Original subtitles

Uznaje ją winną zarzucanego czynu i wymierza karę do żywotniego pozbawienia

wolności. Przecież wiesz, że ona jest niewinna. Miała uczciwy proces.

Znajdę w kurde syna, który ją grobił.

Cyfr ten sam, co ostatni meldunek cienia. Czyli to kobieta, ciekawe.

Nie podskakuj do mnie.

Nie podkakuj.

Słyszałam, że może pan pomógł.

Kiedy trafią do jednej celi, będą miały tylko siebie. To rozwiąże im języki

lepiej niż przysłuchają.

Kto jest waszym kontaktem?

Ze względów bezpieczeństwa wolałbym na razie zachować to dla siebie.

I gracie z ogniem kosek.

Takie było polecenie towarzysza ministra. Dał mi w tej sprawie wolną

rękę. A może powiecie mi łaskawie, jak informatorka ma wam przekazywać

meldunki? Jeżeli to też nie jest tajemnicą.

Porucznik Skalski regularnie wzywa osadzone na agitację.

To jego obowiązek i nie budzi podejrzeń. Będzie odbierać meldunki i przekazywać

je mnie.

To pewny człowiek?

Oddany. I bardzo ambitny.

Poza tym wie, że jeśli nawali, to pożegna się ze służbą, a zdaje się, że

wiąże z nią swoje plany życiowe.

Szybko nawiązaliście ze sobą wspólny język, co?

Zrobi też porządek z personelem więzienia. Jeżeli to prawda, że któraś

ze strażniczek wynosi grypsę na zewnątrz, znajdziemy ją.

A czy towarzysz pułkownik pozwoli zapytać...

Co słychać w sprawie duńskiego sekretarza?

Lars Milsen.

Urodzony w Kopenhadze. Dobrze zna Polski.

Przed wojną był korespondentem dziennika Extra Bladet.

W 1938 wrócił do Danii. A w latach 1943 i 1944 zajmował się przerzutem do

Szwecji Żydów i bojowników duńskiego ruchu oporu. Szpieg?

Ustalamy to. A na razie sprawdzamy, gdzie pan sekretarz bywa i z kim się

zadaje.

A jego małżonka?

A nią już się zajmuje porucznik Adam Dubelski.

Możecie mu pomóc.

Tak jest.

W ósmym miesiącu to normalne.

Też tak miałam, jak byłam w ciąży z Pawłem.

Twój jak jest?

Poszedł już do szkoły.

A jego ojciec?

Nie zna go.

Moje swojego też pewnie nigdy nie pozna.

Nie myśl tak nawet.

Jeśli Bierut podpisze ułatkawienie... No, Bierut ci pomoże.

Też napisałam do niego w swojej sprawie.

Jak mu Ruskie kadzą, to ta Konalio...

Rodzono matkę po wiesi. Nic nie rozumiesz.

Prezydent nie wie, co się dzieje na dole. Ma po prostu złych doradców.

Oczerniają go mułkę i spychalskiego i mydlą mu oczy. A tobie kto oczy

zamydlił?

Kto cię osiem lat wrzepił, co? Nie twoi towarzysze?

Akurat to była pomyłka.

Tak, zobaczycie.

Prezydent rozpatrzy moją sprawę, wyjdę i wrócę do treningów.

Władza ludowa jest jeszcze młoda i zderzają się błędy. Coś i ta władza

trochę za bardzo jest sujna.

Jak już swoich i baby z brzuchami. Co to?

Muszą być czujni.

Zresztą wszyscy musimy.

A Iga co?

No co tak patrzysz?

Dziesięć lat za miłość dla imperialisty.

Zwłaszcza, że ten Francuz nie był taki zły.

No ale ją zostawił.

Wyjechał do Francji.

Zresztą oni wszyscy tacy albo umierają, albo uciekają. I po miłości.

Paula oczywiście zna się na miłość.

Francuskie. A co, zazdrościsz?

Myślisz, że lepsza jesteś, bo bęben przed tobą nosisz i męża masz?

Tylko że mąż takiej świętej panienki potem idzie za forsę do takiej

nieświętej jak ja, bo mu ta świętość ubokami wychodzi. Ola. Ola, co?

Gazdina na kuchnię.

Obywatelko oddziałowa, można prosić trochę ciepłej wody, tyle ciężarnej?

Ciesz się, ścierwo, że się w szczynach nie mylisz.

