Original subtitles

♪ความคิดฟุ้งซ่านนับพันคมกริบดุจดาบ♪

♪บดเงาจันทร์ในบ่อโบราณให้แหลกสลาย♪

♪ชาตินี้ขอจมดิ่ง ไม่ถามถึงวันพรุ่ง♪

♪เมื่อรักลึกล้ำ แสงจันทร์กลับบางเบา♪

♪วาสนาก่อเคราะห์ ฝันสามชาติขาดสะบั้น♪

=พิชิตแผ่นดิน=

=ตอนที่ 5=

ฉวยโอกาสตอนจ้าวตงสารเลวนั่นไม่อยู่

พวกเรารีบหนีกันเถอะ

หนีไปที่ไหน ผลก็เหมือนเดิม

ข้าจะไม่หนี

นี่คือชะตาของข้า

ตอนนี้บ้านเมืองวุ่นวายถึงเพียงนี้

พวกเราจะหนีไปไหนได้

(ไม่ได้)

(ท่านพี่ต้องเป็นของข้าคนเดียว)

(ต้องหาทางไล่พวกนางไปให้ได้)

จริง ๆ แล้ว มีเรื่องหนึ่ง

ข้าไม่รู้มาตลอดว่าจะเอ่ยกับพวกเจ้าอย่างไร

เมื่อคืน

จ้าวตงสารเลวนั่น

ข่มขืนข้า

แถม...แถม

ทั่วตัวเขาเต็มไปด้วยแผลพุพอง

เหม็นคละคลุ้งจนทนไม่ไหว

ทำไมข้ารู้สึกคันตามตัวจังเลย

เขาแพร่โรคให้ข้าแล้ว

แล้วข้าจะทำอย่างไรดี

(ทำไมข้ารู้สึกว่านางกำลังเล่นละครอยู่)

ฮูหยินทั้งหลาย ข้ากลับมาแล้ว

ท่านพี่

คุณหนูซู ระวัง

อยู่ห่างจากเขาไว้

พี่น้องทุกคน

ความทุกข์แบบนี้ ให้ข้ารับไว้คนเดียวก็พอ

ขอเพียงพวกเจ้าไม่เป็นอะไร

ข้าก็วางใจแล้ว

ท่านพี่

ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ ไปกันเถอะ

(ซูหว่านเอ๋อร์โกหก มีเจตนาอะไรกันแน่)

(ค่าความรู้สึกดี -100)

(ค่าความรู้สึกดี -100)

(ค่าความรู้สึกดี -100)

(เกิดอะไรขึ้น)

(ค่าความรู้สึกดีของทั้งสามคน ตกถึงจุดเยือกแข็งหมดแล้ว)

(แล้วจะบำเพ็ญคู่ได้อย่างไร)

