Original subtitles

♪ความคิดฟุ้งซ่านนับพันคมกริบดุจดาบ♪

♪บดเงาจันทร์ในบ่อโบราณให้แหลกสลาย♪

♪ชาตินี้ขอจมดิ่ง ไม่ถามถึงวันพรุ่ง♪

♪เมื่อรักลึกล้ำ แสงจันทร์กลับบางเบา♪

♪วาสนาก่อเคราะห์ ฝันสามชาติขาดสะบั้น♪

=พิชิตแผ่นดิน=

=ตอนที่ 8=

หากเจ้ากล้าแตะต้องเรา

เราจะสับเจ้าเป็นหมื่น ๆ ชิ้น

ประหารเจ้าสิบชั่วโคตร

ท่านคิดให้ดีดีกว่าว่าจะเอาใจข้า

เพื่อรับยาถอนพิษทุกเดือนอย่างไร

ตอนนี้ให้กระหม่อม ปรนนิบัติฝ่าบาทก่อนเถิด

จ้าวตง

เหตุใดถึงเป็นเจ้า

น้องหญิง ทำไมทำหน้าตาเช่นนี้ล่ะ

เจอสามีแล้วไม่ดีใจหรือ

ที่นี่อันตราย เจ้ารีบไปซะ

เจ้านึกว่าเจ้าจะหนีพ้นหรือ

เจ้าเป็นใคร

เจ้าหูหนวกหรือว่าตาบอดกัน

ข้าเป็นบุรุษของนางน่ะสิ

เจ้าคนบ้านนอกไร้การศึกษา

เจ้ารู้หรือไม่ว่านางเป็นใคร

ข้ารู้อยู่แล้ว

นางคือสตรีของข้า

เจ้า

เจ้าว่าจริงไหม

นั่นเป็นเพียงแผนการแก้ขัด

ความจริงแล้วฐานะของข้าคือ

เจ้าตีก้นข้า

ดื้อก็ต้องโดนลงโทษ

ข้าเคยบอกแล้ว

ว่าไม่รังเกียจชาติกำเนิดของพวกเจ้า

เจ้า

เจ้าสวะ

เจ้ารีบไสหัวมาตรงหน้าข้าตอนนี้

ข้าอาจพิจารณาละเว้นชีวิตต่ำ ๆ ของเจ้า

เจ้านี่ใจกว้างไม่เบาเลยนะ

เอาเช่นนี้ เจ้าฆ่าตัวตายชดใช้ความผิดซะ

ข้ารับรองจะหาที่ฮวงจุ้ยดี ๆ ฝังศพเจ้า

ให้ลูกหลานเจ้าได้ดิบได้ดีสืบไป

ว่าอย่างไร

รนหาที่ตาย

จ้าวตง เจ้าอย่าไปแหย่เขา

คนผู้นี้ไม่เพียงวรยุทธ์เป็นหนึ่งในใต้หล้า

ยังมีกองทัพใหญ่ในมือ

เป็นหนึ่งในใต้หล้าหรือ

น่าสนใจดีนี่

ข้าอยากประลองมือดูจริง ๆ

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาใช้อารมณ์นะ

เก็บศักดิ์ศรีจอมปลอมของเจ้าไปซะ

ข้าจะเสนอเงื่อนไขกับเขาเอง

ให้เขาไว้ชีวิตเจ้า

เจ้าจงรีบไปจากที่นี่

ซ่อนตัวปิดบังชื่อแซ่ซะ

ยอดรัก เจ้าทำเช่นนี้น่าซาบซึ้งใจจริง ๆ

แต่ว่าข้าไม่ต้องการ

หงส์ร่ายรำเก้าชั้นฟ้า

หลอมปราณม่วงมงคล

ปิ่นไหวไกวดุจดารา

อาภรณ์หยกทิ้งตัว

อย่าเอ่ยว่าใต้หล้าไร้สีสันงดงาม

ผืนดินหมื่นลี้

รอเจ้าแต่งแต้ม

งามจริง ๆ

(ค่าความรู้สึกดี -30)

เจ้าสวะ ข้ายังอยู่ที่นี่นะ

ตอนยังพูดได้ก็พูดให้เยอะ ๆ

เพราะเวลาตายของเจ้ามาถึงแล้ว

รนหาที่ตาย

ทำไมข้าขยับตัวไม่ได้

เจ้าจะทำอะไร

ข้ามีภรรยาอยู่คนหนึ่ง

(นางขี้กลัวมาก)

