huis.

Met al je kinderen om je heen.

Mijn kind is dood.

Ze was acht jaar en ze was echt perfect.

Dat geloof ik.

Ik geloof het.

Wat was haar naam?

Matilda.

Naar je moeder.

Je hebt ooit gezegd dat je alles voor me zou doen.

Het leven waar ik van hou.

Ik weet dat ik het recht niet heb dit te vragen.

Of iets te verwachten, na al die jaren, alles wat er gebeurd is.

Maar ik vraag het toch.

Alsjeblieft.

Help me hem te redden.

Waar brengen jullie me heen?

Jullie mogen me niet zomaar opsluiten.

Zeg op z'n minst wie me beschuldigt.

Wie beschuldigt me?

Meneer Charles?

Th�ophile.

U leeft.

Meneer Charles, wat doet u hier?

Ik ben uit Londen gekomen vanwege uw brief.

Mijn brief? Ik heb geen brief gestuurd.

Ga zitten.

Blijf dicht bij me.

Burgers, houd uw papieren klaar.

Vijanden van de republiek worden opgepakt.

Tellson heeft de bank gesloten toen de eerste rellen uitbraken.

Hester heeft de kamers geregeld. We zullen niet gestoord worden.

Wist je dat de stad zo zou zijn?

Ik heb krantenartikelen gelezen en verhalen gehoord van vluchtelingen.

Ik kon het me niet voorstellen.

We moeten hem vinden. -Wie helpt je hier in Parijs?

Je hebt de angst gezien, de paranoia.

Wie riskeert zijn kop voor de vrouw van 'n edele?

De wijnverkoper Ernest Defarge. Zijn winkel is in St Antoine. Zullen we?

Het risico is te groot. -Nee, hij kent me.

Hij is een familievriend. -Als Charles' leven in gevaar is...

kunnen zijn vijanden overal zijn.

Als jij gezien wordt� -Vraag me niet hier te blijven.

Ik vraag 't niet.

Dit zijn mijn voorwaarden.

Ik ga alleen, of ik ga niet.

Kan ik deze meenemen?

Merci.

Th�r�se?

Ik dacht eventjes�

Nog een fles voor onze vriend. Op kosten van het huis.

Waar wacht je op?

Wat maakt u, mevrouw?

Een lijkwade.

We maken allemaal lijkwades.

Nog iets anders?

Drukke avond, monsieur?

Bedankt voor de...

fles.

U bent Engels?

Ken ik u? -We hebben een gezamenlijke kennis.

Lucie...

Manette.

U vergist zich. -We kunnen binnen praten, met uw vrouw.

Maar ik denk dat u dit liever onder ons houdt.

Is Lucie...

in Parijs?

Ze is hier voor haar man.

Charles Darnay.

Zijn ze getrouwd?

Niemand mag het weten. Ze moet zich Manette noemen.

Haar vader...

is voor velen hier nog een held.

Je bent misselijk.

Hoelang weet je het?

Net nadat Charles wegging.

Als ik dat wist, ik had nooit� -Daarom zei ik niks.

Niemand anders weet het.

Charles leeft nog.

Godzijdank. -Hij zit gevangen.

Ernest Defarge werkt in La Force op bevel van zijn vrouw.

Ze heeft veel invloed op de revolutionairen.

Heeft hij hem gezien, gesproken?

Hij is nooit alleen met hem.

Zolang Charles daar is, loopt zijn leven gevaar.

Weet Ernest wie hem beschuldigt? -Hij zegt van niet.

Ik moet Charles zien. En zeg niet dat het niet mag.

Hij is mijn man.

De vader van mijn kind. Ik verstop me niet terwijl hij lijdt.

Ik moet hem met mijn eigen ogen zien.

Het zal wat tijd vergen, maar er...

is misschien een oplossing.

Hier. Eet wat. -Neem het mijne maar.

Maak u geen zorgen om mij. Ik heb een ribstuk op het vuur staan.

Herinnert u zich de banketten van uw vader en uw oom?

Goed gebraden gevogelte. In champagne gepocheerde vis.

Rust wat uit.

Ik haal u hier weg. Ok�?