เมื่อคืนข้าได้เงินก้อนใหญ่มา

เลยซื้อสุราและอาหารดี ๆ มาให้พวกเจ้า

มีเสื้อผ้าใหม่ด้วยนะ

พวกเจ้าสองคนมัวยืนงงอะไรอยู่

รีบนั่งลงกินสิ

กินเสร็จแล้วก็ลองเสื้อผ้าใหม่

ท่านพี่

พวกนางไม่อยากอาหาร

อย่าฝืนพวกนางเลย

จ้าวตง เจ้านี่โง่เขลาสิ้นดี

เงินก้อนนี้เอาไปแลก ธัญพืชสามสิบชั่งยังเหลือเฟือ

แต่เจ้ากลับใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย

อีกไม่กี่วันก็ถึงวันขึ้นหนึ่งค่ำแล้ว

ถึงตอนนั้นถ้าส่งธัญพืชไม่ได้

พวกเราก็ต้องพลอยเดือดร้อนไปกับเจ้า

ถูกต้อง ในเมื่อเจ้าเป็นหัวหน้าครอบครัว

ก็ควรคิดเผื่อทุกคน

พอทางการมาถึง เจ้าจะเอาอะไรไปส่ง

หากพวกเราต้องติดคุกเพราะเรื่องนี้

ก็คงไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก

หลงเสพสุขเพียงชั่วครู่

อาจพินาศจนไม่มีวันฟื้น

เจ้า... เจ้าทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ

นายท่านฝ่ายทะเบียน ของที่ว่าการป่วยเป็นโรคร้าย

หมอทั่วละแวกใกล้เคียงต่างจนปัญญา

ข้าคิดจะยื่นมือช่วยชีวิตเขา

เพื่อแลกกับสิ่งของจำเป็น

ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ

ยังกล้าไปยุ่งกับคนของทางการอีก

กลัวพวกเราลำบากไม่พอหรือ

ใช่ เจ้า... เจ้าเป็นคนอย่างไร

คนทั่วละแวกนี้ต่างรู้ไส้รู้พุง

เรื่องวิชานอกรีตแบบนั้น

ทำ... ทำไม่ได้

(พวกหญิงโง่นี่จะไปรู้ได้อย่างไร ว่าท่านพี่เก่งแค่ไหน)

(ยิ่งพวกเจ้าเป็นแบบนี้)

(ท่านพี่ก็ยิ่งรังเกียจ)

หากข้ารักษาโรคของนายท่านฝ่ายทะเบียนหาย

พวกเจ้าก็เข้าหอกับข้า

ว่าอย่างไร กล้าพนันหรือไม่

ไม่ ข้าไม่พนัน

หากพวกเจ้าชนะ

ข้าสัญญาว่าจะไม่แตะต้องพวกเจ้า

ข้าพนันกับเจ้า

หากเจ้ารักษาคนผู้นั้นไม่ได้

ห้ามแตะต้องข้าเด็ดขาด

ได้ ลงชื่อประทับลายนิ้วมือ

ห้ามกลับคำ

(จวนสกุลจาง)

พี่ ชุดที่พี่ซื้อให้ข้าพอดีตัวจริง ๆ

ท่านพี่ ที่นี่กำลังจัดงานศพ

หรือว่านายท่านผู้นั้นตายแล้ว

(ดีจังเลย เขาแพ้แน่)

ตกลงกันแล้วนะ

ขอเพียงคนตาย ก็ถือว่าเจ้าแพ้

เจ้าก็แตะต้องข้าไม่ได้แล้ว

เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร ประทับลายนิ้วมือไว้แล้ว

น้องหานเยียน เจ้าแอบเปลี่ยนเงื่อนไขแล้วนะ

แต่... จะเอาแบบนั้นก็ได้

ท่านพี่ ถ้าเช่นนั้น ก็แตะต้องนางไม่ได้แล้วสินะ

พี่ พี่ไปรู้วิชาแพทย์ตั้งแต่เมื่อไร

คนผู้นี้ตายไปแล้ว

รีบหาทางลงให้ตัวเองเถอะ

ข้าบอกว่าเขายังตายไม่ได้

ต่อให้ยมบาลก็ไม่กล้ารับ

ไปกัน

(จบแล้ว คนผู้นี้บ้าคลั่งเกินไปแล้ว)

(ถ้าเขาไปก่อเรื่อง พวกเราทั้งบ้านจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย)

(สวรรค์ เหตุใดถึงให้ข้ามาเจอคนแบบนี้นะ)

(ค่าความรู้สึกดี -101)

จ้าวขี้เรื้อน

มาขอทานหรือ

วันนี้แต่งตัวดูเป็นผู้เป็นคนเชียว

เสื้อผ้านี่ไปขโมยมาจากไหน

ปากเสียจริง ๆ

พี่ตง เขาหยามพี่ถึงเพียงนี้ ข้า...

