Original subtitles

♪ความคิดฟุ้งซ่านนับพันคมกริบดุจดาบ♪

♪บดเงาจันทร์ในบ่อโบราณให้แหลกสลาย♪

♪ชาตินี้ขอจมดิ่ง ไม่ถามถึงวันพรุ่ง♪

♪เมื่อรักลึกล้ำ แสงจันทร์กลับบางเบา♪

♪วาสนาก่อเคราะห์ ฝันสามชาติขาดสะบั้น♪

=พิชิตแผ่นดิน=

=ตอนที่ 9=

น้องหญิง ต่อไปอย่าดื่มสุรามากขนาดนี้อีกนะ

ข้าจะอุ้มเจ้าไปนอน

ตรึง

ไม่ใช่เขา

(โชคดีที่ข้าซ่อนแก่นวิญญาณ ไว้ในห้วงจิตของชุ่ยชุ่ย)

(นางเลยไม่ทันสังเกตเห็น)

(แต่หากใช้พลังแก่นวิญญาณอีก)

(นางจะจับตำแหน่งข้าได้แน่นอน)

(ถึงตอนนั้นคงยุ่งยากแน่)

(ใต้การปกครองของแดนเซียนมีสามพันโลก)

(เขาซ่อนตัวอยู่ในโลกนี้นี่แหละ)

(ข้าเข้าใกล้เจ้าขึ้นทุกทีแล้ว)

คืนนี้หานเยียนไปนอนที่เพิงหญ้ากับข้า

พวกเจ้าสองคนนอนในห้องเถอะ

ข้า...

ข้ายังไม่พร้อม

ข้ายังไม่ได้เตรียมใจเลย

วางใจเถอะ คืนนี้ข้าจะไม่แตะต้องเจ้า

แค่อยากคุยเปิดใจกับเจ้า

เรื่องในบ้านสักหน่อย

เช่นนั้นก็ได้

ท่านพี่ ข้าก็อยากคุยเปิดใจกับท่านบ้าง

ถ้าอย่างนั้นพวกเราสามคน คุยด้วยกันเลยดีหรือไม่

(ตัณหานี่พาภัยมาแท้ ๆ)

บางเรื่อง ข้าอยากคุยกับหานเยียนตามลำพัง

ส่วนของเจ้า ไว้วันหลังเถอะ

หว่านเอ๋อร์เชื่อฟังท่านพี่ทุกอย่าง

จ้าวตง

จ้าวตง

ข้ารู้ว่าเจ้ามักมากในกาม

ขอเพียงเจ้ายอมช่วยข้า

ข้าจะช่วยเสาะหาหญิงงามทั่วหล้ามาให้เจ้า

ยกทั้งวังหลังให้เจ้าก็ยังได้

ดูท่าเจ้ายังไม่เข้าใจสินะ

ข้าจะรักก็แต่ภรรยาของข้า

ส่วนหญิงอื่น

ข้าไม่แม้แต่จะชายตามอง

จ้าวตง เจ้า...

ศัตรูของเจ้าจะตามมา

ถึงตอนนั้นข้าไม่ช่วยคนนอกหรอกนะ

หากเจ้าฉลาดพอ

ก็รีบหาที่ซ่อนตัวซะ

เช่นนั้นก็ช่วยถอนพิษให้ข้าก่อนสิ

รอพิษกำเริบค่อยว่ากัน

ดึกแล้ว ล้างเนื้อล้างตัวแล้วนอนเถอะ

จริงสิ น้ำในบ้านหมดแล้ว

ถ้าเจ้าจะใช้น้ำ

ก็ไปตักเองที่บ่อเก่านอกเมืองสิบลี้

เจ้า...

ไปกันเถอะ

(น่าโมโหยิ่งนัก)

(กล้าทำกับเราเช่นนี้)

(ช่างน่าอัปยศยิ่งนัก)

ท่าน... ท่านพี่

น้องหญิง มานั่งนี่สิ

น้องหญิง มองข้า

ข้าคำนวณดูแล้ว

ตอนนี้บิดาของเจ้ากำลังถูกคุมขัง

ใช่หรือไม่

ใช่

ท่านพ่อข้าเป็นขุนนางประจำกองหวายหนาน

เพียงเพราะไม่ยอมเข้าพวกกับผู้มีอำนาจ

จึงถูกใส่ร้ายป้ายสี

ถูกปลดจากตำแหน่งและยึดทรัพย์

ข้าจึงถูกลดฐานะเป็นทาส

และเนรเทศมาที่นี่

น้องหญิงไม่ต้องกังวล

แม้หวยหนานจะอยู่ห่างจากที่นี่หมื่นลี้

แต่ตอนนี้ข้าทำให้เจ้าเห็นได้ว่า บิดาของเจ้าเป็นอย่างไร

ท่านพูดจริงหรือ

ฟ้าดินไร้ขอบเขต

คันฉ่องจิตส่องหมื่นลี้

ห้วงสุญญะทลายม่าน

จงเป็นไปตามบัญชาข้า

จงปรากฏ

ท่านพ่อ ๆ

ท่านพี่

ท่าน... ท่านพ่อเขา...

