Original subtitles

Tylko, panie Haze, przejęliście program podpisany pseudonimem Cień. Sami nie

umiecie powstrzymać wycieku na zachód tajnych informacji.

Jesteśmy absolutnie pewni, że jest to świetnie zorganizowana siatka

szpiegowska.

A gdybyśmy przyjęli ślub, to nie pojechałabyś do tego Leningradu?

Chciałabym, żeby pani przekazała ten list do rąk własnych, do wasza Bartmana.

Chodzi o towarzyska Markowską. Grozi, że jeszcze nie pomożemy jej wyjechać.

To może być zagrożeniem.

Markowskie pomogła przenieść się na tamten świat.

Bielaczka niestety, to ona zrobiła Markowskiej ostatni zestrzyk. Uznaje ją

winną zarzucanego czynu i wymierza karę do żywotniego pozbawienia wolności.

Wychodzić, szybko!

Wsiadać!

Praw, praw, praw, praw!

Szybciej!

Szybciej! Wsiadaj!

Dawaj!

Już! Wsiadać! W porządku? Śmierdzę.

Śmierdzę.

Mamo, ruchem ty, do środka!

Raz, dwa, trzy, cztery.

Śmiało, śmiało. Pięć, sześć, siedem.

Jesteście w Olkuszu i ja tu rządzę. A kto będzie podskakiwał, to wyjdzie.

Ale nogami do przodu. No Milka, róbcie swoje.

Szybciej.

Jedna po drugiej. Szybciej.

Wypciej, wypciej. No co się dzieje? No, co tak długo?

O Czemlinie musieliśmy zachaczyć, bo ten nam się buz jeszcze rozkraczył. Samotaż

był? Rura odpadła. A, a te kryminalne czy polityczne są?

Jak zwykle. Do wyboru do koloru, jak to się mówi. Jomo tylko na celnicko.

A co tam macie?

Podarek.

Znaczki. Prosto z kraju rad.

Za godzinę u mnie. Tak jest.

Dobrze. Przysiadła pięć razy.

Dobrze. Nic nie ma.

I na osobistą zapraszam.

Twardą do szafy.

Przykucła.

Czysta. Do fryzjera, do strzyżenia.

A takie ładne włosy, szkoda.

Gdzie są nasze rzeczy?

Nazwisko?

Bielawska. Rzeczy?

Rozumiesz na sobie.

Bielaska. Chyba wolno nam. Gówno wam wolno. Wolno to, co ja powiem.

Zrozumiana?

Chociaż zdjęcie syna.

Wyprowadzić. Zabierać rzeczy i go zaniąć.

Narzędzie. Przykręcić śrubę jak zawsze, ażeby wiedziały, kto rządzi.

Padną do ściany.

No właśnie!

Mamy teraz galantą Maruchę w ferajnie.

Za co się dałaś położyć, co?

Za co cię zgarnęli.

Za mordertwo.

Taka z ciebie brzytew.

A wiele cię wlepili?

Dożyła cię.

Tyś chyba znamy go Bieruta zaciukała, co?

Podobno sekretarza kawu.

Górne kojo.

Znaczy, jakby nie całkiem frajerzysta.

Garuje z nami jeszcze gaździna.

Szmuglara, waluciara, ale jak raz...

W szamkarni arbajtuję, a ty?

Jak będziesz w porządku, to nie będzie ci tu źle.

Może się zapuntlujemy?

A może nawet w waszym rybatniku jemy?

Nie podskakuj do mnie, bo cię dojadę, rozumiesz?

Nie wiesz w połocz, jak się staje, jak oddziałowa wchodzi?

Dopiero przyjechałaś i już fikasz?

Towarzyszko oddziałowa, proszę o przeniesienie do innej celi.

Co?

Księżna sobie myśli, że to w czasy. Chce się przenieść do innej celi. A bardzo

proszę. Mamy coś w tam gutle, jak nie pani.

Jak sobie tam tydzień pomieszkasz, na kolanach będziesz skamleć, żeby tu

wrócić. Manerę zbieraj.

Na kojo!

Frażą do ściany.

Dobry. Dobry.

Dobry. Dzwonił porucznik Skalski, szef więzienia w Olkuszu. Chciał z Wami

rozmawiać osobiście.

To połączcie.

Proszę połączyć z porucznikiem Skalskim z więzienia w Olkuszu.

