Original subtitles

Poprzednio...

Pani doktor, witamy w Libii.

Bzyknęłaś mnie,

a potem olałaś.

- Jest tu wszystko, co potrzebne. - Do czego?

Modyfikacji wirusa MERS. By był bardziej zaraźliwy i zabójczy.

Karen zdradziła. Pracuje dla Wołtowa.

Mam w to uwierzyć?

Widać, jak wchodzisz tam tuż przed znalezieniem zwłok.

Zarę widziano w Walii.

Padnij!

Wskakuj!

Nie możecie tego zrobić? Wypuśćcie go!

Wypuśćcie!

Pamiętasz szkolenie?

Pokaż.

Myślałem, że zabijanie zostawiłem za sobą.

- Przepraszam. - Wsadź sobie swoje przeprosiny.

Co to za buty?

Nie miałem czasu zmienić.

Odważna stylówka.

Gotowe.

Muszę zabić kogoś z większymi stopami.

Tyler?

Keane?

- Nie wiedziałem, że to ty. - Ty złamasie!

Nie wiedziałem.

Co robisz?

Służyliśmy razem.

Pracujesz dla Wołtowa?

Potrzebowałem kasy.

Nie wywinę się. Co?

Nie powinienem był się zatrudniać u tych drani.

Przykro mi, brachu.

To nie twoja wina.

Po prostu nadszedł już mój czas.

Myślisz czasem o tym, co zrobiliśmy?

Daj temu spokój.

Przypomnij sobie dobre czasy.

- Tajlandię... - No właśnie.

Oglądanie wschodu słońca na plaży, z piwem w ręce.

Szczęśliwe dni...

Lewa kieszeń.

Idź...

I zrób to, co należy.

To wszystko, co nam zostało.

APOLLO W OGNIU

Co zrobi wirus?

Powiedz.

Zwiąże się z receptorami w płucach i w nerkach.

Układ odpornościowy wykryje zainfekowane komórki

i ulegnie hiperaktywacji.

A potem?

Odpowiedź immunologiczna wywoła stan zapalny,

a pęcherzyki płucne wypełnią się płynem.

Nie będziesz mógł oddychać.

Ile mi zostało?

Kilka godzin.

Przykro mi.

Niepotrzebnie.

Kiedy rozwinie się infekcja?

Za około godzinę.

Wygląda na to, że pani wysiłki okazały się owocne.

Popatrz tylko...

Myślisz czasem o nich?

O ludziach, których zabiłaś?

Właściwie to nie.

Ciekawe, jak to o mnie świadczy.

Może zasługiwali na śmierć?

A ty o nich myślisz?

Widuję ich w snach.

Mówią do mnie.

O czym?

O zwykłych rzeczach.

To nieco upiorne, gdy koleś, któremu przestrzeliłeś czaszkę,

przypomina ci, że skończył się proszek do prania.

Ten twój kumpel spytał, czy nadal myślisz o tym, co zrobiliście.

O co mu chodziło?

Nie musisz mówić, jeśli nie chcesz.

I dobrze.

Obojgu nam to pasuje.

Muszę się odlać.

Co robisz?

Mam dość uciekania przed tymi złamasami.

GPS nam powie, skąd przyjechał.

Jest adres

w Limehouse. Wóz był tam 12 razy w ciągu ostatniego miesiąca.

Pierwszy raz odwiedziłem Liban jako 12-latek.

Rodzice chcieli, bym poznał rodzinę.

I zobaczył, skąd pochodzę.

Polecieliśmy do Bejrutu.

I znalazłem się w innym świecie.

Głośnym i chaotycznym.

Moi dziadkowie...

mieszkali w górach. Zatrzymaliśmy się tam.

Babcia...

była wspaniałą kucharką.

Shawarma,

labneh...

Codziennie siadywaliśmy przy wielkim stole z ciotkami,

wujkami...

Wszyscy mówili jednocześnie.

Byłem otoczony rodziną.

Może po raz pierwszy

poczułem,

że znalazłem swoje miejsce.

Często tam wracałeś?

Za rzadko.

Dziadkowie już nie żyją.

Co?

Tak się zastanawiam,

jak by to było, gdybyśmy się poznali gdzieś indziej.

Daleko stąd.

Cokolwiek się wydarzy,

cieszę się, że tu jesteś.

Dojeżdżamy do magazynu.

Wyglądają ci na elektromonterów?

Muszę przyznać, że nie bardzo.

- Jaki jest plan? - Jeśli chcę oczyścić imię,

muszę udowodnić, że Miszkin opracowuje broń biologiczną.

I dowód ma być w londyńskim magazynie.

Jakiś lepszy pomysł?

Twój cyrk, twoje małpy.

Ja jestem tylko na doczepkę.

Obudź mnie, gdy przyjdzie pora na akcję.

Jak

pani pacjent?

