Original subtitles

♪ความคิดฟุ้งซ่านนับพันคมกริบดุจดาบ♪

♪บดเงาจันทร์ในบ่อโบราณให้แหลกสลาย♪

♪ชาตินี้ขอจมดิ่ง ไม่ถามถึงวันพรุ่ง♪

♪เมื่อรักลึกล้ำ แสงจันทร์กลับบางเบา♪

♪วาสนาก่อเคราะห์ ฝันสามชาติขาดสะบั้น♪

=พิชิตแผ่นดิน=

=ตอนที่ 23=

การแต่งงานครั้งนี้

ข้าไม่เห็นด้วย

มดปลวกจากที่ใด

ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ

บังอาจมาขัดเรื่องมงคลของข้า

เจ้าก็คือจ้าวตง ที่ล่อลวงลูกสาวข้าสินะ

ช่างเป็นมดปลวกไม่รู้จักที่ตายเสียจริง

ข้ายังไม่ทันไปหาเจ้า

เจ้ากลับเป็นฝ่ายมาหาที่ตายถึงที่เอง

หนวกหู

ถ้าไม่เห็นแก่ที่เจ้ากับ สาวใช้น้อยยังมีสายเลือดผูกพันกัน

สามฝ่ามือนี้ จะส่งเจ้าให้ตกสู่เดรัจฉานภูมิ

เวียนว่ายไม่รู้จบ

เจ้าหนุ่ม ช่างลงมืออำมหิตนัก

หลิงเฟิงเป็นเพียงขั้นผสานกายา

อย่างมากเจ้าก็แค่ขั้นมหายานระยะแรก

ส่วนข้าอยู่ขั้นมหายานสูงสุด

เซียนอันดับหนึ่งแห่งโลกมนุษย์

ท่านเซียนแท้

โปรดอนุญาตให้ข้า

สังหารทรชนผู้นี้กับพวกพ้องให้สิ้นซาก

เพื่อสำแดงบารมีแห่งเซียน

ช้าก่อน

พวกมดปลวก

ข้าจะมอบวาสนาใหญ่หลวงให้พวกเจ้า

หากยอมคุกเข่าศิโรราบ รับข้าเป็นนาย

เป็นทาสรับใช้ข้า

ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า

ทั้งยังจะประทานวาสนาให้ได้เป็นเซียน

ถุย เซียนแท้ผายลมสิไม่ว่า

ความคิดโสมมอย่างเจ้า

ยังสู้แมลงเหม็นในคูหมู่บ้านข้าไม่ได้เลย

ยังคิดจะมาแตะต้องพวกพี่สะใภ้ของข้าอีก

ฝันกลางวันไปเถอะ

ผู้ใดหยามเซียนแท้ ตาย

พี่... พี่สะใภ้ ข้าเอง

ข้า... ข้า... ข้าคือเอ้อร์โก่ว

จะเอ้อร์โก่วหรือซื่อโก่วก็ช่าง

บังอาจหยามเซียนแท้

โทษมิอาจละเว้น

สาวใช้น้อย

เจ้าชักจะซนแล้วนะ

ดูท่ากลับไปบ้านคงต้องโดนไม้เรียวเสียแล้ว

ยามนี้ยังไม่ตื่น จะรอถึงเมื่อใด

นายท่าน ขอโทษเจ้าค่ะ นายท่าน

บ่าวรู้ผิดแล้วเจ้าค่ะ

บ่าวขอตายชดใช้ความผิด

ธิดาศักดิ์สิทธิ์

เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ

เจ้าคุกเข่าให้มดปลวกเช่นนี้ได้อย่างไร

เจ้าคุกเข่าเช่นนี้ จะทำให้สำนักเราเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