Dziękuję.

Połączcie. Telefon ma w gabinecie.

Tak? Kosek mówi.

Towarzyszu major.

Wyprowadzić! Dziękuję, towarzyszu. I ku chwale ojczyzny. Ku chwale.

Dzwoniliście. Co tam?

Tak, towarzyszu majorze.

Dzwoniłem w związku z wcześniejszymi rozkazami. No, wskazaliście mi meldować

o każdym szczególe, no więc... Tak.

Wczoraj właśnie...

Jedna ze strażniczek słyszała, jak osadzona mówiła, że nasi piloci często

teraz handlują lekarstwami i zna kogoś, kto przywozi leki z Anglizda.

Z Danii? Tak, z Danii.

A która to była?

No, właśnie z tym jest mały problem, bo tych kobiet jest kilkanaście.

To musicie ustalić, która to.

Przesłuchujemy wszystkie.

Natychmiast wydam dyspozycję na czynnictwo.

Do usług, majorze.

Kostek rozmawiał ze specem Cylkusza.

Powiedział mi tylko, że być może mamy nowy ślad. Z kim dokładnie rozmawiał?

Ze Skarbkiem, szefem działu specjalnego.

Wydzwoń ten Olkusz i wybadaj o co chodzi.

Towarzysko!

Jest sprawa.

I to jest sprawa priorytetowa.

Priorytetowa? A konkretnie o co chodzi?

Macie się dowiedzieć, która z osadzonych mówiła o pilotach przewożących leki z

Anglii i z Danii.

Polecenie z góry.

Nie wybejdziecie mi rozkazywać. Na razie.

Co jeszcze ja tu rządzę?

Oczywiście. Wasza sprawa.

Ale możecie mieć przez to kłopoty.

Z wami?

Nie. Ze mną nie.

Ale z towarzyszem Majorem Kowskiem z Departamentu I Urzędu Bezpieczeństwa.

To już tak?

Dobrze wam radzę, zróbcie jak mówię.

Chyba, że z jakiegoś powodu nie możecie.

Siłowę nam dorwie do dupy, żeś tu zdechnął z panem Korskiem.

Poczta do osadzonych, a wy tylko naczelniczką.

Ostry kipis.

Chciałem zrobić na oddziale.

Kto ma dzisiaj służbę?

Ja, Basiakowa, Renia i Borowska. A, no i dobrze.

Kryptów trzeba szukać o lekach.

W Danii czy w Anglii.

Jelaska.

Ta cuka.

Co mi się odszczekiwało? Co z nią?

Dopiero skarta wyszła.

No i dobrze.

Wiedziałam, że mogę na was w Nowińska liczyć.

Dobra. A więc tak.

Chcę oddać.

Osadzonym.

A te... do depozycu.

Poszukują tej dmigni.

Tak jest.

Poczta.

Na literę C.

Cześnik Hanna, córka Bolesława.

Obywatelko oddziałowa.

Prosił kto, żeby gębę roztwierać? Chciałam się tylko zapytać, czy nic na

mnie nie przyszło. Jak nie wywołałam, znaczy, że nic nie ma.

Czy ja mogę napisać list?

Mama jest chora.

Jak mamusia chora, to kurwa zapraszamy.

Mamusia chora.

I po czasie.

Ostatnie zdanie.

Po czasie.

Kochana, co z tobą?

Jak Pawełek?

Umieram ze zgryzoty?

Co to ma kurwa być?

Mówiła Mani słowa o warunkach w zakładzie? Nic takiego tu nie ma.

A umieram?

Że umierasz to co pies? Taka metafora.

Umieram ze zgryzoty.

Metafory jej się zachciała. Napiszę jeszcze raz. Następne pisanie za

miesiąc.

Idziemy.

Proszę.

Szybciej!

Kiełbasa, pasztetowa.

masło i ser.

Oraz łakocie. A wszystko prosto z teatralnego bufetu. Proszę bardzo.

Dziękuję.

I ja bardzo dziękuję, panie Tom.

Jeszcze jakaś paniusia do pani doktorowej.

Dzień dobry, panie Barbara.

Ach, to pani!

Dzień dobry.

Cóż mam sprawić, jak się pani czuje?

Podobno ma pani arytmię.

To jest poważna sprawa. Zmierzymy dzisiaj.