โดนข้าหลอกล่อกลับบ้าน

ยังเกือบได้รับความอับอายเพราะข้า

แต่นางบอกว่า

แต่งกับไก่ก็ต้องตามไก่

แต่งกับสุนัขก็ต้องตามสุนัข

ต่อให้ไล่นางไป นางก็ไม่ยอมไป

ข้าจึงสัญญากับนาง

ว่าจะปกป้องนางไปชั่วชีวิต

จะไม่ให้นางถูกทำร้ายหรือถูกหยามเกียรติอีก

ฝ่ามือนั่นของเจ้า ไม่เพียงทำลายชีพจรหัวใจของนาง

ยังทำลายคำสัญญาของข้าด้วย

เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรล่ะ

สตรีชั้นต่ำเช่นนี้ ตายไปก็ช่างสิ

ขอแค่เจ้าไม่ฆ่าข้า

เจ้าอยากได้สตรีแบบไหน ข้าจะหาให้เจ้า

ฉู่อวิ๋นซี

นางเป็นถึงจักรพรรดินี

ข้ายกให้เจ้า

เจ้า

ข้าไว้ชีวิตเจ้าก็ได้

เจ้าซัดฝ่ามือใส่ชุ่ยชุ่ยหนึ่งที

เช่นนั้นข้าก็จะคืนให้เจ้าหนึ่งที

(ค่าความรู้สึกดี 10) อ่อนจริง ๆ แค่ฝ่ามือเดียวก็รับไม่ไหว

ชุ่ยชุ่ย ข้าล้างแค้นให้เจ้าแล้ว

พิษข้ายังไม่ได้ถูกถอน

จ้าวตง

น้องหญิง

คนที่รังแกเจ้า ข้าส่งเขาไปสู่สุคติแล้ว

เมื่อครู่เขาบอกว่า มีแค่เขาที่ถอนพิษให้ข้าได้

ใช่ เขาพูดเช่นนี้จริง ๆ

เจ้าได้ยินชัดเจนแล้ว

เจ้ายังฆ่าเขาอีก

แน่นอนสิ

เขารังแกเจ้า

แถมทำร้ายชุ่ยชุ่ยอีก

เขาต้องตายอยู่แล้ว

เจ้า

เขาบอกแล้ว

ว่ามีแค่เขาที่ถอนพิษให้ข้าได้

เจ้ารอให้ข้าถามวิธีถอนพิษก่อน ค่อยฆ่าเขาไม่ได้หรือ

เจ้า เจ้าคิดจะให้เราตายหรือ

ที่แท้เจ้าก็กังวลเรื่องนี้นี่เอง

เจ้าไม่ต้องห่วง

ในใต้หล้านี้ ไม่มีพิษที่ข้าถอนไม่ได้

ข้ายอมรับว่าเจ้าพอมีฝีมืออยู่บ้าง

แต่พิษประหลาดในใต้หล้านี้ ใช่ว่าเจ้าจะถอนได้ทั้งหมด

เจ้าไปมั่นใจมาจากไหน

พูดมากเสียจริง

ข้ารับปากเจ้า

ถ้าข้าถอนพิษให้เจ้าไม่ได้

ข้าจะตายไปกับเจ้า

กลับบ้านกันเถอะ

ชุ่ยชุ่ยยังรอพวกเราอยู่

จ้าวตง

ข้าทำข้อตกลงกับเจ้าเป็นอย่างไร

ช่วยเจ้าทวงบัลลังก์คืนน่ะหรือ

ถูกต้อง

หากเจ้าช่วยเราทวงบัลลังก์คืนมาได้

เราจะแต่งตั้งให้เจ้าเป็นถึงอ๋อง และอัครมหาเสนาบดี

ประทานทองหมื่นตำลึง

ให้เจ้าได้อยู่เหนือคนทั้งปวง

ลาภยศเงินทอง

ล้วนเป็นเพียงภาพลวง

ข้าต้องการเพียง

อยู่เหนือเจ้าผู้เดียวเท่านั้น

เจ้า เจ้าไร้ยางอาย

(ค่าความรู้สึกดี 15) (ปากด่าข้าอยู่แท้ ๆ)