วางใจเถอะ

ข้าจะช่วยท่านพ่อของเจ้าออกมาให้ได้

ให้ท่านกลับคืนตำแหน่งเดิม

กระทั่งก้าวขึ้นสู่อำนาจสูงสุด

แต่ว่า ฝ่ายตรงข้ามมีอำนาจล้นฟ้า

ยากจะสั่นคลอน

เกรงว่าท่านจะพลอย ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตเพราะเรื่องนี้

(ค่าความรู้สึกดี 90)

เจ้าเป็นภรรยาที่ข้า แต่งเข้าบ้านอย่างถูกต้องตามพิธี

พ่อของเจ้า ก็คือพ่อตาของข้า

ความคับแค้นของเจ้า ก็คือความคับแค้นของข้า

ปกป้องเจ้าให้ปลอดภัย

ช่วยแบ่งเบาความทุกข์ของเจ้า

คือหน้าที่ของข้า

หากพวกมันเป็นภูเขา

ข้าก็จะทลายภูเขาลูกนั้นให้ราบ

หากพวกมันเป็นฟ้า

ข้าก็จะเหยียบฟ้านั้นให้พังทลาย

สิ่งที่ข้าต้องการ คือไม่ให้เจ้าหลั่งน้ำตาอีกแม้แต่หยดเดียว

และไม่ต้องทนรับ ความไม่เป็นธรรมอีกแม้แต่น้อย

ท่านพี่

เยียนเอ๋อร์ช่างโชคดีเหลือเกิน ที่ชาตินี้ได้พบท่าน

ต่อให้ท่านพี่ จะช่วยล้างมลทินให้ท่านพ่อไม่ได้

เยียนเอ๋อร์ก็ไม่โทษท่านและไม่ขอสิ่งใด

ขอเพียงท่านพี่แข็งแรงปลอดภัย

เยียนเอ๋อร์

สิ่งที่ข้ารับปากเจ้าไว้

ข้าย่อมต้องทำให้ได้

ท่านพี่

เยียนเอ๋อร์จะมอบตัวให้ท่านเดี๋ยวนี้

ไม่ต้องรีบ

รอช่วยท่านพ่อของเจ้าออกมาก่อนค่อยว่ากัน

ไม่

เยียนเอ๋อร์ขอมอบตนเอง ให้ท่านพี่ทั้งกายและใจตั้งแต่ตอนนี้

เยียนเอ๋อร์เชื่อมั่นในตัวท่านพี่

(เจ้าคนลามก)

(หื่นกาม ไอ้โจรชั่ว)

(ไหนบอกว่าจะไม่รังแก แค่คุยกันเฉย ๆ)

(โกหกทั้งเพ)

ทำไมเจ้ายังไม่นอน

อย่างนี้ใครจะหลับลง

ซีอวิ๋น ก่อนหน้านี้เจ้ามีฐานะอะไรกันแน่

รู้สึกว่าคำพูดคำจาเจ้า ดูมีอำนาจไม่เหมือนใคร

ฐานะของข้าน่ะหรือ เจ้านึกไม่ถึงหรอก

เชอะ ช่างเถอะ

ถึงอย่างไรข้าก็มี ท่านพี่ผู้ไร้เทียมทานคอยหนุนหลัง

ไม่มีอะไรทำให้ข้าหวาดกลัวได้อีกแล้ว

ข้าล่ะสงสัยจริง ๆ

จ้าวตงก็เป็นแค่นักเลงยากจนคนหนึ่ง

อย่างมากก็รู้วิชาพยากรณ์อยู่บ้าง

ทำไมเจ้าถึงเชื่อใจเขาขนาดนี้

คิดจะหลอกถามข้าหรือ

ไม่บอกเจ้าหรอก

ถึงอย่างไรท่านพี่ก็หย่ากับเจ้าแล้ว

ก็ดี ข้าจะได้ไม่ต้อง แบ่งความรักของท่านพี่กับเจ้าอีก

ซูหว่านเอ๋อร์ เจ้า...