Als ze u niet vrijspreken, dan ontsnappen we.

U zult niet voor mijn familie boeten.

Ernest?

U had niet naar Parijs moeten komen, Ms Lucie.

Breng je me naar hem toe? -Ik smeek u...

vraag dat niet.

Als ze ontdekken dat u zijn vrouw bent�

Op de liefde die je voor mijn vader hebt...

voor de vreugde...

die je ons gebracht hebt na al die jaren.

Na alles wat jij en je vrouw voor ons hebben gedaan, alsjeblieft.

Breng me naar mijn man.

Terug naar je cel, jij.

De celgenoot van Charles.

Th�ophile Gabelle.

De man die hij kwam redden. -Hij is vanmorgen overleden.

Er is nog wat.

Ik heb met Charles gesproken. -En?

De brief van Th�ophile kwam niet van hem.

Charles wordt berecht.

Je zei dat� -Morgen.

Dat kan niet. -Er is nog geen aanklacht.

Hoe kan hij zijn verdediging voorbereiden, getuigen oproepen?

Die brief waarin hij gevraagd werd naar Parijs te komen...

die was vals.

Je wist het. -Ik vermoedde het.

Weet je wie hem heeft kunnen sturen? -Nee.

Buiten mijn familie weet niemand dat hij een Evremonde is.

We horen het morgen wel.

Ik herinner me de laatste keer dat wij samen waren...

een avond voor een proces van Charles Darnay.

Toen liep het goed af.

Er is veel veranderd. -Niet zoveel.

Je hebt nog steeds dezelfde twijfelachtige smaak voor advocaten.

En jij hebt nog steeds dezelfde jas. Weet je dat hij op je rug uit elkaar valt?

Ik ben hem gaan verkopen. Twee keer zelfs. Maar ik kon er niet tegen hem weg te doen.

We moeten vroeg weg voor het proces. -Ik blijf nog eventjes op.

Een groot mysticus liet me eens zien hoe je 's nachts scherp kunt blijven.

Een handdoek en een kom met koud water.

Als we teruggaan naar Engeland...

hoop ik dat je thuis langskomt.

Je moet hem leren kennen.

Hem?

Dat denk ik.

Zul je dat doen?

Zul je langskomen?

Stilte.

Stilte.

Ik roep Charles Darnay op.

Schat.

Charles Darnay.

U heeft gepoogd uw identiteit te verhullen.

Uw echte naam is Evremonde.

Stilte.

Stilte.

Door het overlijden van uw oom erft u de titel markies van Evremonde.

Als aristocraat...

en emigrant...

is uw leven in handen van de Republiek.

Wat heeft u ter verdediging te zeggen?

Alleen dat ik tien jaar geleden al afstand heb genomen van mijn naam en titel.

Ik schaamde me ervoor.

En nu nog steeds.

Heeft u daar een getuige van?

Nu niet meer.

Hij is gisteren gestorven.

Ik ben geen verrader.

Ik ben geen verrader.

Ik heb jaren geleden al afstand gedaan van al mijn geboorterechten.

Ik heb altijd geloofd in de vrijheid...

en de gelijkheid van alle mensen.

Ik heb samen met onze Amerikaanse broeders gevochten...

vanaf 't begin van hun eigen revolutie.

Ruim voor het Franse leger.

En onze Revolutie? Gelooft u daarin?

Ik heb erin geloofd.

Met heel mijn hart.

En nu?

Ik weet het niet meer.

Is er iemand in de zaal die de gevangene wil verdedigen?

Ja.

Ik.

Ik heet Alexandre Manette.

Sommigen kennen me misschien als de dokter die uit de Bastille is ontsnapt.

Dat is grotendeels dankzij Charles Darnay.

Ik was ook ten onrechte gevangengezet.

Van mijn familie weggerukt.

Maar die pijn is nu mijn kracht.

Charles Darnay...

is een eerlijke zoon van dit land.

Hij is ook mijn schoonzoon.

Als deze rechtbank me respecteert...

en mijn verhaal gelooft, laat 'm dan gaan.

Ik smeek het u.

Onschuldig. Laat hem vrij.

Wie beschuldigt deze gevangene?