แล้วศักดิ์ศรีของท่านเซียนแท้เล่า

เจ้ากำลังลากสำนักจื่อเสียของเรา สู่หายนะไม่มีวันฟื้น

ลุกขึ้นเถอะ

ท่านเซียนแท้โปรดระงับโทสะ

ธิดาศักดิ์สิทธิ์ต้องถูกมนตร์มารล่อลวงแน่

สำนักบ้าบออะไรกัน

ก็เป็นเพียงแหล่งซ่องสุมสิ่งโสมม

ที่ถูกความโลภครอบงำ

เซียนแท้ไร้เทียมทานอะไรกัน

ก็แค่คนมากตัณหา

อาศัยอำนาจรังแกผู้อื่น

ในสายตาข้ามีเพียงนายท่านผู้เดียว

ชีวิตข้า เป็นของนายท่าน

ดี ดีมาก

บรรพจารย์จื่อเสีย ฆ่าพวกมัน

อย่าให้เหลือสักคน

น้อมรับบัญชาเซียนสูงสุด

หากคิดแตะต้องนายท่านของข้า

ก็ข้ามศพข้าไปก่อน

แค่ระยะแรกกำเนิด

ต่อหน้าบรรพจารย์อย่างข้า เจ้าก็เป็นเพียงมดปลวก

ธิดาศักดิ์สิทธิ์ หากเจ้ากลับใจตอนนี้

คุกเข่าขอชีวิต

ก็ยังพอรักษาชีวิตไว้ได้

ยอมตายไม่ยอมถอย

สาวใช้น้อย ความกล้าของเจ้าน่าชื่นชม

แต่ความอัปยศ ความอยุติธรรม

และการบีบบังคับที่เจ้าได้รับวันนี้

ไม่ควรให้ข้าเป็นคนสะสางแทนเจ้า

เจ้าต้องลงมือ

ใช้กระบี่ในมือ

ทวงคืนมาทีละอย่างด้วยตัวเอง

ข้าจะให้เจ้าใช้กระบี่เล่มนี้

ฟันบรรพจารย์ที่เรียกกันว่า อันดับหนึ่งแห่งโลกมนุษย์ตรงหน้านี้

รวมถึงเซียนแท้ไร้เทียมทานผู้สูงส่งคนนั้น

ให้ร่วงลงมาทั้งหมด

แค่ขั้นแรกกำเนิด

ยังคิดจะสังหารยอดฝีมือขั้นมหายาน

ยังคิดจะสังหารเซียนแท้

มดปลวกตัวนี้ เสียสติไปแล้วหรือ

ทุกท่าน ได้ยินกันหมดแล้วใช่หรือไม่

สาวใช้น้อย

เซียนแตะเศียร

เกล้าเกศาประทานอมตะ

วันนี้ข้าประทานพลังเซียนทองคำแก่เจ้า

ยึดกฎเป็นรากฐาน

หล่อหลอมมรรคผลของเจ้า

ทะลวงด่าน

กระจ่างจิต

รู้แจ้งธรรมชาติแท้

ขั้นแปลงเทพ

ขั้นหลอมสุญญตา

ขั้นผสานกายา

ขั้นมหายาน

ขั้นเซียนแท้

ไม่สิ ยัง... ยังสูงขึ้นอีก

เป็นไปได้อย่างไร

วันนี้ ข้าคือเซียนทองคำ

เพียงชั่วความคิด

ก็ชี้นำจนกลายเป็นเซียนทองคำไร้ผู้เหนือกว่า

นี่มันฝีมือสะท้านฟ้าปานใดกัน

เจ้า... เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่

นี่... นี่เป็นไปไม่ได้

กฎแห่งแดนล่างไม่สมบูรณ์

ทรัพยากรก็ขาดแคลน

จะมีใครสร้างเซียนทองคำ ขึ้นได้ในพริบตาได้อย่างไร

เจ้าคือใครกันแน่

ท่านพี่ นี่แหละท่านพี่ ผู้ไร้เทียมทานของพวกเรา

ขอบคุณนายท่าน สำหรับพระคุณดุจให้กำเนิดใหม่

ชาตินี้บ่าวยินดีเป็นกระบี่ของนายท่าน

กวาดล้างทุกอุปสรรคให้นายท่าน

บ่าวยอมถวายชีวิต

ชาตินี้มิแปรพักตร์

ลุกขึ้นเถอะ

ไปทวงศักดิ์ศรีที่เจ้าสูญเสียกลับคืนมา

ใช้กระบี่ในมือ บอกให้โลกได้รู้

ว่าการล่วงเกินเจ้าต้องจ่ายราคาเช่นไร

ต่อให้เจ้ากลายเป็นเซียนทองคำแล้วอย่างไร

อาจารย์ของท่านเซียนแท้ คือผู้ดำรง ขั้นนิรันดร์สูงสุด ไร้ผู้เหนือกว่า

ต่อหน้าตัวตนเช่นนั้น

เจ้ายังคงเป็นเพียงมดปลวก

- บรรพจารย์ - บรรพจารย์

เป็นไปไม่ได้

ต่อไป ถึงคราวเจ้าแล้ว

เซียนทองคำเก่งกาจนักหรือ

ขอเชิญท่านอาจารย์

จิตเทพของเทพผู้สูงสุดเทียนมิ่ง ผู้ดำรงขั้นนิรันดร์สูงสุด จงจุติ

นี่คือพลังเพียงชั่วจิตนึกของท่านอาจารย์

แม้มีเพียงเสี้ยวเดียว

แต่ก็มากพอให้ข้า ขึ้นสู่ขั้นเซียนทองคำสูงสุด

พวกมดปลวก