Poczekaj, aż przyjdzie nowy naczelnik.

Obrębę zwalniają.

Idziemy!

A wy co?

Jeszcze tutaj?

Pakuje się.

A co, nie wolno?

Mieliście się wynieść wczoraj, przed przyjazdem następcy.

Zostawcie.

Towarzyszu, rozumiem, że czasami trudno rozstać się z gospodarstwem.

Gustaw Norman.

Miło was poznać. Nie chowajcie urazy.

Ja do was nic nie mam. Ja wiem, komu dziękować.

Mienie państwowe wyprowadzacie?

Nie państwowe.

Od towarzysza prezydenta dostałam. Moje.

Zostawcie. Towarzyszka obrona musi mieć jakąś pamiątkę. W końcu spędziła tu

jakiś czas. Ale to jest dar dla wszystkich funkcjonariuszy. A kto nimi

kierował, co?

Od pierwszego dnia. Kto nimi kierował?

Jeszcze się bez tego kierownictwa rozliczę? Nie ty mnie będziesz

rozliczać. I co?

Węszyłeś jak psisko za żarłym, ale jakoś naczelnikiem nie zostałeś. Teraz

będziesz jego podgryzeł.

Towarzysze, nie warto rozstawać się w gniewie.

Wam życzę wszystkiego najlepszego na nowej drodze.

Wy do mnie jak do człowieka.

To ja do was też jak do człowieka.

Uważajcie na tę gnidę.

Znaczy i długo to miejsce nie zagrzejecie.

Witam wami, prydut.

Towarzysz Skalski.

Towarzyszu! Wasza czapka.

Czy towarzysz naczelnik chciałby zacząć od obchodu?

Dajcie mi wpierw akta osadzonych w 225.

Towarzyszu naczelniku.

Dostałem wyraźne polecenie od majora Koska, z Departamentu I. A ja od

towarzysza pułkownika Bartmana, szefa tej komórki. I co?

Mam informację o Nienie Nielsen.

Słuchajcie, to jest... Właściwie była...

Obywatelka Polski.

Pochodzenia żydowskiego. Urodzona w 19 roku w Warszawie. Do wybuchu wojny

mieszkała u nas. A potem? Ślad się urywa.

W każdym razie rodzice zginęli w Auschwitz.

Kolejne informacje dopiero z 45 roku, kiedy rozpoczęła studia w konserwatorium

w Paryżu.

Nina Geller.

Córka Henryka Gellera, przedsiębiorcy i Emilii Stynkierów.

Czego, a co szuka?

Heleny Bielabskiej, jednej z naszych podejrzanych sąkosza. Przesłuchaliśmy

ludzi, z którymi rozmawiała Mirzenowa.

Podobno pytała o Helenę Górczyn. Górczyn to panieńskie nazwisko Bielabskiej.

Mówiła, bo to jej szuka?

Podobno znały się przed wojną.

Ale po wojnie Bielawska mieszkała w Łodzi.

Nilsenowa o tym nie wiedziała. Inaczej nie szkołaby jej na Wilczej.

Czyli nie miały kontaktu.

No nie no, za dużo zbiegów okoliczności. Ja nie wierzę w Pana Boga ani w

przypadki. W sprawach swojego wyznania możecie meldować gdzie indziej. Teraz

najważniejsze, żeby dowiedzieć się co łączy skazaną Bielawską z Niną Nilsen.

Dziękuję, możecie odejść.

Zbij! Możesz nie kopcić?

Nie ma czym oddychać.

Pola, nie pal przy niej.

To ty.

Staszka.

Co ci?

Nie widziałam, jak sobie dwie łosadzone lądowały narzot razem.

W tej samej kajucie.

O co chodzi?

Chyba ze... Jedno to kapusta.

Myślisz, że to ja?

Andrus wychodzić, widzenie.

No, spadła chwila.

Jakuś... Co ruchnie, kochano?

Jeden dąbek.

Matko Bosko, jakbyś wniósł na to dąbek. Jako ci to, mamoś? A co, jak mi to

trzeba, kochano?

Zresztą, to już pewnie niedługo, nie?

A on co?

Nie przyjechał.

Interesem ją.

Skoczy tu następnym razem.

Jadła ci przy wierzłach.

A Dudki?

Powiedz mu, co mi brakło. A tu trzeba klawiską posmarować.