(เราเป็นถึงผู้ครองบัลลังก์)

(เคยเสียอารมณ์ เพราะคนไม่สำคัญพวกนี้ที่ไหนกัน)

(โดยเฉพาะพอเจอเจ้าจ้าวตงนี่)

(ใจเราก็ไม่เคยสงบได้เลย)

(ฟ้าดินประสาน)

(หยินหยางเกื้อหนุน)

(ปฐพีรับหยาดทิพย์)

(ฟ้าหยางโปรยพร)

(ขั้นหลอมสุญญตา)

(ขั้นผสานกายา)

(ขั้นมหายาน)

(ขั้นเซียนแท้)

♪ฟ้าคำรามคราหนึ่ง เจ้าถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์♪

♪อาภรณ์แพรไหมเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ♪

♪กายเซียนฝังจมในฝุ่นควันโลกีย์♪

♪ครั้งหนึ่งเพียงความคิดเดียวก็พลิกมหานที♪

♪วันนี้ขอเพียงโจ๊กเย็นสักชาม ยังนับว่าโชคดี♪

♪นางถูกขับพ้นท้องพระโรงทอง♪

♪ติดตัวเพียงราชโองการขาดวิ่นครึ่งม้วน♪

♪คมดาบยังซ่อนอยู่ในแววตา♪

♪เอ่ยว่าโลกมนุษย์ไม่คู่ควรแม้ชั่วพริบตา♪

♪เจ้าส่งชาธรรมดาหนึ่งถ้วยให้นาง♪

♪บอกให้ลองลิ้มรส นี่คือขมหวานแห่งการมีชีวิต♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินี ก็มีวันที่หัวใจเหน็บหนาว♪

♪เจ้าเคียงนางชมยามสนธยาในตรอกแคบ♪

♪ฟังเด็กน้อยร้องเจ็บ แต่ยังยิ้มซื่อ ๆ♪

♪ที่แท้อำนาจทั้งปวง ยังสู้ไออุ่นจากโจ๊กหนึ่งชามไม่ได้♪

♪ที่แท้สวรรค์ ยังสู้แสงตะเกียงในเรือนผุพังไม่ได้♪

♪จากคนแปลกหน้าสู่คนที่ใจห่วงหา♪

♪จากถ้อยคำเย็นชา สู่ความจริงใจ♪

♪ในโลกมนุษย์อันต่ำต้อยที่สุด♪

♪กลับได้พบคนล้ำค่าที่สุด♪

♪นางเคยว่าไพร่ฟ้าเป็นเพียงตัวเลข♪

♪เจ้าพานางดูผืนนารกร้างดุจแผลเป็น♪

♪ดูฟืนบนบ่าคนชรา♪

♪กดชีวิตทั้งชีวิตให้ค้อมลงด้วยความขมขื่น♪

♪ครั้งแรกที่นางถอดมงกุฎลง♪

♪ยกคันร่มกระดาษน้ำมัน ให้พ่อค้าเร่กลางสายฝน♪

♪เจ้าไม่อาจเหาะเหินบนเมฆาอีก♪

♪ทำได้เพียงพลิกกายในราตรี♪

♪ในฝันยังคงคุกเข่าหน้าประตูสวรรค์♪

♪ครั้นตื่นกลับมีแผ่นแป้งที่นางโยนมาให้♪

♪นางว่าอย่าสนเรื่องเทพเซียน♪

♪ตั้งหลักหายใจให้มั่นเสียก่อน♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินีก็มีวันหันกลับมา♪

♪ไม่ถามอีกว่าใครสูงศักดิ์กว่าใคร♪

♪เพียงถามยามนี้ใครอยู่หลังประตูหัวใจเจ้า♪

♪หากสวรรค์หมายจะพรากพวกเจ้าไป ต้องฝ่าควันครัวที่ลอยเหนือปากถนนนี้ก่อน♪

♪หากโลกมนุษย์รั้งไว้ไม่อยู่♪

♪ก็จารความทรงจำไว้ในลายมือ♪

♪จากหยอกเย้าสู่รักมั่นซื่อตรง♪

♪จากล้มลุกสู่หัวใจใสซื่อ♪

♪หากมีชาติหน้า ยังปรารถนา♪

♪ท่ามกลางความทุกข์ยาก จะขอรักมนุษย์อีกสักครา♪