(แต่ค่าความรู้สึกดี กลับเพิ่มขึ้นตั้ง 5 แต้ม)

(ปากไม่ตรงกับใจ)

เราถูกคนชั่วทำร้าย

ถูกบีบให้หนีออกจากวัง

ปลอมตัวเป็นซีอวิ๋น

ยอมกล้ำกลืนฝืนทน

เพราะจำใจจึงกลายมาเป็นภรรยาเจ้า

ดังนั้นเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดถือเป็นโมฆะ

หากเจ้ายังริอาจหมายปองเรา

เราไม่ละเว้นเจ้าแน่

ได้ งั้นข้าจะเขียนหนังสือหย่าให้เจ้า

ไม่สิ ให้ซีอวิ๋นต่างหาก

จ้าวตง เจ้าคิดดูให้ดีล่ะ

ข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อสตรีของข้า

แต่คนหรือเรื่องอื่น ๆ ไม่เกี่ยวกับข้า

(เจ้าโจรชั่วนี่น่ารังเกียจจริง ๆ)

(คิดไม่ซื่อต่อเราแท้ ๆ)

(ยังอยากกำราบเราอีก)

(ช่างชั่วร้ายที่สุดจริง ๆ)

(น่าเจ็บใจนัก ตอนนี้เราไร้ที่พึ่ง)

(ทั้งไม่มีใครให้เรียกใช้)

(จำต้องพึ่งพาเขา)

หัวหน้า ๆ แย่แล้ว

พี่ซวีเขา

น้องข้าเป็นอะไร พูดมา

พี่ซวีพาคนไปฆ่าจ้าวขี้เรื้อน

สุดท้ายจ้าวขี้เรื้อนกลับบ้านอย่างปลอดภัย

แต่พวกพี่ซวีตายกันหมดเลย

สมควรตาย

จ้าวขี้เรื้อนกับเมียของเจ้าซวี คบชู้กันมานาน

เจ้าซวีอยากฆ่าเขามาตั้งนานแล้ว

ตอนนี้หากแตะต้องจ้าวขี้เรื้อน

ตระกูลจางต้องปกป้องมันแน่

เอาอย่างนี้

หนังสือหย่า รับไปซะ

(หนังสือหย่า)

เจ้ากล้าหย่าเรางั้นหรือ

เราไม่เคยได้รับความอัปยศเช่นนี้มาก่อน จ้าวตง เจ้า...

ข้าหย่ากับซีอวิ๋นต่างหาก

ไม่ใช่ฉู่อวิ๋นซีสักหน่อย

เจ้าจะตื่นตูมทำไม

ในห่อสัมภาระนี้มีเศษเงิน กับอาหารแห้งอยู่จำนวนหนึ่ง

พอให้เจ้าประทังชีวิตไปได้สักพัก

ข้าน้อยอยู่ตรงนี้

ขอให้ฝ่าบาททรงหวนคืนสู่บัลลังก์

ปกครองแผ่นดินอีกครั้งได้ในเร็ววัน

ฝ่าบาท เชิญเสด็จเถิด

เจ้าจะไล่ข้าไปจริง ๆ หรือ

บ้านของข้าคับแคบ

ทั้งมีภรรยาหลายคน

ไม่อาจรับรอง

คนนอกได้ โปรดประทานอภัย

ได้ ข้าว่าเจ้าก็แค่โคลนตมที่ฉาบบนกำแพง

ลาภก้อนโตกองอยู่ตรงหน้าแล้ว เจ้าคว้าไว้ไม่ได้เอง

(เจ้าโจรชั่ว ถ้าตอนนี้เจ้าออกมารั้งเราไว้)

(เราจะไม่สั่งประหารเก้าชั่วโคตรของเจ้า)

(เหตุใดเขายังไม่ออกมารั้งเราไว้อีกล่ะ)

(เจ้าสารเลวนี่ กล้าดูหมิ่นเราถึงเพียงนี้เชียว)

(เราไม่เพียงฐานะสูงศักดิ์)

(แต่ยังเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งต้าเฉียน)

(เขาถึงกับกล้าไล่ข้า น่าชังที่สุด)

(เราเป็นถึงจักรพรรดินี ยืดได้หดได้)