Jakuś... Coś tyś mi zniszczyła. Co ci to?

Zradek mnie wygnął z chałupy. Cokolwiek.

Nawet to łobrąckę po tatusiu wsiął i kochanicy rozprowadził.

Wtóry.

Maryny, te co u księdza w Japońcu tak uspójne było.

Jakby nie śli mógł, to pod płotem mych spała.

W suchej ziemi.

W ogrodzie.

Starą gruszom jest łojk z nutkami zorany.

Wajsejk. I no tak, co by ten pies nie zwojął.

Sama radnie tam.

Jak w ranek interes zarobi, to Maryna murem w chałupie siedzi i pilnuje.

Czy nie mogę ci pomóc?

Powiedz mu, Rytko, jak nas boi ci.

A jak nie będzie w ciągu?

Nie odmówi.

Długo mnie ma.

Nieprawda, on wysyłał moją mamę, a ona nikogo nie dobiła.

Jelabki! Dokąd idziesz?

A jutro przyjdziesz z babcią.

Ścierwoponusi.

Rozejrz się!

Chodź. Ula, chodź.

Ja nie chcę iść do tej szkoły.

Ula. Ty mi tu nie maruj, tylko ty.

Mi się ubija jula, bo inaczej mi kolejka wyrzeźnika przepadnie.

Ojcze, dzisiaj szybko z pracy przyjdzie, to Rychłowa z przedszkola przeprowadzi.

Gdzie to jest?

Dawaj. Dolary dawaj, mówię.

Nic nie mam.

Chcesz mnie oswabić?

Następnym razem będą.

Ty z kuchnią możesz się pożegnać do następnej razy.

Żar cię konfiskuje.

Do celi.

A pan do co?

Ja do pani Górczynowej, ale chyba jej nie ma.

W jakiej sprawie?

Osobistej. Osobistej?

Nie mogę dłużej czekać.

To może ja to przekażę.

A nie, to ja zajrzę jutro rano.

Staszka, chodź, jedz.

Jaśnie, pan.

Klucze noś, szczeniaku.

Ja się do was na służbę nie najmowała.

Babciu? Co się stało, babciu?

Babciu, obudź się.

Babciu!

Pomocy!

Pomocy, babciu!

Obudź się! Odejdź, odejdź, odpuść się.

Pani doktorowo?

Pani doktorowo!

O Boże!

Najpierw matkę straci, Teraz babkę.

To co, miałem zostawić? Jutro milicja przyjedzie, zabiorą go do ochronki. No

dobrze, ale żeryć mu trzeba dać. I kto nam za to zapłaci? Ile to odjemy? Ile?

A ty kierownikiem bazy stałeś, że tak twardą szatasz. A może?

Tak? To przejdź mi te pieniądze. Idź już.

Pokaż, pokaż pieniędze.

Natasza tańczy, Natasza tańczy, bo wzrota i orkiestra w radio gra.

Rzucilibyśmy już do stolika.

Natasza tańczy.

Natasza tańczy. Na całą drogę.

Brawo!

Bardzo dziękujemy, panie Sisu.

A przy tamtym stoliku cały czas pusto?

Goście omijają jak zarazę.

Chociaż to już ze dwa miesiące zakładam. O czym on mówi?

Taka jedna dziewczyna zabiła przy tamtym stoliku Alfonsa. Co?

Pani nie wie? Nie.

Cała Łódź o tym trąbiła.

W więzieniu teraz siedzisz. Także dobrze, nie psujmy sobie wieczoru.

Za spotkanie. Chcesz mnie upić?

A potem wygodzić czas?

Wszystkim wam jedno w głowie.

To potem żenić się nie ma kto.

O kim ty mówisz?

Obiecywał, że się rozwiedzie, a potem pojechał do tego swojego Leningradu i

zostawił jak brudną szmatę.

Kto? Dug?

Co ty tak pytasz? Żeby się tą swoją Bielawską zajmij.

O co ci chodzi?

Szczerze? Nigdy jej nie lubiłam.

Zadzierała nosa. No i dobrze, że ją to spotkało. Chociaż jak tam było naprawdę,

to ja tam nie wiem.

A jak było naprawdę?

Gdyby ktoś porządnie pogrzebał, to by się dowiedział, że nie tylko ona była

wtedy w szpitalu.

Ty też?

Też. I inni też.

Nie tylko ci, którzy powinni.