Wie beschuldigt de gevangene?

Alexandre Manette zelf.

Ik vond dit in de Bastille op de dag van de bestorming.

Noordtoren, cel honderdvijf.

De cel van dokter Manette.

Ik, Alexandre Manette...

schrijf dit in het tiende jaar van mijn gevangenschap.

Mijn geest laat het wat afweten...

maar ik wil de lijst van misdaden op papier zetten...

waardoor ik in deze vreselijke gevangenis beland ben.

Op een avond in december 1764...

werd ik tegengehouden toen ik thuiskwam.

Door de markies d'Evremonde en zijn broer.

Ze dwongen me mee te gaan naar hun herenhuis.

Wat ik daar zag...

was zo verderfelijk dat ik er nog steeds van moet huiveren.

Een jong meisje...

in lompen gehuld...

met handen en voeten gebonden...

gekneveld met een zijden sjaal om haar geschreeuw te smoren.

Ze was zo gewelddadig verkracht dat ze bijna dood was.

Ik heb alles gedaan om haar te redden.

Maar het heeft niet mogen baten.

Terwijl het arme kind haar laatste adem uitblies...

reikte de markies me een beurs aan...

met mijn zwijggeld.

Maar ik kon hem niet aannemen.

Ik ging overstuur naar huis...

en schreef twee brieven. De eerste aan mijn goede vriend Jarvis Lorry...

van de Tellson's bank.

Ik smeekte hem...

mijn dochter en mij te redden...

en uit Parijs te helpen ontsnappen.

De tweede brief was voor de minister van justitie...

met de lijst van misdaden die ik had gezien en ondergaan.

Ik kende het risico, maar ik kon niet zwijgen.

Helaas waren de Evremondes sneller dan ik.

En sinds die dag...

kwijn ik weg in deze gevangenis.

Is dat alles, burgeres?

Bijna.

Misschien kan die goede dokter Manette...

dit laatste stuk zelf voorlezen?

Hij is onschuldig, dit is niet�

Hij is komen spreken.

Komen getuigen.

Dat hij het dan ook afmaakt.

Nee.

Burger Manette...

lees het voor.

Ik...

Alexandre Manette...

zweer op mijn eer dat alles wat ik hier opschrijf echt waar is.

Ik beschuldig�

Alstublieft, ik smeek u�

Lees.

Ik veroordeel de Evremondes tot hun laatste nakomeling.

Ik vervloek ze�

Ga verder.

Ik markeer ze met dit bloedkruis.

Veroordeeld door zijn eigen schoonvader.

Waarom doet u dit?

Dat gedode meisje was mijn zus.

Ik was erbij...

verstopt.

Ik heb alles gezien.

Alles gehoord. Elke seconde.

Wat ze haar hebben aangedaan.

Zijn vader. Zijn oom.

De Evremondes en hun gelijken zijn de echte vijanden van Frankrijk.

Vandaag eis ik gerechtigheid. En wraak. Voor mijn zus.

Voor iedereen die geleden heeft.

Dood aan de vijanden van de Republiek.

Dood.

Dood.

Charles Evremonde, bekend als Darnay.

U bent schuldig bevonden en ter dood veroordeeld.

Ik hou van je.

Ik hou van je.

Er moet toch iets zijn. Een manier om in beroep te gaan? Gratie te krijgen?

Het was Th�r�se die Charles die valse brief stuurde.

Ze heeft alles gepland.

Ze wist dat hij Th�ophile nooit zo zou laten sterven.

Ze zat achter hem aan.

Het is mijn schuld. Mijn eigen woorden, mijn eigen bloed.

Ik zal het mezelf nooit vergeven.

Jij wist het.

Al die tijd wist je dat Charles een Evremonde was.

En dat zij je gevangen hadden gezet.

Waarom heb je het niet verteld?

Er was geen reden om Charles op zijn naam of familie te veroordelen.

We weten dat hij nooit�

Ik had hem tegengehouden. -Het spijt me.

Het spijt me zo erg.

We moeten ze uit Parijs weg krijgen.

Charles wordt morgen om twaalf uur ge�xecuteerd.