(เราไม่ไปเสียอย่าง ดูซิว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้)

(อีกอย่างพิษในตัวเราก็ยังไม่ถูกถอน)

(ใช่ เราต้องอยู่ที่นี่เพื่อถอนพิษ)

(ค่าความรู้สึกดี 20)

(ถึงวิญญาณของชุ่ยชุ่ย จะถูกผนึกไว้ในร่างกาย)

(แต่ก็กำลังค่อย ๆ สลายไป)

(ข้าต้องใช้พลังจิตวิญญาณเทพ ของตัวเองหล่อเลี้ยงนางไว้)

(เจอตัวเจ้าแล้ว)

♪ฟ้าคำรามคราหนึ่ง เจ้าถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์♪

♪อาภรณ์แพรไหมเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ♪

♪กายเซียนฝังจมในฝุ่นควันโลกีย์♪

♪ครั้งหนึ่งเพียงความคิดเดียวก็พลิกมหานที♪

♪วันนี้ขอเพียงโจ๊กเย็นสักชาม ยังนับว่าโชคดี♪

♪นางถูกขับพ้นท้องพระโรงทอง♪

♪ติดตัวเพียงราชโองการขาดวิ่นครึ่งม้วน♪

♪คมดาบยังซ่อนอยู่ในแววตา♪

♪เอ่ยว่าโลกมนุษย์ไม่คู่ควรแม้ชั่วพริบตา♪

♪เจ้าส่งชาธรรมดาหนึ่งถ้วยให้นาง♪

♪บอกให้ลองลิ้มรส นี่คือขมหวานแห่งการมีชีวิต♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินี ก็มีวันที่หัวใจเหน็บหนาว♪

♪เจ้าเคียงนางชมยามสนธยาในตรอกแคบ♪

♪ฟังเด็กน้อยร้องเจ็บ แต่ยังยิ้มซื่อ ๆ♪

♪ที่แท้อำนาจทั้งปวง ยังสู้ไออุ่นจากโจ๊กหนึ่งชามไม่ได้♪

♪ที่แท้สวรรค์ ยังสู้แสงตะเกียงในเรือนผุพังไม่ได้♪

♪จากคนแปลกหน้าสู่คนที่ใจห่วงหา♪

♪จากถ้อยคำเย็นชา สู่ความจริงใจ♪

♪ในโลกมนุษย์อันต่ำต้อยที่สุด♪

♪กลับได้พบคนล้ำค่าที่สุด♪

♪นางเคยว่าไพร่ฟ้าเป็นเพียงตัวเลข♪

♪เจ้าพานางดูผืนนารกร้างดุจแผลเป็น♪

♪ดูฟืนบนบ่าคนชรา♪

♪กดชีวิตทั้งชีวิตให้ค้อมลงด้วยความขมขื่น♪

♪ครั้งแรกที่นางถอดมงกุฎลง♪

♪ยกคันร่มกระดาษน้ำมัน ให้พ่อค้าเร่กลางสายฝน♪

♪เจ้าไม่อาจเหาะเหินบนเมฆาอีก♪

♪ทำได้เพียงพลิกกายในราตรี♪

♪ในฝันยังคงคุกเข่าหน้าประตูสวรรค์♪

♪ครั้นตื่นกลับมีแผ่นแป้งที่นางโยนมาให้♪

♪นางว่าอย่าสนเรื่องเทพเซียน♪

♪ตั้งหลักหายใจให้มั่นเสียก่อน♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินีก็มีวันหันกลับมา♪

♪ไม่ถามอีกว่าใครสูงศักดิ์กว่าใคร♪

♪เพียงถามยามนี้ใครอยู่หลังประตูหัวใจเจ้า♪

♪หากสวรรค์หมายจะพรากพวกเจ้าไป ต้องฝ่าควันครัวที่ลอยเหนือปากถนนนี้ก่อน♪

♪หากโลกมนุษย์รั้งไว้ไม่อยู่♪

♪ก็จารความทรงจำไว้ในลายมือ♪

♪จากหยอกเย้าสู่รักมั่นซื่อตรง♪

♪จากล้มลุกสู่หัวใจใสซื่อ♪

♪หากมีชาติหน้า ยังปรารถนา♪

♪ท่ามกลางความทุกข์ยาก จะขอรักมนุษย์อีกสักครา♪