Kto?

Ten twój duch?

Może. A może nie tylko on?

To dlaczego nie zgłosiłeś tego na milicję? Co ty tak pytasz?

Tajniakiem, jakim się jesteś?

Chodź, lepiej dalej żyj.

Może lepiej wróćmy do Torika, to? Nie.

obudzisz, to nogi ci z dupy powyrywam.

Do pana Tomasza porady. Proszę o kontakt w sprawie HB.

Byłem u jej matki, ale nie zastałem.

Stoję w hotelu Savoy.

Pokój 12.

Jutro spróbuję raz jeszcze.

Rano wracam do Olkusza. Mój adres. Ulica 1 Maja 3.

Doktor Artur Zieliński.

Dzień dobry, panie. Przepraszam.

Słucham.

Czy dr Artur Zieliński jest może jeszcze u siebie?

Pokój numer 12.

Pan Zieliński.

A, taki niski w kapeluszu. To ja go obsługiwałam.

Wymeldował się przed siódmą. Śpieszył się. Mówił, że musi jeszcze coś załatwić

przed wyjazdem.

Dziękuję bardzo.

Trzeba było lepiej pilnować. A nie, ja wieczorem z trasy wróciłem i poszedł

wieszpa. A stara to na trzecią zmianę robi.

Dopiero rano się okazało, że zwią.

Ale dokąd właściwie taki dzieciak może uciec? Może schował się gdzieś w budynku

albo na podwórku? Gdzie tam?

Ja obeszłem tą kamienicę od piwnicy po strych.

Ledwo żyję.

Może wróci.

Już nie ma dokąd pójść.

Jakby się pojawił, proszę mi dać znać.

Wie pan, gdzie jest teatr powszechny? Tam mnie pan znajdzie.

Panie, czekaj pan.

Był tu taki jeden, taki mały. W okularkach.

I pytał o małego. Wczoraj też był. Ale stara go przegnała.

Jakiś znajomy tej, doktor Heli, no.

A jak się dowiedział dzisiaj, że Mały zwiał, to od razu poszedł na pociąg, że

niby się śpieszy. Dziwne, nie?

A nazywał się tak samo, jak mu teść.

Jak się nazywał teść?

Zieliński.

Zieliński.

Dziękuję. Dziękuję.

Dzień dobry.

Dzień dobry. Telegram chciałem nadać.

Szukam chłopca. Stop.

Proszę nie mówić H. Stop.

Odezwę się. Stop. Tomasz, porada.

Stop. 2,50.

Proszę bardzo.

Dziękuję bardzo.

Kto ją odwiedził?

Córka. Imię, nazwisko.

Aha. Dobrze. I co mówiła?

Dziękuję. A, pobraliście już próbki pisma?

No to na co czekacie do roboty?

Dubelski!

Dubelski! Polecę pędzel.

Wyzwońcie UB w Nowym Targu.

Niech dadzą kogoś do obserwacji Agnieszki Andrus z Krościenka.

Czulka tej góralki Andrus Stanisławy?

Zgadza się.

Co robi, co je, z kim się spotyka, z kim sypia. Wszystko sami wiecie. Tylko niech

dadzą kogoś łebskiego.

Bo jak się dziewczyna pokapuje, to jaja urwę.

No to nie lepiej wysłać kogoś po prostu lepszego od nas?

Na podfrubajkę wystarczy nowy targ.

Wykonać. A, byłbym zapomniał.

Pułkownik Bartman dopytywał jeszcze wczoraj, na kiedy będzie gotowa ta

analiza grafologiczna.

To przekażcie pułkownikowi Bartmanowi, że niedługo.

W Stalinie nasz

pracy ludzką potęgę

podniosłeś dla dobra naszej

ojczyzny budowy.

Napisały?

Pytam.

Wyprowadzić, wprowadzić następne.

Wychodzić.

Jezus Maria, Sabina.

Co to jest?

Pomocy!

Już dobrze?

Tak.

Wracamy.

Nazwisko?

Bielawska.

Skąd wiedziałyście, co robić?

Jestem lekarzem.

Lekarzem?

Odprowadzić. Na górę.

Aż na cholera cegłonek, co tu?

Szukają kogoś. Tu? Niby kogo?

Nie wiem.

Wygląda na to, że sprawdzają nasze charaktery pisma.

Ale co, że biega szukają?