Dziękuję.

Bardzo jestem wdzięczna.

Może tutaj się pani rozbierze.

Piękne zdjęcie.

A jak sobie pomyślę, że ona tam siedzi ze złodziejkami, prostytutkami.

Teraz w więzieniach siedzą niewinni ludzie.

W takie czasy.

Żywała jak zemdrałam w sądzie.

Nawet na teraz umiera w niepokoju.

Ja wysłałam do niej list, ale to jakiś miesiąc temu.

Tylko czego to stało?

A widzenie... Widzenie mam dopiero za dwa tygodnie.

Rozmawiałem z adwokatem.

Apelacja jest w toku.

A te zarzuty naprawdę są takie poważne?

Obciążają ją ze zdania świadków. Do tego ta znaleziona biżuteria.

Nie wygląda to dobrze.

Ona nic nie zrobiła. Jest niewinna. Oczywiście.

Jest niewinna. Oczywiście.

Można?

Tomek! Tomek, poczekaj!

Kiepsko wyglądasz. Nie dbasz o siebie.

Znajdę skurwysyna, który ją zrobił.

Popytaj w szpitalu. Może ktoś coś widział. Portier, talowa.

Nie wiem.

Przecież ktoś coś musiał widzieć.

Wierzysz, że jest niewinna?

A ty nie?

Przepraszam.

Nie wiem.

Nie wiem, co mam myśleć.

Przecież zeznawałaś na jej korzyść. Bo jestem jej przyjaciółką.

Nie wiem, nie wiem.

Naprawdę nie wiem.

Cześć.

Chodź porozmówimy.

Tam za rogiem jest kawiarnia.

Może innym razem. Cześć.

Nic nie mogę zrobić.

Mamo, nigdy cię o nic nie prosiłem.

To przez was wróciłem z Paryża do tego barachła. A byłem tam ustawiony.

Bzdury. Wróciłeś, bo ojciec miał udar.

Dobra, nieważne.

Mamo, musisz jej pomóc. Nie rozumiesz?

Tylko dzięki pacjentom z KC udało mi się uratować szpital. I zachować stanowisko.

No, ale to pacjenci z KC i twoje stanowisko. Przecież wiesz, że ona jest

niewinna. Miała uczciwy proces.

Były mocne dowody. Nie powiedziałaś jednego słowa. Jednego słowa w jej

obronie.

Synu, jej już nie da się obronić.

Rozumiesz?

Nie mało mi zawdzięczasz?

Gdybyś nie ja, to byś siedział teraz za klatkami.

Nie podnosz głosu.

Porozmawiam z żoną, jak wrócę z Leningradu. Nie musisz to zrobić przed

wyjazdem. Ale zrobię to, jak wrócę. Muszę już iść.

Gdybym ja wiedział...

Przepraszam, pan coś do mnie teraz powiedział?

No, gdybym ja wiedział, że w tym szpitalu pracują tak piękne kobiety, to

ja przychodziłbym do mojej matki codziennie.

To masz porada.

Jestem pani profesor.

Dziunia. Pani Dziuniu.

To zapraszam częściej.

Znowu mam się w naty porachować?

I trzyma to.

Dzwonię od kilku godzin.

Unikasz mnie?

Dopiero wróciłem z biura.

Twój szef wyjechał do Moskwy.

Do piątku jestem sama. Mogłabym wpaść. Nie dzisiaj.

Mam pilną robotę.

Odejdę się.

Powiedz chociaż, że tętnisz?

Powiem.

Wstawać! Dojno kibic, nie bękoj! Wynocha!

Już!

Patrz, ty dba, ty dba, tutaj takie piękne, widzisz?

Dostałam od ciebie.

Zobacz, na honorowym miejscu są tutaj.

Widzisz, na środku.

A za ten z kocicą podałam trzy.

Z planem sześcioletnim, nie?

Słuchaj, za tydzień się przywiozę jeszcze lepsza.

Sama jesteś kocica.

Cicho. Cicho. Ktoś usłyszy cicho, tak? Skąd? Przecież dziś są zamknięte. Ale

wiesz, ściany mają uszy.

O, słyszysz to? Co?

Co ona tak morda, że?

Wyjdź do szkoły.

Czego?

Obywatelko, naczelniczko, grypsy z sześciu cel.