Jego funkcje życiowe słabną. To już nie potrwa długo.

Muszę pobrać próbkę krwi.

Tylko tak sprawdzę, czy modyfikacje działają.

Badania kliniczne są właśnie po to, by sprawdzić zachowanie wirusa.

Dobrze.

Proszę pobrać krew.

- Co się dzieje? - Nastąpiła niewydolność narządów.

Nie żyje.

Keane?

Pora uzyskać odpowiedzi.

Gotowy?

Rześki jak skowronek.

Czemu na zewnątrz nie ma strażników?

Słyszysz, co mówię?

Zdejmij te cholerne słuchawki.

Ostrzelałeś mój dom.

Przestraszyłeś moją oślicę.

Powinienem odstrzelić ci łeb.

Usiądź na rękach.

No już!

Gdzie ona jest?!

Nie wiem.

Gdzie Karen?

W bezpiecznym lokalu MI6.

Nie wiem, gdzie się znajduje.

Więc po co trzymać cię przy życiu?

Posłuchaj...

Zaraz tu będzie więcej moich ludzi. Wiej, póki możesz.

Zamknij mordę!

Szlag!

To będzie mój czy twój?

Jest dreszczyk emocji.

Przegrałeś.

Cierpliwość mi się skończyła.

Niedaleko stąd jest szpital. Zacznij mówić, to cię tam zawiozę.

Gdzie Karen?

Gadaj, do cholery!

Nie wiem, gdzie przebywa.

Ale będzie jutro na pogrzebie Andrew.

To wszystko.

Więcej nie wiem.

A teraz...

zawieź mnie...

do szpitala.

Nie można było zostawić go przy życiu.

Bierz wszystko, co się przyda.

Bingo!

Może zafunduję sobie nowe buty.

On nie umarł!

Co zrobiłaś z wirusem?

Osłabiłam białko kolca.

- Będzie zarażał? - Przez krótki czas.

Czemu wyglądał na martwego?

Wstrzyknęłam mu digoksynę, by spowolnić akcję serca,

- a potem pobudziłam je atropiną. - Myślisz, że można ze mną pogrywać?

Masz się za taką sprytną?

Tak właśnie kończą ci, którzy ze mną zadzierają.

Uprzejmości się skończyły.

Mam dobrą i złą nowinę.

Dobra jest taka,

że kupiłem sobie nowe buty.

A zła?

To koszmarna fotka.

- Bardzo zła. - Dzięki.

Ścigają cię za morderstwo. Skoro szuka cię też policja,

trudno będzie się przemieszczać. Gdzie możemy się zadekować?

Jestem przed twoimi drzwiami.

Nie strzelaj.

Cześć.

Wyczuwam wrogość.

Pięknie się urządziłaś.

Ktoś rozwalił mi życie, więc nie mogę wrócić do domu.

- A ten to kto? - Przyjaciel.

Myślałam, że nie masz przyjaciół.

Co tu robisz?

Szuka mnie MI6, policja i Wołtow. Muszę gdzieś przywarować.

Jesteś niewiarygodna.

Ja zacząłbym od przeprosin.

Ale już tak mam.

Przepraszam.

Wybacz mi.

Co?

To, jak potraktowałam cię w Bengazi.

Bałam się zbytniej bliskości

i cię odepchnęłam. Wybacz, że poprosiłam cię o pomoc,

a potem zniknęłam. I to, że udawałam, że cię nie potrzebuję,

choć to nieprawda. I że spaprałam przeprosiny.

Dużo tego przepraszania.

Bo zebrało się dużo powodów ku temu.

Nie rozumiem, co się z tobą dzieje.

Więc...

mi powiedz.

Czuję się tak, jakbym była dwiema różnymi osobami.

Rodzice mieli mnie za grzeczną córeczkę, a ja piłam, kradłam auta

i sypiałam z dziewczynami.

- Fajne życie. - Było takie. Przez chwilę.

Miałam najlepszego kumpla,

Ishaana.

Był dla mnie jak brat.

I...

pewnego dnia zwinęliśmy wóz, policja zaczęła nas ścigać,

ja prowadziłam, przejeżdżałam na czerwonym świetle,

wjeżdżałam pod prąd...

Straciłam panowanie nad kierownicą i wyrżnęłam w latarnię.

Zginął?

Kiedy zbliżam się do kogoś, spotykają go złe rzeczy.

Nie mam prawa o to prosić, a ty możesz kazać mi spadać,

ale potrzebuję twojej pomocy.

Rzeczywiście.

Powinnam odesłać cię do diabła.

To by było rozsądne.

Fakt.

I jak tu stoicie?

Kiepsko idzie jej z ludźmi, naprawdę fatalnie,

ale serce ma po właściwej stronie.

Dobrze wiedzieć.

Tak czy siak, pozwoliłem sobie podgrzać makaron z serem.