เมียสองคนของเจ้านอกจากไม่อดตายแล้ว

ยังดูเปล่งปลั่งขึ้นอีก

ดันตกเป็นของคนขี้เรื้อนอย่างเจ้าเสียได้

(กล้าเยาะเย้ยท่านพี่ของข้า)

(รนหาที่ตายจริง ๆ)

เจ้าบ้านนี้ก็เหลือเกิน

โถงตั้งศพจะปล่อยให้ พวกหมาแมวมาร้องเห่าหอนได้อย่างไร

เจ้าตัวต่ำช้า

ที่นี่ใช่ที่ที่เจ้าจะมาได้หรือ

รีบไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้

พวกเรารีบไปกันเถอะ

อย่าก่อเรื่องอีกเลย

เจ้าคิดจะทำให้พวกเราตายกันหมดหรือ

ข้ามารักษานายท่านจาง

เจ้าไม่ต้องกังวล

ชาวบ้านบ้านนอกอย่างเจ้า ยังกล้ามาพูดจาใหญ่โตที่นี่

นายท่านจางสิ้นแล้ว

เจ้ามาเรียกวิญญาณหรืออย่างไร

รนหาที่ตายชัด ๆ

เสียเวลาจะพูดกับพวกโง่เขลาอย่างเจ้า

หว่านเอ๋อร์

หานเยียน

ตามข้าเข้าไปช่วยคน

ยังมาวางท่าใส่ข้าอีก

ใครก็ได้ หักขาเจ้าขี้เรื้อนนี่เสีย

แล้วลากหญิงฐานะทาสสองคนนี้

ไปเรือนด้านหลัง

เดี๋ยวข้าจะค่อย ๆ สอบเอง

จัดการ

ทำไมถึงล้มลงไปเสียแล้ว

ดูท่าคงเสพสุขทุกคืนจนร่างพังไปแล้วกระมัง

รนหาที่ตาย

หยุด

ท่าน จ้าวตงผู้นี้มาป่วนงาน

ยังโกหกว่าสามารถช่วย นายท่านผู้เฒ่าให้ฟื้นได้

แต่นายท่านผู้เฒ่าสิ้นแล้ว

นี่เห็นชัดว่าจงใจหยามตระกูลจาง

เจตนาชั่วช้า สมควรประหาร

สมควรตาย

อายุขัยของนายท่านจางยังไม่สิ้น

วันนี้ถึงคราวฟื้นคืนชีพ

หากช่วยให้ฟื้นไม่ได้

ข้ายอมให้จัดการตามแต่ท่าน

(เจ้าอันธพาลนี่ คิดจะดันทุรังจนถึงที่สุดจริง ๆ)

(สวรรค์คิดจะล้างตระกูลหลิ่วของข้าหรือ)

(ท่านพี่ช่วยคนตายให้ฟื้นได้จริงหรือ)

(ตอนนี้ถอยก็ไม่ได้แล้ว)

(ขอเพียงท่านพี่อย่าทำให้ข้าผิดหวัง)

ท่าน ในเมื่อจ้าวตงมั่นอกมั่นใจถึงเพียงนี้

ก็ให้เขาลองดูสักครั้งเถอะ

เผื่อว่า...

จะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นจริง ๆ

วันนี้คือวันอี่ซื่อ

ไฟซื่อปะทะน้ำไห่

ดวงชะตาของนายท่านจางเป็นธาตุน้ำ

น่าจะเป็นเพลิงกำเริบกระทบหัวใจ

จนลมหายใจดับ

แต่แท้จริงยังมีเสี้ยวชีวิต

ถูกกักอยู่ลึกลงไปสามชุ่น

ใต้จุดจื่อกงและจุดอวี้ถัง

ยังไม่ดับสิ้น

ได้

ในเมื่อเจ้าพูดอย่างมั่นใจนัก

ข้าจะให้เจ้าลอง

หากช่วยบิดาข้าให้ฟื้นไม่ได้

ข้าจะทำให้พวกเจ้าสี่คน

อยู่ก็ไม่ได้

ตายก็ไม่ได้

พี่หว่านเอ๋อร์ พวกเราจบแล้ว

ข้าบอกแล้วว่าเชื่อเขาไม่ได้

อย่ากลัวสิ พวกเราต้องเชื่อท่านพี่นะ

ไปกันเถอะ ไม่เป็นไร

ไป

จ้าวขี้เรื้อน

เจ้ารนหาที่ตายเอง

ยังจะลากสาวงามสองคนไปตายด้วย

เรียกพวกพ้องกลับมา

ขอรับ

♪ฟ้าคำรามคราหนึ่ง เจ้าถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์♪

♪อาภรณ์แพรไหมเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ♪

♪กายเซียนฝังจมในฝุ่นควันโลกีย์♪

♪ครั้งหนึ่งเพียงความคิดเดียวก็พลิกมหานที♪

♪วันนี้ขอเพียงโจ๊กเย็นสักชาม ยังนับว่าโชคดี♪

♪นางถูกขับพ้นท้องพระโรงทอง♪

♪ติดตัวเพียงราชโองการขาดวิ่นครึ่งม้วน♪

♪คมดาบยังซ่อนอยู่ในแววตา♪

♪เอ่ยว่าโลกมนุษย์ไม่คู่ควรแม้ชั่วพริบตา♪

♪เจ้าส่งชาธรรมดาหนึ่งถ้วยให้นาง♪

♪บอกให้ลองลิ้มรส นี่คือขมหวานแห่งการมีชีวิต♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินี ก็มีวันที่หัวใจเหน็บหนาว♪

♪เจ้าเคียงนางชมยามสนธยาในตรอกแคบ♪

♪ฟังเด็กน้อยร้องเจ็บ แต่ยังยิ้มซื่อ ๆ♪

♪ที่แท้อำนาจทั้งปวง ยังสู้ไออุ่นจากโจ๊กหนึ่งชามไม่ได้♪

♪ที่แท้สวรรค์ ยังสู้แสงตะเกียงในเรือนผุพังไม่ได้♪

♪จากคนแปลกหน้าสู่คนที่ใจห่วงหา♪

♪จากถ้อยคำเย็นชา สู่ความจริงใจ♪

♪ในโลกมนุษย์อันต่ำต้อยที่สุด♪

♪กลับได้พบคนล้ำค่าที่สุด♪

♪นางเคยว่าไพร่ฟ้าเป็นเพียงตัวเลข♪

♪เจ้าพานางดูผืนนารกร้างดุจแผลเป็น♪

♪ดูฟืนบนบ่าคนชรา♪

♪กดชีวิตทั้งชีวิตให้ค้อมลงด้วยความขมขื่น♪

♪ครั้งแรกที่นางถอดมงกุฎลง♪

♪ยกคันร่มกระดาษน้ำมัน ให้พ่อค้าเร่กลางสายฝน♪

♪เจ้าไม่อาจเหาะเหินบนเมฆาอีก♪

♪ทำได้เพียงพลิกกายในราตรี♪

♪ในฝันยังคงคุกเข่าหน้าประตูสวรรค์♪

♪ครั้นตื่นกลับมีแผ่นแป้งที่นางโยนมาให้♪

♪นางว่าอย่าสนเรื่องเทพเซียน♪

♪ตั้งหลักหายใจให้มั่นเสียก่อน♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินีก็มีวันหันกลับมา♪

♪ไม่ถามอีกว่าใครสูงศักดิ์กว่าใคร♪

♪เพียงถามยามนี้ใครอยู่หลังประตูหัวใจเจ้า♪

♪หากสวรรค์หมายจะพรากพวกเจ้าไป ต้องฝ่าควันครัวที่ลอยเหนือปากถนนนี้ก่อน♪

♪หากโลกมนุษย์รั้งไว้ไม่อยู่♪

♪ก็จารความทรงจำไว้ในลายมือ♪

♪จากหยอกเย้าสู่รักมั่นซื่อตรง♪

♪จากล้มลุกสู่หัวใจใสซื่อ♪

♪หากมีชาติหน้า ยังปรารถนา♪

♪ท่ามกลางความทุกข์ยาก จะขอรักมนุษย์อีกสักครา♪