Numery są zapisane na spodach.

No, dobra robota nowińska.

A, uciszcie tą wariatkę, przecież ja pracować nie mogę.

Tak jest.

Wracajcie na oddział. Tak jest.

Coś ty zrobił? Przecież ja teraz nie będę widziała, który kreps jest stójce,

mój Boże.

Przestań, się do mnie dorwie, tylko czeka, żebym się noga powinie. Co żeś

zrobił, idioto ty?

Co taki Burek może z taką kocicą?

Przestań.

Przestań.

Czadziewali do Zielińskiego.

Pytaj go, co by się dowiedział o twoich przekazach do nich wiadomość.

Kto to jest Zieliński?

Doktor. Jak i ty.

Niejednej tu już pomógł.

Kołyszance po fachu pewnie nie odmówił.

Może przepiszemy coś na uspokojenie?

Czasem mi się zdaje, że już wariuje.

Na to klawisek nie nabierasz.

Próbowała, kto inny pałką bez łewzek dostała.

Lepiej co innego poudawać.

Sprędkisek albo wyrostek.

Najlepiej na spacerniaku, jak Wasiakowa będzie warować.

To nie tak on miły jak ta.

Ale skąd ty to wszystko wiesz?

Z poprzedniej władziatki.

W czterdziestym szóstym roku mi dali jeszcze trzy roki we wojnę za śmugiel.

A teraz?

Dychę.

A co za nuronka?

Umarł mi we wojnę.

Karol tam gazduje mój drugi.

Franek!

Jakusia!

Cóż, bo kiedyś nie wrócę.

A ty masz jakiego gacha?

Co pan tu robi o tej porze?

Da się pani zaprosić na drinka?

Gada się pani?

Dobrze.

Nie sądziłem, że tak szybko pójdzie.

A wyjdziemy.

Słuchajcie, musicie mieć bardzo ważny powód, żeby mi psuć w tym wieczoru.

Zameldowałbym rano, ale potem towarzysz pułkownik wyjeżdża służbowo z Warszawy.

O co chodzi?

Rozszyfrowaliśmy gryps z więzienia żeńskiego w Olkuszu. No i co z tego?

Szyfr ten sam, co ostatni meldunek cienia.

O!

Przypadkowo-wpadkowe.

Siedzę w O.

Czyli to kobieta. Ciekawe.

Szkoda, że nie zdążyła skończyć.

Może to przypadek.

Ale za kilka dni przeladuje do nas z Kopenhagi nowy sekretarz poselstwa

Królestwa Danii z żoną.

No i?

Mogą mieć z tym coś wspólnego.

Dlaczego? Meldunki.

Dzień wysyłał do Kopenhagi. Skoro dzień milczy, to mogą chcieć szukać z nim

kontaktu. Wyślij ich pod obserwację.

Tak jest.

Ale jeśli ten gryps i ostatni meldunek Cienia pisała ta sama osoba, to wszystko

się układa.

No bo Cień nie wiedział, to znaczy nie wiedziała o przejętym przez nas meldunku

i nadal nie wie.

No bo została aresztowana prawdopodobnie w związku z jakąś zupełnie inną sprawą w

Łomży, Łęczycy, Łomiankach.

Czy Łodzi, czy gdzieś.

Kto nadał tam gryps?

Jutro jadę ustalić.

Przed wyjazdem weźcie nakaz przewiezienia podejrzanej do Warszawy, a

nazwisko sobie wpiszecie już tam na miejscu w Olkoszu.

A i przy okazji dowiedzcie się, kto miał go stamtąd wynieść. No przecież do kurwy

nędzy ktoś te grepsy stamtąd wynosi.

No pewnie jakaś więźniarka, która kończy odsiadkę. Albo co gorsze, ktoś z

personelu więzienia.

Dobrze, że majorze.

Podobno jesteście majster.

Od trudnych sprawach weźcie ich tamtym Olkuszu za łeb i uporządkujcie ten

burdel.

Tak jest.

Naprawdę, jesteście aż taka tępa?

Towarzyszu majorze, to jest moja... To mi pogrypsie, skoro nie wiadomo, kto go

napisał.

Strażniczki. Ta nie idzie do raportu razem z nimi.

Ja nie zasłużyłam, panie majorze. To się u was dzieje.

Osadzone piszą sobie, co chcą, ile chcą, kiedy chcą.