Je hebt vandaag de bloedlust in de rechtszaal gezien.

Wie weet achter wie ze hierna aangaan.

Lucie laat Charles nooit achter. -Dan moeten wij haar overtuigen.

Kan hij niet gered worden?

Er komt geen gratie.

Waarom wist ik dat niet?

Wat ze je zus hebben aangedaan. -Wat had je willen doen?

Geen idee�

Ik zou er voor je geweest zijn. Ik had naar je geluisterd, je geholpen.

Je had het te druk met anderen redden.

Wie er ook door die deur kwam.

Ben je daarom kwaad op me? -Ik voel niks meer voor jou.

Je liegt.

Kijk uit, burger.

Dertig jaar ben ik slap geworden, verstrikt in jouw zwakheid...

maar dat is voorbij.

De Evremondes zullen begrijpen hoe het voelt als je leven niks waard is.

Met deze slachtpartij als rechtspraak?

Dat ze lijden, net als wij.

De Manettes zijn mijn enige familie.

Begrijp je dat?

Waar eindigt dit?

Vraag dat aan de wind en het vuur, maar niet aan mij.

Waarom hebben we dit allemaal gedaan?

De vrouw waar ik van hou...

bestaat niet meer.

Lijkt uw...

uw kindertijd u ver weg?

Uw jeugd, lijkt die lang geleden?

Ik heb het gevoel dat ik in een rondje reis...

dichter en dichter naar het begin.

Dat gevoel ken ik.

Hij slaapt.

Onrustig.

Ik ben ook klaar om naar bed te gaan.

Er moet een manier zijn.

Die is er niet.

Ik kan ze hem niet maar laten vermoorden. -Nee, je moet weggaan.

Alleen jouw veiligheid telt, en die van het kind.

Maar hij is mijn man. -Precies.

Dat is wat hij zou willen. -Hoe weet jij dat?

Want dat zou ik ook willen.

Ik heb hem tien jaar lang gehaat.

Me vastklampend aan de overtuiging dat we geheel niet op elkaar leken.

Maar de waarheid is...

dat we van dezelfde vrouw houden.

Je had mij niet van mezelf kunnen redden, net als Charles nu.

Wat moet ik doen?

Weggaan uit Parijs.

Morgen om twaalf uur.

Th�r�se en de anderen kijken naar de executie.

Dat is het enige moment dat jij en Alexandre de stad uit kunnen.

Wat vertel ik hem?

Over de vader die hij nooit zal kennen?

Vertel hem de waarheid.

Hij was een betere man dan wij allemaal.

Iemand die alles opoffert voor degenen van wie hij houdt.

Die zijn leven riskeert voor een vriend die hij...

tien jaar niet heeft gezien.

En hij kon meer gin verstouwen dan de leraren die ik ken.

Je moet uitrusten.

Eet iets. -Ik heb geen trek.

Mijn moeder...

dronk elke ochtend een glas warme melk, met mij in haar buik.

Dat verlichtte de misselijkheid.

Misschien was het de brandy die ze erin deed.

Ik heb altijd geweten dat ik net als zij zou worden.

Totdat ik jou ontmoette.

Voor het eerst sinds ik een jongen was, dacht ik:

�als zij het in me ziet�

Wat?

Iets om voor te leven.

Om lief te hebben.

Ik heb dat gezien.

En ik zie het nog steeds.

Het leven waar je van houdt.

Ik zorg overal voor.

We vertrekken om precies twaalf uur.

Bedankt.

Waarvoor?

Dat je me iets hebt gegeven wat ik nooit heb gehad.

De hoop...

dat ik een betere man kan zijn.

Ik weet het.

Maar zo moet het gaan.

De executies beginnen om twaalf uur.

En jij en je vader moeten ver van de stad zijn voor het afgelopen is.

Het is tijd.

Lucie? -Maak de koets klaar.

Ik weet waar hij is. -Lucie, we kunnen niet�

Twee�nvijftig hoofden hebben vandaag een afspraak met Madame Guillotine.

Kom op.

Hij was er slecht aan toe.

Hij kon amper twee woorden uitbrengen.

Hij is me komen smeken dat ik je man zou sparen.