Podano do stołu.

Co to za koleś?

Mój instruktor walki z MI6. Były komandos.

I umie też gotować?

Na to wygląda.

Pożyczysz mi czarny kostium?

Nie miałam czasu na pakowanie. A po co ci?

Idę na pogrzeb Andrew. Muszę się dowiedzieć, czemu Karen to robi.

I myślisz, że ci powie?

Przystawię jej spluwę do twarzy i ją zmuszę.

Na pogrzebie jej narzeczonego? Odważne posunięcie.

- Zarezerwowałam lot do Madrytu. - Ktoś odbierze cię z lotniska.

Wytypowałam jednego z kolegów Rachel.

Zrzucimy na niego winę za wyciek z laboratorium.

- Jakieś wieści o Zarze? - Zapadła się pod ziemię.

Obserwujemy osoby z nią związane.

W MI6 nadal wierzą, że to ona zabiła Andrew?

- Nikt tego nie podważa. - To dobrze.

A ty jak się trzymasz?

Nie mogę myśleć o tym, co zrobiłam.

- Skupiam się na zadaniu. - I słusznie.

Panowanie nad uczuciami daje siłę. To sposób na przetrwanie.

- Obym tylko przetrwała pogrzeb. - Dasz radę.

Wszystko się ułoży.

Czekamy przy tylnym wyjściu.

Zara?

Przyszłaś pożegnać Andrew?

Wszyscy myślą, że go zabiłaś.

- Zawsze było ci dobrze w czerni. - Wyglądam w niej blado.

Nie...

Kochałaś Andrew, a jednak go zabiłaś.

Nie chciałam.

- Przyjaźniłyśmy się. - Wmieszałaś się.

Kim jesteś, do cholery?

- Nigdy nie okłamywałaś bliskich? - Nigdy nie zabiłam ukochanej osoby.

W ogóle kogoś kochałaś?

Byłaś blisko z Vincentem,

- a zostawiłaś go na pewną śmierć. - Wal się.

Właśnie to z nami robią.

Wykorzystują ludzi i zostawiają ich na lodzie.

Chodzi ci o zemstę za mamę?

Nic nie zmieni tego, co zrobili.

Nie poświęcaj samej siebie tak jak mama i Vincent.

- Próbujesz mnie zwerbować? - Chcę cię chronić.

Cokolwiek Miszkin ma na ciebie, mogę pomóc.

- Nic na mnie nie ma. - Więc dlaczego to robisz?

Jest moim ojcem.

Mama była na placówce w Moskwie. On działał w KGB i miał ją uwieść.

Ale się w sobie zakochali.

Nie mogła tego zataić przed MI6.

Zrezygnowali z uczucia, żebym mogła normalnie żyć.

Poświęcił dla mnie swoje szczęście.

Po śmierci mamy zostałam bez rodziny.

I wtedy pojawił się znów w moim życiu.

Wykorzystuje cię.

- Nie pozwolę im się rozegrać. - Zrobił ci pranie mózgu.

Dzięki niemu zobaczyłam, jaki jest świat.

To tylko gra.

Nie jesteś taka.

Miszkin opracowuje broń biologiczną. Zgadza się?

Zerwałaś kontakt z agencją i ścigają cię za morderstwo.

Nikt nie uwierzy w ani jedno twoje słowo.

Zastrzelę cię.

To dawaj.

Wyjdziesz na jeszcze bardziej winną.

Nie potrafisz.

Zara!

Rzuć broń!

Poddaj się.

To koniec.

Jesteś cała?

Zgłoś to.

Oby to było coś ciekawego. Miałem grać w pokerka.

- Zaoszczędziłam ci forsę. - Przezabawne.

Wracam do Bengazi. To, co planuje Miszkin, zaczyna się właśnie tam.

Potrzebuję dowodów, by oczyścić swoje imię.

Zmontujesz ekipę?

Zależy.

Ile płacisz?

Powinno wystarczyć.

KRAJOWE CENTRUM, MIKROBIOLOGII MADRYT

Sercem jednostki

badawczej jest strefa izolowana, w której pracujemy

ze śmiercionośnymi patogenami. Ja skupiam się na wirusie MERS.

Podobno Covid mógł się wydostać z laboratorium w Wuhan

i opuścić je wraz z jednym z pracowników.

Żywe kultury przechowujemy w rygorystycznych warunkach.

Obowiązują ścisłe procedury. Nie chcemy wywołać kolejnej pandemii.

Skoczymy na drinka?

Jestem umówiony.

Znam ją?

Poznałem ją przez apkę.

- Jutro chcę usłyszeć szczegóły. - Jasne.

Na razie.

Alice?

Marcus?

Cześć.

- Bardzo miło cię poznać. - Ciebie też.

- Zamówiłaś już? - Czekałam na ciebie.

Tekst: Iwona Iwańska