Ktoś to potem wynosi na zewnątrz, a wy oczywiście nie wiecie kto.

Ale ja się dowiem.

A jeśli się okaże, że to któraś z tych strażniczek maczała w tym paluchy, to

odpowiedź jest tak pichek razem z nią.

Towarzyszu majorze, to jest nieprawidliwe.

No daj, przyjdzie od koniec.

Biorę tak, słoninę, kroję bardzo drobniutko. A wiesz, cicho umiem

prowadzić, za cicho. Jest taka nowa słonina.

I trochę grzyba wezmę.

Kapustkę też bardzo drobno pokroję.

Dzień dobry!

A jak na przykład nie masz słoninki, to jasno, tylko cebulkę sobie tak smażysz,

nie wiem na co tam. Co tam masz? No córka. No.

Taka utrwawa ma.

Nie wiem, kwaśna nie była, ale to jest, ja to nie mówię jak cukier, jest to

pewnie z tym.

Co jest?

Ej, ej, ej, ej, ej.

Łowić się!

Co jest? O nie, chyba wyrostek.

Idziemy.

Renia, zastąp mnie.

Masz odejść?

Tył! Zwrot!

Wejdź.

Za słabo raz po tyrniaku.

Próbuj zaczekać za drzwiami. No ale... Przecież nie ucieknie.

Co to lega? Nigdy nie jedz.

To po co pani tu przyszła?

Słyszałam, że może pan pomóc.

Źle pani słyszała, żegnam. Błagam pana, jestem córką profesora Górczyna.

Też jestem lekarzem, chirurgiem.

Pracowałam w Łodzi u profesor Porady.

Otworzyć usta?

Co u ojca?

Jeszcze praktykuje.

Zatrzelili to Niemcy.

Rozebrać się.

Za co pani tu trafiła?

Zrobili mnie w morderstwo pacjentki sekretarza.

Oddychać.

Wstałam na żywocie, ale jestem niewinna.

Nie oddychać.

Może skontaktować się z matką. Zostawać moim synem.

Nie mam od nich żadnych wiadomości.

Błagam.

Doktorze.

Obraccie.

I tam idę, co tak łatwo już korbut.

To jest ten drugi adres mojego narzeczonego.

Strażnicka!

Nic jej nie będzie. Może wracać do celi.

Idziemy.

Jutro na biurku chcę mieć akta wszystkich więźniarek aresztowanych w

lipcu w miejscowościach na literę EU.

Tak jest.

Kryminalnych, politycznych, wszystko jedno, jasne? Tak jest.

A, no i dołączyć wieteczkę najlepszej z waszych informatorek.

Tylko zmieńcie tam w aktach miejsce aresztowania, żeby też zaczynało się na

EU, jak u pozostałych.

Tak, tak. Myślę, że w tym wypadku to akurat zmiana nie będzie konieczna. No

widzicie. Jeszcze jedno, towarzyszu. Tak.

Przed waszym przyjazdem tutaj dzwonił wczoraj do Warszawy porucznik Dubelski.

Wypytywał o wszystko.

Powoływał się na pułkownika Bartmana.

Dobrze. Dobrze, że mi o tym meldujecie.

Gdyby ktoś jeszcze miał pytania, to odsyłajcie do mnie. Tak jest to.

Ja cóż?

Hej, mamo.

Mamo, mogę pójść do Pawła zobaczyć statek piratów? Nie ma mowy, do domu,

już. No ale mamo, proszę.

Nie będziesz się zadawał synem kryminalistki. Moja mama nikogo nie

zabiła, ty głupie małpo. Co ty powiedziałeś, gówniarzu?

Ba rację.

Chodź, kochany.

Zabraniam ci się z nim bawić, rozumiesz? Zabraniam. Do domu.

Obywatelka Górczyn?

Tak.

Eksmisja? Wyprowadziła się główna lokatorka, Helena Bielawska.

Zdaje się, że tak prędko nie wróci.

Obywatelka Teresa Porczyńska dostała właśnie przydział na Wasz lokal.

Podpiszcie.

Niczego nie podpiszę.

A to już jak uważacie.

Nakaz dostarczono, świadek jest.

Jak się nie zastosujecie, wykwaturuje się Was przymusowo.

Wyszły akta z Olkusza.

Chyba do mnie.

