Original subtitles

♪ความคิดฟุ้งซ่านนับพันคมกริบดุจดาบ♪

♪บดเงาจันทร์ในบ่อโบราณให้แหลกสลาย♪

♪ชาตินี้ขอจมดิ่ง ไม่ถามถึงวันพรุ่ง♪

♪เมื่อรักลึกล้ำ แสงจันทร์กลับบางเบา♪

♪วาสนาก่อเคราะห์ ฝันสามชาติขาดสะบั้น♪

=พิชิตแผ่นดิน=

=ตอนที่ 22=

เจ้ากล้าดียังไงมาปั่นป่วนหยิงหยาง

ฝืนวัฏสงสาร

หญิงผู้นี้หมดอายุขัยแล้ว

วิญญาณต้องกลับสู่ปรโลก

นี่คือกฎเหล็กแห่งวิถีสวรรค์

เจ้าสมควรตาย

ภรรยาของข้า จะถูกกฎเหล็ก แห่งวิถีสวรรค์ผูกมัดได้อย่างไร

วันนี้ ข้าต้องพานางกลับมาให้ได้

ราชาปรโลก

หากเจ้ารู้สถานการณ์

ก็ถอยไปเองซะ

สามหาว

เป็นแค่เซียนแท้ต่ำต้อย

บังอาจมาพูดจาโอหังต่อหน้าราชาอย่างข้า

ดื้อรั้นไม่ฟังเหตุผล

เช่นนั้นก็ให้วิญญาณของเจ้า

ตกสู่นรกอเวจีไปด้วยกันซะ

กฎแห่งปรโลก

หมื่นวิญญาณรุมกัดกินหัวใจ

ทะ ท่านพี่ กำลังต่อสู้กับราชาปรโลกอยู่หรือ

นี่น่ากลัวเกินไปแล้ว

ท่านพี่ของพวกเราถึงกับท้าทายเทพ

เพื่อชุ่ยชุ่ย

ก็ถูก ท่านพี่ เขากล้าแม้แต่ทวนสวรรค์

นับประสาอะไรกับเทพ

ข้าคือมรรคาจารย์

วาจาประกาศิต

ที่นี่ข้าเป็นผู้กำหนดหยินหยาง

วัฏสงสารขึ้นอยู่กับใจข้า

จงสลาย

อานุภาพแห่งมรรคาจารย์

นี่คืออานุภาพแห่งมรรคาจารย์

เป็นไปไม่ได้

บนโลกจะมีมรรคาจารย์อยู่ได้อย่างไร

เจ้าเป็นใครกันแน่

เจ้าไม่มีสิทธิ์รู้ฐานะของข้า

ตอนนี้ข้าถามเจ้าเพียงอย่างเดียว

จะถอย หรือไม่ถอย

ต่อให้เจ้าจะเป็นมรรคาจารย์

ก็ควรรู้ว่าหยินหยางมีลำดับ

ฝืนรั้งคนตายเอาไว้

ย่อมถูกมรรคาสะท้อนกลับ

ตัวข้าคุมกฎแห่งปรโลก

ไม่มีวันยอมให้เจ้าก้าวล่วงเด็ดขาด

กายาเทพแห่งปรโลก

หอกแห่งการพิพากษา

มรรคาดับสูญ

นี่ นะ นะ นะ นี่มัน พลังที่อยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์

ท่าน...

ผู้น้อยมีตาหามีแววไม่

บังอาจล่วงเกินบารมีของท่านมรรคาจารย์

ขอท่านมรรคาจารย์โปรด

อภัยด้วย

วิญญาณของชุ่ยชุ่ย ข้าจะพากลับไป

อายุขัยของนาง ข้าต่อให้เอง

เจ้า เห็นต่างหรือไม่

ข้าน้อยมิกล้า

ขอน้อมรับประกาศิตของท่านมรรคาจารย์

ไสหัวไป

จบ จบแล้วหรือ

คนน่ากลัวผู้นั้น

เขาไปแล้ว

ท่านพี่ชนะแล้วหรือ

ข้าเป็นห่วงยิ่งนัก

- ชุ่ยชุ่ย - ชุ่ยชุ่ย

ท่านพี่ ท่านชุบชีวิตชุ่ยชุ่ยได้จริง ๆ

ดีเหลือเกิน

ตอนข้าหมดสติ

ท่านพี่ดูแลข้า ข้ารับรู้ได้

สุดท้าย ยังช่วยข้าจากเงื้อมมือราชาปรโลก

ท่านพี่ ขอบคุณท่านนะ

ข้าเคยบอกแล้วว่าจะปกป้องพวกเจ้าไปตลอดชีวิต

ย่อมไม่พูดปดมดเท็จ

(ค่าความรู้สึกดี)

บรรพจารย์

ท่านเซียนแท้เป็นถึงศิษย์สายตรงของง เทพธิดาเทียนมิ่งแห่งนิรันดร์สูงสุด

คราวนี้สำนักจื่อเสียของพวกเรา

ช่างเป็นการพึ่งบารมีผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่ ที่ไม่เคยมีมาก่อนจริง ๆ