เตรียมรับโทสะ ของผู้ดำรงขั้นนิรันดร์สูงสุดเสียเถอะ

แค่ขั้นเซียนทองคำระยะแรก ยังกล้าต่อกรกับข้า

ไม่รู้จักเจียมตัว

กระบี่ ไม่ได้ใช้แบบนี้

ผู้ฝึกกระบี่ ยอมหักไม่ยอมสยบ

มีแต่รุกไปไม่ถอย

ในใจ ต้องมีเพียง ความเด็ดเดี่ยวที่จะฟันทุกสิ่งให้ขาด

รวมจิต

สงบปราณ

สัมผัสชีพจรของกระบี่

สัมผัสวิถีแห่งกฎ

รวบรวมจิตสำนึกทั้งหมด

พลังทั้งหมด

ความไม่ยอมจำนนทั้งหมด

ไว้ในกระบี่เดียว

ฟัน

หนึ่งกระบี่เบิกฟ้า

อัสนีผลาญโลกันต์เก้าชั้นฟ้า

สกัดไว้ให้ข้า

ตอนนี้เจ้าอยู่ระดับขั้นใดกันแน่

ไม่ใช่มรรคาจารย์

ไม่ใช่ขั้นนิรันดร์

ยากจะหยั่งถึง

ข้าอยู่ที่ใด ที่นั่นก็คือนิรันดร์

ตำแหน่งกระจอกนี่ มีแต่เจ้าที่เห็นเป็นของล้ำค่า

บุญคุณความแค้นในวันวาน

ล้วนกลายเป็นควันจางในอดีต

หากยังกล้ามายุ่งกับข้าอีก

ข้าจะทำลายเจ้าให้สิ้น

ถึงข้าจะเคยหักหลังเจ้า

แต่ใต้หล้านี้ ผู้ที่คู่ควรกับข้ามีเพียงเจ้า

แล้วข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ ได้อย่างไร

(ค่าความรู้สึกดี)

♪ฟ้าคำรามคราหนึ่ง เจ้าถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์♪

♪อาภรณ์แพรไหมเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ♪

♪กายเซียนฝังจมในฝุ่นควันโลกีย์♪

♪ครั้งหนึ่งเพียงความคิดเดียวก็พลิกมหานที♪

♪วันนี้ขอเพียงโจ๊กเย็นสักชาม ยังนับว่าโชคดี♪

♪นางถูกขับพ้นท้องพระโรงทอง♪

♪ติดตัวเพียงราชโองการขาดวิ่นครึ่งม้วน♪

♪คมดาบยังซ่อนอยู่ในแววตา♪

♪เอ่ยว่าโลกมนุษย์ไม่คู่ควรแม้ชั่วพริบตา♪

♪เจ้าส่งชาธรรมดาหนึ่งถ้วยให้นาง♪

♪บอกให้ลองลิ้มรส นี่คือขมหวานแห่งการมีชีวิต♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินี ก็มีวันที่หัวใจเหน็บหนาว♪

♪เจ้าเคียงนางชมยามสนธยาในตรอกแคบ♪

♪ฟังเด็กน้อยร้องเจ็บ แต่ยังยิ้มซื่อ ๆ♪

♪ที่แท้อำนาจทั้งปวง ยังสู้ไออุ่นจากโจ๊กหนึ่งชามไม่ได้♪

♪ที่แท้สวรรค์ ยังสู้แสงตะเกียงในเรือนผุพังไม่ได้♪

♪จากคนแปลกหน้าสู่คนที่ใจห่วงหา♪

♪จากถ้อยคำเย็นชา สู่ความจริงใจ♪

♪ในโลกมนุษย์อันต่ำต้อยที่สุด♪

♪กลับได้พบคนล้ำค่าที่สุด♪

♪นางเคยว่าไพร่ฟ้าเป็นเพียงตัวเลข♪

♪เจ้าพานางดูผืนนารกร้างดุจแผลเป็น♪

♪ดูฟืนบนบ่าคนชรา♪

♪กดชีวิตทั้งชีวิตให้ค้อมลงด้วยความขมขื่น♪

♪ครั้งแรกที่นางถอดมงกุฎลง♪

♪ยกคันร่มกระดาษน้ำมัน ให้พ่อค้าเร่กลางสายฝน♪

♪เจ้าไม่อาจเหาะเหินบนเมฆาอีก♪

♪ทำได้เพียงพลิกกายในราตรี♪

♪ในฝันยังคงคุกเข่าหน้าประตูสวรรค์♪

♪ครั้นตื่นกลับมีแผ่นแป้งที่นางโยนมาให้♪

♪นางว่าอย่าสนเรื่องเทพเซียน♪

♪ตั้งหลักหายใจให้มั่นเสียก่อน♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินีก็มีวันหันกลับมา♪

♪ไม่ถามอีกว่าใครสูงศักดิ์กว่าใคร♪

♪เพียงถามยามนี้ใครอยู่หลังประตูหัวใจเจ้า♪

♪หากสวรรค์หมายจะพรากพวกเจ้าไป ต้องฝ่าควันครัวที่ลอยเหนือปากถนนนี้ก่อน♪

♪หากโลกมนุษย์รั้งไว้ไม่อยู่♪

♪ก็จารความทรงจำไว้ในลายมือ♪

♪จากหยอกเย้าสู่รักมั่นซื่อตรง♪

♪จากล้มลุกสู่หัวใจใสซื่อ♪

♪หากมีชาติหน้า ยังปรารถนา♪

♪ท่ามกลางความทุกข์ยาก จะขอรักมนุษย์อีกสักครา♪