Dwa doma, ale wszystkie podejrzane.

Pułkownik Markman was wzywa. Dobrze, dobrze.

Jedziecie, zdaje się, na zawyżonej opinii. I chyba szczęście przestaje wam

już sprzyjać. Towarzyszu pułkowniku, nie odpowiadam za błędy personelu więzienia.

A wobec winnych zostaną wyciągnięte konsekwencje.

Towarzyszu Kosik! Kosek! Kosek! Macie przesłuchać więźniarki i wymusić

przyznanie się do winy. Służby mam was uczyć?

Co zamierzacie?

Zamkniemy wszystkie podejrzane we wspólnej celi.

Jedna z tej szóstki to moja informatorka. Będzie rozpracowywać

cienia od wewnątrz.

Nie lubię pracować z kobietami.

Nie potrzebuje się, towarzysz pułkownik, zmuszać.

Ja się tym zajmę.

Kiedy trafią do jednej celi, będą miały tylko siebie.

To rozwiąże im języki lepiej niż przesłuchanie.

Po drugie mamy przecież tamten rozszyfrowany meldunek cienia.

No to pobierzemy od każdej próbkę pisma i damy do analizy grafologicznej.

Weźmiemy też pod obserwację wszystkich odwiedzających podejrzany.

Bawicie się w detektywa?

A tu jest kontrwywiad.

Jak długo zamierzacie to ciągnąć? Najwyżej kilka tygodni.

Jestem pewien, że tym razem towarzysz minister będzie zadowolony.

Podobnie jak towarzysz pułkownik.

Nie.

Śledztwo poprowadzimy po mojemu. Jeszcze dziś w nocy przewieziecie wszystkie

podejrzane na Rakowiecką, a rano zaczniemy przesłuchania. Towarzyszu

pułkowniku, z tym szacunkiem, ale na metody ostateczne zawsze będzie czas.

Nie dyskutować.

Wykonać.

Tak jest.

A jeśli chodzi o nowego sekretarza poselstwa duńskiego? A to nim zajmie się

ktoś inny.

A wy skupcie się na kobietach, skoro się tak dobrze na nich znacie.

To już nie jest rajem dla dyplomaty.

Spodziewam się najgorszego.

Nie kradź.

Słyszymy za Warszawą.

Przecież nie masz z tym dobrym słownieć.

Ale mam parę rachunki do wyrównania.

O dwudziestej samochód wjechał na dziedziniec poselstwa Królestwa Danii.

Obserwowani do końca dnia nie opuścili terenu.

A co z Choskiem?

Wyjechał niedawno do Orkusza.

A to niedawno.

Przecież dzisiaj miały zacząć się przesłuchania. Ale major wyjechał z

rozkazem umieszczenia osadzonych w jednej celi, w Olkuszu. Z czego, kurwa,

rozkazu?

A to nie wiem, to może towarzysza ministra.

Kurwa mać!

Chcę mieć nazwiska wszystkich, którzy mogą przyjeżdżać na widzenia z

podejrzanymi. Z informatorką też.

Tak jest.

O, idą.

Ta pierwsza to Andrus Stanisława, lat 50, przemytniczka, zatrzymana na Łysej

Polanie. Brusart Iga, lat 37, romanistka, pracownik naukowy,

zatrzymana w Łebie.

Bielawska Helena, lat 37, lekarka, zatrzymana w Łodzi.

Lewocka Barbara, lat 25, pracownik kolei państwowych, zatrzymana w Łomiankach.

Niedziela Napolonia, lat 33, prostytutka zatrzymana w Łodzi. I Zuchowicz Marta,

lat 23, studentka architektury, lekkoatletka, zatrzymana w Łochowicach.

Zostawiłem smutek żal.

Czemuś poszedł w ciemną nockę i

nie słuchał szumu ucha.

Nie usłyszysz już wtórnia.

Dziękuje za

oglądanie.

Gdybyś szepnął choć słóweczko, nie

puściłabym cię nijak.

Razem byśmy se grali i śpiewali,

naszym śpiewaniem ludzi pocieszali.

Idzie kiedyś taki czas.

Popytamy chór aniołów, co by

śpiewał z nami wraz.

Ja ci podegram nucitkę wierchową.

Ty mi zaśpiewasz, ja pociągnę z Tobą na

niebie.