แน่นอนอยู่แล้ว

นี่เป็นวาสนาที่สำนักเราสั่งสมมาเป็นหมื่นปี

รอท่านเซียนแท้พอใจ

วันที่เราจะได้ขึ้นสู่แดนเบื้องบน ก็อยู่ไม่ไกลแล้ว

เพียงแต่ทางธิดาศักดิ์สิทธิ์ เจ้าแน่ใจนะว่าไม่มีผิดพลาด

บรรพจารย์โปรดวางใจ

วิชาสะกดจิต ซึมลึกถึงจิตวิญญาณเทพแล้ว

บุตรสาวคนดีของข้า ยามนี้ทั้งหัวใจทั้งสายตา

มีเพียงความเสน่หาและ ความนอบน้อมต่อท่านเซียนแท้

ไม่มีใจเป็นอื่นแน่นอน

ถึงเวลามงคล

บ่าวสาวทำพิธี

คารวะท่านเทียนมิ่งผู้อยู่สูงสุด

การได้รับจิตสำนึกของท่านเทียนมิ่ง ผู้สูงสุดแห่งนิรันดร์

อาจารย์ของข้ามาเป็นพยาน

นับเป็นเกียรติยศที่ผู้บำเพ็ญเพียรแดนล่าง

ทำบุญมาร้อยชาติก็ยากจะได้รับ

จางเต้าเจิน เจ้าได้รับความโปรดปรานจากข้า

นับเป็นวาสนาที่เจ้าสั่งสมมาสิบชาติ

ข้าขอบคุณท่านที่เมตตา

ยินดีปรนนิบัติท่านไปชั่วกัปชั่วกัลป์

การแต่งงานครั้งนี้

ข้าไม่เห็นด้วย

♪ฟ้าคำรามคราหนึ่ง เจ้าถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์♪

♪อาภรณ์แพรไหมเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ♪

♪กายเซียนฝังจมในฝุ่นควันโลกีย์♪

♪ครั้งหนึ่งเพียงความคิดเดียวก็พลิกมหานที♪

♪วันนี้ขอเพียงโจ๊กเย็นสักชาม ยังนับว่าโชคดี♪

♪นางถูกขับพ้นท้องพระโรงทอง♪

♪ติดตัวเพียงราชโองการขาดวิ่นครึ่งม้วน♪

♪คมดาบยังซ่อนอยู่ในแววตา♪

♪เอ่ยว่าโลกมนุษย์ไม่คู่ควรแม้ชั่วพริบตา♪

♪เจ้าส่งชาธรรมดาหนึ่งถ้วยให้นาง♪

♪บอกให้ลองลิ้มรส นี่คือขมหวานแห่งการมีชีวิต♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินี ก็มีวันที่หัวใจเหน็บหนาว♪

♪เจ้าเคียงนางชมยามสนธยาในตรอกแคบ♪

♪ฟังเด็กน้อยร้องเจ็บ แต่ยังยิ้มซื่อ ๆ♪

♪ที่แท้อำนาจทั้งปวง ยังสู้ไออุ่นจากโจ๊กหนึ่งชามไม่ได้♪

♪ที่แท้สวรรค์ ยังสู้แสงตะเกียงในเรือนผุพังไม่ได้♪

♪จากคนแปลกหน้าสู่คนที่ใจห่วงหา♪

♪จากถ้อยคำเย็นชา สู่ความจริงใจ♪

♪ในโลกมนุษย์อันต่ำต้อยที่สุด♪

♪กลับได้พบคนล้ำค่าที่สุด♪

♪นางเคยว่าไพร่ฟ้าเป็นเพียงตัวเลข♪

♪เจ้าพานางดูผืนนารกร้างดุจแผลเป็น♪

♪ดูฟืนบนบ่าคนชรา♪

♪กดชีวิตทั้งชีวิตให้ค้อมลงด้วยความขมขื่น♪

♪ครั้งแรกที่นางถอดมงกุฎลง♪

♪ยกคันร่มกระดาษน้ำมัน ให้พ่อค้าเร่กลางสายฝน♪

♪เจ้าไม่อาจเหาะเหินบนเมฆาอีก♪

♪ทำได้เพียงพลิกกายในราตรี♪

♪ในฝันยังคงคุกเข่าหน้าประตูสวรรค์♪

♪ครั้นตื่นกลับมีแผ่นแป้งที่นางโยนมาให้♪

♪นางว่าอย่าสนเรื่องเทพเซียน♪

♪ตั้งหลักหายใจให้มั่นเสียก่อน♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินีก็มีวันหันกลับมา♪

♪ไม่ถามอีกว่าใครสูงศักดิ์กว่าใคร♪

♪เพียงถามยามนี้ใครอยู่หลังประตูหัวใจเจ้า♪

♪หากสวรรค์หมายจะพรากพวกเจ้าไป ต้องฝ่าควันครัวที่ลอยเหนือปากถนนนี้ก่อน♪

♪หากโลกมนุษย์รั้งไว้ไม่อยู่♪

♪ก็จารความทรงจำไว้ในลายมือ♪

♪จากหยอกเย้าสู่รักมั่นซื่อตรง♪

♪จากล้มลุกสู่หัวใจใสซื่อ♪

♪หากมีชาติหน้า ยังปรารถนา♪

♪ท่ามกลางความทุกข์ยาก จะขอรักมนุษย์อีกสักครา♪