A może to jednak coś ich jest?

Iną kupię stróż.

Odbiło ci paszkę. A na cholerę pomaga tej kranty nowinkiej? Miałam patrzeć,

jak się człowiek dusi.

Też wam kazali proficywać?

Mhm. Hala mówi, że szukają spiega.

Kurze, jak to jest prawda, to co z nami będzie?

Główno będzie!

No czego ty bucisz?

O Boże, święty.

Co?

Co tu w ogóle ma być?

Panie Tomaszu, poproszę na chwilę.

Tak?

Za kilka dni premiera, a pan gdzieś sobie znika.

Dwa razy wysyłałem gońca. W kulminacyjnej scenie urwał się sopel z

pańskiej dekoracji. Gerda ledwo uskoczyła.

A co jej się nie by miało stać? Przecież to jest kawałek papieru i celofan. Poza

tym mój asystent świętnie sobie radzi. To następnym razem zatrudnimy jego.

Panie reżyserze, będę szczery.

Zaginął chłopiec.

Uciekł z mieszkania. To jest tak jakby mój przybrany syn.

A co mnie to obchodzi?

Obecność scenografa na próbie kostiumowej jest obowiązkowa.

Niech pan posłucha. Próbujemy tu zrobić coś naprawdę istotnego.

Głębokiego. Ale robi pan bajkę Andersena.

Też wolałbym robić O'Neill'a albo Sartre'a.

Kurwa jego madzie.

Stanowie, podnieście tu!

Dzień dobry.

Jak pan to wie, pan Nielsen jest znakomitą śpiewaczką.

Odnoszą się do sukcesu nie tylko wydanych.

Mam nadzieję, że skończy się dla nas zaśpiewać.

Ekscelencjo, wie pan doskonale, że na czas misji mojego męża zawiesiłam

występy. Bardzo proszę, nie omawiać nam tej przemności.

Zgoda. Ale tylko jeden raz.

Jesteś biedny tak jak ja. On zaś dom w

miasteczku ma.

Ojciec mu oddał mnie właśnie.

za ten dom.

Tak być musi, żegnaj mi.

Idź do domu, o trzy łzy będę

wspominać prawdziwą miłość Twą.

Już bliski będziesz mi zawsze Ty.

Tylko Ty.

Pocałunki, swoje uściski, Ty.

Tylko Ty.

Ty masz takie dobre serce.

Umiesz tak pocieszać mnie.

Kiedy w smutku czy rozserce.

Tylko ty.

Tylko ty.

Któż zrozumie, kto ma mnie tak jak ty?

Tak jak ty.

A ty mały, co ty robisz?

A ty czemu uciekasz przed milicją? A ty co, taki ciekawski?

Życie bliskie będziesz mi.

Tylko ty.

Zawsze. Ty.

Bezpiecznego. Bezpieczeństwa publicznego.

Panie Głosko, oczarowo.

Właśnie dlatego bardzo chcę mnie tam poznać.

To jeden z powodów.

Co ty?

Wracaj do tej brudej pieśniarki. Przestań.

Bawicie to?

Pijatka! Idziemy.

Ty nie martwij, kontrol ma u lekarza.

Pani Wasiakowa, proszę nas zostawić.

Nie mogę, regulamin.

Pani Wasiakowa, proszę.

Pani Helen, no... Niestety nie mam dobrych wiadomości.

Przykro mi.

Pani mama nie żyje.

Proszę usiąść.

A Paweł?

Dzień dobry.

Chłopca przewieziono nad ranem. Był zbatakrowany.

Ranima cięg nie dawa.

Jest pan gotowy?

Zostawiłeś smutek żal.

Czemuś poszedł w ciemną nockę i

nie słuchał szumu ucha.

Nie usłyszysz już wtórnia. Wiatru

grania I pewnikiem też Mojego śpiewania

Przecież żeś tak Tego

chciał

Rynku drogi

Nie wiedziałam Że cię cieszy

Muzyczka

Gdybyś szepnął choć słóweczko, nie

puściłabym cię nijak.

Razem byśmy se grali i śpiewali,

naszym śpiewaniem ludzi pocieszali.

Przyjdzie kiedyś taki czas.

Popytamy chór aniołów, co by

śpiewał w nami wraz.

Ja ci podegrań nucickę wierchową.

Ty mi zaśpiewasz, ja pociągnę z Tobą na

niebie.