In ruil voor zijn leven.

Toen hij zag dat hij niets kon doen, is hij ingestort.

Je moet ons met rust laten. -Weet je wat dat is?

Dat moest een cadeau zijn. Voor mijn kleine Juliette.

Maar de Evremondes hebben haar ook vermoord.

Zie je die namen?

Dat zijn de aristocraten die hebben betaald voor hun misdaden.

En hier, hieronder�

Zal ik de naam zetten van het kind dat je draagt.

Ik wist het meteen toen ik je zag.

Nee.

Alstublieft.

Hij heeft het zelf gezegd.

Een bloedkruis op alle Evremondes.

Alstublieft.

Niet doen.

Tot de laatste afstammeling.

Alstublieft.

Ik smeek u.

Lucie.

Th�r�se, we moeten opschieten.

We moeten gaan, kom op.

Hester, vlug.

Th�r�se, waar ben je?

Tien minuten.

Sydney.

De laatste persoon ter wereld met wie je je laatste moment wilde doorbrengen.

Ben je� een gevangene?

Wil je leven?

Het is een eenvoudige vraag.

Ja, natuurlijk. -Doe dan precies wat ik zeg.

Doe alles uit. Je laarzen ook.

Waarom?

Nee.

Nee. -Geen tijd voor loze praat.

Ik zei nee. -Waarom?

Omdat ik deze keer de held van ons gedeelde verhaal zal zijn?

Dit gaat niet om trots.

Ik sta niet toe dat jij of wie dan ook voor mij sterft.

Zie je, dit gaat niet alleen om jou.

Ik heb van haar gehouden.

Al die jaren.

Niet zo goed als jij, maar net zo lang.

Ik kan dit niet. -Je kan het wel.

En je doet het.

Jouw leven is niet minder waard dan dat van mij.

Maar jouw leven is niet van jou, vriend.

Het behoort haar toe, sinds de dag dat ze jou koos.

De prijs van de overwinning.

Oh, en eh...

het behoort nu ook nog aan een ander.

Het kind dat ze draagt.

Wat?

Ze�

Een kind?

Zie je wel?

Je kunt niet weigeren.

Net zo min als ik.

Leef heel lang.

Word oud en dik.

En lelijk, in godsnaam.

Hou van haar voor ons twee�n.

Hij is er.

Ga nu.

Maak de veroordeelden klaar.

Bedankt. -Succes, Charles.

We gaan naar huis, papa.

Naar huis.

Ze gaan naar ons zoeken zodra ze haar lijk vinden.

Je hebt ons gered. Je hebt mijn leven gered.

Waar is Sydney? Heb je hem gezien?

H�, Evremonde, opstaan.

Haast u burgers, de executies beginnen precies om twaalf uur.

Opschieten, burgers.

Weg met de aristocratie.

Hoe?

Kom op.

Verspreiden. We moeten ze vinden.

Ze kunnen niet ver zijn.

Burger Charles Evremonde.

Wist jij het?

Ja.

Is het waar?

Een leven waar je van houdt.

Aarzel niet.

Kijk niet achterom.

Ik doe het met alle liefde.

Voor het eerst in jaren zie ik alles duidelijk.

Ik zie jou en Charles, veilig in Londen.

Alexandre en Hester. Het geluk dat jullie allemaal verdienen.

Ik zie een prachtige stad...

en een briljant volk dat uit deze afgrond oprijst.

En in hun strijd voor ware vrijheid...

zie ik hoe het kwaad van deze tijd langzaam afneemt.

Ik zie dat de jaren van je kind gevuld zijn met muziek en geluk.

Zijn vaders wijsheid, maar bovenal...

de liefde van zijn moeder.

Ik zie jou oud worden.

Je leven geleefd...

met een vol hart.

Wetende dat je nooit meer geliefd werd dan op deze dag, op deze plaats...

toen ik mijn hart voor je openstelde.

Als laatste op deze wereld.

Wat ik doe is veel, veel beter dan wat ik ooit heb gedaan.

Ik ga naar een veel, veel betere plaats...

dan ik ooit heb gekend.

Ondertiteld door: Ursula Teijink